II SA/Gl 1029/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2022 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Krzepicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej p o s t a n a w i a 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącej kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Uchwałą z dnia [...] r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2020.713 t.j., zwanej też dalej u.s.g.) oraz art. 7 ust. 4 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. 2020.2197, obecnie Dz. U. 2021.1538 t.j. zwanej też dalej ustawą lub ustawą o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych) Rada Miejska w K. (dalej jako Rada) ustaliła warunki lokalizacji inwestycji polegającej na budowie jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią handlową na parterze, budowie pięciu budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, budowie 52 garaży w zabudowie szeregowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową w K. przy ul. [...], na działkach nr 1, 2, 3, 4, 5 i 6 jednostka ewid. [...] obr. [...] K. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] dnia [...] r. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą uchwałę (sporządzonej i wniesionej dnia 3 sierpnia 2021 r.) J. M. (dalej jako skarżąca), powołując się na treść art. 101 u.s.g. i art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019.2325 t.j., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) wniosła o jej uchylenie w całości, stwierdzenie, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wydanego w sprawie wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Radzie Miejskiej w K. oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła, że przedmiotowa uchwała została podjęta przez Radę z naruszeniem prawa materialnego: 1) art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie lokalizacji nie jest sprzeczna z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym rodzaju zabudowy oraz wysokości zabudowy, 2) art. 6 ust. 1 ustawy przez błędne przyjęcie, że planowana inwestycja uwzględnia charakter zabudowy okolicy, w której inwestycja mieszkaniowa ma być zlokalizowana, podczas gdy planowana inwestycja nie nawiązuje do zabudowy sąsiedniej, 3) art. 7 ust. 4 zdanie 2 ustawy poprzez brak prawidłowego uzasadnienia przedmiotowej uchwały w kontekście wskazanych w tym przepisie przesłanek, jakimi rada gminy powinna kierować się podejmując uchwałę w przedmiocie ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację przemawiającą zdaniem skarżącej za trafnością sformułowanych zarzutów. Przedstawiono również tok podejmowanych przed podjęciem zaskarżonej uchwały czynności. Skarżąca wskazała w tym względzie m.in. że wniosła uwagi do modyfikowanego wniosku inwestora oraz, iż pierwsza podjęta odnośnie spornej inwestycji uchwałą Rady z dnia [...] r. została zakwestionowana przez Wojewodę [...], który rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] r. stwierdził jej nieważność. Podała też, że posiada tytuł prawny do działki nr 7 z wybudowanym domem mieszkalnym, położonej w bliskiej odległości od nieruchomości, na której planowana jest objęta zaskarżoną uchwałą inwestycja. W odpowiedzi na skargę Burmistrz K. (dalej jako Burmistrz) nie podzielając sformułowanych w niej zarzutów wniósł o jej oddalenie. Zarzucił też, że odnośnie do objętej uchwałą inwestycji skarżącej nie przysługuje przymiot strony. W tym względzie powołując się na art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane podniósł, że skarżąca nie wykazała, aby sporne zamierzenie inwestycyjne dotyczyło uzasadnionych interesów skarżącej. O naruszeniach takich interesów można bowiem mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Wskazał, że nieruchomość skarżącej położona jest w odległości około 70 metrów w linii prostej od granicy terenu objętego inwestycją mieszkaniową. Uczestnicząca zdalnie w rozprawie dnia 18 stycznia 2022 r. pełnomocnik Rady wniosła o odrzucenie skargi, podnosząc, że skarżąca nie ma interesu prawnego do jej wniesienia. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 23 stycznia 2022 r. uzasadniając swój interes prawny do wniesienia skargi stwierdziła, że do naruszenia tego interesu w odniesieniu do niej jako mieszkańca miasta K. i członka wspólnoty samorządowej doszło już poprzez sam fakt podjęcia uchwały z rażącym naruszeniem powołanych w skardze przepisów. Nadto jej interes prawny w rozumieniu art. 101 u.s.g. wynika z faktu, że nieruchomość, której jest współwłaścicielką położona jest w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji (w odległości 80m od jej granicy). Ma zatem wynikające z art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140, art. 143 i art. 144 Kodeksu cywilnego, prawo do ochrony swojej własności. W tym względzie wskazała, że "szerokie spectrum oddziaływania obejmuje takie czynniki jak: hałas poprzez wzmożony ruch samochodów, negatywne oddziaływanie na środowisko, a także utrudnienia w ruchu drogowym czy znaczne zmniejszenie wartości rynkowej nieruchomości położonej niemal vis a via (po drugiej stronie ulicy) inwestycji...". Oznacza to, że inwestycja będzie uciążliwie oddziaływać na jej nieruchomość. Biorąc pod uwagę objęty uchwałą "rozległy zakres inwestycji mieszkaniowej o charakterze wielorodzinnym" należy przyjąć, że sfera jej oddziaływania nie ogranicza się tylko do działek graniczących z inwestycją bezpośrednio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie ze stanowiącym podstawę wniesienia skargi art. 101 u.s.g., skargę do sądu administracyjnego na uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały taką uchwałą naruszone. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 1 pkt 5a ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Z przepisów tych wynika zatem, że konieczną przesłanką merytorycznego rozpoznania niniejszej skargi, t.j. dokonania kontroli czy zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z prawem, jest wcześniejsze przesądzenie, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, na skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Do cech interesu prawnego zalicza się jego realność, co powoduje wykluczenie interesów przewidywalnych w przyszłości, interesów czysto hipotetycznych. Interes prawny to rzeczywiście, a nie hipotetycznie istniejąca potrzeba ochrony prawnej określonego podmiotu. O istnieniu tak rozumianego interesu możemy mówić wówczas, kiedy działanie organu administracji o wymiarze konkretyzującym dotyka w sposób bezpośredni normatywnie ukształtowaną sytuację konkretnego podmiotu. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Interes prawny, którego istnienie umożliwia przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę. Oznacza to, że stronie skarżącej powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym, bądź publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które najpóźniej w dniu wniesienia skargi zostało naruszone zaskarżonym aktem. Jak jednolicie przyjmuje się w judykaturze strona skarżąca wnosząc skargę musi wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo jednocześnie negatywnie wpływa na jej sytuację prawną, np. pozbawia ją pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację. Biorąc pod uwagę treść zaskarżonej uchwały, rodzaj objętej nią inwestycji, położenie objętej zaskarżoną uchwałą nieruchomości jak i nieruchomości skarżącej, brak jest zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, podstaw do przyjęcia, aby posiadała ona do wniesienia skargi interes prawny w rozumieniu art. 101 u.s.g., a tym bardziej, aby interes ten został zaskarżoną uchwałą naruszony w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a ustawy p.p.s.a. Jakkolwiek co do zasady nie jest wykluczone dla wykazania interesu prawnego powoływanie się na treść art. 140, art. 143 i art. 144 Kodeksu cywilnego, na które wskazuje skarżąca, to jednak należałoby wówczas wykazać ich konkretne w związku z daną inwestycją w odniesieniu do nieruchomości skarżącej naruszenie, czego skarżąca w żaden bliższy i pozwalający na ocenę (kontrolę) sposób nie uczyniła. W stanie faktycznym niniejszej sprawy powoływanie się na treść art. 143 Kc jest przy tym całkowicie niezrozumiałe. Należy też zwrócić uwagę, że treść art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 Kc odnosi się również w równym stopniu do właścicieli nieruchomości objętych kwestionowanym zamierzeniem inwestycyjnym. Dla wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej nie jest wystarczające wykazanie, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze jakiegokolwiek oddziaływania objętej zaskarżoną uchwałą inwestycji, lecz wykazanie, że jest (będzie) to oddziaływanie negatywnie wpływające na jej prawa lub uprawnienia (sytuację) wynikające z konkretnych przepisów prawa materialnego. Przesądzającego dowodu w tym względzie nie może zatem stanowić hipotetyczna jedynie możliwość występowania jakiegokolwiek oddziaływania na nieruchomość skarżącej, jeżeli z obowiązujących przepisów nie wynika konkretne, adekwatne i aktualne uprawnienie (możliwość) realnego przeciwstawienia się możliwości wystąpienia takiego oddziaływania. W tym względzie Sąd wziął także pod uwagę, że nieruchomość skarżącej położona jest przy ulicy, która bezpośrednio nie łączy się z ulicą [...], przy której kwestionowana inwestycja ma być zrealizowana. Gdy nadto zważy się, że jest ona położona w odległości około 80 metrów od nieruchomości objętej planowaną inwestycją, polegającej na wielorodzinnej zabudowie mieszkaniowej, to trudno też uznać, że będzie ona negatywnie oddziaływać na nieruchomość skarżącej poprzez wzmożony ruch samochodów lub zwiększenie natężenia hałasu. Zarzuty w tym względzie nie zostały też w jakikolwiek bliższy sposób uzasadnione, podobnie jak twierdzenie o możliwym zmniejszeniu wartości nieruchomości skarżącej (nawet gdyby przyjąć, że kwestia ta dotyczy prawnego a nie faktycznego interesu skarżącej). Z tych wszystkich względów należało przyjąć, że skarżąca nie wykazała, aby zaskarżona uchwała dotyczyła jej interesu prawnego w rozumieniu art. 101 u.s.g., a tym bardziej aby interes taki został tą uchwałą naruszony. Skutkowało to odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy p.p.s.a. i art. 101 u.s.g. O zwrocie skarżącej wpisu od skargi w kwocie 300 zł orzeczono zgodnie z treścią art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. mr