I SA/Kr 347/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie WSA Stanisław Grzeszek (spr.) WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne skargę oddala. Jak wynika z akt sprawy, na podstawie tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...] wystawionych przez Prezydenta Miasta T. z dnia [...] listopada 2015r. prowadzone było postępowanie egzekucyjne dotyczące egzekucji należności pieniężnej w łącznej wysokości 411,60 zł z tytułu opłat dodatkowych za parkowanie pojazdu marki FORD nr rej. [...] bez wymaganej prawem opłaty parkingowej. Pismem z dnia 30 maja 2018r. P. T. wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W treści pisma zobowiązany wskazał, iż brak było podstaw do wystawienia tytułów wykonawczych, brak było powiadomień odnośnie rzekomych należności, pominięto drogę prawną wymaganą przepisami, brak było jakichkolwiek dowodów na powstanie rzekomych zaległości oraz na to, że dotyczą one osoby zobowiązanego. Zobowiązany końcowo zarzucił przedawnienie wszystkich zobowiązań. W wyniku rozpatrzenia zarzutów, Prezydent Miasta T., będący w sprawie zarówno wierzycielem, jak i organem egzekucyjnym, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018r. nr [...] uznał zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2018r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia 19 czerwca 2018r., uznając zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. W wyniku rozpoznania skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 czerwca 2019r. sygn. akt l SA/Kr 1141/18 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 sierpnia 2018r. oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia 19 czerwca 2018r. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż postanowienia organów obu instancji wydane zostały na niepełnym materiale dowodowym. W szczególności, zdaniem Sądu, na bazie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób ustalić w jakiej dacie stronie doręczono tytuły wykonawcze, co w konsekwencji uniemożliwiło ustalenie czy zgłoszone zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne wniesione zostały w terminie. Ponadto Sąd wskazał, że w aktach sprawy brak jest wezwań informujących stronę o konieczności dokonania zapłaty opłaty dodatkowej w związku z parkowaniem pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia stosownej opłaty. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Prezydent Miasta T. postanowieniem z dnia [...] listopada 2019r. nr [...] uznał zarzuty zobowiązanego na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych:[...],[...],[...] wystawionych przez Prezydenta Miasta T. z dnia 9 listopada 2015r. za nieuzasadnione. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. T. wskazując, iż jest ono bezprzedmiotowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 6 lutego 2020r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w dniu 27 stycznia 2020r. zwrócono się do Prezydenta Miasta T. o jednoznaczne wskazanie prawidłowej daty doręczenia P. T. tytułów wykonawczych z dnia 9 listopada 2015r. Jak wyjaśniono, z zalegających w aktach sprawy tytułów wykonawczych wynika, że zostały one doręczone zobowiązanemu w dniu 9 maja 2018r. (adnotacja w rubryce H pkt 1). Natomiast ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy wynika, że strona odebrała ww. tytuły wykonawcze w dniu 23 maja 2018r. Istnieje zatem w tym zakresie rozbieżność, której wyjaśnienie ma istotne dla sprawy znaczenie, bowiem od tego w jakiej dacie strona otrzymała tytuły wykonawcze uzależnione jest ustalenie, czy zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne wniesione zostały z zachowaniem terminu. W odpowiedzi Prezydent Miasta T. wyjaśnił, iż w prowadzonych postępowaniach egzekucyjnych w rubryce H pkt 1 jest wpisana data faktycznego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego w przypadku doręczenia przez egzekutora terenowego. Wtedy też sam zobowiązany kwituje odbiór własnoręcznym podpisem w rubryce H pkt 2. Natomiast gdy odpis tytułu wykonawczego jest doręczany wraz z zajęciem wierzytelności - w tytule wykonawczym, w rubryce H pkt 1 jest wpisana data dokonania zajęcia wierzytelności, w rubryce H pkt 2 określa się - przy zastosowaniu jakiego środka egzekucyjnego następuje doręczenie odpisu, a data rzeczywistego doręczenia korespondencji zawierającej powyższe dokumenty znajduje się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przy podpisie odbierającego. W postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przeciwko PRZEDSIĘBIORSTWO WIELOBRANŻOWE T. P. T., ul. [...] odpis tytułu wykonawczego był doręczany wraz z zajęciem wierzytelności. W rubryce H pkt 1 znajduje się data dokonania zajęcia wierzytelności 9 maja 2018r., a odbiór korespondencji nastąpił dnia 23 maja 2018r. Następnie SKO w T. wskazało, że z zalegającej w sprawie dokumentacji fotograficznej wynika, iż w okresie od 16 kwietnia 2013r. do 29 czerwca 2015r. pojazd marki Ford nr rej. [...] był zaparkowany w strefie płatnego parkowania w T. odpowiednio przy ul. [...], ul. [...], ul. [...], pl. [...]. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...]. Ze wspomnianej dokumentacji wynika, że wynika, że pojazd był zaparkowany bez uiszczenia obowiązkowej opłaty parkingowej. Sytuacja taka miała miejsce 14 razy we wskazanym wyżej okresie. Dokonując analizy zalegających w aktach sprawy upomnień z dnia 29 maja 2015r. nr [...] z dnia 30 czerwca 2015r. nr UP [...], oraz z dnia 27 lipca 2015r. nr [...] SKO w T. stwierdziło, że są one prawidłowe, bowiem zawierają wezwanie do wykonania obowiązku ze wskazaniem rodzaju należności, wysokością kwoty wraz z kosztami upomnienia oraz informacje o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w razie niewykonania obowiązku. Tytuły były kierowane na adres zobowiązanego tj. T., ul. [...]. Pod tym adresem upomnienia były dwukrotnie awizowane i zwracane z adnotacją "nie podjęto w terminie". Organ II instancji podkreślił, że strona nie wykazała w żaden sposób, iż we wskazanych przypadkach parkowania pojazdu, był on wykorzystywany przez inne osoby. Aby to wykazać, należało wykazać jaka konkretna osoba (imię i nazwisko) korzystała z pojazdu w konkretnym terminie. Okoliczność na którą powołuje się zobowiązany nie została przez niego w żaden sposób wykazana. W opinii SKO w T., bezpodstawny jest zarzutu zobowiązanego, iż od dłuższego czasu nie mieszka pod wskazanym adresem. Jak wynika bowiem z zalegającego w aktach zaświadczenia wystawionego na podstawie rejestru ewidencji ludności miasta T. przez Wydział Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta T., T. P. od 22 marca 1951r. jest zameldowany na pobyt stały w T. przy ul. [...]. SKO w T. podkreśliło przy tym, że w toku ponownego postępowania naprawione zostały uchybienia na które zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 12 czerwca 2019r. sygn. akt l SA/Kr 1141/18. W postępowaniu przed organem I instancji wyjaśniono, że tytuły wykonawcze [...],[...], [...] wystawione przez Prezydenta Miasta T. w dniu 9 listopada 2015r. zostały doręczone stronie w dniu 23 maja 2018r., o czym świadczą dołączone do akt sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru oraz wyjaśnienia organu l instancji zawarte w piśmie Prezydenta Miasta T. z dnia 4 lutego 2020r. nr [...] Pismo strony zawierające zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne zostało sporządzone w dniu 30 maja 2018r. i nadane w placówce pocztowej w dniu 30 maja 2018r., o czym świadczy zalegająca w aktach koperta ze stemplem pocztowym. Tym samym zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne wniesione zostały z zachowaniem ustawowego 7-dniowego terminu. Ponadto do akt sprawy dołączone zostały zawiadomienia (wezwania), wzywające do uiszczenia opłaty dodatkowej w związku z niewniesieniem opłaty parkingowej. Są to potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie wezwań umieszczanych za wycieraczką pojazdu marki FORD nr rej [...] stanowiącego własność P. T. zgodnie z § 10 ust 4 Uchwały Nr XXVI 11/404/2012 Rady Miejskiej w Tarnowie. Tym samym P. T., w ocenie SKO w T., został prawidłowo zawiadomiony o braku dokonania opłaty parkingowej i w związku z tym o obowiązku dokonania opłaty dodatkowej, którego to obowiązku nie wykonał co w konsekwencji skutkować musiało wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. T. wskazał, iż zaskarżone postanowienie narusza jego interes prawny i finansowy. Wyjaśnił, że w jego ocenie, postanowienie jest bezzasadne i krzywdzące, ma na celu nękanie go jak i jego rodziny. Skarżący przypomniał także, że sprawa dotycząca ww. postanowienia została już rozpatrzona i zakończona prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 12 czerwca 2019r. sygn. akt I SA/Kr 1141/18. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dostrzegł takiego naruszenia prawa, które mogłoby skutkować koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Dodatkowo należy zauważyć, że w sprawie wypowiadał się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w wyroku z dnia 12 czerwca 2019r., sygn. akt I SA/Kr 1141/18 uchylając postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 sierpnia 2018r. oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia 19 czerwca 2018r., sformułował zalecenia wiążące dla organów orzekających w sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. W tym miejscu należy zauważyć, że wydanie przez WSA w Krakowie wyroku uchylającego wcześniejsze postanowienia organów obu instancji nie stanowi prawnej przeszkody do ponownego wydania postanowienia w sprawie złożonych przez skarżącego za pismem z dnia 30 maja 2018r. zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym ponowną skargę złożoną przez skarżącego, organy orzekające w sprawie w pełni zrealizowały wiążące wskazania zawarte w wyroku z dnia 12 czerwca 2019r. Przede wszystkim w sposób niebudzący wątpliwości ustaliły, że tytuły wykonawcze o numerach: [...],[...], [...] wystawione przez Prezydenta Miasta T. w dniu 9 listopada 2015r. zostały doręczone skarżącemu w dniu 23 maja 2018r., o czym świadczą dołączone do akt sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru oraz wyjaśnienia organu l instancji zawarte w piśmie Prezydenta Miasta T. z dnia 4 lutego 2020r. nr [...] Skoro zaś pismo skarżącego zawierające zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne zostało sporządzone w dniu 30 maja 2018r. i nadane w placówce pocztowej w dniu 30 maja 2018r., o czym świadczy zalegająca w aktach koperta ze stemplem pocztowym, to należało uznać, że zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne wniesione zostały z zachowaniem ustawowego 7-dniowego terminu. Tym samym wystąpiła podstawa do merytorycznej kontroli złożonych przez skarżącego zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Z akt sprawy wynika bezspornie, że wobec skarżącego zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...],[...], [...] wystawionych przez Prezydenta Miasta T. w dniu 9 listopada 2015r., doręczonych skarżącemu w dniu 23 maja 2018r., a obejmujących należność pieniężną w łącznej wysokości 411,60 zł z tytułu opłat dodatkowych za parkowanie pojazdu marki FORD nr rej. [...] bez wymaganej prawem opłaty parkingowej. Skarżący pismem z dnia 30 maja 2018r. złożył zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne kwestionując zasadność wystawienia tytułów wykonawczych, a także brak powiadomień odnośnie rzekomych należności. Według skarżącego organ egzekucyjny nie przedstawił żadnych dowodów, że zaległości w opłatach parkingowych jego dotyczą. Zarzucił również przedawnienie wszystkich zobowiązań. Organ egzekucyjny uznał wszystkie podniesione zarzuty za nieuzasadnione, a organ II instancji podtrzymał powyższe stanowisko. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza stanowisko organów orzekających w sprawie. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu egzekucyjnego stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019r. poz. 1438 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.e.a."). Na wstępie wyjaśnić należy, że procedura ustanowiona w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co do zasady nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dalej "k.p.a." mają odpowiednie zastosowanie, co oznacza, że zakres ich stosowania uzależniony jest od konkretnej kwestii powstałej w toku postępowania egzekucyjnego i w sytuacji, która nie jest wprost, bądź odmiennie uregulowana w ustawie egzekucyjnej (por. wyrok WSA z dnia 9 maja 2013r., sygn. akt l SA/Ol 152/13). Podkreślić też należy, że w postępowaniu tym, przy pewnej ochronie praw zobowiązanego, dominuje jednak interes wierzyciela. Podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji są zarzuty, których katalog ma charakter zamknięty i zawarty został w przepisie art. 33 u.p.e.a. Zgodnie z treścią ww. przepisu, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Ponadto wyjaśnić należy, że postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich wniesienie. Na skutek wniesionych zarzutów uruchamiane jest postępowanie przewidziane w art. 34 u.p.e.a. Obowiązkiem zobowiązanego jest wskazanie podstawy zarzutu, a więc faktu lub prawa mieszczącego się w dyspozycji przepisu art. 33 u.p.e.a. Wskazanie podstawy zarzutu wiąże organ egzekucyjny (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016r., sygn. akt II FSK 3862/13, i powołane tam orzecznictwo). Ponadto stosownie do art. 34 § 1a u.p.e.a. jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Z zalegającej w aktach sprawy dokumentacji fotograficznej wynika iż w okresie od 16 kwietnia 2013r. do 29 czerwca 2015r. pojazd marki Ford nr rej. [...] był zaparkowany w strefie płatnego parkowania w T. przy ul. [...], ul. [...], ul. [...], [...], ul. [...] ul. [...], ul. [...], ul. [...], a skarżący nie uiścił należnej opłaty parkingowej, co w konsekwencji wygenerowało opłatę dodatkową. Z tym, że zakwestionowane tytuły wykonawcze dotyczyły wyłącznie należności za parkowanie nie uiszczone w 2015r. Obowiązek poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania wynika z treści przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020r., poz. 470 ze zm., powoływanej dalej jako "u.d.p.") w brzmieniu obowiązującym w 2015r. Zgodnie z jej art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Opłatę tę pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 1 u.d.p.). Z kolei stosownie do treści art. 13f ust. 1 u.d.p. za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość tej opłaty oraz sposób jej pobierania. Zgodnie z art. 40d ust. 2 u.d.p. opłaty, o których mowa w art. 13f ust. 1 podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w u.p.e.a. Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów u.d.p., obowiązek uiszczenia opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowanie w strefie płatnego parkowania; nieuiszczenie opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem koniecznym jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Ze względu na jej funkcjonalne związanie z opłatą za parkowanie w strefie płatnego parkowania, również w przypadku powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, wydanie takiego indywidualnego aktu administracyjnego nie jest wymagane. Co więcej, ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, iż opłaty te są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane, określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku (por. wyrok WSA z dnia 30 maja 2017r., sygn. akt III SA/Po 1273/16). Przyjęcie zatem poglądu, że obowiązek ten powstaje z mocy prawa, prowadzi do konstatacji, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. W judykaturze ponadto podkreśla się, że z treści art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 u.d.p. wynika zarazem, że obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej i ewentualnie opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, obciąża korzystającego z dróg publicznych. Użyte przez ustawodawcę pojęcie "korzystający" obejmuje, poza właścicielem pojazdu, również inne osoby, tj. osoby korzystające z pojazdu na podstawie tytułu prawnego, za zgodą właściciela, jak i osoby działające bez takiego tytułu czy zgody. A zatem, wierzyciel ma prawo domniemywać, że korzystającym z drogi publicznej jest z reguły właściciel pojazdu i w związku z tym, to na nim spoczywa obowiązek ponoszenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. Dopiero więc, kiedy właściciel pojazdu wykaże, że z należącego do niego pojazdu korzystał inny - wskazany przez niego - podmiot, który parkował w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty, obowiązek uiszczenia opłaty może obciążyć tego użytkownika drogi. We wszystkich innych przypadkach opłatę ponosi właściciel pojazdu. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to na nim spoczywa ciężar obalenia domniemania, że nie był "korzystającym" z pojazdu stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. (wyroki NSA z dnia 28 września 2017r. wydane w sprawach o sygn. akt: II GSK 3674/15 i II GSK 3589/15; wyrok WSA z dnia 25 października 2017r., sygn. akt l SA/Lu 519/17; wyrok WSA z dnia 2 sierpnia 2017r., sygn. akt l SA/GI 446/17). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że właścicielem przedmiotowego pojazdu marki Ford nr rej. [...] w datach podanych w tytułach wykonawczych był skarżący. Tym samym to na nim ciążył obowiązek wskazania i wykazania w sposób jednoznaczny osoby prowadzącej pojazd w spornym okresie, co się jednak nie stało. Tym samym zarzut, co do nieudowodnienia przez organ egzekucyjny, że to skarżący był zobowiązany do zapłaty naliczonych opłat jest całkowicie bezzasadny. Jeszcze raz podkreślić należy, że organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do prowadzenia postępowania wyjaśniającego dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej i nieuiszczającej opłaty za postój w strefie płatnego parkowania, gdyż to na właścicielu pojazdu spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne. Dowód taki musi zaś polegać na wskazaniu konkretnej osoby i wszystkich jej danych, w tym np. adresu zamieszkania, tak, aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie od niej należnych prawnie opłat, a powinno to nastąpić w odpowiednim czasie, fazie i etapie postępowania, co w niniejszej sprawie nie wystąpiło. W aktach sprawy znajdują się zawiadomienia (wezwania), wzywające do uiszczenia opłaty dodatkowej w związku z niewniesieniem opłaty parkingowej. Są to potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie wezwań umieszczanych za wycieraczką pojazdu marki FORD nr rej [...], stanowiącego własność skarżącego. Tym samym wbrew podniesionym zarzutom skarżący został prawidłowo zawiadomiony o braku dokonania opłaty parkingowej i w związku z tym o obowiązku dokonania opłaty dodatkowej, którego to obowiązku jednak nie wykonał, co w konsekwencji skutkować musiało wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Należy również wskazać, że organ egzekucyjny dochował wszelkich procedur prawnych przed skierowaniem tytułów wykonawczych do egzekucji. Sąd podziela ocenę organu II instancji w zakresie prawidłowości wystawionych upomnień i skierowanych do skarżącego upomnień (zawierają wezwanie do wykonania obowiązku ze wskazaniem rodzaju należności, wysokością kwoty wraz z kosztami upomnienia oraz informacje o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w razie niewykonania obowiązku. Upomnienia kierowane były na właściwy adres skarżącego tj. T., ul. [...]. Pod tym adresem upomnienia były dwukrotnie awizowane i zwracane z adnotacją "nie podjęto w terminie". Tych ustaleń nie może podważyć gołosłowne twierdzenie skarżącego na etapie postępowania egzekucyjnego, że od dłuższego czasu nie mieszka pod wskazanym adresem. Jak słusznie zauważył organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu, ze znajdującego się w aktach zaświadczenia wystawionego na podstawie rejestru ewidencji ludności miasta T. przez Wydział Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta T., T. P. od 22 marca 1951r. jest zameldowany na pobyt stały w T. przy ul. [...]. W skardze nie zostały sformułowane konkretne zarzuty wobec zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji niemniej jednak Sąd z urzędu dokonał kontroli wydanych w sprawie rozstrzygnięć oraz przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Organy wykonując zalecenia zawarte w wyroku z dnia 12 czerwca 2018r., ponownie przeprowadzając postępowanie, rzetelnie zebrały wystarczający (pełny) materiał dowodowy, dokonały jego wnikliwej oceny (rozpatrzenia) i wykazały przesłanki zastosowania stosownych przepisów, zawierając stosowne rozważania wyjaśniające wszelkie istotne kwestie w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.