VII SA/Wa 2292/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Mirosław Montowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2022 r. sprawy ze skarg (...)i (...),(...) na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia (...) września 2021 r. znak: (...) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargi 1. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2021 r., znak:[...], Minister Rozwoju, Pracy i Technologii (dalej: "Minister", "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a."), art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1363 z późn. zm., dalej: "specustawa drogowa", po rozpatrzeniu odwołania E.L. i A.L.(dalej: "skarżące") oraz odwołania T.G.(dalej: "skarżący"), jak również odwołań B.T. i B.T., Przedsiębiorstwa Inwestycyjnego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K., J. K., A. R. oraz M.P. i W.K. od decyzji Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", organ I instancji") z [...] sierpnia 2020 r. Nr[...], znak:[...], udzielającej zezwolenia Prezydentowi Miasta K. (dalej: "inwestor") na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi krajowej nr [...] (al.[...]) w K., na odcinku od granicy miasta do skrzyżowania z ul.[...], od km 657+886,6 do km 660+516,8, wraz z rozbiórką, budową i przebudową skrzyżowań z drogami kategorii powiatowej i gminnej, rozbiórką, budową i przebudową: obiektów inżynierskich, obiektów infrastruktury PKP, ekranów akustycznych, zjazdów, chodników, ścieżek rowerowych, dróg dla pieszych i kierujących rowerami, jezdni dodatkowych, zatok autobusowych, zatok postojowych, wylotu kolektora do rzeki [...] oraz budową, przebudową i rozbiórką niezbędnej infrastruktury technicznej i obiektów kolidujących z planowaną inwestycją" - uchylił decyzję w części, w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy. Minister w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji uchylił: - znajdujący się na s. 4, w wierszu 21, licząc od dołu strony, postanowienie: "[...]", - znajdujący się na stronie 11, w wierszach od 14 do 25, licząc od góry strony, postanowienie dotyczący przejścia prawa własności nieruchomości położonych w liniach rozgraniczających teren inwestycji, - znajdujący się na s. 27, w wierszach od 23 do 34, licząc od dołu strony, postanowienie dotyczący przejścia prawa własności nieruchomości położonych w liniach rozgraniczających teren inwestycji, - znajdujący się na s. 28, w wierszach od 27 do 28, licząc od dołu strony, postanowienie: "Przebieg ww. służebności gruntowych jest został wskazany na mapie z proponowanym przebiegiem drogi, stanowiącym Załącznik Nr 3 do niniejszej decyzji", - znajdujące się na s. 44, w tabeli zawierającej opis robót budowlanych polegających na rozbiórce istniejących obiektów budowlanych nieprzeznaczonych do dalszego użytkowania (umieszczonej na s. 43-44, w pkt IX.7), postanowienie: [...]Rozbiórka budynków gospodarczego i magazynowego na części działki [...] ([...]) obręb[...], jednostka ewidencyjna[...],[...]Rozbiórka garażu na części działki [...] obręb[...], jednostka ewidencyjna [...]; - znajdującą się na s. 46, w pkt IX. 12, tabelę obejmującą nazwę i lokalizację obszaru kolejowego wraz ze wskazaniem robót budowlanych: Nazwa obszaru TK1: Budowa wiaduktu kolejowego [...]w km 7.973 linii kolejowej nr [...][...], nad al.[...] , wraz z konstrukcjami oporowymi nasypu kolejowego od strony jezdni al.[...], w tym: jezdni, obustronnego chodnika, obustronnej ścieżki rowerowej, zjazdu indywidualnego, obustronnej likwidacji ogrodzenia oraz rozbiórka i budowa sieci elektrycznej oświetleniowej (dł. ok. 45,90 m i 44,70 m), sieci elektrycznej średniego napięcia (dł. ok. 45,90 m), sieci elektrycznej niskiego napięcia (dł. ok. 46,50 m), sieci elektrycznej napowietrznej (dł. ok. 5,10 m), sieci elektrycznej (dł. ok. 44,40 m), sieci wodociągowej (dł. ok. 43,60 m), sieci kanalizacji deszczowej (dł. ok. 109,50 m i 45,10 m), sieci teletechnicznej (dł. ok. 45,90 m), sieci teletechnicznej (dł. ok. 45,90 m), sieci kanalizacji sanitarnej (dł. ok. 49,90 m), sieci teletechnicznej (dł. ok. 73,00 m). Na części działki [...] obręb[...], jednostka ewidencyjna [...][...]; Nazwa obszaru: TK2: Budowa wiaduktu kolejowego [...] w km 316.207 linii kolejowej nr [...][...], nad al.[...], w tym: jezdni, obustronnego chodnika, obustronnej ścieżki rowerowej, likwidacji ogrodzenia, skrzyżowania ul. [...] z al. [...]a w nim: skrzyżowania ul. [...]z jezdnią dodatkową, zjazdu publicznego, jezdni, prawostronnego chodnika, lewostronnej ścieżki rowerowej, likwidacji ogrodzenia; sieci elektrycznej oświetleniowej (dł. ok. 103, 30 m i 111,50 m), sieci elektrycznej sygnalizacji (dł. ok. 171,30 m), sieci elektrycznej średniego napięcia (dł. ok. 63,30 m), sieci elektrycznej (dł. ok. 46,00 m), sieci elektrycznej napowietrznej (dł. ok. 98,70 m), sieci kanalizacji deszczowej (dł. ok. 217,50 m), sieci kanalizacji sanitarnej (dł. ok. 52,80 m), sieci teletechnicznej (dł. ok. 45,30m), sieci teletechnicznej (dł. ok. 71,00 m), sieci teletechnicznej (dł. ok. 70,40 m). Na działce [...] oraz na częściach działek [...] obręb[...], jednostka ewidencyjna [...][...- rysunki zatytułowane "Projekt zagospodarowania terenu cz. 1 - cz. 5" tomu 7 Projektu architektoniczno-budowlanego - sieć kanalizacji deszczowej i sanitarnej, będącego częścią Projektu budowlanego stanowiącego załącznik nr 3 do zaskarżonej decyzji i orzekł w tym zakresie, poprzez: - ustalenie, w miejsce uchylenia, na s. 4 zaskarżonej decyzji, nowego postanowienia: "[...]", - ustalenie, w miejsce uchylenia, na s. 11 zaskarżonej decyzji, nowego postanowienia: "Ww. nieruchomości, znajdujące się między liniami rozgraniczającymi teren projektowanego pasa drogi krajowej nr[...], zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez Wojewodę w odrębnej decyzji, za wyjątkiem działek: [...] - w obrębie[...], jednostce ewidencyjnej[...],[...]- w obrębie[...], jednostce ewidencyjnej[...] [...],[...]- w obrębie[...], jednostce ewidencyjnej [...][...], które obecnie stanowią już własność Skarbu Państwa; - ww. nieruchomości, znajdujące się między liniami rozgraniczającymi teren projektowanych pasów dróg powiatowych oraz między liniami rozgraniczającymi teren projektowanych pasów dróg gminnych, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, stają się z mocy prawa własnością Gminy [...] z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez Wojewodę w odrębnej decyzji, za wyjątkiem działek, które obecnie stanowią już własność Gminy [...]", - ustalenie, w miejsce uchylenia, na s. 27 zaskarżonej decyzji, nowego postanowienia: "W wyniku zatwierdzenia niniejszą decyzją podziałów nieruchomości, ww. działki ewidencyjne, przeznaczone pod inwestycję i położone między liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, w granicach pasa drogowego projektowanej drogi krajowej nr[...], zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez Wojewodę w odrębnej decyzji, za wyjątkiem działek: [...] - w obrębie[...], jednostce ewidencyjnej [...][...],[...]- w obrębie[...], jednostce ewidencyjnej [...][...],- w obrębie [...], jednostce [...] ewidencyjnej [...][...], które obecnie stanowią już własność Skarbu Państwa; - w wyniku zatwierdzenia niniejszą decyzją podziałów nieruchomości, ww. działki ewidencyjne, przeznaczone pod inwestycję i położone między liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, w granicach pasów drogowych projektowanych dróg powiatowych oraz w granicach pasów drogowych projektowanych dróg gminnych, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, stają się z mocy prawa własnością Gminy [...] z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez Wojewodę w odrębnej decyzji, za wyjątkiem działek, które obecnie stanowią już własność Gminy[...]", - ustalenie, w miejsce uchylenia, na s. 28 zaskarżonej decyzji, nowego postanowienia: "Wszelkie koszty ustanowienia ww. służebności przejazdu i przechodu obciążają inwestora. Przebieg ww. służebności gruntowych został wskazany na mapie z proponowanym przebiegiem drogi, stanowiącej Załącznik Nr 1 do niniejszej decyzji", - ustalenie, w miejsce uchylenia, na s. 44 zaskarżonej decyzji, nowych postanowień:[...] Rozbiórka budynku gospodarczo-magazynowego na części działki [...] obręb[...], jednostka ewidencyjna [...][...];[...] Rozbiórka garażu na części działki [...] obręb[...], jednostka ewidencyjna [...][...]; - ustalenie, w miejsce uchylenia, na s. 46 zaskarżonej decyzji, w pkt IX.12, nowej tabeli: Nazwa obszaru TK1 Roboty budowlane: Budowa wiaduktu kolejowego [...] w km 7.973 linii kolejowej nr [...][...], nad al.[...], wraz z konstrukcjami oporowymi nasypu kolejowego od strony jezdni al.[...], w tym: jezdni, obustronnego chodnika, obustronnej ścieżki rowerowej, zjazdu indywidualnego, obustronnej likwidacji ogrodzenia oraz rozbiórka i budowa sieci elektrycznej oświetleniowej (dł. ok. 45,90 m i 44,70 m), sieci elektrycznej średniego napięcia (dł. ok. 45,90 m), sieci elektrycznej niskiego napięcia (dł. ok. 46,50 m), sieci elektrycznej napowietrznej (dł. ok. 5,10 m), sieci elektrycznej (dł. ok. 44,40 m), sieci wodociągowej (dł. ok. 43,60 m), sieci kanalizacji deszczowej (dł. ok. 109,50 m i 45,10 m), sieci teletechnicznej (dł. ok. 45,90 m), sieci teletechnicznej (dł. ok. 45,90 m), sieci kanalizacji sanitarnej (dł. ok. 49,90 m), sieci teletechnicznej (dł. ok. 73,00 m); na działce [...] oraz na częściach działek [...] obręb[...], jednostka ewidencyjna[...]; Nazwa obszaru TK2 Roboty Budowlane: Budowa wiaduktu kolejowego [...]w km 316.207 linii kolejowej nr [...][...], nad al.[...], w tym: jezdni, obustronnego chodnika, obustronnej ścieżki rowerowej, likwidacji ogrodzenia, skrzyżowania ul. [...]z al. [...] a w nim: skrzyżowania ul. [...] z jezdnią dodatkową, zjazdu publicznego, jezdni, prawostronnego chodnika, lewostronnej ścieżki rowerowej, likwidacji ogrodzenia; sieci elektrycznej oświetleniowej (dł. ok. 103, 30 m i 111,50 m), sieci elektrycznej sygnalizacji (dł. ok. 171,30 m), sieci elektrycznej średniego napięcia (dł. ok. 63,30 m), sieci elektrycznej (dł. ok. 46,00 m), sieci elektrycznej napowietrznej (dł. ok. 98,70 m), sieci kanalizacji deszczowej (dł. ok. 217,50 m), sieci kanalizacji sanitarnej (dł. ok. 52,80 m), sieci teletechnicznej (dł. ok. 45,30m), sieci teletechnicznej (dł. ok. 71,00 m), sieci teletechnicznej (dł. ok. 70,40 m); na części działki [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna[...]; - zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, zamiennych rysunków zatytułowanych "Projekt zagospodarowania terenu cz. 1 - cz. 5" tomu 7 Projektu architektoniczno-budowlanego - sieć kanalizacji deszczowej i sanitarnej, stanowiących załączniki nr 1/1 - 1/5 do niniejszej decyzji. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W obszernym uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister podniósł m.in, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia (z zastrzeżeniem uchybienia wskazanego w decyzji) wymagania określone w art. 34 ust. 2 i 3 p.b., oraz w rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, jak również jest zgodny z: - decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (dalej: "RDOŚ") z [...] listopada 2014 r., znak:[...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Opracowanie wielowariantowego projektu koncepcyjnego rozbudowy al. [...]na odcinku od ul. [...]do granic miasta K.", - decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ") z [...]lutego 2016 r., znak:[...], uchylającą w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującą w mocy decyzję RDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach, - postanowieniem uzgadniającym, - decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "DRZGW PGW WP") z [...] listopada 2018 r., znak:[...], o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego dla przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa al. [...]na odcinku od ul. [...] do granic miasta K. o dł. około 2,6 km", sprostowaną postanowieniem z [...] grudnia 2018 r., znak:[...], - postanowieniem z [...] marca 2020 r., udzielającym zgody na odstępstwo, - postanowieniem Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r., znak:[...], udzielającym zgody na odstępstwo od przepisu § 41 w związku z § 26 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 20 października 2015 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych oraz bocznic kolejowych z drogami i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1744, z późn. zm.), - postanowieniem Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r., znak:[...], udzielającym zgody na odstępstwo od warunków usytuowania budynków i budowli określonych w art. 53 ust. 2 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 1043, z późn. zm.) oraz wykonywania robót ziemnych określonych na podstawie art. 54 ww. ustawy zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 7 sierpnia 2008 r., w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1247). Organ odwoławczy uznał za kompletny wniosek o wydanie decyzji na realizację przedmiotowej inwestycji. Pozytywnie ocenił określony przez Wojewodę termin wydania nieruchomości i opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń na 121 dzień od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu stanie się ostateczna. Wydana w I instancji decyzja wymagała dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej. Organ odwoławczy dostrzegł, że inwestycja jest w całości realizowana na terenie Miasta K., które posiada status miasta na prawach powiatu, a inwestorem jest Prezydent Miasta K. W związku z rozbudową drogi krajowej nr [...] zaszła konieczność rozbudowy pasów drogowych dróg powiatowych, jak również budowy/rozbudowy pasów drogowych dróg gminnych. Na mapie w skali 1:500 przedstawiającej proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiącej załącznik do wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji, która została następnie zatwierdzona jako załącznik nr 1 do decyzji Wojewody[...], określono linie rozgraniczające drogi krajowej, jak również linie rozgraniczające pasów drogowych innych dróg publicznych (dróg powiatowych i dróg gminnych). W decyzji Wojewody organ I instancji wymienił nieruchomości przeznaczone pod pasy drogowe odpowiednio drogi krajowej, dróg powiatowych i dróg gminnych, orzekając przy tym, iż nieruchomości te przechodzą na własność Skarbu Państwa (s. 11 i s. 27 decyzji). Wobec powyższego, koniecznym stało się określenie nieruchomości lub ich części, przeznaczonych pod pasy drogowe dróg publicznych, objętych decyzją Wojewody, które na mocy ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji staną się własnością odpowiednio Skarbu Państwa (droga krajowa) lub Gminy K. (drogi powiatowe i drogi gminne). Powyższy skutek nie nastąpi zaś w sytuacji, gdy dany podmiot, tj. Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, jest już właścicielem nieruchomości zajętej pod projektowany pas odpowiednio drogi krajowej, dróg powiatowych bądź dróg gminnych. Organ odwoławczy stwierdził, że planowana przebudowa sieci wodociągowej z hydrantami przeciwpożarowymi powinna podlegać uzgodnieniu pod względem ochrony przeciwpożarowej, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. W Projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Wojewody brak jest natomiast ostemplowania i podpisania części rysunkowych Projektu budowlanego przez Rzeczoznawcę ds. Zabezpieczeń Przeciwpożarowych. Przy piśmie z [...] lipca 2021 r., znak:[...], inwestor (odpowiadając na wezwania organu II instancji z [...] kwietnia 2021 r., znak: [...] oraz z [...] czerwca 2021 r., znak:[...]), przedłożył ostemplowane i podpisane części rysunkowe Projektu budowlanego przez Rzeczoznawcę ds. Zabezpieczeń Przeciwpożarowych. W związku z powyższym, w pkt I decyzji Minister zatwierdził zamienne rysunki zatytułowane "Projekt zagospodarowania terenu cz. 1 - cz. 5" tomu 7 Projektu architektoniczno-budowlanego - sieć kanalizacji deszczowej i sanitarnej, będącego częścią Projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji drogowej, zawierające - zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej - odcisk pieczęci i podpis Rzeczoznawcy ds. Zabezpieczeń Przeciwpożarowych. Dostrzegł, że w tabeli znajdującej się w pkt IX. 12 decyzji Wojewody określającym teren niezbędny do realizacji inwestycji - teren linii kolejowych - wyznaczony na podstawie art. 20a ust. 1 specustawy drogowej (s. 46 decyzji), błędnie przyporządkowano lokalizację obszaru kolejowego do opisu linii kolejowej i planowanych w jej terenie robót budowlanych. W ww. tabeli wskazano, że obszar kolejowy "[...]" obejmuje budowę wiaduktu kolejowego [...]w km 7.973 linii kolejowej nr [...][...], przewidzianą na części działki nr [...] obręb[...], z kolei obszar kolejowy "[...]" obejmuje budowę wiaduktu kolejowego [...]w km 316.207 linii kolejowej nr [...][...], przewidzianą na działce nr [...] oraz na częściach działek nr [...] obręb[...]. Z dokumentacji projektowej przedmiotowej inwestycji wynika natomiast, iż budowa wiaduktu kolejowego w km 7.973 linii kolejowej nr [..][...]planowana jest - wbrew postanowienieom znajdującym się w ww. tabeli - na działce nr [...] oraz na częściach działek nr [...]obręb[...], wchodzących w skład obszaru "[...] ", zaś budowa wiaduktu kolejowego w km 316.207 linii kolejowej nr [...][...]ma nastąpić na części działki nr [...]obręb[...], stanowiącej obszar "[...] ". Spostrzegł również nieprawidłowości w tabeli zawierającej opis robót budowlanych polegających na rozbiórce istniejących obiektów budowlanych nieprzeznaczonych do dalszego użytkowania, znajdującej się w pkt IX.7 decyzji Wojewody, na s. 43-44 tej decyzji. W odniesieniu do obszaru R8, w kolumnie zatytułowanej "roboty budowlane", wskazano rozbiórkę "budynków gospodarczego i magazynowego", podczas gdy obowiązek rozbiórki w obszarze R8 dotyczy jednego budynku gospodarczo-magazynowego. Z kolei w odniesieniu do obszaru R14, w kolumnie zatytułowanej "lokalizacja obszaru", nieprawidłowo wskazano położenie działki objętej obowiązkiem rozbiórki, ponieważ działka nr [...] (powstała z podziału działki nr[...]) znajduje się w obrębie[...], jednostka ewidencyjna[...]. Poza tym, Minister zwrócił uwagę, że dz. nr [...](powstała z podziału działki nr[...]) obręb[...], jednostka ewidencyjna[...], objęta obowiązkiem rozbiórki w obszarze [...], została pominięta na stronie 4 decyzji Wojewody, w części gdzie określono granice terenu objętego obowiązkiem rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania. Wobec powyższego, w pkt I decyzji Minister skorygował tabelę znajdującą się w pkt IX. 12 decyzji Wojewody, poprzez prawidłowe wskazanie działek przeznaczonych pod budowę wiaduktów kolejowych. Minister wprowadził również odpowiednie zmiany w tabeli znajdującej się w pkt IX.7 decyzji Wojewody [...]w odniesieniu do obszaru [...] i [...], oraz uzupełnił postanowienie znajdujący się na s. 4 ww. decyzji poprzez wskazanie działki nr [...] obręb [...] jako nieruchomości objętej obowiązkiem rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania. W dalszej kolejności zauważył, że w pkt VIII decyzji Wojewody (s. 27 i s. 28 decyzji) organ I instancji ustanowił niezbędne służebności przejazdu i przechodu przez wskazane w ww. punkcie decyzji działki. Na stronie 28 decyzji Wojewody błędnie wskazano jednak, że przebieg ustanowionych służebności gruntowych pokazany został na mapie z proponowanym przebiegiem drogi, stanowiącej załącznik nr 3 do ww. decyzji, bowiem mapa z przebiegiem planowanej inwestycji została zatwierdzona przez Wojewodę jako załącznik nr 1 do przedmiotowej decyzji, o czym świadczy postanowienia znajdujące się na s. 5 decyzji Wojewody oraz odpowiadająca temu postanowieniu stosowna pieczęć widniejąca na ww. mapie. W ocenie Ministra, ww. nieprawidłowość w decyzji Wojewody charakteryzuje cecha oczywistości, bowiem jest ona widoczna "na pierwszy rzut oka", bez potrzeby przeprowadzania dodatkowych badań, czy ustaleń. Ww. nieprawidłowość mogłaby zostać zatem wyeliminowana w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Tym samym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w pkt I decyzji organ odwoławczy skorygował omyłkę występującą w decyzji Wojewody na s. 28. Dokonując ww. korekty, organ II instancji uwzględnił również konieczność orzeczenia w decyzji o kosztach związanych z ustanowieniem służebności, poprzez wskazanie, iż powinien je ponieść inwestor. Poprzez działania inwestora związane z wytyczeniem trasy inwestycji dochodzi bowiem do ingerencji w konstytucyjnie chronione prawo własności, poprzez przejęcie części gruntu pod inwestycję celu publicznego, co powoduje w niektórych przypadkach, iż nieruchomość traci dostęp do drogi publicznej, co z kolei skutkuje koniecznością zapewnienia takiej działce dostępu do drogi publicznej w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w drodze ustanowienia ww. służebności. Koszty ustanowienia służebności drogi koniecznej nie mogą zatem obciążać właściciela działki, dla której taka służebność jest ustanawiana, bowiem to nie w wyniku jego działań nieruchomość utraciła dostęp do drogi publicznej. Odnosząc się do odwołania skarżących: E.L. i A.L. Minister stwierdził, że nie doszło do naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 k.p.a., w zw. z art. 11c i art. 11d ust. 1 pkt 1, "pkt 5 lit. c), d), f), g), h)", ust. 4 specustawy drogowej. Przedmiotu badania przez organ odwoławczy nie stanowią (wbrew oczekiwaniom skarżących), wcześniejsze wersje projektu budowlanego, niezatwierdzone zaskarżoną decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Nieprawidłowości w projekcie budowlanym zostały przez inwestora wyeliminowane, co pozwoliło organowi I instancji na zatwierdzenie projektu budowlanego. Inwestor wyjaśnił w piśmie z [...] marca 2021 r., że aktualizacja daty w ostatecznym projekcie związana była także z wprowadzeniem korekt na zasadzie nieistotnej zmiany wskutek uwzględnienia wniosków zgłoszonych przez strony postępowania. Inwestor podkreślił, że wprowadzone zmiany nie wymagały uzyskiwania nowych opinii i uzgodnień. W ocenie Ministra, projekt budowlany w kształcie zatwierdzonym decyzją Wojewody, posiada wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia, pozwolenia i opinie. Za nieuzasadnione uznał twierdzenie, że na projekcie architektoniczno-budowlanym i projekcie zagospodarowania terenu powinna znajdować się adnotacja wskazująca na uzgodnienie projektu przez właściwe organy. Wyrażony pogląd nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Wojewoda dokonał oceny projektu budowlanego w zakresie ujętym w art. 35 ust. 1 p.b., zaś wnioskodawca wykonał obowiązki nałożone na niego postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. Wojewoda zatwierdził projekt budowlany w skład którego wchodzi m.in. projekt zagospodarowania terenu, jako załącznik nr 3 do zaskarżonej decyzji. O powyższym świadczą postanowienia znajdujące się na s. 4 (w wierszu 10, licząc od dołu strony) i s. 5 (w wierszach 19 i 6-9, licząc od dołu strony) decyzji Wojewody. Poszczególne tomy projektu zagospodarowania terenu opatrzone zostały stosowną pieczęcią wskazującą, że dokumentacja stanowi załącznik nr 3 do ww. decyzji. Nie ulega wątpliwości, że projekt zagospodarowania terenu, będący częścią składową projektu budowlanego, podlegał zatwierdzeniu przez organ I instancji w decyzji o zezwoleniu na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia drogowego, a co za tym idzie, stanowi integralną część decyzji Wojewody. Wystarczające jest wskazanie na stronie tytułowej projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Wojewody, w tym na stronie tytułowej projektu zagospodarowania terenu, że projekt przygotowany został w październiku 2019 r. i zmieniony w sierpniu 2020 r. Skarżące nie są uprawnione do kwestionowania decyzji Wojewody w części dotyczącej działek nr [...](powstałej z podziału działki nr[...]), [...](powstałej z podziału działki nr[...]) i [...]obręb[...], co do których nie legitymują się żadnym tytułem prawnym (zostało to potwierdzone przez strony skarżące w piśmie z [...] grudnia 2020 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu II instancji z [...] listopada 2020 r., znak:[...]). Natomiast zakresem decyzji Wojewody objęta jest działka nr [...] obręb[...], stanowiąca własność A.L.. Na mocy ww. decyzji działka nr [...]została podzielona na działki nr [...] i[...], przy czym działka nr [...]znajduje się w liniach rozgraniczających teren pasa drogowego rozbudowywanej drogi krajowej nr[...], zaś dz. nr [...] położona jest poza ww. liniami i objęta jest obowiązkiem budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu. Mając na uwadze zarzut dotyczący braku ustalenia obowiązku budowy lub przebudowy zjazdu do dz. Nr[...], Minister wyjaśnił, że skoro przedmiotowa działka znajduje się w projektowanym pasie drogowym drogi krajowej nr[...], to zbędnym jest ustalanie na ww. działce obowiązków przewidzianych w art. 11f ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej i związanych z nimi ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości. Działka nr [...]stanie się bowiem własnością Skarbu Państwa, a co za tym idzie, inwestor będzie dysponował tytułem prawnym do realizacji inwestycji na tym terenie. Dlatego też nie jest potrzebne ustalanie ograniczeń w korzystaniu z ww. nieruchomości objętej liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, wyznaczonymi dla projektowanego pasa drogowego drogi krajowej nr[...]. Zbędne jest bowiem posiadanie przez inwestora podwójnego tytułu do ww. działki, wynikającego zarówno z ograniczenia w korzystaniu, jak i prawa własności. Z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Wojewody wynika, że na działce nr [...]przewidziana została budowa zjazdu publicznego prowadzącego m.in. do działki nr [...]pozostającej we władaniu A.L.. Zjazd ten zawiera się w całości w liniach rozgraniczających teren projektowanej inwestycji, w związku z czym, zgodnie z dokumentacją projektową przedmiotowej inwestycji, brak jest potrzeby objęcia dz. nr [...]obowiązkiem budowy zjazdu. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 7 i pkt 8 lit. h specustawy drogowej, poprzez nieprawidłowe (odwrotne) wskazanie lokalizacji obszaru kolejowego, Minister przyznał skarżącym rację, że na działce nr [...] oraz na częściach dz. nr [...]obręb [...]planowana jest budowa wiaduktu kolejowego [..] w km 7.973 linii kolejowej nr [...][...], w tym budowa zjazdu indywidualnego, natomiast na części działki nr [...] obręb [...] [...] planowana jest budowa wiaduktu kolejowego [...] w km 316.207 linii kolejowej nr [...][...], w tym budowa zjazdu publicznego, co zostało już wyjaśnione we wcześniejszej części decyzji Ministra. Wobec powyższego, w pkt I niniejszej decyzji organ odwoławczy skorygował tabelę znajdującą się w pkt IX. 12 decyzji Wojewody określającym teren niezbędny do realizacji inwestycji - teren linii kolejowych - wyznaczony na podstawie art. 20a ust. 1 specustawy drogowej, poprzez prawidłowe wskazanie działek przeznaczonych pod budowę ww. wiaduktów oraz związanych z nimi zjazdów. Uznał jednak, że w powyższym zakresie nie można skutecznie zarzucić decyzji Wojewody naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 7 i pkt 8 lit. h specustawy drogowej, albowiem projekt budowlany zatwierdzony ww. decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w sposób prawidłowy wskazuje roboty budowlane przewidziane do wykonania na ww. działkach stanowiących teren linii kolejowych. Ponadto do ww. działek zastosowanie znajduje art. 20a specustawy drogowej (a nie powołany przez skarżące art. 11 f ust. 1 pkt 8 lit. h specustawy drogowej). Minister nie dopatrzył się błędów w postępowaniu, które zakończyło się wydaniem postanowienia uzgadniającego. Podał, że nie jest organem uprawnionym do oceny postanowienia uzgadniającego pod kątem szczegółowych uregulowań merytorycznych w nim zawartych, kwestionowanych przez skarżące. Minister doszedł do wniosku, że rozstrzygnięcie to nie narusza prawa. Z treści postanowienia uzgadniającego wynika, że właściwie w przekonujący sposób omówiono w nim kwestie dotyczące poszczególnych elementów środowiska. RDOŚ w K. w ramach dokonanych analiz wziął pod uwagę wszystkie okoliczności mogące mieć realny wpływ na zapewnienie właściwego stanu ochrony środowiska. W pełni podzielił wyjaśnienia zawarte w piśmie inwestora z [...] marca 2021 r., znak:[...], odnoszące się do zarzutu braku zgodności decyzji Wojewody i zatwierdzonego nią projektu budowlanego z wydaną wcześniej decyzją RDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzją GDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach w kontekście zagadnień dotyczących przebudowy obiektów kolejowych. W ww. piśmie inwestor wyjaśnił, że postępowanie projektowe w początkowych fazach jest elementem tworzenia zarysów, koncepcji, analiz społeczno-środowiskowych, analiz techniczno- ekonomicznych, stanowiących najczęściej podstawę do wariantowego przedstawienia rozwiązania projektowego inwestycji z wariantem preferowanym i możliwymi wariantami alternatywnymi we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor podkreślił, że na etapie uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach opracowywane są koncepcje projektowe określające uwarunkowania będące podstawą do wykonania raportu oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Ten etap nie obejmuje opracowania projektu budowlanego. Dopiero po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowań tworzony jest na jej bazie projekt budowlany zawierający dużo większą szczegółowość odniesioną do zaktualizowanych warunków branżowych, skoordynowany szczegółowo z innymi inwestycjami, utrzymujący się w ustalonych warunkach środowiskowych. Zdarza się, że szczegółowość projektu budowlanego przynosi potrzebę wprowadzenia korekt bądź doprecyzować zakresu wydanej decyzji środowiskowej. W tym celu ustawodawca przewidział możliwość przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W związku z powyższym, porównywanie dokumentacji projektowej z etapu decyzji środowiskowej z dokumentacją opracowaną na potrzeby pozyskania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zawsze będzie pokazywać jakiś poziom różnic z uwagi na inny charakter szczegółowości ww. opracowań. Wojewoda upoważniony do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jak i RDOŚ w K. upoważniony do uzgodnienia warunków realizacji inwestycji - słusznie wszczęli procedurę przewidzianą w art. 88 i nast. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Inwestor, działając na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wniósł o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania ww. decyzji. Jednocześnie do ww. wniosku, zgodnie z art. 88 ust. 2, inwestor załączył raport o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Minister opisał treść postanowienia uzgadniającego RDOŚ w K. Uznał (po analizie raportu przedłożonego przez inwestora), że spełnia on wymogi formalne (ustawowe), sporządzony został w sposób rzetelny i kompleksowy, a jego wnioski są logiczną konsekwencją wywodów w nim zawartych. W ocenie Ministra raport musiał zostać zatem przyjęty jako podstawowy dowód w postępowaniu w sprawie wydania postanowienia uzgadniającego i decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Inwestycja na etapie wydania decyzji o zezwoleniu została poddana procedurze ponownej oceny oddziaływania na środowisko, zakończonej postanowieniem uzgadniającym. W ramach ponownej oceny przeanalizowano wpływ całości planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Dokonano szczegółowej analizy zgodności rozwiązań przewidzianych w projekcie budowlanym z warunkami decyzji RDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzji GDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach, mając na względzie konieczność doprecyzowania warunków związanych z ochroną środowiska wynikającą z zastosowanych, ostatecznych rozwiązań projektowych. Organ orzekający w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej związany jest ustaleniami dokonanymi przez wyspecjalizowany organ środowiskowy i nie może dowolnie modyfikować postanowienia uzgadniającego warunki środowiskowe inwestycji. Podczas procedury ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, skarżące zgłosiły zastrzeżenia co do planowanej inwestycji drogowej. RDOŚ w K. rozpatrzył ww. uwagi i wnioski skarżących w zakresie oddziaływań środowiskowych, stwierdzając m.in., że przebudowa obiektów kolejowych w ramach przebudowy al. [...] nie zmieni natężenia ruchu kolejowego. Ustosunkowując się do argumentu skarżących odnośnie kumulacji ruchu kolejowego i samochodowego, a w związku z tym zwiększonej emisji hałasu na terenie położonym pomiędzy torami kolejowymi - RDOŚ w K. uznał, że nie ma on uzasadnienia, ponieważ jest to teren przeznaczony zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] pod zabudowę usługową, która nie podlega ochronie akustycznej. Skarżące nie przedłożyły ww. tzw. kontrraportu w celu zakwestionowania ustaleń zawartych w przedmiotowym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w oparciu o który zostało wydane zaskarżone postanowienie uzgadniające. Za taki kontrraport nie może być uznane odwołanie skarżących i załączone do niego pisma wraz z opracowaniem pn.: "Obsługa ruchu komunikacyjnego nieruchomości zlokalizowanych przy al. [...](po wschodniej stronie, między wiaduktami kolejowymi linii kolejowej [...] i[...])". Powyższe dokumenty nie stanowią kompleksowej analizy uwarunkowań środowiskowych przedmiotowej inwestycji, a tym samym, nie można uznać ich za skuteczny środek do podważenia prawidłowości raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sporządzonego na potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem organu odwoławczego, skarżące nie chcą zaakceptować okoliczności, że wyspecjalizowany w ocenach środowiska organ dokonał walidacji materiału dowodowego i na jego podstawie wyciągnął merytoryczne wnioski końcowe, uznając raport i jego uzupełniania za wystarczające do wydania postanowienia uzgadniającego. RDOŚ w[...], wydając postanowienie uzgadniające, w myśl art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ocenił całokształt materiału dowodowego, a ocena ta nie nosi znamion dowolności. Organ odwoławczy uznał, że w pkt IV decyzji Wojewody pn.: "Warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska" oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 50-51), organ I instancji słusznie odwołał się do warunków realizacji przedsięwzięcia określonych m.in. w postanowieniu uzgadniającym, wskazując na konieczność ich uwzględnienia na etapie realizacji planowanej inwestycji drogowej. Tym samym, Minister nie podzielił opinii skarżących, jakoby decyzja Wojewody wydana została z naruszeniem art. 11f ust. 1 pkt 3 specustawy drogowej w związku z art. 93 ust. 1 i art. 95 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. W dalszej kolejności Minister zaznaczył, że nie ma uzasadnionych podstaw zarzut o zbyt pobieżnej analizie przez RDOŚ w K. opisanego przez skarżące konfliktu społecznego. Konflikt ten - jak słusznie zauważył RDOŚ w K. - nie dotyczy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, które jest przedmiotem analizy i oceny w postępowaniu mającym na celu wyznaczenie konkretnych wymagań ochrony środowiska, jakie projektowane przedsięwzięcie ma spełniać. Skoro w klinie pomiędzy nasypami kolejowymi linii kolejowych: [...] oraz [...] - Podłęże znajdują się działki, które - przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej - nie miały dostępu do drogi publicznej, która ma być objęta rozbudową w oparciu o zaskarżoną decyzję, to za bezzasadne należało uznać żądanie, aby zarządca drogi realizujący przedmiotową inwestycję drogową zapewnił ww. działkom dostęp do rozbudowywanej drogi krajowej nr [...]. Ponadto postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie przepisów szczególnych specustawy drogowej (która ma ułatwić i przyspieszyć proces budowania w Polsce dróg publicznych), nie jest narzędziem do regulacji ewentualnych zaszłości związanych np. z dojazdem do działek. Za całkowicie chybione uznał twierdzenie skarżących, że jeśli Gmina [...] planuje w MPZP przeznaczyć teren pomiędzy wiaduktami kolejowymi linii kolejowych: [...] oraz [...], w całości pod usługi o stosunkowo wysokich parametrach zabudowy, to powinna również zadbać o to, aby doszło do realnego powiązania ww. terenu z jedyną drogą publiczną, z którą teren ten może być skomunikowany, tj. z al.[...]. Specustawa drogowa w art. 11i ust. 2 stanowi bowiem wprost, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 485). Odnośnie zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 1372), dalej: "u.s.g.", Minister wskazał, że przedmiotu postępowania nie stanowi kwestia realizacji przez inwestora - Prezydenta Miasta[...], który jest jednocześnie organem wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego, obowiązków wynikających z odrębnych przepisów obowiązującego prawa. Kluczowe znaczenie ma fakt, że Prezydent Miasta [...] jest zarządcą drogi krajowej nr [...] na odcinku znajdującym się w granicach administracyjnych Miasta[...], a tym samym był uprawniony do wystąpienia do Wojewody z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji. Zamierzonego skutku nie może również odnieść zarzut stron skarżących, że decyzja Wojewody nie uwzględnia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. właścicieli działek znajdujących się w obszarze między liniami kolejowymi: [...] oraz[...], czym narusza art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej. Minister stwierdził, że każdy z właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości oraz osób mających inne prawa do nieruchomości jest stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jedynie w części dotyczącej jego nieruchomości. Tym samym, skarżące nie są uprawnione do kwestionowania decyzji Wojewody w części dotyczącej nieruchomości, co do których nie legitymują się żadnym tytułem prawnym. Mając na uwadze zastrzeżenia skarżących, zgłoszone względem audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego wyjaśnił, że inwestor uczynił zadość art. 11d ust. 1 pkt 7a specustawy drogowej, przedkładając wynik ww. audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego wraz z uzasadnieniem zarządcy drogi. W związku z powyższym, zarzuty skarżących w tym zakresie, jak i załączone do odwołania skarżących opracowanie pn.: "Obsługa ruchu komunikacyjnego nieruchomości zlokalizowanych przy al. [...] (po wschodniej stronie, między wiaduktami kolejowymi linii kolejowej [..]i[...])", pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Uwagi oraz spostrzeżenia audytorów zostały zweryfikowane przez inwestora, zaś dokumentacja projektowa - odpowiednio skorygowana. Audyt wyłączony jest spod merytorycznej oceny organu orzekającego w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Wyjaśnił również, że w postępowaniu w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej organ jest związany wnioskiem inwestora co do kształtu i przebiegu inwestycji. Organy nie mogą korygować trasy i zakresu inwestycji, ani dokonywać zmian w projekcie. Przepisy specustawy drogowej nakładają na organ architektoniczno-budowlany wyłącznie obowiązek oceny zgodności z prawem przedstawionej inwestycji drogowej. Organ nie może uwzględniać protestów obywateli wyrażających ich osobiste zapatrywania, czy też ich odmienne stanowisko, które pozostają poza ochroną prawną i nie wynikają z norm prawa. Za niezasadny uznał także zarzut, że zmiana przebiegu zjazdu na działkę nr [...] i jego zwężenie niewątpliwie ma wpływ na pogorszenie użytkownikom nieruchomości położonych w otoczeniu dostępności do sieci drogowej. Dostrzegł, że działka nr[...], pozostająca we władaniuA.L., graniczy co prawda z działką nr[...], jednak działka nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, poprzez zjazd zlokalizowany na działce nr [...] stanowiącej - zgodnie z decyzją Wojewody - pas drogowy drogi krajowej nr[...]. Natomiast podnoszenie zarzutów co do nieruchomości, do których skarżącym nie przysługuje żaden tytuł prawny, nie może być uznane za obronę ich indywidualnego interesu prawnego, podlegającego ochronie w postępowaniu odwoławczym w sprawie decyzji Wojewody. Co do zakresu prac budowlanych planowanych na dz. nr [...]wyjaśnił, że z decyzji Wojewody wynika, że ww. działka objęta jest obowiązkiem budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, o którym mowa w art. 11 f ust. 1 pkt 8 lit. e specustawy drogowej. Na przedmiotowej działce przewidziana została budowa odcinka sieci elektrycznej średniego napięcia sN. Na działce tej nie przewidziano natomiast żadnych prac rozbiórkowych, w tym rozbiórki ogrodzenia. Odnośnie odwołania B.T. i B.T. organ odwoławczy stwierdził m.in., że na mocy decyzji Wojewody dz. nr [...] obręb[...], stanowiąca własność ww., uległa podziałowi na dz. Nr[...]. Powyższy podział uwidoczniony został na mapie przedłożonej przez inwestora wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla omawianego zadania inwestycyjnego, a następnie zatwierdzonej przez Wojewodę jako załącznik nr 2-2 do ww. decyzji. Dostrzegł, że ww. mapa z projektem podziału działki skarżących została wykonana przez uprawnionego geodetę i przyjęta wraz z wykazem zmian do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Prezydenta Miasta [...][..]stycznia 2019 r. pod nr[...]. Mapa opatrzona została stosowną klauzulą. Inwestycja drogowa realizowana będzie na działce nr[...]. Działka ta znajduje się w liniach rozgraniczających teren pasa drogowego rozbudowywanej drogi krajowej nr[...], co obrazuje mapa w skali 1:500 przedstawiająca proponowany przebieg drogi, dołączona do wniosku inwestora o zezwolenie na realizację ww. przedsięwzięcia i zatwierdzona decyzją Wojewody jako załącznik nr 1.4 do tej decyzji (rysunek nr 1.4). Zgodnie z decyzją Wojewody, ww. działka przechodzi na własność Skarbu Państwa. Stosownie bowiem do art. 12 ust. 4 pkt 1 specustawy drogowej, nieruchomości znajdujące się w liniach rozgraniczających teren inwestycji stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna. Z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, wchodzącego w skład projektu budowlanego stanowiącego załącznik nr 3 do decyzji Wojewody wynika, że na dz. nr [...] planowana jest w szczególności budowa chodnika. Ponadto, ww. działka została przeznaczona pod budowę zjazdu publicznego oraz ekranu akustycznego. Przejęcie części działki należącej do ww. jest niezbędne dla realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej. Przebieg inwestycji w zakresie interesu prawnego został wytyczony optymalnie, a zaskarżona decyzja Wojewody nie przewiduje rozwiązań, które wprowadzają nadmierną, a w szczególności nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności. Brak zgody skarżących na realizację inwestycji na części dz. Nr[...], w koncepcji przyjętej przez inwestora i zatwierdzonej w decyzji Wojewody nie stanowi o wadliwości zaskarżonej decyzji, gdyż przepisy obowiązującego prawa, w tym przepisy specustawy drogowej nie uzależniają udzielenia inwestorowi zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na danej nieruchomości od wyrażenia na to zgody podmiotu będącego właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym tejże nieruchomości. Organ za całkowicie bezzasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1 i 2, art. 11 i, art. 12 ust. 1-4 i art. 16 ust. 2 specustawy drogowej. Odnośnie wniosku o "wykup całej nieruchomości lub zmianę planów i odstąpienie od zajęcia części posesji z uwagi na i tak już zbyt małą powierzchnię działki, nieodwracalne pogorszenie warunków życia, zniszczenie działki poprzez jej zmniejszenie, utratę możliwości korzystnego pozbycia się nieruchomości" podał, że organ w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest zobowiązany do badania alternatywnych wariantów przeprowadzenia inwestycji liniowej w sytuacji, gdy właściciele nieruchomości zgłosili sprzeciw wobec lokalizacji przedsięwzięcia zaproponowanej przez inwestora. Z uwagi na zajęcie części nieruchomości należącej do ww., przysługuje im odszkodowanie w trybie specustawy drogowej (ustalone decyzją Wojewody w odrębnym postępowaniu). Ponadto, jeżeli w wyniku realizacji ww. inwestycji, skarżące strony poniosą jakiekolwiek szkody materialne, to będzie im przysługiwało roszczenie odszkodowawcze, dochodzone na zasadach ogólnych w postępowaniu cywilnym. W ocenie Ministra, teren będący ich własnością nie został zajęty w wymiarze większym, niż jest to wymagane dla realizacji inwestycji drogowej. Nie została także zamknięta droga do dochodzenia ewentualnych roszczeń cywilnoprawnych, w tym wykupu części nieruchomości, która utraciła możliwość dotychczasowego zagospodarowania. Jako bezzasadne ocenił również argumenty, dotyczące "zaciemnienia działki i pomieszczeń mieszkalnych w momencie postawienia ekranu, braku dostępu do światła i powietrza w momencie postawienia ekranu w sąsiedztwie ściany domu (w odległości ok. 2 m)". Nie zaaprobował także stanowiska, że "żelbetowy ekran planowany na ich działce przez Inwestora uwłacza godności mieszkania i życia, a nadto nie będzie też spełniał swoich funkcji przy ograniczeniu swojej długości do 25 m". To na etapie postępowania środowiskowego nastąpiła ocena oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Zagadnienia związane z oceną potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia na klimat akustyczny, czy jakość powietrza, były elementami postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ odwoławczy (przytaczając decyzję RDOŚ w K. o środowiskowych uwarunkowaniach) zaznaczył, że skoro w postanowieniu uzgadniającym RDOŚ w K. ustalił, że konieczne jest wykonanie ekranu akustycznego w sąsiedztwie działki skarżących o długości 25 m i wysokości 4 m, to ustalenia te są wiążące dla organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji. Organ wydający decyzję o zezwoleniu nie ma jakichkolwiek uprawnień do podważania ustaleń dokonanych przez właściwy organ środowiskowy. Planowane przybliżenie pasa drogowego względem budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości ww. stoi w zgodzie z przepisem art. 43 ustawy o drogach publicznych. Od 11 lipca 2003 r., organ architektoniczno-budowlany nie ma uprawnień do merytorycznego badania projektu budowlanego - uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów prawa należy do obowiązków projektanta. Od ww. daty wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności projektanta i osoby sprawdzającej za projekt architektoniczno-budowlany. W toku postępowania prowadzonego przez Wojewodę, inwestor przedstawił szczegółowe wyjaśnienia co do projektowanego na działkę skarżących zjazdu, z których wynika, że zapewniono normatywny zjazd na nieruchomość, który umożliwia wjazd na teren działki. Inwestor zaznaczył, że długość zjazdu między ekranem a krawędzią jezdni zapewnia możliwość zatrzymania pojazdu w celu bezpiecznego włączenia się do ruchu. Według wnioskodawcy przezroczystość ekranu zapewnia też możliwość dostrzeżenia sytuacji kolizyjnych z pieszymi przy wyjeżdżaniu z posesji. Zwrócił także uwagę, że w stanie istniejącym brama wjazdowa jest usytuowana w odległości 3 m od krawędzi jezdni, co utrudnia wjazd przy zamkniętej bramie i zamknięcie bramy przy wyjeżdżaniu. Po rozbudowie al. [...] odległość od bramy do krawędzi jezdni będzie wynosić ponad 5 m, co - w ocenie inwestora - będzie umożliwiało całkowite zjechanie z jezdni przed otwarciem bramy i zamknięcie bramy przed wjechaniem na jezdnię. W ramach realizacji inwestycji drogowej w oparciu o przepisy specustawy drogowej, inwestor obowiązany jest do przebudowy kolidujących z inwestycją sieci uzbrojenia terenu. Wojewoda ustalił w decyzji obowiązek budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu na ww. dz. Nr[...], zezwolił inwestorowi na wykonanie ww. obowiązku i jednocześnie określił ograniczenia w korzystaniu z przedmiotowej nieruchomości dla realizacji powyższego obowiązku. Zdaniem Ministra, warunki wywłaszczenia zostały spełnione. Przejście z mocy prawa własności części nieruchomości ww. na rzecz Skarbu Państwa, w granicach wydzielonych liniami rozgraniczającymi, następuje na podstawie przepisów specustawy drogowej, przewidujących obowiązek ustalenia odszkodowania (art. 12 ust. 4a specustawy drogowej). Pozbawienie prawa własności co do części nieruchomości stanowi realizację celu publicznego. Decyzja Wojewody czyni zadość unormowaniom wynikającym z art. 93 i art. 95 u.o.i.ś. Uzasadnienie ww. decyzji pozwala na poznanie motywów, którymi organ I instancji kierował się przy nieuznaniu argumentacji. Fakt, że organ I instancji nie uwzględnił żądań ww., nie świadczy o tym, że ich nie badał. W związku z powyższym, Minister nie uznał za słuszne zarzuty naruszenia art. 6, art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 12 § 1, art. 104 i art. 107, art. 126 oraz 124 k.p.a. Jego zdaniem ustalenia poczynione przez Wojewodę są prawidłowe i wystarczające do przyjęcia, że w sprawie zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony dopuszczający odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Minister Infrastruktury uznał, że zachodzi uzasadniona potrzeba zastosowania odstępstwa i nie zachodzą negatywne przesłanki określone w art. 9 ust. 1 p.b., w związku z czym udzielił upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo. Organ odwoławczy nie podzielił również zdania, że postanowienie z 5 marca 2020 r., udzielające zgody na odstępstwo wydane zostało z naruszeniem art. 9 ust. 2 p.b., art. 11a specustawy drogowej i art. 123 k.p.a. Odnośnie odwołania Przedsiębiorstwa [...]Sp. z o.o. z siedzibą w K., Minister uznał za niezasadny zarzut, że zmiana lokalizacji zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [..]obręb [...]pozbawia dostępu do drogi publicznej działkę ww. o nr[...], która dotychczas dostęp do drogi publicznej posiadała poprzez istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...]i dowiązany do niego szlak służebności drogowej. Z materiału dowodowego wynika, że pod realizację inwestycji przejmowana jest część działki nr [...]obręb [...] (wydzielona dz. Nr[...]), po której przebiega szlak służebności drogowej zapewniający dostęp do drogi publicznej dla stanowiącej własność dz. nr [...](numer działki przed podziałem). Z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla działki nr [...] wynika, że ustanowiono bezpłatną i nieograniczoną w czasie służebność gruntową m.in. przejazdu i przechodu na rzecz każdoczesnych właścicieli, współwłaścicieli i posiadaczy nieruchomości składającej się z dz. Nr[...]. Uprawnienie z tej służebności ujawnione zostało także w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej dla ww. działki. Minister podał, że z akt sprawy wynika, iż działka nr[...], powstała z podziału dz. Nr[...], będzie mieć dostęp do drogi krajowej nr[...], poprzez projektowany zjazd publiczny na dz. Nr[...], wydzieloną z dz. Nr[...]. Z chwilą wydania ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia drogowego służebność ustanowiona na nieruchomości nr[...], opisana w ww. księgach wieczystych, nie wygaśnie na nowopowstałej dz. nr [...] położonej poza projektowanym pasem drogowym drogi krajowej nr[...]. Organ odwoławczy za słuszne uznał wyjaśnienia złożone przez inwestora w toku postępowania prowadzonego przez Wojewodę, zgodnie z którymi szlak ww. służebności dalej będzie mógł funkcjonować przez przebudowany zjazd na działkę nr[...], a dodatkowo planowana lokalizacja zjazdu skraca obciążenie służebne, gdyż nowa lokalizacja zjazdu znajduje się bliżej działki, na rzecz której służebność została ustanowiona. Przedmiotowe wyjaśnienia potwierdza przedstawiony przez inwestora i znajdujący się w aktach sprawy rysunek obrazujący zakres planowanej inwestycji drogowej na tle szlaku służebności na dz. Nr[...]. Działka nie straci dostępu do drogi publicznej. Dojazd do dz. nr [...] będzie odbywać się skróconym szlakiem ww. służebności z wykorzystaniem zjazdu z drogi krajowej nr [...] na dz. Nr[...], którego przebudowa przewidziana została w projekcie budowlanym, zgodnie z art. 29 ust. 2 u.o.p. Samo powoływanie się na brak zjazdu o określonych parametrach nie może stanowić wykazania naruszenia interesu prawnego ww. Inwestor w ramach przedmiotowej inwestycji nie miał obowiązku projektować spornego zjazdu, zgodnie z warunkami zawartymi w ww. piśmie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z [...] stycznia 2016 r., skoro warunki te określone zostały dla zupełnie innego zamierzenia inwestycyjnego. Dlatego też bez znaczenia dla sprawy pozostaje podnoszona kwestia związana z utratą ważności ww. uzgodnienia. Ww. nie może skutecznie zakwestionować decyzji Wojewody, powołując się na brak zgodności - w zakresie zjazdu na dz. nr [...] - z funkcjonującymi w obrocie prawnym ważnymi decyzjami administracyjnymi, tj. ww. decyzją Wojewody nr [...]z [...] kwietnia 2016 r. Organ odwoławczy podał, że mapa w skali 1:500 przedstawiająca proponowany przebieg drogi, jak również mapa stanowiąca część graficzną projektu zagospodarowania terenu, załączone do wniosku inwestora, obejmujące swoim zakresem dz. Nr[....], zostały opracowane na kopii mapy do celów projektowych przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Prezydenta Miasta [...][..]kwietnia 2019 r. i zewidencjonowanej pod nr[...]. Na przedmiotowych mapach widnieją stosowne klauzule. W oparciu o takie dokumenty orzekał Wojewoda. Skoro przepisy specustawy drogowej nie uprawniają organu do kwestionowania dokumentacji geodezyjno-kartograficznej, nie mógł on poddawać pod wątpliwość postanowienieów określonych na mapie przedstawiającej proponowany przebieg drogi oraz na mapie znajdującej się w projekcie budowlanym. W ocenie Ministra, argumenty sprowadzające się do wykonania projektu rozbudowy przedmiotowej drogi na nieaktualnej mapie, nie stanowią o wadliwości decyzji Wojewody. Powyższego stanowiska nie może zmienić przedstawiony przy ww. piśmie z [...] października 2020 r. dokument zawierający w pkt 5 "Analizę projektu do ZRID i zagospodarowania dz.[...]". Odnośnie do odwołania J.K., Minister podał m.in., że z materiału dowodowego wynika, że przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji działka nr [...] obręb[...], stanowiąca własność ww., nie posiadała legalnego zjazdu z drogi krajowej nr[...]. Zarządca drogi nie wydał bowiem decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] (al.[...]) na ww. działkę, tj. decyzji przewidzianej w art. 29 ust. 1 u.d.p. Powyższe potwierdza znajdujące się w aktach sprawy pismo Zarządu Dróg Miasta [...] z [...] marca 2020 r., znak:[...]. Inwestor wyjaśnił, że wielokrotne wizje w terenie pozwoliły jednoznacznie stwierdzić, że do tej pory nie istniał zjazd z drogi krajowej nr [...] na działkę nr[...], wymagający budowy lub przebudowy zgodnie z art. 29 ust. 2 u.d.p. Uznał, że realizacja inwestycji objętej decyzją Wojewody nie zmieni dotychczasowej obsługi komunikacyjnej działki ww., skoro przed wydaniem zaskarżonej decyzji przedmiotowa nieruchomość nie miała dostępu do rozbudowywanej drogi krajowej nr[...], poprzez legalnie urządzony zjazd. Nie sposób podzielić zdania, że realizacja przedsięwzięcia drogowego pozbawi jego działkę dostępu do drogi publicznej. Obsługa komunikacyjna przedmiotowej działki będzie odbywać się w taki sam sposób jak dotychczas. Odnośnie odwołania A.R., Minister podkreślił m.in., że nie zasługują na aprobatę podniesione przez ww. wszelkie zarzuty związane z nienależytym odwodnieniem terenów sąsiadujących z inwestycją objętą decyzją Wojewody. Jeżeli ww. w wyniku realizacji inwestycji poniesie jakiekolwiek szkody materialne, to będzie jej przysługiwało roszczenie odszkodowawcze, dochodzone na zasadach ogólnych w postępowaniu cywilnym. Powyższe nie stanowi jednak przedmiotu postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Zarówno Wojewoda, jak i organ odwoławczy w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, związani byli ustaleniami ww. pozwolenia wodnoprawnego i nie byli uprawnieni do ich merytorycznego kwestionowania. Zarzuty podniesione przez ww. względem pozwolenia wodnoprawnego nie mogą świadczyć o wadliwości decyzji Wojewody. Odnośnie odwołania skarżącego T.G., Minister wskazał m.in., że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego rozbudowy drogi krajowej nr 7 (al.[...]) w granicach miasta [...]na obszarze przeznaczonych pod inwestycję nowopowstałych dz. ewid. nr [...]oraz [...]obręb[...], powstałych w wyniku podziału dz. ewid. nr [...]oraz[...], w kształcie powodującym nieuzasadnioną potrzebę wywłaszczenia właścicieli nieruchomości położonych po obu stronach planowanej inwestycji drogowej, podczas gdy możliwym jest wytyczenie takiego przebiegu inwestycji, który nie będzie powodował wywłaszczenia właścicieli po zachodniej stronie jezdni, co doprowadziło - zdaniem skarżącego - do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. W związku z przedstawioną przez skarżącego propozycją przesunięcia planowanej inwestycji w całości na dz. ewid. nr [...] oraz [...]podkreślił, że to inwestor jest kreatorem inwestycji drogowej i to on dokonuje wyboru najkorzystniejszych rozwiązań lokalizacyjnych, zaś organ orzekający w sprawie o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do nakazania inwestorowi zmiany przyjętych rozwiązań, w szczególności zgodnie z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości objętych inwestycją. Inwestor nie jest przy tym zobowiązany do przedstawienia różnych wariantów przebiegu inwestycji drogowej, stąd też ocena organu ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Zatem poza oceną organów pozostaje ocena racjonalności czy słuszności zaproponowanych rozwiązań projektowych, w tym przebiegu i kształtu planowanej inwestycji. Wariantowanie przebiegu inwestycji odbyło się na etapie postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i to właśnie w tym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi co do trasy projektowanej inwestycji. Odstąpienie od ustalonego przebiegu przedmiotowej inwestycji, poprzez ingerencję w konkretne rozwiązania zaproponowane przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, należałoby uznać za nieuprawnioną w świetle obowiązujących przepisów ingerencję organów administracyjnych. Minister nie uznał jako zasadny zarzut naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej, poprzez nieuwzględnienie obiektywnie uzasadnionych interesów osób trzecich, a to właścicieli dz. ewid. Nr[...], a także [...] oraz [...] i zezwolenie na lokalizację inwestycji powodującą konieczność dokonania podziału ww. działek, prowadzącego do powstania roszczeń właścicieli co do wykupu pozostałej części nieruchomości - nieprzeznaczonej pod realizację inwestycji - w związku z nienadawaniem się nowopowstałych działek do prawidłowego wykorzystywania na dotychczasowe cele. Okoliczności podniesione przez skarżącego w ww. zakresie, zwłaszcza w imieniu właścicieli nieruchomości nr [...] oraz[...], do których reprezentowania skarżący nie jest upoważniony, pozostają bez znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji Wojewody. Ewentualna możliwość wykupu tzw. "resztówki" (tj. części nieruchomości pozostałej po wywłaszczeniu, która wskutek wywłaszczenia nie nadaje się do wykorzystania zgodnego z dotychczasowym przeznaczeniem) nie może być rozstrzygana w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która zezwala jedynie na samą realizację inwestycji. Zdaniem Ministra, skarżący powołuje się jedynie na interes subiektywny, upatrując go w uszczupleniu jego prawa własności. Argumentacja tego rodzaju w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ma charakter interesu faktycznego, a więc takiego, który nie może stanowić prawnej przeszkody dla wydania decyzji administracyjnej. Potwierdzenia nie znajduje również zarzut skarżącego, że decyzja Wojewody wydana została z naruszeniem art. 21 ust. 2 Konstytucji, poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności i dokonanie wywłaszczenia części nieruchomości należących do skarżącego, pomimo możliwości realizacji celu publicznego w postaci modernizacji drogi krajowej nr [...]w sposób odmienny, pozwalający nadto uniknąć niecelowego nabycia przez zarządcę drogi części nieruchomości nieprzeznaczonych pod inwestycję, które nie będą nadawać się do prawidłowego wykorzystywania na dotychczasowe cele w razie przeprowadzenia inwestycji w zaakceptowanym kształcie, która to niezgodność z przepisami prawa obligowała organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej. Organ odwoławczy ponownie podkreślił, że gospodarzem projektu jest inwestor, a organ wydający decyzję w oparciu o przedłożony projekt nie jest uprawniony do ingerowania w jego założenia, w tym przebieg inwestycji liniowej. Oczekiwanego skutku nie może odnieść zarzut wskazujący na naruszenie prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak uzasadnienia podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji, w szczególności wobec bezpodstawnego zatwierdzenia przedstawionego projektu podziału nieruchomości, podczas gdy podział dz. ewid. nr [...] oraz [...] obręb[...], przedstawiony w załączniku nr 2 do zaskarżonej decyzji, jest niecelowy i powoduje powstanie roszczeń po stronie dotychczasowych właścicieli dzielonych nieruchomości, przy czym konieczność wytyczenia takiego przebiegu planowanej drogi i jego zgodność z przepisami prawa nie zostały w żaden sposób wykazane. Z decyzji wynika, że przedmiotowa inwestycja drogowa będzie realizowana m.in. na częściach dz. nr [...] obręb[...], stanowiących własność skarżącego, w związku z czym Wojewoda zatwierdził podział ww. nieruchomości i wskazał, że między liniami rozgraniczającymi teren pasa drogowego rozbudowywanej drogi krajowej nr [...] znajdują się dz. nr [...](wydzielona z dz. Nr[...]) i [...](wydzielona z dz. Nr[...]), które przechodzą na własność Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację omawianego przedsięwzięcia stanie się ostateczna. Według Ministra, organ wojewódzki odniósł się w sposób wyczerpujący i przekonywujący do wszystkich argumentów stron podnoszonych w toku postępowania. Nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącego, że organ I instancji nie wyjaśnił, dlaczego przebieg projektowanej drogi krajowej nr [...] nie mógł zostać ustalony w inny sposób, w szczególności taki, aby omijał nieruchomości xxxxxxx skarżącej strony, skoro z akt postępowania pierwszoinstancyjnego nie wynika, aby skarżący zgłosił jakiekolwiek uwagi dotyczące ww. inwestycji drogowej. Organ wojewódzki nie miał zatem możliwości odniesienia się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia do zastrzeżeń skarżącej strony, wyrażonych obecnie w rozpatrywanym odwołaniu. Nie świadczy to jednak o wadliwości decyzji Wojewody i naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. Z kolei, odnosząc się do odwołania M. P. i W. K., organ odwoławczy zauważył m.in., że z przepisów specustawy drogowej nie wynika obowiązek legitymowania się przez inwestora tytułem prawnym do nieruchomości objętej zakresem inwestycji, jako warunek złożenia wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, czy też uzyskania zgody właściciela nieruchomości na realizację inwestycji na terenie danej nieruchomości. Wszystkie działania w ramach realizacji inwestycji drogowej dokonywane są w oparciu o władztwo administracyjne, a specustawa drogowa nie przewiduje w tej materii konsultacji lub uzyskania zezwoleń właścicieli nieruchomości objętych zakresem inwestycji. Ustawodawca nie wskazał na uzyskiwanie jakiejkolwiek zgody od właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, na której mają być wykonane roboty budowlane w zakresie budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu. Poprzestał na arbitralnym rozstrzyganiu tej kwestii przez organ w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Z akt sprawy wynika, że dz. nr [...] obręb [...] K., stanowiąca własność ww., wskazana została przez inwestora jako nieruchomość niezbędna do wykonania rozbiórki i budowy odcinka sieci gazowej. Wojewoda ustalił w zaskarżonej decyzji obowiązek budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu na działce nr [...], zezwolił na wykonanie przedmiotowego obowiązku i określił ograniczenia w korzystaniu z ww. nieruchomości. Zatem brak zgody ww. na dokonanie na należącej do nich działce nr [...] prac polegających na rozbiórce i budowie odcinka sieci gazowej, nie stanowi o wadliwości decyzji Wojewody. Inwestor wyjaśnił, że projektowany fragment sieci gazowej nie jest lokalizowany pod istniejącym wejściem na teren działki nr [...] i nie zmienia dotychczasowego przebiegu sieci gazowej względem istniejącego budynku na ww. działce - odległość ta ciągle będzie wynosiła w miejscu wpięcia 21,7 m. Inwestor zaznaczył, że planowana na działce nr [...] sieć gazowa łączy się z przebiegającym przez działkę gazociągiem i położona jest poza istniejącym zjazdem i dojściem do budynku. Jednocześnie inwestor nadmienił, że planowany na działce nr [...] fragment gazociągu jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania sieci gazowej. Zdaniem Ministra, powyższe wyjaśnienia inwestora znajdują potwierdzenie w dokumentacji projektowej, w związku z czym zasługują na uwzględnienie. W konsekwencji, Minister decyzją z [...] września 2021 r., znak: [...], uchylił decyzję w części (opisanej na wstępie uzasadnienia), zaś w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy. 2. Skargi do WSA w Warszawie na powyższą decyzję Ministra z [...] września 2021 r., wnieśli: E. L. i A. L. – W., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 2292/21) oraz T. G., reprezentowany również przez profesjonalnego pełnomocnika (sprawa pierwotnie zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 2293/21). E. L. i A. L. – W. zaskarżyły decyzję w części, w zakresie: a) uchylenia w rozstrzygnięciu decyzji Wojewody z [...] sierpnia 2002 r., znak: [...]: - postanowień znajdujący się na s. 11, w wierszach od 14 do 25 licząc od góry strony, dotyczących przejścia prawa własności nieruchomości położonych w liniach rozgraniczających teren inwestycji i ustaleniu w miejsce uchylonego nowego postanowienia o treści: Ww. nieruchomości znajdujące się między liniami rozgraniczającymi teren projektowanego pasa drogi krajowej nr [...], zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, z którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej staje się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez Wojewodę w odrębnej decyzji, za wyjątkiem dz.: [...] ([...]),[...] ([...]),[...] ([...]),[...],[...] ([...]),[...] ([...]),[...],[...],[...],[...],[...] ([...]),[...],[...],[...] - w obrębie [...], jednostce ewidencyjnej [...] [...],[...] ([...]),[...],[...],[...],[...] - w obrębie [...], jednostce ewidencyjnej [...][...],[...] ([...]) - w obrębie [...], jednostce ewidencyjnej [...][...], które obecnie stanowią już własność Skarbu Państwa. - postanowień znajdujący się na s. 7, w wierszach od 23 do 34 licząc od dołu strony, dotyczących przejścia prawa własności nieruchomości położonych w liniach rozgraniczających teren inwestycji i ustaleniu w miejsce uchylonego nowego postanowienieu o treści: W wyniku zatwierdzenia niniejszą decyzją podziałów nieruchomości, ww. dz. ewid. przeznaczone pod inwestycję i położone między liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, w graniach pasa drogowego projektowanej drogi krajowej nr 7, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, z którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej staje się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez Wojewodę w odrębnej decyzji, za wyjątkiem działek: [...] ([...]),[...] ([...]),[...] ([...]),[...] ([...]),[...] ([...]),[...] ([...]) - w obrębie [...], jednostce ewidencyjnej [...][...],[...] ([...]) - w obrębie [...], jednostce ewidencyjnej [...][...],[...] ([...]) - w obrębie [...], jednostce ewidencyjnej [...] [...], które obecnie stanowią już własność Skarbu Państwa. b) punktu II zaskarżonego rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy w pozostałej części (poza opisaną w pkt I) decyzji Wojewody z [...] sierpnia 2002 r., znak: [...], obwieszczonej przez ww. organ [...] września 2020 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej: Rozbudowa drogi krajowej nr [...] (Al. [...]) w K., na odcinku od granicy miasta do skrzyżowania z ul. W., od km 657+886,6 do km 660+516,8, wraz z rozbiórką, budową i przebudową skrzyżowań z drogami kategorii powiatowej i gminnej, rozbiórką, budową i przebudową: obiektów inżynierskich, obiektów infrastruktury PKP, ekranów akustycznych, zjazdów, chodników, ścieżek rowerowych, dróg dla pieszych i kierujących rowerami, jezdni dodatkowych, zatok autobusowych, zatok postojowych, wylotu kolektora do rzeki Prądnik oraz budową, przebudową i rozbiórką niezbędnej infrastruktury technicznej i obiektów kolidujących z planowaną inwestycją. Zaskarżonej decyzji Ministra zarzucono: 1) rażące naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. h) ustawy z 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ponieważ organ II Instancji utrzymał w mocy decyzję Wojewody, która w pkt 5 nie ustalała obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów co do działek: [...],[...],[...],[...] obręb [...][...], pomimo tego, że na s. 72 (Ad: pkt 13) decyzji z [...] sierpnia 2020 r. organ I Instancji ustalił, że ww. działki mają zapewnione zjazdy. Wszystkie ww. zjazdy powinny mieć charakter publiczny, jako że prowadzą do nieruchomości nie wykorzystywanych na cele mieszkaniowe lecz użytkowe (takie też jest przeznaczenie nieruchomości do których zjazdy prowadzą zgodnie z obowiązującym Studium Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K.), b) art. 11f ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ww. ustawy w zw. z art. 93 ust. 1 i art. 95 ustawy z 3 października 2008 r., udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, polegające na utrzymaniu w mocy przez organ II Instancji decyzji Wojewody, w sytuacji gdy w decyzji RDOŚ w K. z [...] listopada 2014 r., znak: [...] oraz w częściową ją zmieniającej decyzji GDOŚ z [...] lutego 2016 r., znak: [...] oraz w postanowieniu RDOŚ w K. z [...] maja 2020 r., znak: [...] nie zostały uzgodnione warunki realizacji przedsięwzięcia, polegające na przebudowie obiektów inżynierskich i obiektów infrastruktury PKP wg. treści zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-wykonawczego z [...] października 2019 r., zmienionego w sierpniu 2020 r., c) art. 12 ust. 4 specustawy drogowej, poprzez przyjęcie, że dz. [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] [...] stała się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez Wojewodę w odrębnej decyzji, podczas gdy przedmiotowa nieruchomość (w części nieokreślonej) przeszła na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nierozpatrzenie w sposób wszechstronny całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a co za tym idzie dokonanie nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, polegające na braku ustalenia: - który z dwóch przedłożonych w sierpniu przez inwestora projektów architektoniczno- budowalnych datowany na sierpień 2020 r., został zatwierdzony decyzją Wojewody [...] (w sierpniu 2020 r., zostały przedłożone dwa projekty architektoniczno-budowalne, ostatni zawierał zmiany wprowadzone [...] sierpnia br.) i stanowi załącznik do decyzji z [...] sierpnia 2020 r., jak również czy projekt architektoniczno-budowalny stanowiący załącznik do decyzji z [...] sierpnia 2020 r., uzyskał wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, stanowiska i decyzje właściwych organów wymagane odrębnymi przepisami, ergo czy może on zostać zatwierdzony przedmiotową decyzją, - czy i w jakim zakresie dz. [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] [...] przeszła na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, a tym samym czy ww. działka wskazana w decyzji Wojewody z [...] sierpnia 2020 r., między liniami rozgraniczającymi teren pasa drogowego rozbudowywanej drogi krajowej nr [...] al. [...], w obrębie [...], jednostce ewidencyjnej [...][...], w istocie stała się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez Wojewodę w odrębnej decyzji; 3) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. oraz art. 142 k.p.a., polegające na braku wyrzeczenia w zaskarżonej decyzji, czy organ II instancji utrzymuje w mocy albo uchyla postanowienie RDOŚ w K. z [...] maja 2020 r., znak: [...], w którym RDOŚ w K. uzgodnił realizację wyżej opisanego przedsięwzięcia z zachowaniem warunków zawartych w decyzji RDOŚ w K. z [...] listopada 2014 r., znak: [...] oraz w częściową ją zmieniającej decyzji GDOŚ z [...] lutego 2016 r., znak: [...]. Skarżące wniosły o uchylenie decyzji Ministra z [...] września 2021 r., w zaskarżonej części i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawili stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów. 3. T. G. zaskarżył ww. decyzję Ministra w części, tj. w pkt II decyzji w zakresie, w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję Wojewody z [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], w części zatwierdzającej podział nieruchomości zgodnie z załącznikiem nr 2 do decyzji oraz zatwierdzającej projekt budowlany będący załącznikiem nr 3, w zakresie dotyczącym dz. ewid. nr [...] oraz [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego drogi krajowej nr [...] (al. 29 listopada) w granicach miasta K. na obszarze przeznaczonych pod inwestycję, nowopowstałych dz. ewid. nr [...] oraz [...], powstałych w wyniku podziału dz. ewid. nr [...] oraz [...], w kształcie powodującym nieuzasadnioną potrzebę wywłaszczenia właścicieli nieruchomości położonych po obu stronach planowanej inwestycji drogowej, podczas gdy możliwym jest wytyczenie takiego przebiegu inwestycji, który nie będzie powodował wywłaszczenia właścicieli po zachodniej stronie jezdni, co doprowadziło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich; 2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej poprzez nieuwzględnienie obiektywnie uzasadnionych interesów osób trzecich, a to właścicieli dz. ewid. nr [...],[...], a także [...],[...],[...],[...] oraz [...] i zezwolenie na lokalizację przebiegu drogi powodującego konieczność dokonania podziału tych działek, prowadzącego do powstania roszczeń właścicieli co do wykupu powstałych w ten sposób dz. nr [...],[...],[...] oraz [...] w związku z nienadawaniem się nowopowstałych działek do prawidłowego wykorzystywania na dotychczasowe cele; 3) art. 21 ust. 2 Konstytucji poprzez naruszenie zasady ochrony prawa własności i dokonanie wywłaszczenia części nieruchomości należących do skarżącego pomimo możliwości realizacji celu publicznego w postaci modernizacji drogi krajowej nr [...] w sposób odmienny, pozwalający nadto uniknąć niecelowego nabycia przez zarządcę drogi części nieruchomości nieprzeznaczonych pod inwestycję, które nie będą nadawać się do prawidłowego wykorzystywania na dotychczasowe cele w razie przeprowadzenia inwestycji w zaakceptowanym kształcie - która to niezgodność z przepisami prawa obligowała organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez inwestora, a co za tym idzie do uchylenia decyzji przez organ II instancji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody z [...] sierpnia 2020 r. w zaskarżonym zakresie, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawił stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów. 4. W odpowiedzi na skargi E. L., A. L. oraz T.G., organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, jednocześnie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 8 lutego 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2293/21, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), połączył sprawy sygn. akt VII SA/Wa 2292/21, i sygn. akt VII SA/Wa 2293/21 do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i zarządził dalsze prowadzenie postępowania pod sygn. akt VII SA/Wa 2292/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargi nie są zasadne. 1. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem decyzji Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z [...] września 2021 r. uchylającej w części i orzekającej w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi krajowej nr [...] (al. [...]) w K., na odcinku od granicy miasta do skrzyżowania z ul. W., od km 657+886,6 do km 660+516,8, wraz z rozbiórką, budową i przebudową skrzyżowań z drogami kategorii powiatowej i gminnej, rozbiórką, budową i przebudową: obiektów inżynierskich, obiektów infrastruktury PKP, ekranów akustycznych, zjazdów, chodników, ścieżek rowerowych, dróg dla pieszych i kierujących rowerami, jezdni dodatkowych, zatok autobusowych, zatok postojowych, wylotu kolektora do rzeki P. oraz budową, przebudową i rozbiórką niezbędnej infrastruktury technicznej i obiektów kolidujących z planowaną inwestycją". 2. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że organy orzekające nie mają uprawnienia do oceny racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany (por. wyrok NSA z 14 września 2021 r., sygn. akt II OSK 1332/21). W zasadzie niedopuszczalna jest ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, o ile nie jest to obejście prawa bądź działanie pozorujące proces inwestycyjny w drogę publiczną (por. wyrok WSA w Łodzi z 7 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 726/20). Poza granicami możliwości kontrolnych i orzeczniczych sądu administracyjnego znajdują się zagadnienia oceny celowości, racjonalności lub zasadności projektowanego przebiegu lub zakresu inwestycji drogowych realizowanych na podstawie ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 23 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 228/21). Ustawodawca nie nałożył na inwestora obowiązku rozważenia i przedstawienia alternatywnych rozwiązań i wariantów przebiegu drogi, co w konsekwencji oznacza, że organ rozpoznający wniosek dokonuje jedynie sprawdzenia, czy spełnia on ustawowe wymogi - jest kompletny, inwestor uzyskał stosowne uzgodnienia, opinie i zezwolenia - oraz czy przedłożony projekt jest zgodny z ustawą i dotyczy dróg publicznych (por. wyrok WSA w Gdańsku z 10 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 831/20). We wniosku o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, organowi nie są prezentowane różne, alternatywne możliwości zrealizowania tej inwestycji. To nie organ, ale inwestor dokonuje wyboru przebiegu trasy. Wydanie decyzji w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie jest poprzedzone postępowaniem ustalającym przebieg projektowanej drogi. W konsekwencji organy nie są uprawnione do badania ewentualnej możliwości alternatywnego poprowadzenia projektowanej drogi (por. wyrok WSA w Gliwicach z 29 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1185/19). 3. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skargach przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego. Stąd wszelkie zarzuty zawarte w obu rozpoznawanych skargach (w większości powtarzające zarzuty zawarte w odwołaniach od decyzji organu I instancji) należało uznać za bezzasadne. 4. W ocenie Sądu, skarga E. L. i A.L. nie zawiera argumentów przemawiających za jej uwzględnieniem i uchyleniem decyzji Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z [...] września 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody. Analizując wskazane w skardze zarzuty, prawidłowo organ przyjął, że stanowią one w przeważającej mierze powtórzenie zarzutów podniesionych w toku postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. W zaskarżonych decyzjach zasadnie wskazano między innymi na to, że: - w trakcie postępowania w sprawie wydania decyzji, Wojewoda [...] stwierdził nieprawidłowości w załączonym do wniosku projekcie budowlanym; w związku z czym nałożył na inwestora w drodze postanowienia obowiązek ich usunięcia; nieprawidłowości te zostały przez inwestora wyeliminowane, co pozwoliło organowi I instancji na zatwierdzenie projektu budowlanego skorygowanego; inwestor podkreślił, iż wprowadzone zmiany nie wymagały uzyskiwania nowych opinii i uzgodnień; w ocenie organów projekt budowlany przedmiotowej inwestycji drogowej, posiadał wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia, pozwolenia i opinie (o których mowa w art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej); - w niniejszej sprawie w sposób kompletny wyjaśniono stan faktyczny sprawy, zebrano wyczerpujący materiał dowodowy i pozyskano całą dokumentację wymaganą przepisami prawa i niezbędną do rozstrzygnięcia sprawy w sposób zgodny z obowiązującym prawem; - organ I instancji zatwierdził projekt budowlany inwestycji drogowej, w skład którego wchodził m.in. projekt zagospodarowania terenu (załącznik nr 3 do zaskarżonej decyzji); - interes właścicieli konkretnych nieruchomości co do kwestionowania decyzji przesądzających o przebiegu inwestycji liniowych może dotyczyć wyłącznie tych ich odcinków, których przebieg skutkuje bezpośrednią ingerencją w ich prawo własności; podnoszenie zarzutów w kontekście rozstrzygnięć organu dotyczących innych nieruchomości nie może być traktowane jako obrona indywidualnego interesu prawnego; zatem prawidłowo uznano, że skarżące nie były uprawnione do kwestionowania decyzji w części dotyczącej dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]),[...] (powstałej z podziału dz. nr [...]) i [...] obręb [...][...], co do których nie legitymują się tytułem prawnym. Organy w sposób prawidłowo odniosły się również do istoty sprawy a mianowicie do zakresu decyzji obejmującej dz. nr [...] obręb [...][...], stanowiąca własność A. L.. Na mocy ww. decyzji dz. nr [...] została podzielona na dz. nr [...] i [...], przy czym dz. nr [...] znajduje się w liniach rozgraniczających teren pasa drogowego rozbudowywanej drogi krajowej nr [...], zaś dz. nr [...] położona jest poza ww. liniami i objęta jest obowiązkiem budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu. W decyzji wyjaśniono problem dotyczący braku ustalenia obowiązku budowy lub przebudowy zjazdu do dz. nr [...]. Wskazano, że skoro przedmiotowa działka znajduje się w projektowanym pasie drogowym drogi krajowej nr [...], to zbędnym jest ustalanie na ww. działce obowiązków przewidzianych w art. 11f ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej i związanych z nimi ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości. Dz. nr [...] stanie się bowiem własnością Skarbu Państwa, a co za tym idzie, inwestor będzie dysponował tytułem prawnym do realizacji inwestycji na tym terenie. Dlatego też nie było potrzebne ustalanie w decyzji ograniczeń w korzystaniu z ww. nieruchomości objętej liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, wyznaczonymi dla projektowanego pasa drogowego drogi krajowej nr [...]. Zbędne jest bowiem posiadanie przez inwestora podwójnego tytułu do ww. działki, wynikającego zarówno z ograniczenia w korzystaniu, jak i prawa własności. Organ wskazał, że na dz. nr [...] przewidziana została budowa zjazdu publicznego prowadzącego m.in. do dz. nr [...] pozostającej we władaniu A. L.. Zjazd ten zawiera się w całości w liniach rozgraniczających teren projektowanej inwestycji, w związku z czym, zgodnie z dokumentacją projektową przedmiotowej inwestycji, brak jest potrzeby objęcia dz. nr [...] obowiązkiem budowy zjazdu. Prawidłowo organy również wskazały na to, że nie można skutecznie zarzucić decyzji naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 7 i pkt 8 lit. h specustawy drogowej, albowiem projekt budowlany zatwierdzony ww. decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w sposób prawidłowy wskazuje roboty budowlane przewidziane do wykonania na działkach stanowiących teren linii kolejowych. Ponadto do wskazanych działek zastosowanie znajduje art. 20a specustawy drogowej, który stanowi, iż w przypadku gdy inwestycja drogowa wymaga przejścia przez tereny linii kolejowej, właściwy zarządca drogi jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia tego terenu na czas realizacji tej inwestycji, po uprzednim zawarciu pisemnego porozumienia z zarządcą infrastruktury kolejowej, uzgadniającego zakres, warunki i termin zajęcia tego terenu. Organ w decyzji słusznie również wskazał, iż w analizowanym postępowaniu nie było również błędów formalnych ani merytorycznych w kwestii tzw. postanowienia uzgadniającego. Z akt sprawy wynika, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. rozpatrzył uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu postanowienia uzgadniającego. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., przed wydaniem ww. postanowienia, uzyskał opinię [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, jak również Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, czyniąc w ten sposób zadość wymogowi określonemu w art. 90 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. W celu skutecznego podważenia ustaleń zawartych w raporcie, konieczne jest przedłożenie tzw. kontrraportu, czyli np. ekspertyzy, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby zatem nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (por. wyrok NSA z 20 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2564/12). Podkreślono, że przedmiotowa inwestycja na etapie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej została poddana procedurze ponownej oceny oddziaływania na środowisko, zakończonej postanowieniem uzgadniającym. W ramach ponownej oceny przeanalizowano wpływ całości planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Dokonano szczegółowej analizy zgodności rozwiązań przewidzianych w projekcie budowlanym z warunkami decyzji RDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzji GDOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach, mając na względzie konieczność doprecyzowania warunków związanych z ochroną środowiska wynikającą z zastosowanych, ostatecznych rozwiązań projektowych. Organ orzekający w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej związany jest ustaleniami dokonanymi przez wyspecjalizowany organ środowiskowy i nie może dowolnie modyfikować postanowienia uzgadniającego warunki środowiskowe inwestycji. Organy zasadnie również wskazały, że budowa drogi publicznej możliwa jest zarówno na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741, ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") jak i na podstawie przepisów specustawy drogowej. Jeżeli jednak inwestor występuje z wnioskiem o wydanie zezwolenia w trybie specustawy drogowej, to organy właściwe w sprawie wydawania zezwoleń na realizację inwestycji drogowej nie dokonują oceny zamierzenia inwestycyjnego przez pryzmat przepisów u.p.z.p., w tym nie ustalają, czy na danym terenie obowiązuje plan miejscowy i nie badają zgodności planowanej inwestycji drogowej z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może dotyczyć drogi przewidzianej w MPZP, lecz w takim przypadku inwestor musi załączyć do wniosku całą dokumentację planistyczno-projektową przewidzianą przepisami specustawy drogowej, gdyż nie może w tym względzie odwołać się do ustaleń planu miejscowego (por. wyrok NSA z 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 208/12). Tym samym, podkreślić należy, iż w sytuacji, kiedy inwestor wybiera konkretną procedurę i zamierza realizować inwestycję zgodnie z uregulowaniami specustawy drogowej, wówczas z mocy art. 11i ust. 2 tejże ustawy nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok WSA w Poznaniu z 11 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 1093/10). Jednym z podstawowych skutków wskazanego powyżej wyłączenia jest brak związania inwestora i organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ze skargi złożonej do Sądu wynikają także dodatkowe zarzuty. Skarżące wskazały, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 12 ust. 4 specustawy drogowej poprzez przyjęcie, że dz. nr [...] stała się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez Wojewodę w odrębnej decyzji, podczas gdy przedmiotowa nieruchomość (w części nieokreślonej) przeszła na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.). W ocenie Sądu, zarzuty te są niezasadne. Wskazać należy, iż dz. nr [...] została przeznaczona pod rozbudowę drogi krajowej nr [...] i objęta linią rozgraniczającą teren przedmiotowej inwestycji drogowej. Zgodnie z art. 12 ust. 4 specustawy drogowej, nieruchomości lub ich części znajdujące się w liniach rozgraniczających teren inwestycji stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych lub własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych, z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Nabycie to nie jest przedmiotem orzekania w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, lecz stanowi skutek prawny tej decyzji, gdy stanie się ona ostateczna. Nabycie własności nieruchomości przez podmioty publicznoprawne w omawianej sytuacji następuje bowiem z woli samego ustawodawcy. Decyzja dotycząca inwestycji drogowej, jako wydana w określonym czasie, konkretyzuje czas zaistnienia woli ustawodawcy w zakresie uzyskania własności przez podmioty publicznoprawne, tj. z chwilą, gdy decyzja ta stanie się ostateczna. Decyzja ta konkretyzuje również przedmiot woli ustawodawcy poprzez władcze określenie terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi, który jest przeznaczony pod budowę drogi publicznej. Zaistnienie skutku prawnego w postaci uzyskania własności nieruchomości przez podmioty publicznoprawne nie zależy więc od woli organu orzekającego, lecz od jego oceny prawnej dopuszczalności wyznaczenia linii rozgraniczającej teren inwestycji drogowej w określonym miejscu. Wywłaszczeniowy charakter art. 12 ust. 4 specustawy drogowej przejawia się w tym, iż dokonuje się władczego odebrania prawa własności nieruchomości. Odebranie to w żaden sposób nie zależy od woli dotychczasowego właściciela. W miejsce zaś odebranego prawa własności ustawodawca przyznał majątkowy równoważnik prawa w postaci odszkodowania. Szczególność omawianego przejęcia własności nieruchomości przejawia się także w jego bezwarunkowym uzyskaniu przez podmioty publicznoprawne. Także więc Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego nie mogą w ramach swojej woli zdecydować o uzyskaniu prawa własności nieruchomości, ponieważ nabywają to prawo niezależnie od swojej woli w tym względzie. Jedynym etapem kształtowania przez te podmioty terytorialnego zakresu przejmowanego prawa jest projektowanie linii rozgraniczających we wniosku o wydanie decyzji w sprawie inwestycji drogowej. Podmioty te kreują zatem granice przedmiotu nabycia, nie kreują natomiast samego faktu nabycia prawa własności. Należy więc podkreślić, iż uzyskiwanie prawa własności nieruchomości lub ich części na podstawie art. 12 ust. 4 specustawy drogowej stanowi wywłaszczenie w rozumieniu art. 21 ust. 2 Konstytucji. Różni się ono jednak zasadniczo od wywłaszczenia zdefiniowanego w art. 112 i nast. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899, ze zm.; dalej "u.g.n."). Nie jest bowiem dokonywane w drodze decyzji administracyjnej o charakterze konstytutywnym, kreującym skutek przejęcia prawa własności nieruchomości, gdzie przejęcie to jest przedmiotem orzekania w decyzji administracyjnej o wywłaszczeniu. W taki bowiem sposób dokonuje się wywłaszczenia prawa własności nieruchomości na podstawie u.g.n. Skutek przejęcia praw do nieruchomości nie jest efektem woli inwestora lub organu orzekającego, lecz następuje on z mocy samego prawa, jako skutek prawny ostateczności decyzji. Decyzja w sprawie inwestycji drogowej wywołuje, z mocy samego prawa, skutek prawny w postaci przejścia prawa własności na inny podmiot. Nieruchomości, które ujęte zostały w obszar pasa drogowego wyznaczonego omawianą decyzją, stanowiące dotychczas własność przysługującą określonej osobie, z chwilą nabycia przez decyzję waloru decyzji ostatecznej, stają się przedmiotem własności Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 283/10). Stosownie natomiast do art. 11f ust. 1 pkt 6 specustawy drogowej, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Oznacza to, że organ zobowiązany jest do wskazania w decyzji wszystkich nieruchomości lub ich części, poprzez wskazanie ich numerów ewidencyjnych (z ewidencji gruntów i budynków oraz z projektów podziałów nieruchomości zatwierdzanych tą decyzją), które to nieruchomości stają się własnością odpowiednich podmiotów publicznoprawnych, i zamieszczania przy tym wyliczeniu informacji o losie prawnym tych nieruchomości, jako wynikającym z art. 12 ust. 4 ww. ustawy. Dodatkowo wskazać trzeba, że dane z ewidencji gruntów i budynków nie są podstawą ustalania stanu własności nieruchomości (por. wyrok WSA w Krakowie z 3 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 88/19). Podstawowym dokumentem określającym stan prawny nieruchomości jest księga wieczysta. Z chwilą wpisu do księgi wieczystej danego prawa (np. prawa własności) domniemywa się, że prawo to jest zgodne z rzeczywistym stanem prawnym, a prawo wykreślone nie istnieje (por. art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece; Dz.U. z 2019 r., poz. 2204). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że: - na s. 11 i s. 27 decyzji Wojewody wskazano, że nieruchomości znajdujące się między liniami rozgraniczającymi teren projektowanego pasa drogi krajowej nr [...], w tym dz. nr [...] stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej stanie się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez Wojewodę w odrębnej decyzji, za wyjątkiem działek (enumeratywnie wymienionych), które już obecnie stanowią własność Skarbu Państwa; - z podanej w wypisie z ewidencji gruntów i budynków księgi wieczystej nr [...], wynika, iż właścicielem nieruchomości jest A.L.; - w decyzji o zezwoleniu na realizację spornej inwestycji drogowej dz. nr [...] słusznie została wskazana jako nieruchomość podlegająca przejęciu na rzecz Skarbu Państwa w związku z planowaną rozbudową drogi krajowej nr [...]. W ocenie Sądu, w związku z powyższym, wbrew opinii skarżących, organy orzekające w sprawie zezwolenia na realizację projektowanego przedsięwzięcia drogowego poczyniły prawidłowe ustalenia co do stanu prawnego dz. nr [...] obręb [...][...], w zakresie wynikającym z regulacji art. 11f ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 12 ust. 4 specustawy drogowej. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje natomiast podniesiona przez skarżące okoliczność, iż od decyzji ustalającej odszkodowanie za ww. nieruchomość wniesione zostało odwołanie przez Prezydenta Miasta [...], który wskazał, iż w dniu [...] grudnia 1998 r. dz. nr [...] obręb [...][...] była częściowo zajęta pod pas drogowy drogi publicznej (al. 29 listopada) i może podlegać regulacji art. 73 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Kwestia wykazania praw własnościowych w kontekście ustalenia podmiotu, któremu będzie przysługiwać odszkodowanie, ma znaczenie dopiero na etapie postępowania odszkodowawczego za grunty zajęte pod realizację inwestycji drogowej. Podkreślenia wymaga przy tym, iż przedmiotem i celem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest rozstrzyganie kwestii własnościowych nieruchomości. Kwestie związane z ustaleniem wysokości i wypłatą odszkodowania nie są przedmiotem postępowania o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, bowiem są one przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Podkreślić trzeba wyraźnie, iż decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie określa w swej treści wysokości odszkodowania za nieruchomości przejmowane pod realizację inwestycji. Sprawy z zakresu zezwolenia na realizację inwestycji oraz z zakresu ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania stanowią oddzielne byty, podlegające odrębnym trybom zaskarżenia. Skarżące w skardze wskazały także dodatkowo na naruszenie przepisów postępowania (art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a.) poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nierozpatrzenie w sposób wszechstronny całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a co za tym idzie, dokonanie nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, polegające na braku ustalenia, czy i w jakim zakresie dz. nr [...] obręb [...][...] przeszła na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 73 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, a tym samym, czy ww. działka wskazana w decyzji Wojewody jako nieruchomość niezbędna pod realizację planowanego przedsięwzięcia drogowego, w istocie stała się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez Wojewodę w odrębnej decyzji. Zarzuty te w świetle poczynionych wyżej ustaleń są również niezasadne. Ponadto, w ocenie Sądu, za niezasadne należy uznać zarzuty skarżących co do rażącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. oraz art. 142 k.p.a., polegającego na braku orzeczenia w zaskarżonej decyzji, czy organ II instancji utrzymuje w mocy albo uchyla postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z [...] maja 2020 r., znak: [...], uzgadniające realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Wskazać należy, iż organ odwoławczy rozstrzyga kwestię zaskarżonych w odwołaniu postanowień, o których mowa w art. 142 k.p.a., w treści decyzji wydawanej w wyniku rozpatrzenia odwołania. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, stanowisko organu odwoławczego co do ww. postanowienia powinno być zamieszczone w uzasadnieniu decyzji odwoławczej, a nie w jej sentencji ani - tym bardziej - w odrębnym orzeczeniu (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1461/11). Zaskarżenie postanowienia w odwołaniu od decyzji na podstawie art. 142 k.p.a. nie jest podstawą do samoistnego zaskarżenia postanowienia. Organ odwoławczy nie wydaje na skutek takiego zaskarżenia odrębnego postanowienia (rozstrzygnięcia), które odnosiłoby się tylko i wyłącznie do zaskarżonego w ten sposób postanowienia. Z art. 142 k.p.a. nie wynika uprawnienie organu odwoławczego do uchylenia lub utrzymania w mocy, przy rozpoznawaniu odwołania od decyzji, niezaskarżalnych postanowień poprzedzających jej wydanie (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 711/09). Zatem w niniejszej sprawie w uzasadnieniu decyzji Minister ustosunkował się do zarzutów skarżących skierowanych przeciwko postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z [...] maja 2020 r. (s. 17-24 decyzji odwoławczej), uznając je za niezasadne. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ II instancji nie dopatrzył się błędów w postępowaniu, które zakończyło się wydaniem postanowienia uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy uznał, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., wydając przedmiotowe postanowienie ocenił całokształt materiału dowodowego, a ocena ta nie nosi znamion dowolności. Ponadto, organ II instancji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. zajętym w ww. postanowieniu z dnia [...] maja 2020 r. odnośnie do rozpatrzenia uwag skarżących, stwierdził, iż jest ono oparte na rzeczowych argumentach. Zatem organ odwoławczy nie mógł zawrzeć rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy postanowienia uzgadniającego realizację projektowanego przedsięwzięcia w sentencji decyzji wydanej po rozpoznaniu odwołań od decyzji Wojewody [...]. Zdaniem Sądu, na aprobatę nie zasługuje stanowisko skarżących wyrażone w uzasadnieniu skargi, iż organ odwoławczy nie dokonał żadnych własnych ustaleń, a jedynie oparł się na wyjaśnieniach inwestora, co stanowi o tym, iż zarzuty odwołania nie zostały w należyty sposób rozstrzygnięte w decyzji Ministra. W trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji, w tym zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania i wydanej decyzji Wojewody [...], jak również rozpatrzył zarzuty zawarte w odwołaniu i uzupełniających je pismach. Zgłoszone w toku postępowania odwoławczego zarzuty, uwagi i wnioski podlegały analizie, a w razie konieczności były przedmiotem dodatkowego postępowania wyjaśniającego, o czym każdorazowo powiadamiano skarżące strony. W szczególności organ odwoławczy w toku postępowania odwoławczego zwrócił się do inwestora o zajęcie stanowiska odnośnie zarzutów lokalizacyjnych skarżących. Zatem - wbrew twierdzeniom zawartym w skardze - organ odwoławczy przeprowadził wnikliwe i wyczerpujące postępowanie, doprowadzając do wyjaśnienia całokształtu istotnych okoliczności sprawy, a zwłaszcza kwestii spornych podniesionych przez skarżące w odwołaniu i uzupełniających je pismach. W decyzji Ministra szczegółowo odniesiono się do wskazanych przez skarżące uchybień i w tym zakresie wskazano odpowiednie przepisy prawa regulujące kwestie postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Stanowisko organu odwoławczego w wystarczający sposób wskazuje na tok rozumowania przyjęty przy rozpoznawaniu sprawy i nieuznaniu argumentacji skarżących, a w konsekwencji nie narusza norm postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy w sposób odpowiadający art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił swoją decyzję, wskazując przesłanki, które wziął pod rozwagę, uznając argumentację skarżących za niezasadną. Decyzja Ministra zawiera szczegółowe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia z dokładnym wskazaniem przesłanek, które miały wpływ na jego treść. Organ II instancji w zaskarżonej decyzji odniósł się do poszczególnych zarzutów formułowanych przez Skarżące wraz ze wskazaniem stosownego uzasadnienia. Wnikliwie przedstawiono też powody stanowiące podstawę do dokonania korekty decyzji Wojewody [...]. Nieodniesienie się przez organ odwoławczy do argumentów skarżących w stopniu i formie przez nie oczekiwanych, nie może być równoznaczne z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Zatem uzasadnienie zaskarżonej decyzji Ministra zostało sporządzone w zgodzie z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. 5. T. G. zaskarżył decyzję Ministra w części, tj. w pkt II decyzji w zakresie, w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję Wojewody z [...] sierpnia 2020 r., w części zatwierdzającej podział nieruchomości zgodnie z załącznikiem nr 2 do decyzji oraz zatwierdzającej projekt budowlany będący załącznikiem nr 3, w zakresie dotyczącym dz. ewid. nr [...] oraz [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego drogi krajowej nr [...] (al. [...]) w granicach miasta K. na obszarze przeznaczonych pod inwestycję, nowopowstałych dz. ewid. nr [...] oraz [...], powstałych w wyniku podziału dz. ewid. nr [...] oraz [...], w kształcie powodującym nieuzasadnioną potrzebę wywłaszczenia właścicieli nieruchomości położonych po obu stronach planowanej inwestycji drogowej, podczas gdy możliwym jest wytyczenie takiego przebiegu inwestycji, który nie będzie powodował wywłaszczenia właścicieli po zachodniej stronie jezdni, co doprowadziło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. Wskazał także na naruszenie przepisów postępowania poprzez nieuwzględnienie obiektywnie uzasadnionych interesów osób trzecich i zezwolenie na lokalizację przebiegu drogi powodującego konieczność dokonania podziału tych działek. Taka sytuacja narusza art. 21 ust. 2 Konstytucji poprzez dokonanie wywłaszczenia części nieruchomości należących do skarżącego pomimo możliwości realizacji celu publicznego w postaci modernizacji drogi krajowej nr [...] w sposób odmienny. Zdaniem Sądu, wskazane naruszenia były już przedmiotem rozważań organu odwoławczego. Sąd w pełni je podziela i uznaje za własne. W uzasadnieniu decyzji Ministra przedstawiono powody podjętego rozstrzygnięcia, a argumentacja przedstawiona w skardze T. G. nie podważa zasadności decyzji Ministra i nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności, które nie podlegały rozpatrzeniu w toku postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, w sposób prawidłowy przyjęto w zaskarżonych decyzjach następujące ustalenia: - odnośnie do przedstawionej przez skarżącego (s. 4-5 uzasadnienia odwołania) propozycji przesunięcia planowanej inwestycji w całości na dz. ewid. nr [...],[...],[...],[...] oraz [...] organ wskazał, że to inwestor jest kreatorem inwestycji drogowej i to on dokonuje wyboru najkorzystniejszych rozwiązań lokalizacyjnych, zaś organ orzekający w sprawie o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do nakazania inwestorowi zmiany przyjętych rozwiązań, w szczególności zgodnie z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości objętych inwestycją - inwestor nie jest zobowiązany do przedstawienia różnych wariantów przebiegu inwestycji drogowej, stąd też ocena organu ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca; poza oceną organów administracji pozostaje ocena racjonalności czy słuszności zaproponowanych rozwiązań projektowych, w tym przebiegu i kształtu planowanej inwestycji; - organy nie mogą oceniać przesłanek ekonomicznych oraz społecznych powstającej inwestycji, w jej kształcie określonym przez inwestora; to inwestor, którym jest właściwy zarządca drogi, posiada wiedzę i odpowiednie kompetencje w zakresie wyboru miejsca, zakresu i sposobu realizacji przedsięwzięcia drogowego, natomiast organy orzekające w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oceniają jedynie legalność zamierzeń inwestora, a nie potrzebę realizacji czy ich celowość; - wariantowanie przebiegu przedmiotowej inwestycji odbyło się na etapie postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i to właśnie w tym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi co do trasy projektowanej inwestycji (por. wyrok NSA z 11 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1688/11); wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i określone w niej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia są wiążące; to na etapie postępowania środowiskowego nastąpiła ocena oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, w tym przyjęcie wariantu jej lokalizacji; to na tym etapie strony mogły wnosić żądania zmiany przebiegu przedmiotowej inwestycji i to w tym postępowaniu dochodzić swoich racji w tym zakresie; - na etapie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zarówno Wojewoda jak i Minister nie posiadają kompetencji do badania alternatywnej trasy inwestycji (por. wyrok WSA w Warszawie z 25 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1587/13); - z pisma inwestora z 17 grudnia 2020 r. wynika, że kształtowanie przebiegu drogi w danym miejscu jest efektem wielu czynników, które występują nie tylko w bezpośredniej bliskości tego miejsca (np. istniejącej zabudowy, odległości od skrzyżowań, rozmiarów i rodzajów skrzyżowań, pasów akumulacji, prędkości projektowej itp.); proces projektowania przedmiotowej inwestycji drogowej doprowadził do wyłonienia optymalnych technicznie i ekonomicznie rozmiarów i kształtu drogi, a następnie określenia terenu niezbędnego do realizacji inwestycji oraz wyznaczenia linii rozgraniczających będących podstawą dokonania podziałów nieruchomości; w miejscu opisanym przez skarżącego występuje w sąsiedztwie kilka elementów warunkujących przebieg drogi: bliskość skrzyżowania al. [...] z ul. P., rozbudowywany wiadukt kolejowy PKP, istniejący market, stacja paliw planowana do realizacji; inwestor zaznaczył, iż przesunięcie układu w sposób proponowany przez skarżącego wiązałoby się m.in. ze znacznym przesunięciem na wschód (min. 6 m) i wyjściem poza zakres decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; - kwestia zmiany przebiegu inwestycji drogowej uwzględniająca interesy skarżącego, w sposób przez niego wskazany, nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji; - organy odniosły się również do zarzutu naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej poprzez nieuwzględnienie obiektywnie uzasadnionych interesów osób trzecich, a to właścicieli dz. ewid. nr [...],[...], a także [...],[...],[...],[...] oraz [...] i zezwolenie na lokalizację inwestycji powodującą konieczność dokonania podziału ww. działek, prowadzącego do powstania roszczeń właścicieli co do wykupu pozostałej części nieruchomości - nieprzeznaczonej pod realizację inwestycji - w związku z nienadawaniem się nowopowstałych działek do prawidłowego wykorzystywania na dotychczasowe cele; - nie znajduje potwierdzenia zarzut skarżącego, iż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 21 ust. 2 Konstytucji; konstytucyjna ochrona prawa własności nie jest bezwzględna i w szczególnych przypadkach, przewidzianych ustawami, może podlegać ograniczeniu; art. 21 ust. 2 Konstytucji określa warunki, na jakich prawa własności można pozbawić, stanowiąc, iż wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy dokonywane jest na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem; decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może pozbawiać prawa własności właścicieli nieruchomości zajmowanych pod budowę drogi publicznej, gdyż stanowi to cel publiczny, a wywłaszczonemu właścicielowi, w odrębnym postępowaniu, zostaje przyznane odszkodowanie, o czym stanowi art. 18 specustawy drogowej (por. wyrok WSA w Warszawie z 13 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1841/15); dodatkowo wskazać należy, że po stronie organów orzekających nie istnieje obowiązek zweryfikowania przesłanki niezbędności wywłaszczenia w zakresie przepisów dotyczących zasad lokalizacji inwestycji infrastrukturalnych (por. wyrok NSA z 5 września 2017 r., sygn. akt II OSK 2892/15). W ocenie Sądu, oczekiwanego skutku nie może odnieść zarzut wskazujący na naruszenie prawa procesowego poprzez brak uzasadnienia podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji, w szczególności wobec bezpodstawnego zatwierdzenia przedstawionego projektu podziału nieruchomości, podczas gdy podział dz. ewid. nr [...] oraz [...] przedstawiony w załączniku nr 2 do zaskarżonej decyzji, jest niecelowy i powoduje powstanie roszczeń po stronie dotychczasowych właścicieli dzielonych nieruchomości, przy czym konieczność wytyczenia takiego przebiegu planowanej drogi i jego zgodność z przepisami prawa nie zostały w żaden sposób wykazane. Z kontrolowanej decyzji wynika, iż: - przedmiotowa inwestycja drogowa będzie realizowana m.in. na częściach dz. nr [...] i [...] stanowiących własność skarżącego, w związku z czym Wojewoda zatwierdził podział ww. nieruchomości i wskazał, że między liniami rozgraniczającymi teren pasa drogowego rozbudowywanej drogi krajowej nr [...] znajdują się dz. nr [...] (wydzielona z dz. nr [...]) i nr [...] (wydzielona z dz. nr [...]), które przechodzą na własność Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację omawianego przedsięwzięcia stanie się ostateczna; - organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest uprawniony do oceny zasadności czy celowości zamierzonej inwestycji; o przebiegu inwestycji decyduje inwestor, wybierając najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze; inwestor wyznacza miejsce oraz sposób realizacji inwestycji, co obejmuje przebieg i szerokość planowanej drogi; wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, organ orzekający dokonuje jedynie oceny formalnoprawnej dopuszczalności lokalizacji tej inwestycji. W ocenie Sądu, uzasadnienie obu decyzji pozwala na poznanie motywów, którymi kierowały się organy przy załatwianiu sprawy, a ustalenia wskazujące na spełnienie przesłanek niezbędnych dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację zamierzonego przedsięwzięcia, znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy. 6. Biorąc pod uwagę powyższe, Sad oddalił skargi jako bezzasadne na podstawie art. 151 p.p.s.a.