III FSK 3430/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 26/20 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 7 listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. zasądza od A. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 510 (słownie: pięćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/kr 26/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi A. K. (I) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe M. sp. z o. o. z siedziba w K. w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi, (II) w pozostałym zakresie skargę oddalił, (III) odstąpił od zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a". Sąd I instancji przedstawił następujący stan sprawy. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. decyzją z 11 lipca 2019 r. (1) umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej A. K., jako byłego prezesa zarządu, solidarnie z M. Sp. z o. o. z siedzibą w K. (Spółka), za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2014 r., oraz za luty, marzec 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi; (2) orzekł o odpowiedzialności podatkowej A. K., jako byłego prezesa zarządu, solidarnie ze Spółką, za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę (naliczonymi na dzień 11 lipca 2019 r.) i kosztami egzekucyjnymi. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał m. in., że zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2014 r. oraz od lipca do grudnia 2014 r., a także za luty i marzec 2015 r. wynikają z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 2 czerwca 2017 r. W odwołaniu A. K. zarzucił naruszenie art. 116 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) – dalej jako: "O.p." W piśmie z 23 sierpnia 2019 r. odwołujący wskazał, że nie kwestionuje istnienia zaległości podatkowych, a także okoliczności, że w czasie powstania tych zaległości sprawował funkcję prezesa zarządu spółki. Podkreślił natomiast, że pismami z dnia 14 marca 2019 r. oraz 18 marca 2019 r. wskazał majątek spółki, z którego mogło nastąpić zaspokojenie w znacznej części zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie decyzją z 7 listopada 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego czynności podjęte w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego dowiodły, iż w zakresie przedmiotowych zaległości nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku Spółki oraz wykazana została bezskuteczność egzekucji, co zostało potwierdzone przeprowadzonym postępowaniem egzekucyjnym zakończonym formalny aktem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wskazał, że w toku postępowania podatkowego ustalono, że strona nie wykazała, że został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) nastąpiło bez jej winy. Organ odwoławczy przyjął, że, co najmniej data 6 marca 2013 r., tj. upływ dwóch tygodni od daty powstania zaległości z ww. tytułu, stanowi moment, w którym wystąpiła podstawa do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości bądź wszczęcia postępowania zapobiegającego upadłości (postępowania układowego), aby móc skorzystać z dobrodziejstwa art. 116 O.p. Organ odwoławczy stwierdził również, że wskazany przez stronę majątek – tj. nieruchomość w Żorach, nie może być uznany za pozytywnie rokujący, a więc nie może stanowić przesłanki z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Warunkiem spełnienia ww. przesłanki jest wskazanie majątku, z którego możliwe jest przeprowadzenie egzekucji zaległości podatkowych spółki w znacznej części - co nie występuje w stosunku do ww. nieruchomości. Dodatkowo, wskazane przez stronę mienie było znane organowi podatkowemu i organowi egzekucyjnemu jeszcze przed wszczęciem postępowania w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej strony - jako osoby trzeciej, i to także potwierdza brak ziszczenia się przesłanki z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. K. zarzucił naruszenie: - art. 122 O.p. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie zawnioskowanego przez skarżącego dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości, skutkiem czego organ błędnie ustalił, że wartość wskazanego przez skarżącego majątku jest niewystarczająca do zaspokojenia zaległości podatkowych Spółki w znacznej części; - art. 180 § 1 O.p. poprzez niedopuszczenie przez organ jako dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości, o którą wnioskował skarżący, na okoliczność ustalenia wartości majątku wskazanego przez skarżącego, jako byłego członka zarządu celem zaspokojenia zaległości podatkowych spółki, skutkiem czego organ błędnie ustalił, że wartość wymienionego majątku jest niewystarczająca do zaspokojenia zaległości podatkowych spółki w znacznej części; - art. 187 § 1 O.p. poprzez niedokonanie przez organ zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, skutkiem czego organ błędnie ustalił, że wartość wskazanego majątku jest niewystarczająca do zaspokojenia zaległości podatkowych spółki w znacznej części; - art. 188 O.p. poprzez nieuwzględnienie żądania skarżącego dotyczącego dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu; - art. 116 § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a to błędne przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako byłego członka zarządu M. Sp. z o. o., za zaległości podatkowe Spółki, mimo iż skarżący swoim postępowaniem wypełnił przesłankę uwolnienia od wyżej wymienionej odpowiedzialności, wskazaną a contrario w treści naruszonego przepisu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu I instancji organy podatkowe bez wskazania podstawy prawnej objęły decyzją orzekającą o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako prezesa M. sp. z o. o., zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług wynikające z deklaracji VAT-7 za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj 2014r. w sytuacji, gdy rozliczenia za te okresy (samoobliczenie) zostały zweryfikowane wydaną decyzją z 2 czerwca 2017 r. W razie wydania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, to właśnie ta decyzja, a nie deklaracja podatkowa złożona przez podatnika określa wysokość kwot podatku wskazanych w tym przepisie. Sąd I instancji mając na uwadze stwierdzone wyżej uchybienie uznał, że ocena podniesionych w skardze zarzutów na obecnym etapie postępowania jest przedwczesna. Skargę kasacyjną od powyższego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie zaskarżając ten wyrok w części w jakiej Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności A. K. za zaległości podatkowe M. sp. z o. o. w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. tj. naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) oraz § 2 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 108 § pkt 2 lit a) i pkt 3 oraz art. 108 § 3 O.p., poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności A. K. za zaległości podatkowe M. Sp. z o. o. w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi, a w konsekwencji ich uchylenie w tej części, na skutek przyjęcia przez Sąd, że decyzjami tymi organy podatkowe obu instancji objęły nieuregulowane wcześniej zaległości podatkowe wynikające ze złożonych przez Spółkę deklaracji podatkowych na podatek od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2014 r. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyby bowiem Sąd prawidłowo skontrolował decyzje organów podatkowych obu instancji w powyższym zakresie, to powinien był uznać, iż obejmowały one odpowiedzialność skarżącego za zaległości podatkowe Spółki wynikające wyłącznie z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z 2 czerwca 2017 r. a organy nie naruszyły w żaden sposób wskazanych przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, 2) art 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 i § 4 O.p., poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 7 listopada 2019, a w konsekwencji ich uchylenie w tej części, na skutek uznania przez Sąd, że decyzjami tymi organy podatkowe obu instancji, bez podstawy prawnej, objęły nie uregulowane wcześniej zaległości podatkowe wynikające ze złożonych przez Spółkę deklaracji podatkowych na podatek od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2014 r., 3) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 7 listopada 2019 r. na skutek przyjęcia przez Sąd, wbrew zalegającemu w aktach sprawy dokumentowi urzędowemu w postaci decyzji Naczelnika M. Urzędu Skarbowego w K. z 2 czerwca 2017 r. nr [...], że skarżonymi decyzjami organy podatkowe obu instancji objęły nie uregulowane wcześniej zaległości podatkowe wynikające ze złożonych przez M. Sp. z o.o. deklaracji podatkowych na podatek od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2014 r. 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia wyroku, polegającego na przyjęciu przez Sąd, w części dotyczącej wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, ustaleń sprzecznych ze zgromadzonym w aktach sprawy materiałem dowodowym, obejmującym decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 2 czerwca 2017 r. nr [...] określającą Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, stanowiące kwotę do wpłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług: za styczeń 2014 r. w kwocie: 91 839,00 zł, za luty 2014 r. w kwocie 146 510,00 zł, za marzec 2014 r. w kwocie 131 468,00 zł, za kwiecień 2014 r. w kwocie 105 999,00 zł, za maj 2014 r. w kwocie 214 579,00 zł. W oparciu o powyższe Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wniósł o: 1. uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w zaskarżonej części (pkt I) i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. zrzekł się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, zatem wyrok Sądu I instancji podlega uchyleniu. W skardze kasacyjnej sformułowano cztery zarzuty dotyczące naruszenia przepisów zarówno prawa procesowego jak i materialnego. Niemniej kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest, czy Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że organy podatkowe obu instancji w decyzji w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności A. K. za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług objęły zakresem tej decyzji zarówno zaległości wynikające z decyzji jak i ze złożonych deklaracji za analogiczne okresy. Okolicznością w sprawie niesporną jest, że w zakresie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do maja 2014 r. wysokość podatku wynikała pierwotnie ze złożonych przez Spółkę deklaracji VAT – 7. Następnie, wskutek wydania przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. decyzji z 2 czerwca 2017 r. kwota podatku od towarów i usług za wzmiankowane wyżej okresy została określona tą decyzją. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym nie jest możliwe przeniesienie odpowiedzialności na osobę trzecią w trybie art. 116 O.p. za zaległości podatkowe wygenerowane brakiem zapłaty podatku wynikającego z deklaracji podatkowej w sytuacji, gdy podatek ten został "skonsumowany" decyzjami rozliczeniowymi danego okresu. W związku z powyższym nie ma potrzeby ponownego przytaczania przedstawionej przez Sąd I instancji argumentacji. Tym bardziej, że stanowiska tego nie kwestionuje także Dyrektor Izby Administracji Skarbowej. Okolicznością wymagającą zatem ustalenia jest, czy rzeczywiście w treści zaskarżonej decyzji doszło do rozstrzygnięcia zgodnego z tym, co ustalił Sąd I instancji. Analizując treść zaskarżonej decyzji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że suma kwot zaległości M. sp. z o. o. wynikająca z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z 2 czerwca 2017 r. wynosiła łącznie 690 395,00 zł i na taką właśnie kwotę tj. 690 395,00 zł orzeczono o odpowiedzialności podatkowej A. K. za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do maja 2014 r. Należy też zauważyć, że w treści zaskarżonej decyzji, podobnie jak w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, nie pojawia się stwierdzenie, z którego można by wywodzić, że orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej objęto kwoty wynikające zarówno z decyzji jak i z deklaracji złożonych przez Spółkę. W dalszej kolejności należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyjął w skarżonym wyroku (str. 21 wyroku) błędne kwoty określonego M. Sp. z o. o. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w postaci kwot do wpłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za miesiące od stycznia do maja 2014 r. Wskazał bowiem, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. w decyzji z 2 czerwca 2017 r. określił M. Sp. z o. o. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w postaci kwot do wpłaty na podstawie art. 108 ustawy o VAT za: styczeń 2014 r. w wysokości 89 742,00 zł, za luty 2014 r. w wysokości 145 186,00 zł, za marzec 2014 r. w wysokości 130 466.00 zł., za kwiecień 5014 r. w wysokości 105 208,00 zł., za maj 2014 r. w wysokości 214 013,00 zł. Tymczasem, jak wynika z zalegającej w aktach sprawy decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z 2 czerwca 2017 r. zobowiązanie podatkowe M. Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług, stanowiące kwoty do wpłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT określone zostało: za styczeń 2014 r. w wysokości 91 839,00 zł., za luty 2014 r. w wysokości 146 510,00 zł., za marzec 2014 r. w wysokości 131 468,00 zł, za kwiecień 2014 r. w wysokości 105 999,00 zł., za maj 2014 r. w wysokości 214 579,00 zł. Nadto należy odnieść się do przedstawionej w formie tabelarycznej przez organy podatkowe analizy kwot podlegających wpłacie, co zdaniem Sądu I instancji potwierdzało, że decyzja o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki obejmowała zarówno kwoty wynikające z decyzji jak i z deklaracji. Przedstawiona przez organ analiza związane było, jak wyjaśniono w skardze kasacyjnej, z potrzebą zobrazowania tego, jak powstały i do którego tytułu wykonawczego zostały przypisane koszty egzekucyjne. Powyższe wynikało ze stanu faktycznego sprawy, opisanego na str. 10 decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 7 listopada 2019 r. Spółka M. zadeklarowała bowiem w deklaracjach VAT-7 podatek od towarów i usług do wpłaty za okres m.in. od stycznia do maja 2014 r. Z uwagi na fakt, że zadeklarowane kwoty nie zostały przez Spółkę uregulowane, Naczelnik Urzędu Skarbowego K. wystawił tytuły wykonawcze: nr [...] z 7 kwietnia 2014 r. z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r, w kwocie należności głównej 2 097,00 zł, nr [...] z 12 maja 2014 r. z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2014 r. w kwocie należności głównej 1 324,00 zł, nr [...] z 17 czerwca 2014 r. z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. w kwocie należności głównej 1 002,00 zł, nr [...] z 23 lipca 2014 r, z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2014 r. w kwocie należności głównej 791,00 zł, nr [...] z 27 sierpnia 2014 r. z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2014 r. w kwocie należności głównej 566,00 zł. Następnie, po wydaniu przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. decyzji wymiarowej z 2 czerwca 2017 r. wystawiono kolejne tytułu wykonawcze, na kwoty stanowiące różnicę między kwotą określoną w decyzji wymiarowej z dnia 2 czerwca 2017 r., a kwotą na którą został wystawiony już wcześniej tytuł wykonawczy za dany okres: - nr [...] z 5 lipca 2017 r. z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. w kwocie należności głównej 89 742,00 zł (91 839,00 — 2 097,00), - nr [...] z 5 lipca 2017 r. z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2014 r. w kwocie należności głównej 145 186,00 zł (146 510,00 -1 324,00), - nr [...] z 5 lipca 2017 r. z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. w kwocie należności głównej 130 466,00 zł (131 468,00 – 1 002,00), - nr [...] z 5 lipca 2017 r. z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2014r. w kwocie należności głównej 105 208,00 zł (105 999,00 - 791,00), - nr [...] z 5 lipca 2017r. z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2014 r. w kwocie należności głównej 214 013,00 zł (214 579,00 - 566,00). Po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K., na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postanowieniem z 29 września 2016 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone m.in. na podstawie ww. tytułów wykonawczych nr: [...] z uwagi na bezskuteczność. Z kolei w stosunku do ww. tytułów wykonawczych nr: [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K., działając na podstawie art. 6 § 1c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, odstąpił od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, ponieważ nie upłynęło 12 miesięcy od dnia wydania ww. postanowienia z 29 września 2016 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z przyczyn określonych w art. 59 § 2 ww. ustawy. Z powyższego wynika, że koszty egzekucyjne, za które odpowiadał A. K. na podstawie art. 107 § 2 pkt 4 Ordynacji podatkowej, powstały w wyniku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], wysławionych na podstawie deklaracji, co znalazło odzwierciedlenie w sentencji decyzji organu I i II instancji w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności Pana A. K. za zaległości podatkowe M. Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2014 r. (wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi). W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie sentencja decyzji organu I i II instancji została tak sformułowana, że wynika z niej jakie obowiązki, za jaki okres, w jakiej wysokości zostały nałożone na Stronę. Przedstawione wyżej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wyjaśnienia są spójne ze zgromadzonym w tym zakresie materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. W konsekwencji powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadne są podniesione w skardze kasacyjnej zarzutu. Koniecznym zatem okazało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie wypowiedział się w zakresie merytorycznych zarzutów skargi w zakresie braku przesłanek wynikających z art. 116 O.p. Stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, wobec zrzeczenia się rozprawy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie i w związku z brakiem żądania przeprowadzenia rozprawy przez stronę przeciwną. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 1 oraz art. 209 ww. ustawy.