II SA/Go 1047/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Powiatu na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę. Po rozpatrzeniu zarzutów zobowiązanego Powiatu, mając na względzie ostateczne stanowisko wierzyciela Wojewody, Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu [...] lipca 2017 r. postanowienie Nr [...], w którym oddalił zarzuty zgłoszone w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] i nr [...], wystawionych w dniu [...] października 2016 r. przez Wojewodę. Powyższe postanowienie zapadło na podstawie następującego stanu faktycznego: Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] października 2016r. nr [...] i nr [...], wystawionych przez Wojewodę, celem zaspokojenia zaległości Powiatu, ustalonych decyzjami Wojewody z dnia [...] maja 2013r. nr [...] i [...] utrzymanymi w mocy decyzjami Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] i nr [...]. W dniu 21 października 2016r., Powiat wniósł zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego. W złożonym środku prawnym, zobowiązany zarzucił brak wymagalności obowiązku, wadliwe sporządzenie tytułu wykonawczego oraz niedopuszczalność egzekucji. Uzasadniając powyższe wskazał na naruszenie: – art. 33 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, zwanej dalej jako u.p.e.a.) o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie i podjęcie czynności zmierzających do wyegzekwowania należności, podczas gdy aktualnie zawisłe jest postępowanie w przedmiocie umorzenia bądź rozłożenia na raty tychże zobowiązań, czyniąc tym samym egzekwowane należności niewymaganymi, – art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez niewskazanie w treści tytułu wykonawczego podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, przez którą rozumieć należy powołanie decyzji ostatecznej, z mocy której na zobowiązanym ciąży egzekwowany obowiązek, – art. 6 § 1 u.p.e.a. poprzez podjęcie czynności zmierzających do wyegzekwowania należności, podczas gdy zobowiązany nie uchyla się od ich zaspokojenia oraz art. 29 u.p.e.a., poprzez przystąpienie przez organ egzekucyjny do egzekucji, podczas gdy tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a., co skutkować winno nieprzystąpieniem organu do egzekucji i zawiadomieniem wierzyciela o tychże przyczynach. Po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, wyrażonego postanowieniem Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] orzekł o uznaniu zarzutów w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych za nieuzasadnione. Rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w toku instancji zostało uchylone postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] uznał zarzuty wniesione w sprawie przedmiotowej egzekucji za nieuzasadnione. W wyniku wniesionego zażalenia, ww. postanowienie zostało wycofane z obrotu prawnego postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] z uwagi na nieuprawnione rozszerzenie zakresu postępowania. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Na powyższe rozstrzygnięcie Powiat, działając przez pełnomocnika, złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, strona zarzuciła brak wnikliwego rozpoznania stanu faktycznego sprawy, w kontekście istnienia zarzucanych uchybień w zakresie prowadzonej egzekucji. W szczególności zakwestionowano dokonaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu ocenę zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz prawidłowości wskazania w tytule wykonawczym podstawy prawnej dochodzonego obowiązku. Postanowieniem z dnia [...] września 2017r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. – dalej jako k.p.a.), w związku z art. 18 oraz art. 34 § 5 u.p.e.a. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył przepis art. 33 § 1, art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. Wskazał, że organ I instancji prawidłowo oddalił zarzut braku wymagalności obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Wyjaśnił, że bezspornie egzekwowany obowiązek nie został umorzony ani też nie rozłożono jego spłaty na raty. Okoliczności te miałyby natomiast wpływ na wymagalność egzekwowanych zobowiązań. Jednocześnie Powiat nie dokonał zwrotu pobranych dochodów budżetowych. W świetle przedstawionej przez wierzyciela argumentacji i stanu faktycznego sprawy, zdaniem organu egzekwowane zobowiązania pozostają należne i wymagalne. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że związanie stanowiskiem wierzyciela oznacza, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Uznając natomiast za niezasadny zarzut wadliwego wystawienia tytułów wykonawczych, organ odwoławczy wyjaśnił, że tytuły wykonawcze z dnia [...] października 2016 r. zostały wystawione według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów i zawierają wszystkie elementy wskazane w art. 27 u.p.e.a W szczególności wskazano w sposób prawidłowy, stosownie do wymogów art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. treść podlegającego egzekucji obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Również wbrew twierdzeniom Powiatu prawidłowo przywołano podstawę prawną egzekwowanego obowiązku. W wystawionych tytułach wykonawczych wskazując dane dotyczące należności pieniężnych, powołano art. 255 ust. 1,2,4 i 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885). Przepis ten stanowi podstawę materialnoprawną decyzji Wojewody z dnia [...] maja 2013r., nr [...] i [...], z których wynikają przedmiotowe zobowiązania Powiatu. Powyższe decyzje również wskazane zostały w ww. tytułach wykonawczych jako podstawa prawna dochodzonego obowiązku, jako że ich prawidłowość została potwierdzona decyzjami Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2013r. utrzymującymi rozstrzygnięcia Wojewody w mocy. Organ odwoławczy podkreślił również, że dla wypełnienia wymogu wskazania w tytułach wykonawczych podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku wystarczające jest wskazanie decyzji określającej ten obowiązek. Skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. wniósł reprezentowany przez pełnomocnika Powiat, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 34 § 1 u.p.e.a w zw. z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w zw, z art. 6 u.p.e.a., mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie postanowienia, poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwie zastosowanie, a w konsekwencji nieuwzględnienie przez organ stanowiska zobowiązanego, iż Skarb Państwa - Wojewoda podjął czynności zmierzające do wyegzekwowania należności w sytuacji gdy nie zostało wykazanym, iż zobowiązany uchylał się od ich zaspokojenia, podczas organ zobowiązany był zbadać, czy Powiat (jako Zobowiązany) "uchylał się" od wykonania obowiązku, z czego wyprowadzić należy bezsporną tezę, iż organ zaniechał ustalenia czy Powiat uchylał się od wykonania nałożonego na niego obowiązku, przez co rozumieć należy świadome, powtarzalne oraz zamierzone zachowanie powstałe po stronie zobowiązanego, które w prawidłowo wyłożonym stanie faktycznym nie zaistniało; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 6 § 1 u.p.e.a., mających istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, poprzez ich niezastosowanie, a co za tym idzie, nieuwzględnienie stanowiska przez zobowiązanego w tym zakresie podniesionego, podczas gdy zobowiązany nie uchylał się od zaspokojenia egzekwowanych należności, co czyniło wadliwym podjęcie - przez wierzyciela - czynności zmierzających do ich wyegzekwowania, wszczęcie egzekucji w administracji, a tym samym nieuwzględnienie (przez Organ) powyższego zarzutu przez zobowiązanego podniesionego; 3) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie postanowienia, poprzez jego niezastosowanie, a konsekwencji nieuwzględnienie stanowiska zobowiązanego, iż w treści tytułu wykonawczego nie została wskazana dokładna podstawa prawna egzekwowanego obowiązku, podczas gdy wierzyciel był zobowiązany do prawidłowego dookreślenie orzeczenia, z mocy którego na zobowiązanym ciąży egzekwowany obowiązek pieniężny, a czemu bezwzględnie uchybił; 4) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., mających istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieuwzględnienie przez organ, że przez wskazanie w treści tytułu wykonawczego podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku rozumieć należy powołanie decyzji ostatecznej, z mocy której na zobowiązanym ciąży egzekwowany obowiązek; 5) naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a w zw. z art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a., mających istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieuwzględnienie przez organ egzekucyjny podniesionych przez zobowiązanego zarzutów, podczas gdy organ nie powinien przystąpić do egzekucji, albowiem tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a., co implikować winno zaniechaniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko zobowiązanemu oraz zawiadomieniem o tym fakcie wykazanego w sprawie wierzyciela; 6) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie postanowienia, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, jak również niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz merytorycznego rozpoznania wywiedzionych w sprawie zarzutów, w tym nieodniesieniu się przez organ do tegoż zarzutu przez zobowiązanego - na łamach zażalenia na postanowienie Skarbu Państwa - Wojewody z dnia [...].11.2016 r. postawionego, pomimo tego, iż w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie nieuregulowanym, zgodnie z art. 18 u.p.e.a, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio; 7) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 9 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie postanowienia, poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych twierdzeń, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych przez zobowiązanego, przemilczenie niektórych kwestii, a nadto braku wskazania dowodów, co uniemożliwia zrozumienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, jak również czyni niemożliwym dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia, w tym nieodniesieniu się przez organ do tegoż zarzutu przez zobowiązanego - na łamach zażalenia na postanowienie Skarbu Państwa - Wojewody z dnia [...].11.2016 roku - postawionego, pomimo tego, iż w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie nieuregulowanym, zgodnie z art. 18 u.p.e.a, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio; 8) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie postanowienia, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie przy wydaniu skarżonego orzeczenia, w tym nieodniesienie się przez organ do tegoż zarzutu przez zobowiązanego na łamach zażalenia na postanowienie Skarbu Państwa - Wojewody z dnia [...].22.1016 r. - postawionego, pomimo tego, iż w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie nieuregulowanym, zgodnie z art. 18 u.p.e.a, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio; W konsekwencji skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2017 r. w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powiat wniósł również o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów załączonych do skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podczas rozprawy w dniu 25 stycznia 2018 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe strony skarżącej o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, albowiem nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz.1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – określanej dalej jako: P.p.s.a.), wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji (postanowienia) może nastąpić jedynie w przypadku stwierdzenia przez sąd, iż dotknięta jest ona co najmniej jednym z uchybień wymienionych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Stwierdzenie, iż uchybienia takie nie wystąpiły w sprawie stanowi podstawę oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 6 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. skarżący wskazuje, że [...] sierpnia 2016 r. dokonał przelewu kwoty 315.200,00 zł na rzecz wierzyciela, wykorzystując na ten cel całość środków zgromadzonych na rezerwie celowej a zatem należność główna oraz uboczne uległy proporcjonalnemu zmniejszeniu. Nadto 13 września 2016 r. Powiat złożył w siedzibie wierzyciela wniosek w przedmiocie umorzenia niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym wraz z alternatywnym wnioskiem o rozłożenie należności na raty (60 równych rat). To zdaniem skarżącego oznacza, że nie uchylał się on wykonania obowiązku a organ tego uchylenia się nie wykazał . Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowany został pogląd, zgodnie z którym przepis ten nie pozostawia organowi wyboru, nakładając na niego prawny obowiązek podjęcia odpowiednich kroków w celu wszczęcia egzekucji w przypadku zaistnienia przesłanek w nim wskazanych. Zastosowany w tym przepisie zwrot "powinien" oznacza "ma obowiązek" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2001 r., sygn. akt I SA/Lu 452/00, POP z 2002 r. nr 2, poz. 64), a "uchylanie się od wykonania obowiązku" to nie podjęcie przez zobowiązanego działań zmierzających do jego wykonania; w przypadku obowiązku o charakterze pieniężnym – nie wywiązanie się z niego w terminie płatności. Z uwagi na brak ustawowej definicji "uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku", przyjmuje się na podstawie całokształtu przepisów u.p.e.a., że organ egzekucyjny przystępuje do czynności mających na celu przymusowe wykonanie obowiązku w każdym przypadku, gdy obowiązek jest wymagalny, a zobowiązany powstrzymuje się od jego wykonania. Na gruncie administracyjnego postępowania egzekucyjnego obowiązuje zatem zasada obligatoryjnego podejmowania egzekucji, a skutkiem podjętych przez wierzyciela "czynności" jest zasadniczo powstanie obowiązku wszczęcia przez organ egzekucyjny postępowania i przystąpienia do egzekucji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 17 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 1069/15; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2011 r., sygn. akt II FSK 797/10, dostępne na www.nsa.gov.pl.). Wymagalność obowiązku oznacza istnienie stanu w którym zobowiązany powinien wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność i jej nie wykonuje, a organy mają możność żądania przymusowego spełnienia tej powinności. Zdaniem Sądu częściowe uregulowanie zobowiązania jak i wystąpienie z wnioskiem o udzielenie ulgi, w kontekście oceny istnienia przesłanki wszczęcia postępowania egzekucyjnego - "uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku", nie niweczy stanu, w którym zobowiązanie pozostaje niewykonane. Procedura wszczęcia postępowania o umorzenie należności czy rozłożenie jej na raty nie obligowała organów egzekucyjnych do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Częściowe uregulowanie zobowiązania jak i złożenie wniosku o zastosowanie ulgi nie stanowi obligatoryjnej przesłanki odstąpienia od podjęcia przez wierzyciela działań, o których mowa w art. 6 § 1 u.p.e.a., jak również nie wpływa na dopuszczalność wszczętego wcześniej postępowania egzekucyjnego. Dopiero wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie przyznania ulgi (co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca), może skutecznie rzutować na dopuszczalność wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz jego kontynuowanie. Gdyby podzielić przeciwne stanowisko, to wówczas należałoby zaakceptować niedopuszczalną w świetle obowiązującego prawa sytuację, w której złożenie nawet niczym nie popartego wniosku o umorzenie należności czy też rozłożenie jej na raty, musiałoby każdorazowo skutkować wstrzymaniem czynności egzekucyjnych. Uniemożliwiłoby to realizację zasady obowiązkowego wszczynania egzekucji ustanowionej w art. 6 u.p.e.a. Ratio legis wskazanych wyżej regulacji wiąże się zatem z zapobieżeniem sytuacji, w której zobowiązany mógłby poprzez dowolne wnioskowanie odraczać rozpoczęcie przymusowego ściągania lub przerywać prowadzone już przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne. Zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 6 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. oraz związane z nim zarzuty naruszenia postępowania, okazały się zatem nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego powołania w tytule wykonawczym decyzji organu pierwszej instancji - Wojewody, zobowiązujących do zwrotu nieprzekazanych pobranych dochodów budżetowych, zamiast utrzymujących je w mocy ostatecznych decyzji Ministra Finansów, wskazać należy, że w orzecznictwie sądowodaministracyjnym prezentowany jest pogląd, iż powołanie w tytule wykonawczym jako podstawy prawnej postępowania egzekucyjnego decyzji nieostatecznej zamiast decyzji ostatecznej, jeśli ta ostatnia utrzymuje w mocy tę pierwszą, nie decyduje o niedopuszczalności egzekucji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1419/10 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), podkreślił, że w przypadku gdy decyzją ostateczną utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji, niepowołanie decyzji ostatecznej w tytule wykonawczym jako podstawy prawnej egzekucji, nie ma znaczenia prawnego dla istnienia egzekwowanego obowiązku. W ramach postępowania egzekucyjnego w administracji, wykonaniu nie podlega bowiem decyzja ostateczna, ale obowiązek wynikający z decyzji ostatecznej. W myśl art. 2 § 1 oraz art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki i stosuje się ją do obowiązków. Powołanie zatem w tytule wykonawczym jako podstawy prawnej egzekucji decyzji nieostatecznej w sytuacji, gdy decyzja ostateczna nakłada na adresata decyzji dokładnie taki sam obowiązek, jaki nałożony był decyzją organu I instancji, utrzymaną w mocy tą pierwszą decyzją, pozostaje bez wpływu na kształt obowiązku ciążącego na adresacie decyzji obu instancji. Obowiązek wynikający z obu decyzji będzie bowiem taki sam. To zaś w przypadku, gdy postępowanie egzekucyjne w administracji służy urzeczywistnieniu obowiązku, nie pozwala przyjąć tezy, że uchybienie formalne, jakim w istocie jest powołanie w tytule wykonawczym decyzji nieostatecznej, miało znaczenie prawne dla bytu postępowania egzekucyjnego. Z tego względu na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut dotyczący naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. orzekł, jak w sentencji w oparciu o art. 151 P.p.s.a.