II OSK 753/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak /spr./ po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] przy ul. [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Po 985/19 w sprawie ze skargi [...] przy ul. [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 985/19 po rozpoznaniu skargi [...] przy ul. [...] w [...] uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W ocenie Sądu I instancji w sprawie zabrakło szczegółowego uzasadniania organu I instancji dla przyjętego rozstrzygnięcia w punkcie II.1.4 lit a) zaskarżonej decyzji z dnia 3 czerwca 2019 r. w kontekście kontynuacji wysokości górnej granicy elewacji frontowej dla części budynku położonego od strony ulicy [...]. Sąd wskazał, że nie kwestionuje zasadności przyjętego przez organ rozstrzygnięcia, jednak wymaga ono z uwagi na szczególny charakter projektowanej zabudowy szerszego wyjaśnienia. Sąd podkreślił również, że organ odwoławczy nie wypowiedział się w tej kwestii mimo zarzutu odwołania. Wskazał, aby SKO w trybie art. 136 § 1 k.p.a. samodzielnie lub poprzez zlecenie organowi I instancji dokonało stosownych wyjaśnień odnoszących się do spełnienia warunku kontynuacji gabarytów budynku w tej części projektowanej zabudowy – budynku od strony ul. [...]. Ponadto Sąd wskazał, że nieuzasadnione zostało przez organy oraz nie wynika z treści analizy przyjęte w decyzji organu I instancji (punkt II.1.4 lit b) zd. 2) ustalenie, że dopuszczalne jest miejscowe przewyższenie budynku do wysokości 17 m (maks. 17,5 m w najwyższym punkcie dachu) na powierzchni stanowiącej maks. 24 % powierzchni zabudowy całego budynku. W ocenie Sądu w decyzji organu I instancji uwzględniono wskazania Konserwatora Zabytków, ale w sposób wybiórczy (punkt III.2 tiret drugie decyzji organu I instancji). Organ dopuścił budowę garażu podziemnego dwukondygnacyjnego, zamiast jednokondygnacyjnego oraz w puncie III.2 tiret trzecie pominął wskazanie o wycofaniu o 1,5 m ostatniej kondygnacji budynku. Kolejną kwestią, która zadecydowała o uchyleniu zaskarżonej decyzji było zagadnienie dotyczące ustalenia miejsc postojowych i parkingowych. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Wskazał aby w ponownym postępowaniu organ II instancji uwzględnił motywy wyroku Sądu, wyjaśnił wątpliwości i usunął dostrzeżone uchybienia oraz w sposób szczegółowy wskazał w uzasadnieniu wszystkie motywy rozstrzygnięcia - swoje ustalenia i rozważania szczegółowo opisał w uzasadnieniu decyzji z poszanowaniem art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik skarżącej [...] przy ul. [...] w [...] zarzucając wyrokowi naruszenie prawa procesowego, polegające na błędnej wykładni i niezastosowaniu art. 145a § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. W ocenie pełnomocnika skarżącej kasacyjnie Wspólnoty sentencja wyroku sądu nie zawiera zapisu zobowiązującego organ II instancji do ponownego rozpoznania sprawy. Sąd nie zobowiązał organu do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób rozstrzygnięcia sprawy lub jej rozstrzygnięcie. Ponadto zarzucił naruszenie art. 113 § 1 i 2 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wskazał, że wyrok zapadł przedwcześnie, bez uprzedniego rozpoznania przez WSA w Poznaniu zażalenia z dnia 25 listopada 2020 r. na rozstrzygnięcie Sądu z dnia 30 października 2020 r. o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej kasacyjnie Wspólnoty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 1 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Odnośnie do zarzutu pierwszego wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 145 a p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. Przepis ten pozwala sądowi administracyjnemu na zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji i wskazanie sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. Mając na uwadze, że Sąd I instancji stwierdził naruszenie przepisów prawa materialnego, ale również przepisów postępowania i wskazał na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania we wskazanym w uzasadnieniu wyroku zakresie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niemożliwe było zastosowanie wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu. Zarzut naruszenia art. 113 § 1 i 2 p.p.s.a. jest przede wszystkim niezrozumiały. Wskazane przepisy nie odnoszą się żaden sposób do uzasadnienia zarzutu, bowiem uzasadniając zarzut pełnomocnik odniósł się do nierozpoznania zażalenia na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału. Wyjaśnić należy, że w dniu 28 października 2020 r. Przewodnicząca Wydziału IV wydała zarządzenie na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 3 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 z późn. zm.) o przeprowadzeniu posiedzenia niejawnego. Zażalenie na powyższe zarządzenie wniosła skarżąca Wspólnota. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2020 r. Sąd zażalenie odrzucił wskazując w uzasadnieniu, że przepis art. art. 15zzs4 ust. 3, ani żaden innych przepis powyższej ustawy nie przewiduje zaskarżenia zarządzenia o przeprowadzeniu posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy. Od postanowienia przysługiwało zażalenie, jednakże wyjaśnić należy, że wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, zatem Sąd mógł rozstrzygnąć sprawę i wydać wyrok. Wyrok w sprawie został wydany w dniu 3 grudnia 2020 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.