I SA/Sz 90/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi P. Ż. M. P. P. z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oddala skargę. P. Ż. M. Przedsiębiorstwo Państwowe z siedzibą w S. (dalej: "strona", "skarżąca"), zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "organ") z [...] listopada 2020 r. znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] września 2020 r. znak [...] o odmowie wydania interpretacji indywidulanej przepisów prawa podatkowego w sprawie wniosku z 3 czerwca 2020 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.; dalej: "O.p.") w zakresie wykładni art. 86a § 1 pkt 13 lit. f O.p. Strona wskazała we wniosku, że jest przedsiębiorstwem państwowym i jest jednocześnie bezpośrednio i pośrednio udziałowcem w spółkach zarejestrowanych i mających siedzibę poza terytorium kraju. Strona dokonywała transakcji/czynności mogących mieć charakter uzgodnień ze spółkami mającymi siedzibę za granicą. Takie transakcje/czynności mogące mieć charakter uzgodnień realizowane były także pomiędzy spółkami mającymi siedzibę za granicą. Transakcje te i czynności mające charakter uzgodnień mogą też wystąpić w przyszłości. W związku z analizą obowiązku raportowania schematów podatkowych, strona powzięła wątpliwości w zakresie ustalenia warunków do wystąpienia szczególnej cechy rozpoznawczej, o której mowa w art. 86a § 1 pkt 13 litera f O.p. Mając zatem na uwadze powyższe, strona zadała we wniosku następujące pytania: 1. Czy przesłankę o której mowa w art. 86a § 1 pkt 13 litera f O.p. należy rozumieć w ten sposób, że wraz z występowaniem nieprzejrzystej struktury własności prawnej lub trudnego do ustalenia beneficjenta rzeczywistego z uwagi na wykorzystanie osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, konstrukcji lub struktur prawnych wystarczy, że wystąpi jedna z przesłanek wskazanych w dwóch pierwszych tiret punktu 13 litery f, a więc jedna z dwóch niżej wskazanych przesłanek: - które nie prowadzą znaczącej działalności gospodarczej z wykorzystaniem lokalu, personelu oraz wyposażenia wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, - które są zarejestrowane, zarządzane, znajdują się, są kontrolowane lub założone w państwie lub na terytorium innym niż państwo lub terytorium miejsca zamieszkania, siedziby lub zarządu beneficjenta rzeczywistego aktywów będących w posiadaniu takich osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, konstrukcji lub struktur prawnych, z zastrzeżeniem, że w każdym tym przypadku musi jednocześnie wystąpić sytuacja, iż nie można wskazać beneficjenta rzeczywistego osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, konstrukcji lub struktur prawnych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (a więc tiret pierwszy lub drugi musi łącznie wystąpić z tiret trzecim) aby uznać że spełniona jest przesłanka szczególnej cechy rozpoznawczej? 2. Czy też przesłankę o której mowa w art. 86a § 1 pkt 13 litera f O.p. należy rozumieć w ten sposób, że wraz z występowaniem nieprzejrzystej struktury własności prawnej lub trudnego do ustalenia beneficjenta rzeczywistego z uwagi na wykorzystanie osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, konstrukcji lub struktur prawnych wystarczy, że wystąpi jedna z przesłanek wskazanych w trzech tiret punktu 13 litery f ww. przepisu, a więc samodzielnie wystąpi jedna z niżej wskazanych przesłanek: - które nie prowadzą znaczącej działalności gospodarczej z wykorzystaniem lokalu, personelu oraz wyposażenia wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, - które są zarejestrowane, zarządzane, znajdują się, są kontrolowane lub założone w państwie lub na terytorium innym niż państwo lub terytorium miejsca zamieszkania, siedziby lub zarządu beneficjenta rzeczywistego aktywów będących w posiadaniu takich osób prawnych jednostek oraz organizacyjnych niemających osobowości prawnej, konstrukcji lub struktur prawnych - jeżeli nie można wskazać beneficjenta rzeczywistego osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, konstrukcji lub struktur prawnych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. poz. 723, 1075, 1499 i 2215 oraz z 2019 r. poz. 125 i 730) aby uznać, że spełniona jest przesłanka szczególnej cechy rozpoznawczej? Innymi słowy, strona zwróciła się do organu z zapytaniem, czy przesłanka wymieniona w tiret trzeci art. 86a § 1 pkt 13 litera f O.p. odnosi się łącznie do przesłanek wymienionych w tiret jeden i dwa ww. przepisu, czy też tiret trzeci występuje jako przesłanka samodzielna. W ocenie strony, tiret trzeci należy rozpatrywać łącznie z tiret jeden i dwa, a spełnienie wymienionego tam kryterium uwarunkowane jest łącznym rozpoznaniem wszystkich tiret. Postanowieniem z [...] września 2020 r. organ odmówił stronie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z 3 czerwca 2020 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej wykładni art. 86a § 1 pkt 13 lit. f O.p. Następnie, w wyniku rozpatrzenia zażalenia, postanowieniem z [...] listopada 2020 r. organ utrzymał w mocy postanowienie wydane przez organ w I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że pytania zadane we wniosku wykraczają poza procedurę regulującą wydawanie interpretacji indywidualnych. Wnoszący zażalenie wystąpił bowiem o interpretację przepisów, w zakresie wykładni art. 86a § 1 pkt 13 f O.p., który to przepis nie dotyczy bezpośrednio kwestii związanych z powstaniem obowiązku podatkowego, jak i nie ma wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego. Organ wyjaśnił przy tym, że przywołanie przepisu prawa podatkowego jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji indywidualnej, z uwagi na inne przeszkody, uniemożliwiające jej wydanie – co znajduje zastosowanie w sprawie. Istotą wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego jest potwierdzenie istnienia lub nieistnienia uprawnień i obowiązków ze sfery prawa podatkowego, występującego po stronie podatnika, skutkujących np. powstaniem zobowiązania podatkowego. Organ wskazał zatem, że wniosek strony z 3 czerwca 2020 r. nie jest wnioskiem złożonym w indywidualnej sprawie, bowiem dotyczy niezindywidualizowanych transakcji, zawieranych pomiędzy nieokreślonymi podmiotami. Tym samym wniosek ten ma charakter czysto poznawczy i sprowadza się wyłącznie do wykładni powołanych przepisów prawa, w oderwaniu o skonkretyzowanej sytuacji prawno-podatkowej strony. Strona wniosła skargę na postanowienie z [...] listopada 2020 r., zaskarżając postanowienie w całości i zarzucając temu postanowieniu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy to jest naruszenie: a) art. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 86a § 1 pkt. 13 lit. f O.p. w zw. z art. 14b § 1 O.p. poprzez błędną wykładnię tych przepisów i w konsekwencji błędne uznanie, że w realiach niniejszej sprawy zagadnienie dotyczące interpretacji przesłanek dotyczących raportowania schematów podatkowych nie stanowi interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, gdyż złożony wniosek przez skarżącego nie odnosi się do powstania jakiegokolwiek zobowiązania podatkowego u skarżącego, podczas gdy stanowisko to jest błędne i nie uwzględnia przypadków w których należy wydać interpretację indywidualną uwzględniając kwestię interpretacji przepisów prawa podatkowego i definicji tych przepisów określonych w art. 3 pkt 1 i 2 O.p. (zbyt wąskie rozumienie sprawy indywidualnej, która może być przedmiotem wniosku o interpretacje). II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie: a) art. 14b § 2a w zw. z art. 14b § 1 O.p. poprzez błędną wykładnię tych przepisów i pominięcie tego aspektu, iż jedynie art. 14b § 2a O.p. określa przypadki, w ramach których nie można wystąpić z wnioskiem o interpretację indywidualną, podczas gdy organ błędnie wprowadził dodatkowe wymogi uzyskania wniosku o interpretację w sprawach dotyczących MDR, nie mieszczące się w katalogu wyłączeń który statuuje powyższy przepis. W konsekwencji organ odmówił skarżącemu wydania interpretacji indywidualnej podczas gdy był do tego zobligowany, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. b) art. 14c § 1 i § 2 O.p. w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") poprzez jego niezastosowanie i nienależyte rozpoznanie zdarzenia przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji i dowolne, błędne uznanie, że w realiach niniejszej sprawy nie było podstaw do wydania interpretacji podatkowej. W konsekwencji organ odmówił skarżącemu wydania interpretacji podczas gdy był do tego zobligowany, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, c) art. 14b § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie i odmowę wydania interpretacji indywidualnej w sprawie, przy błędnym założeniu, że jedynie interpretacja przepisów materialnego prawa podatkowego dotyczących bezpośrednio zobowiązań podatkowych obliguje do rozpoznania wniosku o interpretację, podczas gdy "interpretację przepisów prawa podatkowego" o której mowa w art. 14b § 1 O.p. należy rozumieć szeroko także jako interpretację przepisów prawa podatkowego nie związanych z zobowiązaniem podatkowym. Organ naruszył art. 14b § 1 O.p. również w ten sposób, że pomimo aktualne brzmienie przepisu dotyczące możliwości złożenia wniosku o interpretację przez "zainteresowanego", powołując się na nieaktualne brzmienie przepisu, a także naruszył art. 14b § 1 O.p. twierdząc, że wniosek skarżącego nie jest wnioskiem złożonym w indywidualnej sprawie wnioskodawcy, podczas gdy opis stanu faktycznego i prawnego jednoznacznie wskazują, że wniosek dotyczy indywidualnej sprawy skarżącego. d) art. 165a § 1 O.p. w. z art. 14h, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 O.p. poprzez ich zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania podczas gdy w realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącego z dnia 3 czerwca 2020r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącego interpretacji przesłanki raportowania schematów podatkowych. Tym samym zastosowanie przedmiotowego przepisu pozbawiło skarżącego możliwości uzyskania interpretacji podatkowej w jego indywidualnej sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. e) art. 14h w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 O.p poprzez ich niezastosowanie i naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych arbitralnym działaniem w sytuacji, gdy skarżący miał prawo oczekiwać, że jego sprawa zostanie rozpatrzona. O naruszeniu zasady zaufania do organów podatkowych świadczy m in. fakt wydawania przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacji indywidualnych w sprawach nie związanych bezpośrednio z zobowiązaniem podatkowym, podczas gdy w stosunku do skarżącego organ powołał się na powyższy argument jako brak podstaw do uzyskania interpretacji indywidualnej. Sprzeczność i brak logiki w działaniu organu, również potwierdzają naruszenie powyższych zasad. Naruszenie tych przepisów wynikało także z nieuwzględnienia orzecznictwa sądowoadministracyjnego dotyczącego zagadnienia, będącego przedmiotem wniosku skarżącego, f) art. 14e § 1 w zw. z art. 14b § 1 oraz w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie w interpretacji indywidualnej prawa podatkowego linii orzeczniczej sądów administracyjnych, potwierdzającej prawidłowość stanowiska skarżącego, mimo że skarżący przedstawił takie orzecznictwo i stanowiska we wniosku o interpretację i obowiązkiem organu było odniesienie się do nich. Ponadto organ z urzędu nie przeanalizował adekwatnego do opisanego stanu faktycznego sprawy orzecznictwa i stanowisk doktryny, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, g) art. 14k § 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie i błędne wskazanie w zaskarżonym postanowieniu, że wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie dotyczącej MDR nie zapewni funkcji gwarancyjnej, którą ma realizować interpretacja indywidualna, podczas gdy niewywiązywanie się z obowiązków dotyczących raportowania schematów podatkowych wiąże się z odpowiedzialnością karną skarbową a zatem uzyskanie interpretacji indywidualnej w tej sprawie zapewni skarżącemu zgodnie z art. 14k § 3 O.p. ochronę przed wszczęciem postępowania karnego skarbowego. Tym samym wydanie interpretacji indywidualnej będzie realizowało funkcję ochronną i gwarancyjną, h) art. 14b § 4 w zw. z art. 14b § 1 O.p. poprzez błędną wykładnię tego przepisu i pominięcie tej okoliczności, że w trakcie kontroli podatkowej również możliwe jest weryfikowanie czy skarżący wypełnił obowiązki dotyczące raportowania schematów podatkowych, a zatem składane oświadczenie we wniosku o interpretację podatkową również dotyczy kwestii MDR, podczas gdy organ twierdzi odmiennie. Błędne jest przy tym twierdzenie organu jakoby składane oświadczenie wyznaczało zakres przedmiotowy wniosku o interpretację, albowiem zakres ten wyznacza jedynie art. 14b § 1 O.p. Wobec powyższego, skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia (znak: [...] [...]) i postanowienia wydanego przez organ I Instancji w sprawie znak: [...] w zaskarżonym zakresie 2) zobowiązanie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej do uwzględniania w sprawie dotyczącej ponownego wydania interpretacji indywidualnej orzecznictwa wskazanego w niniejszej skardze i we wniosku o interpretację 3) zasądzenie od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych, powiększonych o uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wypływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest wówczas związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym na podstawie przepisu art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, zgodnie z którym "przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". Skarga okazała się niezasadna. Istota sporu zasadza się na następujących kwestiach: Po pierwsze: czy obowiązki podatnika wynikające z działu III rozdziału 11a O.p., tj. związane z tzw. raportowaniem schematów podatkowych, objęte są zakresem postępowania interpretacyjnego na podstawie art. 14b i następne O.p. Po drugie: czy spełnione zostały wszystkie warunki obligujące organ do wydania interpretacji indywidualnej, wynikające z art. 14c O.p. w zw. z art. 14b § 2 i 3 O.p. W ocenie skarżącej organ błędnie założył, że jedynie interpretacja przepisów materialnego prawa podatkowego, dotyczących bezpośrednio zobowiązań podatkowych, obliguje do rozpoznania wniosku o interpretację, podczas gdy – zdaniem skarżącej – "interpretację przepisów prawa podatkowego", o której mowa w art. 14b § 1 O.p. należy rozumieć szeroko, także jako interpretację przepisów prawa podatkowego nie związanych ze zobowiązaniem podatkowym. Zdaniem skarżącej organ błędnie wprowadził dodatkowe wymogi uzyskania interpretacji indywidualnej w sprawach dotyczących MDR, ponieważ wniosek o interpretację indywidualną w tym zakresie nie mieści się w katalogu wyłączeń zawartych w art. 14b § 2a O.p. W ocenie skarżącej organ nie zastosował się do ww. przepisów i nienależycie rozpoznał zdarzenie przedstawione we wniosku, błędnie uznając, że w realiach niniejszej sprawy nie było podstaw do wydania interpretacji podatkowej. W odniesieniu do pierwszej z ww. kwestii należy wskazać, że zarzuty skarżącej dotyczące przyjęcia przez organ, że nie jest możliwe wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie art. 86j § 1 O.p. – mimo iż zostały podniesione w skardze w oparciu o błędną argumentację – należy w uznać za zasadne. Na wstępie należy wskazać, że przepisy działu III rozdziału 11a O.p. to niejednorodny zbiór norm prawnych, wśród których można wskazać zarówno przepisy materialne, jak i procesowe. Przepisy te konstytuują określone obowiązki o charakterze analitycznym (vide zwłaszcza art. 86f § 1 pkt 4-8 O.p.) i informacyjnym (art. 86b do art. 86e O.p.), pełniąc w istocie funkcję zbliżoną do informacji składanych w formie zeznań i deklaracji podatkowych. Pozwalają one określić w sposób prawidłowy elementy stosunku prawnopodatkowego, w tym zwłaszcza takie jak powstanie obowiązku podatkowego oraz zobowiązania podatkowego, a także wysokość podstawy opodatkowania. W konsekwencji przepisy te niejako współtworzą regulacje zawarte w szczególności w materialnych ustawach podatkowych, które już bezpośrednio wyznaczają treść i zakres obowiązków podatkowych w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2021 r., sygn. akt I FSK 1703/20). Informacyjny charakter omawianych unormowań nie przesądza o tym, że odnoszą się one do realizacji praw i obowiązków w sferze procesowej. Są to powinności, które służą prawidłowemu wykonaniu zobowiązania podatkowego, które wyrażane są przez regulacje materialnoprawne, czemu prawodawca daje wyraz nie tylko w ramach Ordynacji podatkowej (por. rozdział 11 działu III), ale i w ustawach regulujących konkretny podatek. Reguły wykładni systemowej (a rubrica) wskazują na zamieszczenie regulacji dotyczących raportowania schematów podatkowych w dziale III Ordynacji podatkowej (rozdział 11a), dedykowanemu zobowiązaniom podatkowym, które mają charakter konstytucyjny z perspektywy systemu prawa podatkowego. Dział ten odnosi się do ogólnych zagadnień materialnego prawa podatkowego, wiążących się zwłaszcza z powstaniem, regulowaniem, wygasaniem zobowiązań podatkowych oraz odpowiedzialnością podatkową za te zobowiązania. Należy również zauważyć, że w przepisach Ordynacji podatkowej brak jest możliwości wydania interpretacji indywidualnej w zakresie obowiązków raportowania schematów podatkowych (co wynika bezpośrednio z brzmienia art. 14b § 2a O.p.), natomiast sam obowiązek raportowania obwarowany jest sankcją karną (art. 80f Kodeksu karnego skarbowego). Mając zatem na uwadze powyższe, tutejszy sąd podziela stanowisko orzecznictwa (por. m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z 11 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 838/20; wyrok WSA w Białymstoku z 30 września 2020 r., sygn. akt I SA/Bk 556/20; Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 24 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Po 52/20), w którym wyrażono pogląd, że przepisy dotyczące raportowania schematów podatkowych mają de facto charakter niejednolity. Tym samym regulacje materialnoprawne, zwłaszcza w odniesieniu do obowiązku złożenia informacji o schemacie podatkowym, są zatem objęte – w ocenie tutejszego sądu - zakresem postępowania interpretacyjnego na podstawie art. 14b i następne O.p. Odnosząc się do kwestii, czy w sprawie spełnione zostały wszystkie warunki obligujące organ do wydania interpretacji indywidualnej, wynikające z art. 14c O.p. w zw. z art. 14b § 2 i 3 O.p., tutejszy sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Na podstawie art. 14b § 2 O.p. wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W konsekwencji do powyższych przepisów, w myśl art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (...). Zauważyć należy, że pomimo tego, iż stosownie do treści art. 14b § 1 O.p. interpretacje przepisów prawa podatkowego wydaje się na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, to przepisu tego nie należy rozumieć w ten sposób, że każdy wniosek podatnika o wydanie interpretacji podatkowej w jego indywidualnej sprawie zobowiązuje organ podatkowy do wydania takiej interpretacji. Leżące u podstaw wprowadzenia instytucji interpretacji indywidualnych prawo podatnika do uzyskania informacji o sposobie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego nie ma bowiem charakteru absolutnego. Jego realizacja nie jest bezwarunkowa, a wręcz przeciwnie, obwarowana została przez ustawodawcę pewnymi przesłankami, na jakich prawo to może znaleźć swój wyraz w procesowej formie pisemnej interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie podatnika. Warunki te, to nie tylko wymogi formalne wniosku o jej udzielenie, jak obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska, ale w równym stopniu także kryteria materialnoprawne, tj. związane m.in. z tym, o co pyta podatnik. Ustosunkowując się do zarzutów skargi oraz mając na uwadze treść wniosku skarżącej, uznać należy, że organ zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z treści wniosku wynika, że skarżąca zwróciła się do organu z pytaniami dotyczącymi wykładni przepisów prawa bez prawidłowego przedstawienia stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. W części wniosku, która dotyczy przedstawienia stanu faktycznego skarżąca na wstępie w sposób bardzo ogólny wskazała, że jest przedsiębiorstwem państwowym, a jednocześnie bezpośrednio i pośrednio udziałowcem w spółkach zarejestrowanych oraz mających siedzibę poza terytorium kraju Skarżąca dokonywała transakcji/czynności, mogących mieć charakter uzgodnień ze spółkami mającymi siedzibę za granicą. Skarżąca wskazała następnie, że z powyższych względów ustalenie prawidłowej wykładni wskazanych przez nią przepisów ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego wykonania obowiązków w zakresie raportowania schematów podatkowych. Stanowisko skarżącej wyrażone w dalszej części wniosku odnosi się wyłącznie do wykładni powołanych przepisów prawa. We wniosku brak jest natomiast odniesienia do stanu faktycznego, które miałoby służyć za podstawę stosowania lub niestosowania powołanych przez skarżącą przepisów prawa. Tym samym wniosek opiera się na teoretycznych rozważaniach skarżącej, dotyczących wykładni powołanych przepisów, bez wskazania zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, w którym powołane przepisy miałyby ewentualne zastosowanie. Z treści wniosku można wywieść przekonanie, że skarżąca składając wniosek o interpretację, najpierw chce uzyskać dokonaną przez organ wykładnię powołanych przepisów prawa podatkowego, a ewentualnie dopiero wówczas – po uzyskaniu tej wykładni – zwrócić się z ponownym wnioskiem do organu, zawierającym już konkretny stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Jak słusznie zauważył organ w zaskarżonym postanowieniu, przedmiotem wniosku nie może być sama tylko wykładnia przepisu prawa podatkowego, oderwana od przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Istota interpretacji indywidualnych polega udzieleniu wnioskodawcy odpowiedzi, która wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, pytania lub pytań przyporządkowanych temu stanowi faktycznemu/zdarzeniu przyszłemu oraz stanowiska wnioskodawcy przyporządkowanego do pytania lub pytań. Zdaniem sądu, organ zasadnie wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że złożony wniosek o wydanie interpretacji nie spełnia warunków, umożliwiających wszczęcie postępowania dotyczącego wydania interpretacji indywidualnej ze względów wskazanych powyżej. Taki stan rzeczy obligował organ do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji, co wynika z treści art. 165a § 1 O.p. Mając na uwadze powyższe, sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.