II GZ 512/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Burmistrza Miasta i Gminy Skępe na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 210/22 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy Skępe na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewypełnienie obowiązku udzielenia informacji dotyczących stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie. I Burmistrz Miasta i Gminy Skępe reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 3 sierpnia 2022 r., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2022 r., oddalającego skargę Burmistrza Miasta i Gminy Skępe na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2021 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W wykonaniu zarządzenia z 10 sierpnia 2022 r., przy piśmie z 18 sierpnia 2022 r., Skarżący został wezwany do usunięcia braków skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi lub Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wezwanie to zostało odebrane w dniu 22 sierpnia 2022 r. Pismem z 2 września 2022 r., pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej uzasadniając uchybienie nagłą chorobą. Do wniosku załączył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię zwolnienia lekarskiego. Postanowieniem z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 210/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z załączonego do wniosku zwolnienia lekarskiego pełnomocnika skarżącego wynika, że obejmuje ono okres od 29 sierpnia 2022 r. do 31 sierpnia 2022 r. Z akt sądowych wynika, iż wezwanie Sądu do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej zostało odebrane w dniu 22 sierpnia 2022 r., a zatem termin niezdolności do pracy rozpoczął się tego samego dnia, w którym upływał termin zakreślony przez Sąd na uzupełnienie braków. Co więcej, Sąd zwrócił uwagę, że na druku przedmiotowego zwolnienia lekarskiego w rubryce 16 "wskazania lekarskie" lekarz wpisał cyfrę "2", co oznacza, iż "chory może chodzić" i poruszanie się nie wpływa na stan choroby, co stoi w sprzeczności z argumentacją podniesioną przez stronę skarżącą, iż diagnoza lekarska zalecała bezwzględne leżenie i niepodejmowanie czynności zawodowych. Zdaniem Sądu, niedochowanie przez stronę wnioskowanego terminu nie jest następstwem okoliczności od niej niezależnych, lecz wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: – art. 86 § 1 oraz 87 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, – art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie istotnych okoliczności sprawy. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy wskazać, że decydujący o możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, brak winy strony zachodzi wtedy, gdy strona dopełniła obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności procesowej, której termin został uchybiony. Sąd bierze zatem pod uwagę, czy przyczyną uchybienia terminu było niezachowanie staranności, do której zobowiązana jest strona należycie dbająca o własne interesy. O braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. post. NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA/793/02, M. Pr. 2002, nr 23, s. 1059). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 1998 r., III SA 1243/97 ( Lex nr 36902) stwierdzono, że zwolnienie lekarskie nie jest potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu, niekoniecznie bowiem musi ono wykluczać możliwość dokonania czynności w terminie. Choroba może przesądzać o braku winy, jeżeli nastąpiła nagle i nie pozwoliła na wyręczenie się inna osobą (por. wyr. NSA z dnia 3 sierpnia 2001 r., I SA/Wr 676/99, niepubl.). Nie może zatem stanowić podstawy wniosku o przywrócenie terminu nawet choroba wymagająca leżenia, jeżeli skarżący mógł nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników (por. post. NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 809/04, niepubl.). W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji słusznie zauważył, że nie zaszły podstawy do uznania, że wykazano brak winy w uchybieniu terminu. We wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego uzasadniał uchybienie nagłą chorobą. Do wniosku załączył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię zwolnienia lekarskiego. Jak jednak wynika z przedstawionego zwolnienia lekarskiego, obejmuje ono okres od 29 sierpnia 2022 r. do 31 sierpnia 2022 r. Z akt sądowych wynika, iż wezwanie Sądu do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej zostało odebrane w dniu 22 sierpnia 2022 r., a zatem termin niezdolności do pracy rozpoczął się tego samego dnia, w którym upływał termin zakreślony przez Sąd na uzupełnienie braków. Dodać należy, że na druku przedmiotowego zwolnienia lekarskiego w rubryce 16 "wskazania lekarskie" lekarz wpisał cyfrę "2", co oznacza, iż "chory może chodzić".. Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za trafną ocenę Sądu pierwszej instancji, że przywołane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie dostarczały dostatecznych podstaw do przyjęcia, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez skarżącego reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.