II SA/Gl 1326/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z.o.o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych oddala skargę. Wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. (dalej też jako Prezydent lub organ) decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzeczono o nałożeniu na spółkę "A" sp. z o.o. w R. (dalej jako strona, Spółka lub skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 14 461 zł za nieosiągnięcie w 2020 r. wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, wbrew obowiązkowi nałożonemu w art. 9g ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. 2021.288 t.j., zwanej też dalej ustawą lub u.c.p.g.). W uzasadnieniu decyzji organ powołując się na złożone przez Spółkę sprawozdania w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości stwierdził, że ilość odpadów komunalnych odebranych przez nią w 2020 r. wyniosła łącznie 310,6570 Mg, w tym łączna masa odpadów papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła przekazanych do ponownego użycia i recyklingu wyniosła: 23,0252 Mg. Poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła osiągnięty przez Spółkę w 2020 r. wyniósł zatem 5,03%. Biorąc pod uwagę masę odebranych przez przedsiębiorcę odpadów komunalnych w 2020 r. wynoszącą 310,6570 Mg, wymagany poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia wskazanych frakcji odpadów komunalnych powinien wynieść 50%. Różnica między wymaganym poziomem recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła a osiągniętym przez stronę w 2020 r. wynosi zatem 34,97%. Kara została wyliczona w sposób wskazany w art. 9x ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Jednostkowa stawka opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku w 2020 r. wynosiła 270 zł/Mg, przy czym brakująca masa odpadów komunalnych wyrażona w Mg, wymagana do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła wynosiła 53,5579 Mg, zatem wysokość kary pieniężnej wynosi 14 460,633 zł, co po zaokrągleniu w myśl art 63 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi 14 461 zł. Prezydent przyjął przy tym, że brak jest podstaw do zastosowania w sprawie treści art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. W odwołaniu od tej decyzji reprezentowana przez radcę prawnego Spółka wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, względnie o jej zmianę poprzez odstąpienie od nałożenia na nią administracyjnej kary pieniężnej lub też o uchylenie decyzji Prezydenta i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z wyraźnymi wytycznymi w zakresie wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie. Zarzuciła, że decyzja ta została wydana z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 10 i art. 8 ustawy prawo przedsiębiorców, z naruszeniem art. 189d pkt 1, 2 i 5 w zw. z art. 189f ust. 1 Kpa, a nadto z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 9g i art. 9x u.c.p.g. W uzasadnieniu odwołania strona nie zakwestionowała danych przyjętych do obliczenia kary, wynikających ze sprawozdań złożonych przez nią w związku z prowadzoną działalnością. Zarzuciła natomiast, że obiektywnie nie jest możliwe osiągnięcie zakładanych poziomów i wskazywała, iż w sytuacji, gdy odbierała de facto wyłącznie zmieszane odpady komunalne, nie było dopuszczalnym karanie jej w zakresie nieosiągnięcia celów ekologicznych. Osiągniecie 15,03% wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji poszczególnych odpadów uniemożliwił bowiem sam skład odpadów zmieszanych. Poziom ten, w ocenie Spółki, należy wyliczać przy uwzględnieniu nie tylko kompleksowej masy odebranych odpadów, ale również ich morfologii. W ocenie Spółki nie jest zasadne, aby karać ją za okoliczności zupełnie od niej niezależne. W tym względzie powołała się na obiektywne jej zdaniem przeszkody będące następstwem działania w warunkach rozprzestrzeniającej się epidemii COVID-19. Nadto powołała się szeroko na istniejące jej zdaniem w odniesieniu do niej podstawy zastosowania treści art. 189f § 1 pkt 1 w zw. z art. 189d pkt 1, 2 i 5 Kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako SKO lub Kolegium) odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, decyzję Prezydenta utrzymało w mocy. W uzasadnieniu tego orzeczenia, po przytoczeniu mogących mieć zastosowanie w sprawie przepisów Kpa oraz u.c.p.g., a także po przedstawieniu ustaleń faktycznych organu pierwszej instancji, które w całości potwierdziło, SKO nie podzieliło sformułowanych w odwołaniu zarzutów uznając decyzję Prezydenta za zgodną z prawem. W odniesieniu do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, uregulowanej w art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. Waga naruszenia prawa polegającego na nieosiągnięciu w 2020 r. wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, wbrew obowiązkowi nałożonemu w art. 9g ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a nadto naruszenie mające miejsce po raz wtóry, nie jest bowiem znikoma. Adresatem obowiązków wynikających z art. 9g ustawy jest podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości. Przedsiębiorca działający poza gminnym systemem gospodarowania odpadami jest zobowiązany do osiągnięcia tych samych wskaźników jak gmina. Taka regulacja wynika stąd, że na gminie spoczywa obowiązek osiągania określonych poziomów, natomiast w zakresie określonym w art. 9g nie jest ona odbiorcą odpadów i nie ona organizuje ich odbiór. Jednocześnie dzięki tym obowiązkom gminy mogą w sposób kompleksowy monitorować działania podejmowane zarówno przez właścicieli nieruchomości, jak i przez przedsiębiorców odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, co w efekcie ma przyczyniać się do zwiększenia osiąganych poziomów wyznaczonych przepisami Unii Europejskiej. Obowiązki te mają też na celu motywowanie przedsiębiorców i podmioty wytwarzające odpady do podejmowania na szeroką skalę działań służących zmniejszeniu ilości ich wytwarzania w zakresie, w jakim nie jest możliwy ich recykling. W innym wypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem (zob. wyrok WSA w Warszawie z 13 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3015/17, LEX nr 2746050). Przedsiębiorca prowadzący tego rodzaju działalność musi się liczyć z ustawowymi wymaganiami. Do niego należy takie zorganizowanie przedsiębiorstwa, które zapewni spełnienie wskazanych wymagań. Powinien dołożyć wszelkiej staranności, żeby osiągnąć wielkości wynikające z ustaw. W szczególności może wpływać na odpowiednie kształtowanie treści postanowień umowy, które zapewnią możliwość osiągnięcia wielkości wskazanych w ustawie i rozporządzeniach. Przedsiębiorca, który dąży do wywiązania się z tych obowiązków, powinien oszacować swoje możliwości techniczne i systematycznie monitorować osiągane poziomy. W razie potrzeby może renegocjować umowy, jeżeli zauważy np. obniżanie się zdolności do uzyskania właściwych poziomów recyklingu. Przedsiębiorca musi przede wszystkim uwzględnić, że osiągnięcie poziomów wskazanych rodzajów odpadów możliwe jest w wypadku selektywnego zbierania odpadów. Z obowiązku osiągnięcia tych poziomów nie zwalnia go fakt podpisania umowy jedynie na odbiór odpadów komunalnych zmieszanych (zob. wyrok WSA w Szczecinie z 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 994/19, LEX nr 2958350). Dla oceny realizacji obowiązku osiągnięcia ustawowych poziomów przez przedsiębiorcę nie ma również znaczenia, czy nieruchomość - z właścicielem której została zawarta umowa - jest zamieszkała, czy niezamieszkała, (za komentarzem do art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Budziarek Magdalena, Szymczak Aneta, Utrzymanie czystości i porządku w gminach. Komentarz. Opublikowano: WKP 2021, LEX/el). Dalej Kolegium podniosło, że jakkolwiek przyjmuje gwarancyjne i korzystniejsze dla jednostek stanowisko, a w konsekwencji dopuszcza możliwość stosowania w tego rodzaju sprawach działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego, to w odniesieniu do takiego typu sankcji, jaka występuje w sprawie przepis art. 189f § 1 pkt 1 Kpa musi być stosowany ze szczególną rozwagą. Jeśli bowiem ustawodawca nałożył określony obowiązek (tu osiągnięcie w danym roku kalendarzowym poziomów recyklingu), to podmiot zobowiązany jest ów obowiązek wykonać. Nie jest istotne, że stronie wydaje się, iż nałożenie takiego obowiązku nie jest racjonalne czy potrzebne. Przepis ten nie może być stosowany w celu obchodzenia ustawy, a do takiej sytuacji mogłoby doprowadzić skupienie się przy ewentualnym odstąpieniu od wymierzenia kary, wyłącznie na charakterze tego obowiązku jako bagatelnego, czy nikomu niewyrządzającego szkody przy jego niedochowaniu. Nadto Kolegium stwierdziło, że strona dopuściła się tego deliktu już po raz drugi. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] organ I instancji nałożył bowiem na nią karę pieniężną w wysokości 3128 zł za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w 2019 r. Oznacza to, że od dwóch lat w/w podmiot nadal narusza przepisy prawa, które były podstawą do jego ukarania. Brak zatem podstaw do odstąpienia od nałożenia na ten podmiot kary również z uwagi na fakt, że strona nie zaprzestała naruszeń i popełniła kolejny delikt. Nie podzielając zarzutów odwołania sformułowanych dla poparcia prezentowanego przez Spółkę stanowiska, iż obowiązkowi na podstawie art. 9g u.c.p.g. nie powinny podlegać podmioty odbierające wyłącznie odpady zmieszane z terenów niezamieszkałych, SKO przytoczyło w tym względzie obszerny fragment wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3015/17 (LEX nr 2746050). W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO, reprezentowana przez radcę prawnego Spółka wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosła o dopuszczenie dowodu z dołączonych do skargi trzech decyzji SKO w Katowicach, w których organ ten w podobnych sprawach zastosował treść art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. Decyzji SKO skarżąca zarzuciła: a) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 77 §1, art. 80, art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na: - niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, a w szczególności niewyjaśnieniu czy skarżąca miała jakikolwiek wpływ na wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 9g ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz czy podjęła działania w celu osiągnięcia poziomu, o którym mowa w cytowanym przepisie, a także czy podjęcie jakichkolwiek działań dawałby możliwość osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu, - niezebraniu w sposób wyczerpujący i błędnym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a w konsekwencji nieuzasadnionym przyjęciem, że skarżąca miała jakikolwiek wpływ na osiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, a jego nieosiągnięcie nastąpiło z przyczyn zależnych od Spółki, podczas gdy Spółka podjęła wszelkie dostępne jej działania w celu zrealizowania wymagań wynikających z art. 9g u.c.p.g., w szczególności przekazała wszystkie odebrane odpady komunalne do właściwych instalacji, - niedokonaniu na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność polegającą na tym, że brak osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu wynika wyłącznie z przyczyn niezależnych od Spółki, w konsekwencji uznaniu, że skarżąca powinna osiągnąć poziomy recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami na podstawie art. 9g u.c.p.g., - niezastosowaniu przez organ I Instancji oraz organ II Instancji przyjaznego stosowania przepisów prawa i rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść skarżącej, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7a Kpa, w tym także w art. 10 i 11 ustawy prawo przedsiębiorców, będącego w istocie małą konstytucją dla przedsiębiorców i organów administracyjnych w rozstrzyganiu spraw względem przedsiębiorcy, - pominięciu przez organ I instancji oraz organ II instancji okoliczności, ze podstawy obliczenia kary zostały oparte na przestarzałych badaniach morfologii dla całego kraju przeprowadzonych jeszcze w roku 2008, - nieprawidłowym ustaleniu, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej i poprzestania na pouczeniu, pomimo faktu, że waga naruszenia prawa przez skarżącą jest znikoma (co zostało potwierdzone przez organ I instancji), - nieprawidłowym ustaleniu, że fakt dokonania przez skarżącą ponownego naruszenia przepisów dyskredytuje to ją od możliwości zastosowania wobec niej instytucji odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej i poprzestania na pouczeniu. b) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 Kpa w związku z art. 8 ustawy prawo przedsiębiorców - poprzez pominięcie słusznego interesu skarżącej, a w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy oceniony jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie, c) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 §1 i 3 Kpa w związku z art. 8 ustawy prawo przedsiębiorców, co miało istotny wpływ na wynik sprawy - polegającym na dowolnym i niepełnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przejawiającej się w braku precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, w szczególności brak konsekwencji organu I instancji oraz organ II instancji, poprzez nieuwzględnienie okoliczności wskazanych w lit. a powyżej, d) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 189d pkt 1, 2 i 5 w zw. z art. 189f § 1 ust. 1 Kpa poprzez ich niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jeśli uznać, że faktycznie należało nałożyć administracyjną karę pieniężną na skarżącą i uznaniu, że fakt, iż skarżąca naruszyła obowiązek po raz drugi determinuje zakaz ich zastosowania, e) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji, która powinna zostać uchylona a poprzedzające ją postępowanie umorzone, f) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 9x ust. 3 u.e.p.g., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że skarżąca nie dopełniła obowiązku wskazanego w art. 9g u.c.p.g. i uznaniu za słuszne nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, podczas gdy skarżąca nie miała wpływu na ich nieosiągnięcie, zatem nałożenie kary administracyjnej było bezpodstawne. W obszernym uzasadnieniu skargi zawarto rozważania mające potwierdzać sformułowane w skardze zarzuty. W odpowiedzi na skargę SKO wnosząc o jej oddalenie i rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym podtrzymało stanowisko zawarte w swojej decyzji. Po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów w trybie uproszczonym, a to zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019.2325 t.j., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew sformułowanym w niej zarzutom brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy p.p.s.a. W świetle jednobrzmiącej treści art. 9g u.c.p.g. to na skarżącej Spółce jako podmiocie odbierającym odpady komunalne na podstawie umów z właścicielami nieruchomości ciążył m.in. obowiązek do osiągnięcia w 2020 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych odpowiednich poziomów przygotowania do recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3b ust. 2. Nieosiągnięcie wymaganych poziomów przez przedsiębiorcę jest deliktem administracyjnym zagrożonym karą, o której mowa w art. 9x ust. 2 ustawy obliczanej zgodnie z treścią jej art. 9x ust. 3. W świetle treści tych przepisów nie może ulegać wątpliwości, że w równym stopniu jak gminę obowiązek osiągnięcia wynikających z przepisów poziomów recyklingu oraz przygotowania do ponownego użycia i od odzysku innymi metodami m.in. odpadów w postaci papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, obciąża przedsiębiorcę. W tej sytuacji za nieracjonalne i bezprawne w myśl zasad konstytucyjnych należałoby uznać działanie prawodawcy gdyby przyjąć, jak tego faktycznie domaga się skarżąca, że w świetle obowiązujących przepisów nie ma ona obiektywnych możliwości wpływania na uzyskanie obowiązujących poziomów recyklingu i odzysku w odniesieniu do masy odbieranych przez nią odpadów komunalnych. W konsekwencji przepis art. 9x ust. 2 ustawy mógłby się okazać w praktyce "martwy". Przedsiębiorca mógłby się bowiem zawsze powołać na brak możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu. Takiej interpretacji tych przepisów Sąd nie podziela. W tym względzie zasadnie podnoszą organy obu instancji, że skoro skarżąca świadoma obowiązujących w tym względzie regulacji zdecydowała się na prowadzenie na terenie Gminy B. działalności gospodarczej polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych na podstawie umowy z właścicielami, a więc w warunkach, w których zgodnie z treścią art. 9g, to na niej spoczywał obowiązek osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu masy odbieranych przez siebie w takich warunkach odpadów komunalnych, odpowiednich poziomów przygotowania ich do ponownego użycia i recyklingu. Przedsiębiorca taki powinien przedsięwziąć zatem we własnym zakresie wszelkie działania umożliwiające mu osiągnięcie wymaganych poziomów odpadów. Wskazując w tym względzie na obowiązki, które spoczywają na Gminie B. skarżąca nie wskazała przy tym, aby zwracała się do tej Gminy o podjęcie konkretnych i zgodnych z ustawą działań polepszających możliwości osiągnięcia przez nią wymaganych poziomów recyklingu i przygotowania odpadów do ponownego użycia. Nie wykazała też, aby sama podejmowała konkretne w tym względzie działania m.in. informacyjne i edukacyjne. Nie wykazała także (w ogóle tej kwestii nie podniosła), aby m.in. podejmowała działania mobilizujące właścicieli nieruchomości zbierających (oddających) odpady selektywne do właściwego wywiązywania się z tego obowiązku poprzez kontrolę pod tym kątem odpadów przekazywanych jako niesegregowane (zmieszane), co mogłoby ograniczyć ilość tych ostatnich, a zwiększyć masę frakcji segregowanych (papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła), a co mogłoby pozwolić skarżącej na wywiązanie się z obowiązku określonego w art. 9g ustawy. W żaden też sposób skarżąca nie wykazała, aby z niezależnych od niej przyczyn nie miała możliwości odzysku z odbieranych przez nią odpadów zmieszanych poszczególnych frakcji segregowanych, co również mogłoby doprowadzić do realizacji ciążącego na niej z mocy art. 9g u.c.p.g. obowiązku. Brak jest też dostatecznych podstaw do przyjęcia, aby niewywiązanie się przez Spółkę z obowiązku wynikającego z art. 9g ustawy było następstwem działania w 2020 r. w warunkach rozprzestrzeniającej się wówczas epidemii spowodowanej COVID-19. Powoływane w tym względzie okoliczności nie zostały dostatecznie wykazane, a tym bardziej nie pozwalają na akceptację formułowanych przez skarżącą wniosków co do ich wpływu na obiektywną możliwość realizacji obciążającego ją obowiązku. Jakkolwiek zgodzić się trzeba, że w związku z występującym stanem zagrożenia epidemiologicznego i stanem epidemii COVID-19 zwiększyły się przypadki realizowania pracy zdalnej, to nie może ulegać wątpliwości, iż w związku z tym mogło dojść nie tylko do zmniejszenia odbieranych na terenach nieruchomości niezamieszkałych (a takie obsługiwała skarżąca) odpadów opakowaniowych, ale również odpadów zmieszanych (niesegregowanych), których masa ma tożsamy wpływ na wywiązanie się przez przedsiębiorcę z ciążącego na nim z mocy art. 9g u.c.p.g. obowiązku oraz w konsekwencji na wysokość kary wymierzonej na podstawie art. 9x ust. 2 i ust. 3 ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę brak było podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie miała wpływu na nieosiągnięcie zgodnie a treścią art. 9g u.c.p.g., w brzmieniu obowiązującym w 2020 r., (którego treść skarżąca powołuje i analizuje według brzmienia obowiązującego dopiero od 1 stycznia 2021 r.), obowiązujących w 2020 r. poziomów recyklingu oraz przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami frakcji odpadów komunalnych w postaci papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. W tym względzie należy też podzielić szeroko umotywowane, z powołaniem się na orzecznictwo, stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Podzielić należy też wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, że brak było podstaw do zastosowania w sprawie treści art. 187f § 1 pkt 1 Kpa. W tym względzie skarżąca nie wykazała, aby zaprzestała naruszania wymogu wynikającego z art. 9g ustawy, w sytuacji gdy wcześniejszą decyzją z dnia [...] r. organ pierwszej instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną na wcześniejszy podobny delikt popełniony w 2019 r. w związku z prowadzeniem działalności na terenie Gminy B.. Również z powoływanej w skardze na korzyść skarżącej (i dołączonej do skargi) decyzji SKO z dnia [...] r. (k. 41 akt sądowych) wynika, że skarżąca Spółka podobny delikt popełniła prowadząc w 2020 r. działalność gospodarczą w zakresie odbierania odpadów na terenie Miasta L. Wskazana powtarzalność w dłuższym okresie naruszeń obowiązków wynikających z ustawy już samo przez się nie pozwala też na przyjęcie, że waga naruszeń jest znikoma. Przyjęcie innego stanowiska podważałoby też przy tym cel przyjęcia obowiązujących w tym względzie uregulowań, związanych z ochroną środowiska. Należy mieć też na uwadze, że nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami poszczególnych frakcji odpadów ma wpływ na osiągnięcie całościowo przez gminę wymaganych dla niej poziomów. Ewentualnie nieosiągnięcie przez gminę wymaganych w tym względzie poziomów wiąże się zaś z wymierzeniem jej odpowiednich kar, którymi mogą być w efekcie obciążeni jej mieszkańcy m.in. w następstwie podwyżek stawek za odbiór odpadów. Nie można zatem przyjąć, że w tym zakresie "waga naruszenia prawa jest znikoma", nawet gdyby faktycznie dana gmina obowiązujące ją poziomy recyklingu odnośnie do danych frakcji odpadów w danym roku osiągnęła. Wbrew stanowisku skarżącej za dokonaniem w tym względzie odmiennych ustaleń i ocen nie przemawia też treść dołączonych do skargi decyzji SKO (karta 34-35 akt sądowych), w których tezy, że przedsiębiorcy nie zawinili nie osiągając wymaganych poziomów recyklingu oraz, iż waga ich naruszeń jest znikoma, nie zostały w odniesieniu do obowiązujących przepisów i stanów faktycznych tych spraw w dostatecznie przekonywujący sposób uzasadnione. Wbrew zarzutom skargi organy obu instancji nie dopuściły się też naruszenia treści art. 7a § 1 Kpa oraz treści art. 8, art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2018. 646 ze zm.), w sytuacji gdy brak jest podstaw do przyjęcia, aby treść art. 9g i art. 9x ust. 2 i 3 u.c.p.g., stanowiących materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, budziła wątpliwość w zakresie jej interpretacji w odniesieniu do stanu prawnego niniejszej sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę należało przyjąć, że sprawa została w postępowaniu administracyjnym dostatecznie wyjaśniona i rozważona w zakresie niezbędnym do jej końcowego załatwienia zgodnie z przepisami prawa materialnego. Wbrew zarzutom skargi zaskarżone rozstrzygnięcie zostało też w sposób odpowiadający wszystkim wymogom art. 107 § 3 Kpa uzasadnione. Z tych wszystkich względów oraz biorąc nadto pod uwagę, że skarżąca nie zakwestionowała ustaleń faktycznych stanowiących podstawę matematycznego wyliczenia wysokości nałożonej na nią kary, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. mr