III OSK 1744/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 3179/21 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. M. na rzecz Rady Doskonałości Naukowej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 3179/21 oddalił skargę J. M. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 29 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Postępowanie habilitacyjne zostało wszczęte przez Centralną Komisję ds. Stopni i Tytułów na wniosek dr. n. med. J. M. (dalej: "skarżący", "habilitant") z 6 kwietnia 2019 r. Podstawą wniosku było osiągnięcie naukowe - cykl publikacji: Neurohormonalne aspekty terapii raka przewodu gruczołu piersiowego i raka błony śluzowej macicy. Habilitant wskazał [...] jako jednostkę mającą przeprowadzić postępowanie habilitacyjne. Z powodu braku zgody [...] na przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego, pismem z 31 lipca 2019 r. Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów wyznaczyła Radę Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Nauczania w Języku Angielskim do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego dr. n. med. J. M. w dziedzinie nauk medycznych, dyscyplinie medycyna. W postępowaniu habilitacyjnym recenzenci przedstawili recenzje osiągnięcia naukowego - cyklu publikacji: [...] oraz ocenę dorobku naukowego habilitanta. W dniu 26 lutego 2020 r. odbyło się posiedzenie komisji habilitacyjnej w sprawie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego. Podczas posiedzenia recenzenci przedstawili główne tezy zawarte w recenzjach. Komisja habilitacyjna w głosowaniu jawnym, jednomyślnie, podjęła uchwałę opiniującą negatywnie osiągnięcia naukowo-badawcze oraz organizacyjne dr. n. med. J. M. i odmówiła poparcia wniosku o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne. W dniu 19 maja 2020 r. odbyło się posiedzenie Rady Naukowej Dyscypliny Nauki Medyczne [...] w [...] ([...]), którego przedmiotem była m.in. sprawa nadania stopnia doktora habilitowanego dr. n. med. J. M. Podczas posiedzenia Rady przedstawiono sylwetkę ww. oraz odczytano istotne informacje zawarte w nadesłanych recenzjach. Głos zabrał także jeden z recenzentów, dr hab. A. C., która wyraziła swoją negatywną opinię oraz sekretarz komisji habilitacyjnej prof. dr hab. M. D., który podsumował wszystkie opinie. Po odczytaniu treści uchwały habilitacyjnej zarządzono głosowanie tajne, w wyniku którego Rada Naukowa Dyscypliny Nauki Medyczne [...] w S. podjęła uchwałę nr 62/2019/2020 w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego dr. n. med. J. M. [...] działająca na podstawie art. 18a ust. 11 ustawy o stopniach w zw. z art. 228 ust. 2 i art. 179 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz art. 178 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2020 r. poz. 85 ze zm.), po zapoznaniu się z uchwałą komisji habilitacyjnej, zawierającą negatywną opinię w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym z recenzjami osiągnięć naukowych, postanowiła odmówić nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne. Od powyższej uchwały [...] skarżący wniósł odwołanie. Jak podała Rada Doskonałości Naukowej, w niniejszej sprawie powołany został recenzent, który stwierdził, że nie występują okoliczności uzasadniające przyjęcie odwołania. Stanowisko recenzenta Rada Doskonałości Naukowej przyjęła za własne. Zespół III Nauk Medycznych i Nauk o Zdrowiu Rady Doskonałości Naukowej w dniu 2 marca 2021 r. po zapoznaniu się z recenzją sporządzoną w postępowaniu odwoławczym oraz pełną dokumentacją sprawy wyraził negatywną opinię w sprawie przyjęcia odwołania (wynik głosowania tajnego za przyjęciem odwołania: TAK: 0, NIE: 12, WSTRZYMUJĄCE: 0). Prezydium Rady Doskonałości Naukowej po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy oraz w wyniku głosowania tajnego podjęło uchwałę o nieprzyjęciu odwołania habilitanta od uchwały "uznając je za zasadne" (wynik głosowania tajnego Prezydium Rady Doskonałości Naukowej w dniu 29 marca 2021 r. za przyjęciem odwołania: TAK-0/NIE-10/W-0). Tym samym Prezydium postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę [...]. Rada Doskonałości Naukowej decyzją z 29 marca 2021 r. nr IV-0/RW-563/20.MW, na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1789 ze zm., zwana dalej: "ustawa o stopniach naukowych") w zw. z art. 179 ust. 2 w zw. z art. 179 ust. 10 i art. 189 ust. 4 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669), po rozpatrzeniu odwołania dr. J. M. od uchwały nr 62/2019/2020 Rady Naukowej Dyscypliny Nauki Medyczne [...] w [...] z 19 maja 2020 r. odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne, utrzymała w mocy uchwałę [...]. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Rada Doskonałości Naukowej wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę J. M. uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w toku postępowania przed organami obu instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego. Podjęta uchwała jest wyrazem woli organu kolegialnego, który biorąc pod uwagę całość okoliczności sprawy, zarówno przemawiających na korzyść strony, jak i przeciwko niej, podjął w głosowaniu autonomiczną decyzję o sposobie załatwienia sprawy. Samo merytoryczne rozstrzygnięcie, w tym ocena recenzji, ich rzetelność i fachowość, mogło zostać wyrażone tylko w dyskusji i następnie głosowaniu nad treścią uchwały, co w niniejszej sprawie miało miejsce. W ocenie Sądu I instancji postępowanie to było zgodne z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Sąd I instancji podkreślił, że podstawowy zarzut skargi sprowadzał się do polemiki z recenzjami, które zostały przedstawione w niniejszej sprawie. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 5 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 531/08 "(...) postępowanie przed Centralną Komisją nie stwarza kandydatowi na stopień naukowy możliwości toczenia dyskusji na temat recenzji, czy też kwestionowania w drodze postępowania sądowego wystawionych ocen rozprawy habilitacyjnej (dzieła), nawet jeżeli zainteresowany jest najgłębiej przekonany, iż nie są one umotywowane, czy niesłuszne lub krzywdzące." W związku z tym stanowisko prezentowane przez skarżącego w skardze nie może podlegać ocenie sądu administracyjnego i jako takie uznać należy je jako nieuprawnione. "Okoliczność, że - skarżący uważa, iż recenzenci "niesprawiedliwie" ocenili jego dorobek, że pominęli okoliczności przemawiające na jego korzyść, a uwypuklili elementy negatywne, że - w końcu - w niektórych wypadkach zdecydowanie nie podzielili jego poglądów in merito i uznali je za nietrafne lub nieudowodnione, a postępowanie przed CKK (wedle przyjętych zasad) nie stwarza kandydatowi możliwości toczenia dyskusji na ten temat - nie może jednak prowadzić do dyskwalifikowania, czy nawet kwestionowania na drodze postępowania sądowego wystawionych w procedurze kwalifikacyjnych ocen, nawet jeśli zainteresowany jest najgłębiej przekonany, iż są one nie umotywowane, niesłuszne lub krzywdzące. Ktokolwiek poddaje się jakimkolwiek recenzjom - czy to w dziedzinie nauki, sztuk czy też innej wiedzy łącznie nawet z rzemiosłem - musi się zawsze liczyć z tym, że może spotkać się również z recenzjami, których w najgłębszym przekonaniu nie będzie w stanie osobiście zaakceptować. Nikt bowiem nie przyjmuje chętnie otwartej dyskwalifikacji własnych umiejętności, talentu czy wiedzy. Historia nauki i kultury przynosi opisy wielu głębokich osobistych tragedii wywołanych tego rodzaju sytuacjami, co więcej, przynosi też opisy wielu w istocie rzeczy niesprawiedliwych i nieuzasadnionych krytycznych ocen, obalonych w dalszym biegu rzeczy. Nie znaleziono jednak dotąd lepszego i uczciwszego sposobu przeprowadzania postępowań kwalifikacyjnych, niż powoływanie recenzentów a następnie tajne głosowanie decydujące o ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy." (uzasadnienie wyroku SN z dnia 26 kwietnia 1996 r., III ARN 86/95). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że kandydat wszczynając postępowanie habilitacyjne poddał swój dorobek naukowy kontroli odpowiednich organów środowiska naukowego i powinien przyjąć taką a nie inną jego ocenę. Podkreślić należy, że postępowanie habilitacyjne jest aktem oceny kandydata przez recenzentów, komisję habilitacyjną i wreszcie uprawnioną radę, a nie aktem sporu kandydata z recenzentami. W niniejszej sprawie na wszystkich etapach postępowania habilitant był oceniany negatywnie. Podstawą odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego było uznanie, że osiągnięcie naukowe przedstawione przez kandydata nie stanowi znacznego wkładu habilitanta w rozwój dyscypliny: nauki medyczne. W postępowaniu wartość osiągnięcia naukowego została oceniona negatywnie. W ocenie Sądu, jak słusznie zauważył organ, główne osiągnięcie naukowe wskazane przez dr. J. M. nie spełnia wymogów art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i w konsekwencji nie stanowi znacznego wkładu w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Odmienna ocena dorobku naukowego kandydata nie ma wpływu na wynik niniejszego postępowania. Podsumowując Sąd stwierdził, że analiza czynności podjętych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wskazuje, iż Centralna Komisja nie naruszyła prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Dlatego Sąd I instancji, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), orzekł jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł J. M., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 16 ustawy o stopniach naukowym, poprzez brak przyznania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego pomimo spełnienia przez niego wszelkich przesłanek do tego uprawniających; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a.") poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności dorobku naukowego skarżącego i jego prac, które stanowiły podstawę do przyznania mu stopnia doktora habilitowanego. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2022 r. wydanego w sprawie o sygn. akt: I SA/Wa 3179/21 w całości i tym samym zmianę zaskarżonej decyzji Rady Doskonałości Zawodowej z dnia 29 marca 2021 r. wydaną w sprawie o sygnaturze: IV-0/RW-563/20.MW poprzez przyznanie skarżącemu tytułu doktora habilitowanego oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, a ewentualnie, w przypadku braku uwzględnienia powyższego wniosku, uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2022 r. wydanego w sprawie o sygn. akt: I SA/Wa 3179/21 w całości i przekazanie sprawy wymienionemu Sądowi do ponownego jej rozpoznania z pozostawieniem temu sądowi rozstrzygnięcia w przedmiocie należnych kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa adwokackiego udzielonego skarżącemu według norm przepisanych. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Doskonałości Naukowej wniosła o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, a także nie żądała przeprowadzenia rozprawy. Pismem uzupełniającym skargę kasacyjną (data wpływu: 11 lipca 2022 r.) J. M. oświadczył, iż zrzeka się rozpoznania skargi na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec oświadczenia skarżącego kasacyjnie o zrzeczeniu się rozprawy i braku żądania jej przeprowadzenia przez organ, adekwatnie do postanowień art. 182 § 2 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne. Należy stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że wniosek skarżącego kasacyjnie o wszczęcie postępowania o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1789; dalej: ustawa o stopniach), z uwagi na to, że został wniesiony 6 kwietnia 2019 r. Zgodnie z brzmieniem art. 179 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669) do dnia 30 kwietnia 2019 r. w szczególności postępowania habilitacyjne wszczyna się na podstawie przepisów dotychczasowych, to jest na podstawie przepisów ustawy o stopniach. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego. Przede wszystkim trzeba zaznaczyć, że postępowanie w przedmiocie nadania stopnia naukowego, uregulowane w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki cechuje odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. Oznacza to, że niektóre przepisy k.p.a. w ogóle nie znajdą w tym postępowaniu zastosowania. Dotyczy to w szczególności art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała, nie korzysta również z praw strony w rozumieniu art. 10 k.p.a. Powyższy, szczególny charakter postępowania, dotyczy również postępowania odwoławczego, które jest ograniczone do uzyskania recenzji, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy. Należy z całą mocą podkreślić, że wnioski recenzji nie są wiążące dla organu w tym kontekście, że nawet pozytywne recenzje nie przesądzają z góry pozytywnego wyniku postępowania o nadanie stopnia naukowego. Art. 77 § 1 k.p.a. może być stosowany w postępowaniu o nadanie stopnia doktora habilitowanego jedynie odpowiednio, co oznacza ograniczenie materiału dowodowego do środków dowodowych wymienionych w ustawie o stopniach, to jest w szczególności do sporządzonych w ramach postępowania recenzji. Nadto zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego został nieprawidłowo skonstruowany. Konstrukcja skargi kasacyjnej, jak i analiza jej uzasadnienia wskazują, że strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania wyłącznie naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., a tak skonstruowane zarzuty nie mogły odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę stosował przepisy procedury sądowoadministracyjnej, a rozstrzygnięcie zostało oparte na podstawie wyrażonej w przepisie art. 151 p.p.s.a. Zasadność zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. mogłaby być oceniana jedynie w przypadku zarzucenia Sądowi I instancji błędnego zastosowania przepisów ustawy p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami ustawy o stopniach, odsyłającymi we wskazanym zakresie do przepisów k.p.a. Wymogów tych zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w skardze kasacyjnej nie spełniają, co czyniło je nieskutecznymi w niniejszej sprawie. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zatem skutecznie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. zarzutów, za pomocą których można kwestionować ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, że brak skutecznie sformułowanych tego rodzaju zarzutów w niniejszej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje - jako niezakwestionowane - punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji. Trafne jest stanowisko Sądu I instancji, że sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy i czy przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok NSA z 30 maja 2008 r., I OSK 212/08). W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd bada aspekty formalne postępowania administracyjnego sprowadzające się do tego, czy w postępowaniu przed organami obu instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania w sprawach stopni naukowych i tytułów naukowych (por. np. wyroki NSA z 29 lipca 2011 r., I OSK 729/11 i z 17 grudnia 2010 r., I OSK 1700/10). Z uwagi na powyższe bezzasadny jest sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 16 ustawy o stopniach naukowych, poprzez brak przyznania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego pomimo spełnienia wszystkich przesłanek do tego uprawniających. Sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy i czy przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna (lub cykl publikacji) stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok NSA z 30 maja 2008 r., I OSK 212/08). W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd administracyjny bada aspekty formalne postępowania administracyjnego sprowadzające się do tego, czy w postępowaniu przed organami obu instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania w sprawach stopni naukowych i tytułów naukowych (por. np. wyroki NSA z 29 lipca 2011 r., I OSK 729/11 i z 17 grudnia 2010 r., I OSK 1700/10). Poza przedmiotem oceny Sądu pozostają podnoszone przez skarżącego kasacyjnie zarzuty dotyczące udowodnienia okoliczności sprawy w postaci oceny osiągnięć naukowych stanowiących istotny wkład w rozwój dziedziny nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne oraz istotnej aktywności naukowej. Powyższe zagadnienia nie dotyczą bowiem kwestii formalnych, lecz merytorycznych. Uzasadnienie skargi kasacyjnej koncentruje się w istocie wyłącznie na polemice ze stanowiskiem wyrażonym w recenzjach sporządzonych w ramach postępowania habilitacyjnego. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.