II OSK 2883/20

Dnia 23 lutego 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 3018/19 w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 3018/19, oddalił skargę A. K. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2019 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] sierpnia 2018 r. A. K. (dalej: skarżący lub cudzoziemiec), obywatel [...], wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda lub organ pierwszej instancji) decyzją z [...] marca 2019 r. odmówił cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] kwietnia 2019 r. Zgodnie z prośbą skarżącego zawartą w piśmie z [...] maja 2019 r., potwierdzoną pismem z [...] maja 2019 r., Wojewoda wysłał cudzoziemcowi duplikat decyzji z [...] marca 2019 r. Duplikat decyzji został doręczony skarżącemu w dniu [...] września 2019 r. W dniu [...] września 2019 r. cudzoziemiec wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szef Urzędu lub organ drugiej instancji) postanowieniem z [...] października 2019 r. po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemca, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: k.p.a.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2019 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji z [...] marca 2019 r. weszła do obrotu prawnego w dniu [...] kwietnia 2019 r. a zatem 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął [...] kwietnia 2019 r. Strona została prawidłowo pouczona przez Wojewodę o terminie i trybie w jakim można złożyć odwołanie. Cudzoziemiec wniósł odwołanie w dniu [...] września 2019 r., a zatem po upływie terminu wyznaczonego dla dokonania tej czynności. Organ zauważył również, że wraz z wniesieniem odwołania strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Mając powyższe na uwadze Szef Urzędu stwierdził, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że w rozpoznawanej sprawie kwestią sporną pomiędzy stronami jest data, w której decyzja organu pierwszej instancji z [...] marca 2019 r. została skarżącemu doręczona. Sąd pierwszej instancji zauważył, że z akt sprawy wynika, iż przed organem pierwszej instancji skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika E. D. (pełnomocnictwo w aktach), który w jego imieniu podejmował czynności w sprawie. Temu pełnomocnikowi, na wskazany adres, została w dniu [...] kwietnia 2019 r. doręczona decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2019 r. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ drugiej instancji słusznie przyjął, że 14 dniowy termin dla złożenia przez skarżącego odwołania upłynął w dniu [...] kwietnia 2019 r. W tym terminie odwołanie nie zostało jednak złożone. Z akt sprawy wynika również, że organ zgodnie z prośbą skarżącego zawartą w piśmie z [...] maja 2019 r. oraz potwierdzoną pismem z [...] maja 2019 r. wysłał do skarżącego duplikat wskazanej wyżej decyzji i to ta kopia decyzji została doręczona skarżącemu w dniu [...] września 2019 r. (co wprost wynika z adnotacji umieszczonej przez organ na piśmie skarżącego z [...] maja 2019 r. i dołączonego do pisma zwrotnego potwierdzenia oraz przesłanej przez skarżącego kopii koperty w której znajdowała się przesyłka). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że jak słusznie przyjęły organy, późniejsze wysłanie i doręczenie samemu skarżącemu "duplikatu" decyzji organu pierwszej instancji, po uprzednim dokonaniu jej skutecznego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] kwietnia 2019 r., nie otwiera skarżącemu nowego terminu do wniesienia odwołania. Doręczenie skarżącemu "duplikatu" decyzji organu pierwszej instancji jest bowiem w istocie jedynie poinformowaniem skarżącego o sposobie załatwienia przez organ sprawy. W skardze kasacyjnej od wyroku z 21 kwietnia 2020 r. A. K. zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.: art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z: a) art. 33 § 2 k.p.a., art. 40 § 1 i 2 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. uznając, że organ drugiej instancji prawidłowo ustalił, że: - skarżący udzielił skutecznie pełnomocnictwa E.D. do reprezentowania go w całym postępowaniu zmierzającym do uzyskania pozwolenia na pobyt czasowy na terenie Polski, w tym także do odbioru korespondencji od organów administracji, podczas gdy intencją skarżącego było udzielenie upoważnienia tylko do złożenia wniosku do Wojewody [...] o uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy, w związku z czym decyzja Wojewody [...] z [...] marca 2019 r., powinna zostać doręczona skarżącemu bezpośrednio na jego adres znajdujący się w aktach sprawy; - pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego na rzecz E. D. obowiązywało w dniu doręczenia tej osobie decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2019r., tj. [...] kwietnia 2019 r., podczas gdy intencją skarżącego było udzielenie upoważnienia tylko do złożenia wniosku do Wojewody [...] o uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy; - pełnomocnik skarżącego posiadał fachową wiedzę z zakresu przepisów prawa polskiego oraz stosowne doświadczenie, umożliwiające mu świadczenie usług prawnych, a także reprezentowanie osób fizycznych przed organami administracji na terenie Polski w sposób profesjonalny, co uzasadniałoby przyjęcie, że był to profesjonalista, podczas gdy "pełnomocnik" nie posiada żadnej z tych kwalifikacji, jest obcokrajowcem nie znającym realiów polskiego systemu prawnego, a jego działania wobec skarżącego miały wręcz charakter szkodliwy; b) art. 9 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, art. 40 § 2 zd. 1 k.p.a. w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 32 i art. 33 § 1 i 2 k.p.a. uznając, że Szef Urzędu prawidłowo ustalił, że organ pierwszej instancji prawidłowo doręczył pełnomocnikowi skarżącego na wskazany przez niego adres, a przesyłka została odebrana, co pociąga za sobą wszelkie skutki prawne związane z doręczeniem decyzji samej stronie, a zwłaszcza ten, że termin do wniesienia odwołania rozpoczyna swój bieg od dnia następnego po dniu doręczenia, a decyzja weszła do obrotu w dniu doręczenia pełnomocnikowi; c) art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 57 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. uznając, że organ drugiej instancji prawidłowo ustalił, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2019 r., podczas gdy to rozstrzygnięcie zostało mu doręczone w dniu [...] września 2019 r., a odwołanie zostało wniesione w dniu [...] września 2019 r., czyli w ustawowym terminie 14 dni; d) art. 134 k.p.a. uznając, że organ drugiej instancji prawidłowo ustalił, że zaistniała podstawa do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2019 r., podczas gdy skarżący złożył odwołanie w przepisanym terminie 14 dni; e) art. 136 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie zakresem kontroli faktu, że organ drugiej instancji zupełnie zignorował inicjatywę dowodową skarżącego, który w odwołaniu złożył wniosek w trybie art. 136 k.p.a. o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów i dowodów w sprawie; f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nie uchylenie zaskarżonej decyzji, podczas gdy skala uchybień zaistniałych w postępowaniu przed organem drugiej instancji wskazuje, że doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, gdyż skarżący tak naprawdę nie brał udziału w postępowaniu, w opisanym wyżej zakresie, a których to okoliczności w ogóle nie przeanalizował Sąd pierwszej instancji; z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że powyższe zarzuty, dotyczące wadliwości ustanowienia oraz działania pełnomocnika, nie są zasadne cudzoziemiec zarzucił: g) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. uznając, że organ drugiej instancji prawidłowo ustalił, że skarżący w odwołaniu wniesionym w dniu [...] września 2019 r., od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2019 r., nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od tej decyzji, podczas gdy z zawartej tam argumentacji wynika niezbicie, że skarżący wskazywał na rażące zaniedbania pełnomocnika, polegające głównie na zaniedbaniu procedury oraz nie informowaniu o jakiejkolwiek korespondencji z urzędu. W istocie powinno to zostać zinterpretowane przez organ, (zwłaszcza gdy nie jest to profesjonalny pełnomocnik, a bliżej niezidentyfikowany cudzoziemiec), jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania z uwagi na faktyczne niedziałanie pełnomocnika w imieniu skarżącego w sposób zgodny z przepisami prawa, które skutkowały tym, że skarżący w ogóle nie został poinformowany przez rzekomego pełnomocnika o wydaniu i doręczeniu decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2019 r., a zatem nie mógł złożyć odwołania w terminie wskazanym przez Sąd pierwszej instancji, tj. do dnia [...] kwietnia 2019 r.; a w konsekwencji naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy była ona uzasadniona. Posiłkowo wobec powyższych zarzutów cudzoziemiec wskazał także naruszenie zarówno przez organ drugiej, jak i Sąd pierwszej instancji art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zw. z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez uznanie, że postępowanie organu drugiej instancji, polegające na braku reakcji "z urzędu" na oczywistą krzywdę skarżącego, który będąc obywatelem obcego państwa, bez znajomości języka polskiego, musi ponosić negatywne konsekwencje działania jego rzekomego pełnomocnika, co de facto pozbawiło go prawa do sprawiedliwego i rzetelnego rozpatrzenia sprawy w myśl powyższych standardów. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o przyznanie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie wniósł także o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zarządzeniem z 10 września 2021 r. Przewodniczący Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej poinformował strony, że Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony posiadają możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej lub nie zajmie stanowiska w tej kwestii, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne. Wobec powyższego, strony zostały wezwane do zajęcia stanowiska w przedmiocie rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. Organ, w piśmie z 15 października 2021 r. wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym, że skarżący kasacyjnie, nie zajął stanowiska w sprawie, zarządzeniem z 19 listopada 2021 r. Z-ca Przewodniczącego Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm.), zarządził skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. 2. Kodeks postępowania administracyjnego w art. 40 § 1 przewiduje, że pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli jednak strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (art. 40 § 2 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest zatem zobowiązany doręczać pisma pełnomocnikowi strony, o którego ustanowieniu został powiadomiony. Doręczenie decyzji tylko stronie, jeśli działa ona przez ustanowionego pełnomocnika będzie bezskuteczne. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym również orzeczeń (decyzji, postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Relacje między pełnomocnikiem a mocodawcą, a także przyjęty sposób porozumiewania się pozostają poza zakresem zainteresowania organu procesowego (por. wyrok NSA 23 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1875/19, LEX nr 3012423). Podkreślić należy, że doręczenie korespondencji pełnomocnikowi strony traktuje się jak doręczenie samej stronie. Oznacza to, że dla strony skutki prawne doręczenia powstają już z chwilą odbioru korespondencji przez jej pełnomocnika. Niestaranne działanie pełnomocnika obciąża stronę postępowania i jest traktowane jako jej zaniedbanie. 3. Dla oceny zachowania terminu do wniesienia odwołania istotne znaczenie ma ustalenie skuteczności doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia decyzji stronie. Tylko prawidłowo dokonane doręczenie wywołuje zatem związane z tą czynnością skutki prawne. Jeżeli więc nie doszło do doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, to nie rozpoczął biegu termin na wniesienie od niej odwołania. W rozpoznawanej sprawie istotne jest zatem ustalenie w pierwszej kolejności, czy doręczenie pełnomocnikowi skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji było skuteczne. Wskazać należy, że w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru skierowanej do skarżącego decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2019 r., z którego wynika, że została ona doręczona pełnomocnikowi skarżącego. W aktach administracyjnych znajduje się również pełnomocnictwo z [...] sierpnia 2018 r. udzielone przez skarżącego E. D. Z pełnomocnictwa tego wynika umocowanie do reprezentowania cudzoziemca przed Urzędem Wojewody [...] Wydziałem Spraw Cudzoziemców w celu załatwienia wszelkich formalności dotyczących udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, pobyt stały oraz zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, w tym między innymi do odbioru decyzji i dokumentów. Z pełnomocnictwa wynika również, że jest ono nieograniczone w czasie i posiada pełny zakres dokonywania wszelkich czynności służących pozytywnemu rozpatrzeniu wniosku skarżącego. Treść znajdującego się w aktach pełnomocnictwa wskazuje zatem, że organ pierwszej instancji słusznie doręczył decyzję pełnomocnikowi cudzoziemca. Zakres udzielonego pełnomocnictwa obejmował bowiem umocowanie do odbioru decyzji i dokumentów. Wbrew twierdzeniom cudzoziemca nie można uznać, że intencją skarżącego było udzielenie upoważnienia tylko do złożenia wniosku do Wojewody [...] o uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy. Biorąc powyższe pod uwagę za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 33 § 2 k.p.a., art. 40 § 1 i 2 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, art. 40 § 2 zd. 1 k.p.a. w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 32 i art. 33 § 1 i 2 k.p.a. 4. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 57 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2019 r., podczas gdy rozstrzygnięcie to zostało mu doręczone w dniu [...] września 2019 r. Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że późniejsze wysłanie i doręczenie samemu skarżącemu "duplikatu" decyzji organu pierwszej instancji, po uprzednim dokonaniu jej skutecznego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] kwietnia 2019 r., nie otwiera skarżącemu nowego terminu do wniesienia odwołania. Liczy się pierwsze skuteczne doręczenie. Każde kolejne doręczenie nie wpływa na upływ terminu do wykonania danej czynności. Przepisy prawa procesowego, zawarte w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego wykluczają możliwość istnienia kilku różnych dat doręczenia. Data ta może być tylko jedna i jeden jest okres do wniesienia środka zaskarżenia liczony od daty doręczenia. Pierwsze skuteczne doręczenie niweczy zatem skutki prawne ewentualnych następnych doręczeń. 5. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 151 p.p.s.a. wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Skarżący reprezentowany był przez pełnomocnika. Zaniedbania pełnomocnika nie oznaczają, że cudzoziemiec nie brał udziału w postępowaniu. Zauważyć należy, że na stronie, która ustanowiła pełnomocnika w postępowaniu, ciąży obowiązek należytego zorganizowania współpracy z tym pełnomocnikiem. To nie organ, a właśnie strona oraz jej pełnomocnik muszą zadbać o wymianę informacji o stanie sprawy, w tym o czynnościach podejmowanych przez każdego z nich. 6. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że skarżący w odwołaniu nie wniósł wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wskazać należy, że nie można uznać, że skarżący taki wniosek złożył skoro kwestionuje, że w ogóle do takiego uchybienia doszło. W odwołaniu cudzoziemiec wskazał, że wnosi odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2019 r. doręczonej [...] września 2019 r. W skardze do sądu zarzucił natomiast błąd w ustaleniach, że decyzja Wojewody [...] z [...] marca 2019 r. weszła do obrotu prawnego w dniu [...] kwietnia 2019 r., skoro z akt sprawy wynika, iż przesyłka zawierająca tę decyzję została wysłana w dniu [...] września 2019 r. W skardze kasacyjnej cudzoziemiec również kwestionuje skuteczność doręczenia decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2019 r. W świetle powyższego niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 136 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. 7. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zw. z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W rozpoznawanej sprawie skarżący ma zagwarantowane prawo do sądu, albowiem na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarżący skorzystał z możliwości wniesienia skargi na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2019 r. Wniósł również skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 kwietnia 2020 r. 8. W rozpoznawanej sprawie organ drugiej instancji prawidłowo uznał, że termin do złożenia przez skarżącego odwołania upłynął w dniu [...] kwietnia 2019 r. W tym terminie odwołanie nie zostało jednak wniesione. Cudzoziemiec odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2019 r. złożył dopiero [...] września 2019 r. Zaistniała zatem podstawa do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Niezasadny jest w związku z tym zarzut naruszenia art. 134 k.p.a. 9. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.