II OZ 99/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1447/21 odrzucające wniosek M. L. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa postanawia: 1. sprostować z urzędu zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2021 r., w ten sposób, że w jego komparycji i uzasadnieniu w miejsce sygnatury akt "VII SA/Wa 1477/21", wpisać "VII SA/Wa 1447/21", 2. oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1447/21, odrzucił wniosek M. L. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Sąd I instancji podał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 lipca 2021 r. skarżący, pismem z dnia 16 czerwca 2021 r., został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka zawierająca to wezwanie była dwukrotnie awizowana w dniach 26 lipca 2021 r. i 3 sierpnia 2021 r. i została zwrócona do Sądu jako niepodjęta w terminie. Przesyłka ta została uznana za doręczoną w dniu 9 sierpnia 2021 r. W dniu 17 sierpnia 2021 r. (data wpływu do Sądu – 20 sierpnia 2021 r.) skarżący wniósł pismo, w którym podał swój numer PESEL oraz zwrócił się o ponowne doręczenie mu nieodebranej korespondencji, ponieważ z powodu wyjazdu z [...] nie mógł jej odebrać. Następnie w piśmie z dnia 1 września 2021 r., złożonym osobiście, skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Wskazał, że przebywał na urlopie i nie mógł odebrać korespondencji z Sądu, lecz po powrocie niezwłocznie dowiedział się o braku formalnym skargi i tego samego dnia uzupełnił ten brak. W piśmie z dnia 27 października 2021 r., uzupełniającym wniosek, skarżący wskazał, że w dniu 16 sierpnia 2021 r., po powrocie z urlopu znalazł w skrzynce pocztowej awizo i udał się na pocztę po odbiór korespondencji. Tam dowiedział się, że została ona zwrócona do Sądu. Następnego dnia 17 sierpnia 2021 r. w rozmowie telefonicznej pracownik Sądu poinformował go o brakach formalnych skargi. Braki te uzupełnił tego samego dnia, tj. 17 sierpnia 2021 r. Do pisma tego skarżący załączył oświadczenie potwierdzające jego pobyt na urlopie w dniach 29 lipca – 14 sierpnia 2021 r. Sąd Wojewódzki podkreślił, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania wniosku sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest sprawdzić dopuszczalność oraz terminowość jego wniesienia. W przypadku bowiem gdy strona spóźni się ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu lub złoży wniosek niedopuszczalny z mocy ustawy, treść art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), obliguje sąd do odrzucenia takiego wniosku. Następnie, podniósł, że w tej sprawie wskazana przez skarżącego przyczyna uchybienia terminu polegająca na wyjeździe urlopowym i braku wiedzy o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi ustała w dniu 17 sierpnia 2021 r. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął zatem skarżącemu w dniu 24 sierpnia 2021 r. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony przez skarżącego w dniu 1 września 2021 r., a zatem w ocenie Sądu I instancji, jako spóźniony, zgodnie z art. 88 p.p.s.a., podlegał odrzuceniu. Sąd Wojewódzki podkreślił, że wprawdzie skarżący w dniu 17 sierpnia 2021 r. złożył pismo, w który uzupełnił braki formalne oraz wniósł o ponowne doręczenie mu korespondencji, lecz treść tego pisma nie wskazuje, aby strona wniosła w nim o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Wniosku o przywrócenie terminu nie można domniemywać (musi być on wyraźnie złożony). Także sam fakt dokonania określonej czynności po terminie, nie może być podstawą do domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie terminu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. L., wnosząc o jego uchylenie i "przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi". Skarżący wskazał, że niezwłocznie po powrocie z urlopu, podjął w urzędzie pocztowym informację o przesyłce z WSA w Warszawie, która z uwagi na jej nie podjęcie w terminie została zwrócona do nadawcy. W związku z powyższym skarżący niezwłocznie skontaktował się z sekretariatem Wydziału VII, gdzie otrzymał informację o treści wezwania Sądu, dotyczącego uzupełnienia treści złożonej skargi o nr PESEL. Skarżący - działający bez wykwalifikowanego pełnomocnika - niezwłocznie złożył do WSA w Warszawie pismo (17 sierpnia 2021 r.), w którym uzupełnił skargę o nr PESEL, jak również wniósł o ponowne doręczenie przesyłki (wezwania), uzasadniając powód, który uniemożliwił jej odbiór z placówki pocztowej. W ocenie skarżącego, przyjęcie przez Sąd, że wyjaśnienia złożone w dniu 17 sierpnia 2021 r. nie zawierają wyraźnego wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi są daleko idące i krzywdzące. Prośba do WSA w Warszawie o ponowne doręczenie przesyłki powinna być traktowana jako wniosek o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.). Z powołanych powyżej przepisów wynika, że sąd rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu w pierwszej kolejności winien zbadać, czy wniosek ten został złożony w siedmiodniowym terminie liczonym od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi. W niniejszej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że przyczyna uchybienia terminowi ustała w dniu 17 sierpnia 2021 r. W tym dniu skarżący uzyskał bowiem informację o treści nieodebranej przysyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, w tym także dniu nadał do Sądu pismo, w którym uzupełnił brak w postaci podania numeru PESEL. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął zatem w dniu 24 sierpnia 2021 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu złożony został w dniu 1 września 2021 r., a więc jako spóźniony podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniu skarżącego treści pisma z dnia 17 sierpnia 2021 r. nie przemawiała za uznaniem, że wolą strony jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący zwrócił się jedynie o ponowne przesłanie korespondencji, wyjaśniając powody jej nieodebrania. Nie jest zaś rolą Sądu ustalanie w procesie interpretacji celu wynikającego z oświadczenia zawartego w piśmie, poszukiwanie za stronę instytucji procesowej, z której na danym etapie sprawy mogłaby skorzystać. Wykracza to poza obowiązek wynikający z art. 6 p.p.s.a. Jak słusznie zauważył również Sąd I instancji, także sam fakt dokonania określonej czynności po terminie, nie może być podstawą do domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie terminu. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia. Stosownie do art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował zaskarżone postanowienie wobec błędnego przywołania sygnatury akt rozpoznawanej sprawy, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji postanowienia.