II SA/Łd 780/21

Dnia 25 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2022 roku sprawy ze skargi Agencji A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. na rzecz Agencji A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. Decyzją z dnia [...] r. Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 1429 ze zm.), zwanej u.d.i.p., utrzymał w mocy decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...] r. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosku z dnia 10 marca 2021r. uzupełnionego pismem z dnia 13 kwietnia 2021r. o udostępnieniu, tj. w zakresie pkt 1 wniosku, czyli protokołów, notatek oraz innych dokumentów dotyczących kontroli wykonywania umowy zawartej z A Sp. z o.o. dotyczących przetargu [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Rektor wskazał, że pismem z dnia 10 marca 2021r. B Sp. z o.o. wniosła o udostepnienie informacji publicznej według następującej specyfikacji: 1. protokołów, notatek oraz innych dokumentów dotyczących kontroli wykonywania umowy zawartej z A Sp. z o. o. dotyczy przetargu [...]; 2. oświadczenia o odstąpieniu (lub rozwiązaniu umowy w innej formie) od umowy zawartej z A Sp. z o. o. dotyczy przetargu [...]; 3. wezwań A Sp. z o. o. do zapłaty odszkodowania, kary umownej lub zwrotu wynagrodzenia dotyczących umowy zawartej w zakresie przetargu [...]. Rektor wyjaśnił, że udzielił stosownych informacji oraz wyjaśnień w zakresie pkt 2 i 3 wniosku oraz częściowo w zakresie pkt 1 wniosku. Jednakże w pozostałym zakresie pkt 1 uznał, że nie może udzielić żądanych informacji, bowiem dokumenty dotyczące kontroli wykonywania umowy zawartej z A Sp. z o. o. w przetargu [...] zostały objęte tajemnicą przedsiębiorcy zgodnie z zastrzeżeniem złożonym przez A Sp. z o. o. Ponadto Rektor wskazał, iż dokumenty wymienione w pkt 1 (w części nieuwzględnionej) zawierają informacje, które mogą zostać wykorzystane przez stronę w przyszłości, w celu wszczęcia cywilnych postępowań w konkretnych sprawach przeciwko Uniwersytetowi Medycznemu w Ł., co sama strona podkreśliła we wniosku o udzielenie informacji publicznej. Odwołując się do art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. organ wskazał, iż podmioty ze względu, na których dobra wydano decyzje o odmowie udostępnienia informacji publicznych to Uniwersytet Medyczny w Ł. oraz A Sp. z o. o. Następnie Rektor wskazał, że decyzją z dnia [...] r. odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosku z dnia 10 marca 2021r. uzupełnionego pismem z dnia 13 kwietnia 2021r. o udostępnienie, tj. w zakresie części pkt 1 wniosku czyli protokołów, notatek oraz innych dokumentów dotyczących kontroli wykonywania umowy zawartej z A Sp. z o. o. dotyczy przetargu [...]. Analizując sprawę Rektor wyjaśnił, że udzielając odpowiedzi na wezwanie Zamawiającego - A Sp. z o. o. pismem z dnia 13 kwietnia 2021r. zastrzegła jako tajemnicę przedsiębiorstwa swoje wyjaśnienia oraz treść dokumentów załączonych do pisma (szczegółowe uzasadnienie A Sp. z o. o. zawarte jest na kilku stronach pisma). Wobec powyższego – w ocenie Rektora - nie był uprawniony do przekazania wnioskodawcy treści tychże dokumentów. W piśmie z dnia 13 kwietnia 2021r. A Sp. z o. o. w sposób szczegółowy uzasadniła, iż dostęp do tych informacji ma jedynie ściśle określony krąg osób z działu kadr oraz osób zarządzających spółką. Spółka podniosła również, że w zakresie bezpieczeństwa oczekiwanych informacji ma wdrożony Regulamin Pracy, Regulamin Ochrony Tajemnicy Przedsiębiorstwa oraz Wykaz Informacji Stanowiących Tajemnicę Przedsiębiorstwa, w tym wykaz informacji kadrowo - finansowych spółki. Ponadto Wykonawca wskazał, że przedstawione na żądanie organu - Zamawiającego informacje są przechowywane w szafach archiwum zakładowego (zamki patentowe). Rektor zwrócił uwagę, że mając na względzie treść dokumentów przedstawionych przez A Sp. z o. o. w odpowiedzi na żądanie Zamawiającego dotyczące kontroli prawidłowości wykonywania umowy [...] (listy osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę i skierowanych do realizacji w/w zamówienia ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz podaniem do ochrony których obiektów zostały te osoby skierowane; a także poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii dowodów potwierdzających zgłoszenia pracowników przez Wykonawcę do ubezpieczeń), uznał, iż w świetle dokonanego zastrzeżenia tajemnicy przedsiębiorstwa, nie jest uprawniony do udzielenia powyższych informacji B sp. z o.o. z uwagi na ograniczenie prawa do informacji publicznej wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Rektor wyjaśnił również, iż na etapie przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego [...] jedynymi wykonawcami, którzy złożyli oferty byli właśnie B Sp. z o. o. oraz A Sp. z o. o., a zakończenie w/w postępowania o udzielenie zamówienia publicznego zostało poprzedzone postępowaniem przed Krajową Izbą Odwoławczą na skutek odwołania B Sp. z o. o., która również wówczas próbowała uzyskać wiedze na temat informacji technicznych i organizacyjnych A Sp. z o. o. zastrzeganych jako tajemnica przedsiębiorstwa, w tym m.in. informacji kadrowo-finansowych, ale były to inne informacje niż obecnie przekazane. Dodał przy tym, że z pism skierowanych przez organ do wnioskodawcy wynikało, iż inne dokumenty, w tym protokoły, notatki, oświadczenia o odstąpieniu od umowy oraz wezwania do wypłaty odszkodowania czy kary umownej, nie zostały wytworzone, zatem nie jest możliwe ich przedstawienie. Rektor wskazał również, że analiza treści pisma strony skarżącej z dnia 10 marca 2021r. wykazała, jako uzasadnione podejrzenie, że żądanie strony zmierza do uzyskania informacji, które mogą zostać wykorzystane w przyszłości w celu wszczęcia cywilnych postępowań w konkretnych sprawach przeciw Uniwersytetowi Medycznemu w Ł.. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła B Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucają naruszenie, art. 1 - 5, art. 13, art. 16 u.d.i.p. oraz art. 15 i art. 107 k.p.a. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając skargę pełnomocnik podniósł, że protokoły, notatki oraz inne dokumenty dotyczące kontroli, o których mowa we wniosku nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa i zastrzeżenie złożone przez A Sp. z o.o. było więc nieskuteczne. Dodał przy tym, że zgodnie z ustawą o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, ochronie podlegają m.in. informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. W rozumieniu ustawy, tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności (art. 11 ust. 4 ZNKU). W ocenie pełnomocnika strony skarżącej, trudno uznać, żeby dokumenty kontrolne zawierały informacje techniczne, technologiczne oraz organizacyjne. Organ mógł ewentualnie zanonimizować część treści dokumentów w przypadku, gdyby w dokumentach znajdowały się dane stanowiące tajemnice przedsiębiorstwa. Jednakże nie było podstawy do tego, żeby odmówić wydania całości dokumentów. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, A Sp. z o.o. nie podjęła działań mających na celu zachowanie wskazanych dokumentów w poufności, a nie jest wystarczająca jedynie złożenie zastrzeżenia. Pełnomocnik podniósł, że organ stwierdził, iż A Sp. z o.o. powołała się na dokumenty, które miałyby stanowić podstawę do uzasadnienia, że określone dokumenty stanowią tajemnice przedsiębiorstwa. Jednakże – zdaniem pełnomocnika - A Sp. z o.o. nie przedstawiła takich dokumentów, a bez znajomości treści wskazanych dokumentów nie jest możliwe dokonanie oceny, czy określone dane stanowią tajemnice przedsiębiorstwa. Argumentując skargę pełnomocnik wskazał również, że z treści decyzji wynika, że A Sp. z o.o. zastrzegła tajemnicę przedsiębiorstwa po otrzymaniu wezwania organu. Organ nie sprecyzował, jakie wezwanie miał na myśli i jaka była podstawa prawna takiego wezwania. Z powyższego wynika, że A Sp. z o.o. mogła zastrzec tajemnicę przedsiębiorstwa nie z własnej inicjatywy, lecz z inicjatywy organu. Ponadto – jak podkreślił pełnomocnik - z treści uzasadnienia decyzji wynika, że A Sp. z o.o. zastrzegła jako tajemnicę przedsiębiorstwa jedynie swoje wyjaśnienia oraz treść dokumentów stanowiących załącznik do pisma, a nie zastrzegła jako tajemnicy przedsiębiorstwa protokołów, notatek oraz innych dokumentów dotyczących kontroli wykonywania umowy. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej, informacje zawarte w protokole z kontroli przedsiębiorcy przeprowadzonej przez organ władzy publicznej dotyczą niewątpliwie sprawy publicznej, ponieważ związane są z kompetencjami i zadaniami organu władzy publicznej oraz wytworzone są przez organy władzy publicznej. Ponadto - zdaniem pełnomocnika - zaliczyć je należy do dokumentacji przebiegu i efektów kontroli, która wprost została określona w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. Pełnomocnik strony skarżącej stwierdził również, że przedsiębiorca nie podjął działań w celu zachowania poufności informacji wskazanych w protokołach, tj. np. nie opatrzył ich klauzulą - poufności i nie dokonał odpowiednich zabezpieczeń. Zdaniem pełnomocnika, organ nie wyjaśnił przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu decyzji, a powinien szczegółowo uzasadnić dlaczego całość protokołów uznał za tajemnicę przedsiębiorstwa. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że strona kwestionuje, że w prowadzonej korespondencji wskazywała na możliwość skierowania roszczeń cywilnych przeciwko Uniwersytetowi Medycznemu w Ł.. Jednocześnie podkreślił, że strona skarżąca w związku ze złożonym wnioskiem działa w interesie publicznym, nie ma bowiem – jak wskazał pełnomocnik – podstaw do akceptowania przez podmiot publiczny wykonywania zamówienia publicznego w sposób nienależyty. Jednocześnie podniósł, iż istnieje prawdopodobieństwo, że w związku z rażąco niską ceną zamówienia Wykonawca nie ma możliwości wykonania zamówienia za cenę wskazaną w ofercie. W odpowiedzi na tę skargę pełnomocnik Rektora wniósł o oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pismem z dnia 22 stycznia 2022r. pełnomocnik strony skarżącej w odpowiedzi na odpowiedź organu na skargę, przedstawił dodatkową argumentację wobec zarzutów przedstawionych w skardze i wniósł o uwzględnienie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 30 listopada 2020r., sygn. akt II OPS 6/19, wyraził pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego". Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 27 grudnia 2021r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 24 listopada 2021r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na brak oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej o możliwościach technicznych uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 27 grudnia 2021r. Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 24 listopada 2021r.). Stosownie natomiast do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022r., poz. 329), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Rozpoznawana sprawa dotyczy udostępniania informacji publicznej, rozważania przenieść zatem należy na grunt ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176) – dalej u.d.i.p. W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawodawca przewidział w u.d.i.p. zamknięty katalog czynności w procedurze dostępu do informacji publicznej. Zasadą jest, że zgodnie z art. 13 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ władzy publicznej może odmówić udostępnienia informacji publicznej oraz umorzyć postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, co następuje w drodze decyzji. W określonych przypadkach, na które wskazuje doktryna, na organie spoczywa obowiązek zawiadomienia wnioskodawcy o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej, co jest uzasadnione w szczególności w następujących sytuacjach: 1) informacja objęta żądaniem wniosku nie stanowi informacji publicznej, 2) podmiot, do którego wniosek został złożony, nie posiada objętej jego żądaniem informacji publicznej, 3) zasady i tryb udostępniania informacji publicznej zostały odmiennie określone w innych ustawach w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., 4) informacja publiczna została zamieszczona w BIP lub w centralnym repozytorium (zob. H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 239). Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej). Ocena prawidłowości sposobu działania organu, do którego wpłynął wniosek wymaga zatem stwierdzenia, czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., i czy podmiot będący adresatem żądania jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż wniosek strony skarżącej został skierowany do podmiotu, na którym ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł. mieści się bowiem w pojęciu organu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Kwestią niesporną jest również, iż zakres żądania przedmiotowego wniosku mieści się w zakresie pojęcia informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym, czyniąc to w sposób przykładowy, o czym świadczy zawarty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo te informacje zostały wytworzone (por. wyroki NSA: z dnia 21 lipca 2011r., I OSK 678/11, z dnia 23 listopada 2016r., I OSK 1323/15, CBOSA). Zaskarżona decyzja dotycząca odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej wydana została na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 u.d.i.p. Jak wskazano w niej rozpoznany został wniosek strony skarżącej z dnia 10 marca 2021r. uzupełniony pismem z dnia 13 kwietnia 2021r. Zauważyć zatem należy, że wnioskiem z dnia 10 marca 2021r. (data wpływu do organu: 22 marca 2021r.) strona skarżąca wystąpiła o udostępnienie informacji publicznej oraz przedstawienie działań podjętych przez Zamawiającego w związku ze szkodami wyrządzonymi przez A Sp. z o.o. We wniosku tym ponadto strona skarżąca wskazała, że wnosi o: wyjaśnienie jakie działania podjął Zamawiający w związku z nienależytym wykonaniem umowy przez A Sp. z o.o., wyjaśnienie jakie działania podjął Zamawiający w celu odstąpienia od umowy zawartej z A Sp. z o.o., wskazanie jakie działania podjął Zamawiający w celu dochodzenia od A Sp. z o.o. odszkodowania za tytułu nienależytego wykonania umowy dotyczącej przetargu. W związku z ww. wnioskiem pismem z dnia 30 marca 2021r. organ wezwał stronę skarżącą do wyjaśnienia, jakich informacji oraz na jakiej podstawie prawnej żąda. W odpowiedzi pismem z dnia 13 kwietnia 2021r. strona skarżąca wskazała, że podstawę prawną żądania stanowią przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej i powieliła zapytania z pisma z dnia 10 marca 2021r., a także wniosła o udostępnienie informacji publicznej w postaci: protokołów notatek oraz innych dokumentów dotyczących kontroli wykonywania umowy zawartej z A Sp. z o.o. dotyczących przetarg, oświadczenia o odstąpieniu (lub o rozwiązaniu umowy w innej formie) od umowy zawartej z A sp. z.o.o. dotyczy przetargu, wezwań A Sp. z o.o. do zapłaty odszkodowania, kary umownej lub zwrotu wynagrodzenia dotyczący umowy zawartej w zakresie przetargu. Analiza stanu faktycznego sprawy i zaskarżonej decyzji wskazuje, iż organ odniósł się w szczególności do zapytań wskazanych w piśmie z dnia 13 kwietnia 2021r., a pominął kwestie wskazane przez stronę skarżącą we wniosku z dnia 10 marca 2021r. Podkreślić należy, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest odformalizowany. Nie miał zatem pełnej racji organ wzywając stronę skarżącą do wykazania podstawy prawnej wniosku z dnia 10 marca 2021r. oraz wyjaśnienia jakich informacji się domaga. Wniosek z dnia 10 marca 2021r. jest jasny w swej treści i nie pozostawia wątpliwości. Zatytułowany został jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej i w 3 punktach wskazany został zakres żądanych informacji. Organ nie odniósł się jednak do zapytań tego wniosku. Rozpoznał jedynie wniosek z dnia 13 kwietnia 2021r., który stanowił odpowiedź na wezwanie organu (pismo organu z dnia 30 marca 2021r.). Zauważyć również należy, że w aktach sprawy brak jest pisma A Sp. z o.o. z dnia 13 kwietnia 2021r., o którym wspomina organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ stwierdził, że pismem tym A Sp. z o.o. zastrzegła swoje wyjaśnienia oraz załączone dokumenty jako tajemnicę przedsiębiorstwa. Wynika z tego wniosek, że zastrzeżenie miało miejsce po złożeniu przez stronę skarżącą wniosków do udostępnienie informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że w orzecznictwie podnoszone jest, iż warunkiem respektowania tej tajemnicy jest uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą być one w ogóle udostępnione (wyrok NSA z dnia 14 września 2017r., sygn. akt I OSK 2740/15, LEX nr 2395919). Dodatkowo wskazywane jest, iż objęcie takiej informacji tajemnicą przedsiębiorcy dopiero, gdy został złożony wniosek o udzielnie informacji publicznej, oznacza, że wcześniej dany podmiot nie uznawał, iż żądane informacje są warte ochrony, a więc nie podjął działań zmierzających do stałego zapewnienia poufności określonych danych. Nie została zatem zrealizowana przesłanka pozwalająca na uznanie, że określone informacje były objęte tajemnicą przedsiębiorcy(wyrok NSA z dnia 3 marca 2020r., sygn. akt I OSK 3559/18, LEX nr 3007209). W powyższym wyroku analizowane było działanie spółdzielni mieszkaniowej, ale pozostaje to aktualne na gruncie rozpoznawanej sprawie. Ponadto w ocenie Sądu, organ nie wyjaśnił, dlaczego uznał, że informacje, o które wnioskuje strona skarżąca wyłączone są od udostępnienia na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., czym naruszył art. 107 § 3 k.p.a. Nieprzedstawienie uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia dokonanie sądowej kontroli przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję. Wskazać należy, że nie jest dopuszczalne w świetle przepisów u.d.i.p. powoływanie się na przesłankę wyłączenia informacji z obowiązku jej udostępnienia bez wskazania konkretnej argumentacji, uzasadniającej przyczyny uznania, że zachodzą szczególne okoliczności wskazane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Tylko jasne, nieabstrakcyjne i szczegółowe przedstawienie stanowiska może oprzeć się zarzutowi naruszenia w decyzji przepisu art. 107 § 3 k.p.a.(wyrok NSA z dnia 10 marca 2020r., sygn. akt I OSK 3922/18. LEX nr 3007257). Jednocześnie zaakcentować należy, iż w orzecznictwie wskazuje się, że odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy wymaga skonkretyzowanego, zindywidualizowanego względem określonej informacji wykazania, że ma ona charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej wartość gospodarczą. Odmowa oparta na tych podstawach, aby była skuteczna i legalna, musi wystąpić po spełnieniu dwóch przesłanek: formalnej i materialnej. W zakresie przesłanki formalnej przedsiębiorca musi zamanifestować w sposób zewnętrzny wolę zachowania określonych informacji w poufności. W zakresie zaś przesłanki materialnej, informacja ta, objęta manifestacją przedsiębiorcy, musi być tego rodzaju, że ma obiektywnie charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, wykluczającą możliwość udostępnienia informacji i przeważającą nad zasadą jawności (wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2017r., sygn. akt I OSK 2347/15, LEX nr 2387437). Odnosząc się do zakresu pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy podkreślić należy, że informacja, objęta manifestacją przedsiębiorcy, dla zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. musi być tego rodzaju, że ma obiektywnie charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, wykluczającą możliwość udostępnienia informacji (wyrok NSA z dnia 16 marca 2021r., sygn. akt III OSK 251/21, LEX nr 3150582). A zatem dla odmowy udostepnienia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy muszą być spełnione przesłanki materialne i formalne. Kwestia ta winna zostać zbadana przez organ, a jej odzwierciedlenie winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. W toku ponownego rozpatrywania sprawy organ – stosownie do opisanych powyżej wskazań - zobowiązany będzie do jednoznacznego ustalenia i wykazania charakteru i zakresu wnioskowanych informacji oraz spełnienia materialne i formalne aspektów warunkujące uznanie zaistnienia tajemnicy przedsiębiorcy. Dopiero niebudzące wątpliwości i poparte materiałem dowodowym stwierdzenie tej okoliczności może stanowić podstawę do odmowy ich udostępnienia - w całości lub w części - w ramach informacji publicznej, względem czego adekwatne powinno pozostawać uzasadnienie wydawanej w tym przedmiocie decyzji. Mając powyższe na uwadze, z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis sądowy w wysokości 200 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł wraz z opłatą od pełnomocnictwa (17 zł), orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). m. d.