I SA/Wa 2355/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska Sędziowie WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) WSA Gabriela Nowak Protokolant referent stażysta Wiktoria Sosnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2019 r., Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r" poz. 2096), dalej "kpa", po rozpatrzeniu odwołania M. K., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r. znak [...] stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...], prawa własności nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, zajętych pod drogę gminną nr [...] relacji [...] oraz oznaczonych jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, zajętych pod drogę gminną nr [...] relacji [...] do [...], dalej "nieruchomość", - utrzymał ją w mocy. Powyższe było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i prawnych. Wojewoda [...], na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), dalej "ustawa", decyzją z [...] lutego 2018 r. znak [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. przez Gminę [...], prawa własności opisanej wyżej nieruchomości. Od powyższej decyzji odwołała się M. K., Po rozpatrzeniu odwołania, organ II instancji nie znalazł podstaw do odmiennej oceny zebranych w sprawie dowodów. Wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. art. 73 ust. 1. nastąpiło zatem, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r., spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: - nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu -nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, -nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Organ ustalił, że: 1. w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności ani Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego: -w dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (wydzielonej z działki nr [...]), nr [...] (wydzielonej z działki nr [...]), nr [...] (wydzielonej z działki nr [...]), nr [...] (wydzielonej z działki nr [...]), nr [...] (wydzielonej z działki nr [...]) objętych księgą wieczystą nr [...] oraz działki nr [...] (utworzona z pgr.l. kat. [...], pgr. I. kat. [...], pgr I. kat. [...] i [...]) objętej Lwh [...] była M. K. i S. S.. S. S. zmarł [...] lutego 2012 r. a spadek po nim na podstawie postanowienia Sądu [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. [...] nabyła M. K.. M. K. pozostaje właścicielem ww. nieruchomości. 2. W dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowe działki były zajęte pod drogę publiczną – gminną nr [...] (obecnie nr [...]) i [...] (obecnie nr [...]), co ustalono na podstawie: -uchwały nr [...][...] Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych do kategorii dróg gminnych na terenie województwa [...] [...] (dotycząca drogi nr [...]), -rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. w sprawie zmiany zaliczenia do kategorii dróg gminnych na terenie województwa [...] (dotycząca drogi nr [...]), -uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] listopada 2007 r. w sprawie nadania numerów dla dróg gminnych na obszarze powiatu [...], - mapy z projektem podziału nieruchomości przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego 27 listopada 2015 r. z granicami zajęcia terenu pod drogę na dzień 31 grudnia 1998 r. - protokołu ustalenia przebiegu granic pasa drogowego drogi "[...]" nr [...] według stanu na 31 grudnia 1998 r. - mapy do celów prawnych przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] maja 2016 r. 3. W dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu publicznym, o czym świadczy: -projekt techniczny drogi komunalnej [...] wraz z kosztorysem na wykonanie drogi komunalnej z czerwca 1985 r., -plan doraźnej odbudowy dróg, -plan przedsięwzięć średnio terminowych w zakresie napraw dróg i obiektów mostowych realizowanych do końca 1998 r., -oświadczenie Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...], -oświadczenia właścicieli nieruchomości sąsiednich. Wskazano na jednolite orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie z którym przyjmuje się, że zawarte w art. 73 ust. 1 powołanej ustawy sformułowanie nieruchomości zajęte pod drogi publiczne oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono w trybie i na zasadach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. z 2017 r., poz. 2222) do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. Ustawa z dnia 13 października 1998 r. w żadnym przepisie nie wyjaśnia pojęcia drogi publicznej, a zatem wyjaśnienia znaczenia tego pojęcia należy poszukiwać w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Art. 1 tej ustawy stanowi, że drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Z przepisu tego bezspornie wynika, że nie każda droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. Aby droga uzyskała taki status, musi być zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy. Przy czym, w przypadku art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r., chodzi o stan istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r. Uznano, że przesłanki określone w ww. art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. zostały spełnione. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła M. K.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie prawa materialnego: 1. art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez błędne przyjęcie organu, iż nastąpiło kumulatywne spełnienie przesłanek przejścia prawa własności z mocy prawa na jednostkę samorządu terytorialnego, tj. zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, władnie tą nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998 r. przez jednostkę samorządu terytorialnego oraz brak przysługiwania prawa własności do tej nieruchomości jednostce samorządu terytorialnego, podczas gdy gmina [...] nie spełniła przesłanek zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną oraz nie władała nią w dniu 31 grudnia 1998 r., 2. art. 4 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, poprzez błędne przyjęcie definicji pasa drogowego w jego aktualnym brzmieniu, podczas gdy definicja pasa drogowego ustalona winna być na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r. II. naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 7, 77 oraz art. 80 kpa, poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji uznanie, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że teren działek objętych zaskarżoną decyzją był w dniu 1 stycznia 1999 r. zajęty pod drogę publiczną i wnioskodawca władał tym terenem, podczas gdy nie przedstawiono na tę okoliczność żadnych wiarygodnych dowodów, zwłaszcza dowodów z dokumentów, 2. art. 78 § 1 w zw. z art. 107 § 3 kpa, poprzez brak przeprowadzenia dowodu z oględzin zgłoszonego w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r., znak [...] z dnia [...] lutego 2018 r. oraz braku podania przyczyn, z powodu których nie odniósł się do wnioskowanego przez stronę dowodu, podczas gdy przedmiotem dowodu z oględzin jest okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy, 3. art. 9 i 11 kpa, poprzez niepełne wyjaśnienie przez organ II instancji podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Wojewody [...], podczas gdy skarżąca w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] wskazała szereg uchybień postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wojewodę, a organ II instancji zupełnie się do nich nie odniósł, 4. art. 80 w zw. z art. 8 kpa poprzez dokonanie przez organ II instancji wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że dokumenty, które utraciły moc wiążącą i nie powinny być podstawą faktyczną wydania decyzji są w pełni wiarygodne, 5. art. 138 § 1 kpa, poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy prawidłowe było uchylenie decyzji Wojewody [...] i orzeczenie, iż Gmina [...] nie nabyła wskazanych w decyzji działek z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa, Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, i zobowiązanie organu do wydania decyzji co do istoty sprawy, poprzez stwierdzenie, że Gmina [...] nie nabyła wskazanych w decyzji działek z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa oraz przyznanie skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto wskazać należy, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. przy czym stosownie do art. 135 P.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 73 ustawy z 17 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Organ rozpoznając sprawę przyjął na podstawie wskazanych w decyzji dowodów spełnienie przesłanek do nabycia przez gminę [...] prawa własności ww. nieruchomości. Dla zastosowania przepisu art. 73 ust. 1 ustawy z 1998 r.- Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, dana nieruchomość (lub jej część) musi pozostawać we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie będąc jednak ich własnością, a na nieruchomości musi być urządzona droga publiczna. (por. wyrok NSA z 14 lutego 2020 r.,I OSK 1678/18). Zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z 1998 r. sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. Kluczowym zatem było ustalenie czy została spełniona przesłanka "władania" o jakiej mowa w art. 73 ust. 1 ustawy i urządzona na tej nieruchomości droga którą zaliczono do dróg. Okolicznościom tym Skarżąca zaprzecza. Ustawodawca nie zdefiniował w ustawie pojęcia "władania". Konieczna stała się zatem wykładania tego przepisu. I tak NSA w wyrokach z 10 kwietnia 2013 r. I OSK 1586/12 czy z 10 maja 2007 r., I OSK 847/06 lub z 24 lutego 2006 r., I OSK 524/05 uznał, że o władaniu przesądza istnienie takiego rodzaju władztwa nad mieniem, które pozwala na przyjęcie, że władający nim ma możliwość samodzielnego korzystania z państwowej nieruchomości zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki. Przed oceną zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy zwrócić też uwagę, że rozpoznawanie spraw w postępowaniu administracyjnym opiera się na zasadzie legalności (art. 6 K.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów (art. 8 K.p.a.) Organ ma przy tym obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i jego oceny pod kątem zastosowania odpowiedniej normy prawa materialnego. Środkami dowodowymi w postępowaniu administracyjnym mogą być wszelkiego rodzaju dowody (o ile są zgodne z prawem) pod warunkiem że mają istotne znaczenie w danej sprawie a więc mogą się przyczynić do jej prawidłowego rozstrzygnięcia (art. 75 § 1 K.p.a.). Oceniając dowody organ kieruje się swobodną oceną dowodów (art. 80 K.p.a.) co oznacza że ma obowiązek dokonać oceny dowodów zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego. Zapatrywanie organu nie może być przy tym dowolne, arbitralne, przeczące regułom logiki, zweryfikowanym prawom naukowym lub przeprowadzonym już w danej sprawie dowodom. Skuteczność wykazania spełnienia przesłanki władania nie wymaga w każdym wypadku przedłożenia konkretnego dokumentu z którego ta okoliczność wynika wprost. Nie wymaga tego też przepis art. 73 ustawy. Oznacza to, że dopuszczalne jest wykazanie tej okoliczności każdym dowodem, także na podstawie przeprowadzenia procesu dowodzenia i wnioskowania na podstawie innych dowodów, które w powiązaniu ze sobą pozwalają na przyjęcie, że tego rodzaju teza została udowodniona dowodami pośrednimi. Z taką sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie. Szereg wymienionych dowodów (pkt 3 decyzji) wskazuje na to, że Gminie przysługiwało władztwo nad tym odcinkiem drogi a droga została zaliczona do kategorii dróg gminnych mocą uchwały nr [...][...] Rady Narodowej w [...] z [...] grudnia 1988 r., rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z [...] grudnia 1998 r. w sprawie zmiany zaliczania do kategorii dróg gminnych na terenie województwa [...]. Niesporne jest przy tym, że przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności ani Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego. W skardze skarżąca powołuje się na art. 31 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym wskazując, że rada gminy miała obowiązek uchwalenia i ogłoszenia w terminie do 31 grudnia 1990 r. wykazów aktów prawa miejscowego wydanych przez rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej przed dniem wejścia w życie ustawy z 10 maja 1990 r. i nadal obowiązujących na obszarze tych gmin. Skoro taki wykaz nie został sporządzony to, zdaniem Skarżącej, uchwała o zaliczeniu do kategorii dróg utraciła moc i brak jest podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 73 ust. 1 ustawy. W tej kwestii (choć w związku z innym aktem prawa miejscowego, tj. planem zagospodarowania przestrzennego ) wypowiedział się NSA w uchwale (5 Sędziów) z 22 października 1996 r. OPK 16/96 wskazując, że "nieogłoszenie w wojewódzkim dzienniku urzędowym uchwalonego i ogłoszonego przez radę gminy w terminie do dnia 31 grudnia 1990 r. wykazu aktów prawa miejscowego, o którym mowa w art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych nie powoduje utraty mocy prawnej przez plan zagospodarowania przestrzennego zamieszczony w tym wykazie, obowiązujący przed dniem wejścia w życie tej ustawy". NSA wskazał w tej uchwale, że przepis art. 31 stanowił instrument derogacyjny którego skutek był ściśle związany z publikacją wykazów aktów prawnych przez wojewodów oraz z datą takiej publikacji. Utrata mocy aktów prawa miejscowego następowała na skutek pozytywnych działań właściwego organu gminy oraz wojewody, a nie na skutek zaniechania tych organów, o czym świadczy podwójna publikacja wykazu. Oznacza to, że brak publikacji wykazów nie może oznaczać utraty mocy obowiązującej akt prawa miejscowego. Zdaniem Sądu przyjęcie zaproponowanej przez Skarżącą wykładni, że brak publikacji wykazu powoduje utratę mocy obowiązującej aktów prawa miejscowego na terenie danej gminy jest nie do pogodzenia z zasadą państwa prawa, gdyż prowadziłby do stanu w którym poprzez zaniechanie gminy na danym terenie wygasłyby wszystkie akty prawa miejscowego. Taka sytuacja mogłaby doprowadzić do uniemożliwienia organom administracji publicznej rozstrzygania spraw obywateli zgodnie z wolą gminy jako jednostki samorządu terytorialnego. Czyni to niezasadnymi zarzuty skargi dotyczące nieobowiązywania uchwały z 21 grudnia 1988 r. W kwestii zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych i wskazywanego nie zaliczenia działek [...] wskazać należy że uchwała Rady Narodowej w [...] z [...] grudnia 1988 r. i rozporządzenie Wojewody [...] z [...] grudnia 1998 r. nie mogły, co oczywiste, dotyczyć tych działek ponieważ do podziału doszło na podstawie decyzji Wójta Gminy [...] z [...] marca 2015 r. nr [...] (k 11 akt adm.) a więc wiele lat później niż data podjęcia tej uchwały. Co do definicji pasa drogowego, to zgodnie z definicją zawartą w ustawie z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.1985.14.60) pod pojęciem droga lub pas drogowy należało rozumieć "wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruch". Istotnie definicja ta uległa modyfikacji (art. 4 pkt 1 tej samej ustawy w brzmieniu na datę wydania decyzji przez organ I instancji – "pas drogowy - wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". W obu definicjach jest to wydzielony pas gruntu wykorzystywana jako droga wraz z niezbędną infrastrukturą. Pod pojęciem drogi należy rozumieć nie tylko jezdnię ale i chodniki wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Jezdnia i chodnik jest częścią drogi – co wprost wynika z definicji zawartych w ustawie (art. 4 pkt 5 i 4 - stan prawny na 2018 r. i art. 4 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy w brzmieniu na 1 stycznia 1999r.). W związku z tym błędne powołanie przez organ ustawy o drogach publicznych w brzmieniu na 2015 r. nie ma wpływu na trafność rozstrzygnięcia. Wbrew wywodom skargi organ wykazał granice działek nr [...] "[...]" i [...]. Granice te wynikają z protokołu granicznego (k 4 i następne). Jak z niego wynika, granice działek [...] odtworzone na gruncie zostały wytyczone zgodnie z operatami przyjętymi w ewidencji gruntów (operaty podziałowe KERG [...]) Co prawda skarżąca i jej pełnomocnik zgłaszali zastrzeżenia co do przebiegu drogi na tym odcinku (jako jedyni) ale jak wynikało z mapy sporządzonej w toku ustalenia przebiegu granic geodeta nie odnalazł innych znaków granicznych z których dałoby się wywieźć, że granice działek skarżącej są inne niż wskazane w toku czynności geodezyjnych. Sąd nie podziela wywodów skargi co do braku wiarygodności dowodów z oświadczeń osób fizycznych. Jak z nich wynika, składali je wiedząc o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań. Zgodnie z art. 75 § 1 kpa za dowód może służyć wszystko co przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. Kodeks postępowania administracyjnego nie wyklucza takiej formy dowodowej a twierdzenia skarżącej o stronniczości tych osób nie zostały w sposób przekonujący podważone przez stronę. Fakt władania nieruchomością zajętą pod drogę nr [...] potwierdzają nie tylko te oświadczenia ale i projekt techniczny drogi komunalnej z 1985 r, plan przedsięwzięć średnioterminowych. Co do drogi [...] oświadczenia osób które brały udział w utwardzaniu drogi w ramach tzw. czynu społecznego. Podkreślić należy, za organem, że władztwo drogowe nie dotyczy "kawałka drogi" ale drogi jako całości. Bez znaczenia dla oceny spełnienia przesłanki "władztwa" jest to czy droga była gruntowa czy żwirowa. Istotne jest to czy była w posiadaniu gminy – a to potwierdzają oświadczenia oraz dokumenty wymienione przez organy obu stopni. Wbrew temu co wywodzi skarżąca, choćby w piśmie z 20 stycznia 2017 r. urządzenie drogi jest jednym z elementów władztwa nad gruntem wykorzystywanym na ten cel. Nawet gdyby po urządzeniu drogi nie była ona przez pewien czas remontowana nie oznacza to, że nie pozostawała we władztwie gminy. Dywagacje strony na temat zadań inwestycyjnych i realizacji w ramach czynów społecznych nie mają istotnego znaczenia. Notorią jest że w tamtych latach w szczególności na wsiach takiego rodzaju forma działania lokalnej społeczności była częsta a to czy było to uzgodnione z inwestorem czy nie ma znaczenie drugoplanowe. Zarzut pominięcia dowodu z oględzin również nie może odnieść zamierzonego skutku w sytuacji w której wszystkie zebrane w sprawie dowody, w tym dowód z oględzin przeprowadzony przez geodetę w trakcie kontroli granic, wskazywały na zasadność twierdzeń Gminy. Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Organ zebrał materiał dowodowy a następnie go oceniał a tok rozumowania przedstawił w uzasadnieniu decyzji, które spełnia wymagania z art. 107 § 3 K.p.a. Twierdzenia skargi o innym niż wskazana w decyzji przebiegu drogi i nie spełnienia przesłanki władania nieruchomością przez Gminę nie zostały w sposób przekonujący podważone. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.