VI SA/Wa 2997/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2022 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2020 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 4 000 (słownie: cztery tysiące) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") z [...] października 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "[...]WITD", "organ I instancji") z [...] grudnia 2020 r. o nałożeniu na [...] (dalej: "skarżąca", "spółka") kary pieniężnej w wysokości 12 000 (słownie: dwanaście tysięcy złotych). Skarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919., dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.1 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 26 maja 2020 r. w [...] na ul. [...], około godz. 08.50 funkcjonariusze Policji poddali kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...], którym kierował M. K. (dalej: "kierowca"). Kierowca przewoził jednego pasażera, który potwierdził wykonywanie usługi transportowej z [...] na [...] w [...]. Pasażer zamówił usługę przewozu za pośrednictwem aplikacji "[...]", za kurs uiścił kwotę 8 zł, nie otrzymując paragonu. Kierowca okazał podczas kontroli dowód osobisty i prawo jazdy. Jednocześnie kierowca nie okazał do kontroli licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób. Pojazd był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób z kierowcą, na boku i tyle posiadał napisy "[...]", nie był oznakowany jako taksówka. Z informacji zawartych w aplikacji "[...]" oraz faktury, którą okazał pasażer na swoim telefonie, dostawcą usługi przewozowej była skarżąca. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane znajdującymi się w aktach administracyjnych sprawy: protokołem nr [...] z 26 maja 2020 r., notatką urzędową z 26 maja 2020 r. oraz dokumentacją fotograficzną. Pismem z 2 października 2020 r. [...]WITD zawiadomił spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie naruszenia przepisów u.t.d. Ponadto organ I instancji poinformował spółkę, że zgodnie art. 10 § 1 k.p.a. ma prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto organ I instancji poinformował stronę o możliwości przesłania dowodów wskazujących na spełnienie przesłanek przewidzianych w art. 92 c ust. 1 u.t.d. W toku postępowania, organ I instancji – na podstawie pisma Urzędu [...] Biura Administracji i Spraw Obywatelskich z 23 października 2020 r. – ustalił, że na dzień kontroli strona: – posiadała 11 licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielonych przez Prezydenta [...], – nie posiadała innego uprawnienia transportowego wydanego przez Prezydenta [...], – pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] został zgłoszony wnioskiem z 24 kwietnia 2020 r., o wydanie wypisów z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Na ww. pojazd wydano w dniu 29 kwietnia 2020 r. wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. W dniu [...] grudnia 2020 r. [...]WITD wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 złotych na spółkę za naruszenia stwierdzone w toku kontroli wskutek stwierdzenia naruszenia prze stronę załącznika nr 3 do u.t.d. Organ I instancji stwierdził: – naruszenie art. 5b oraz na podstawie lp. 1.1. zał. nr 3 do u.t.d., tj. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji – za co nałożył karę pieniężną w wysokości 12 000 zł; – naruszenie art. 18 ust. 4a oraz na podstawie lp. 2.11. zał. nr 3 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy – za co nałożył karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. Wymierzając karę, organ I instancji wskazał, że suma kar pieniężnych stwierdzona podczas kontroli naruszenia wyniosła 20 000 zł, jednak zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. karę ogranicza się do wysokości 12 000 zł. Decyzja [...]WITD z [...] grudnia 2020 r. została doręczona pełnomocnikowi strony 14 grudnia 202 r. Dnia 21 grudnia 2020 r. spółka wniosła odwołanie od decyzji [...]WITD. Pismami z 17 czerwca 2021 r. i z 25 sierpnia 2021 r. organ II instancji zawiadomił stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie ustawowym w związku z jej skomplikowanym charakterem oraz wyznaczył nowy termin jej załatwienia, odpowiednio na 30 sierpnia 2021 r. i 31 grudnia 2021 r. GITD decyzją z [...] października 2021 r. utrzymał w mocy decyzję [...]WITD z [...] grudnia 2021 r. Organ całkowicie podzielił stanowisko [...]WITD przedstawione w zaskarżonej decyzji i podkreślił, że w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa, w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób, a także wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Organ wskazał ponadto, że w jego ocenie ustalenia organu I instancji w zakresie ustalenia wykonawcy przedmiotowego przewozu są prawidłowe, organ ten podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ II instancji podkreślił także, że organ I instancji dołożył wszelkiej staranności, aby strona miała zapewniony czynny udział w sprawie, mogła wypowiedzieć się w sprawie, złożyć wnioski dowodowe, zapoznać się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, o czym organ I instancji prawidłowo pouczył stronę w wysłanym zawiadomieniu. Skargę na decyzję GITD wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie: – przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 11, art. 5b ust 1 pkt 3 u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącej kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącą nie wypełniały definicji przewozu okazjonalnego, a stanowiły przewóz osób taksówką – na którą skarżąca spółka posiada odpowiednią licencję; – przepisów prawa materialnego tj. art. 4 pkt 11 u.t.d. w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób); – przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; – art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji [...]; – art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji jej poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ w sposób całkowicie błędny zakwalifikował przejazd, będący przedmiotem kontroli, jako tzw. przejazd okazjonalny samochodem niespełniającym kryteriów ustawowych. Jak ustalono w toku postępowania, spółka uzyskała stosowną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką - w związku z czym, kontrolowany przejazd był przejazdem taksówką, a nie przejazdem okazjonalnym. Skarżąca wskazała, że podstawowym wymogiem, dla przedsiębiorcy, który zamierza wykonywać zarobkowy przewóz drogowy z wykorzystaniem aplikacji elektronicznej dostarczanej przez pośrednika, jest uzyskanie przez takiego przedsiębiorcę odpowiedniej licencji, zaś w analizowanym stanie faktycznym spółka taką licencję w dniu kontroli posiadała. Zdaniem skarżącej uznać zatem należy, że kontrolowany przejazd należy zakwalifikować jako przejazd taksówką, na co spółka posiadała stosowną licencję. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie jest kwestionowany stan faktyczny, sporna jest jedynie wykładnia prawa jego dotycząca. Bezsporne jest, że w dniu 26 maja 2020 r. w [...] na ul. [...], około godz. 08.50 funkcjonariusze Policji poddali kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...], którym kierował kierowca. Pojazdem przewożono jednego pasażera, który potwierdził wykonywanie usługi transportowej z ul. [...] na ul. [...] w [...]. Pasażer zamówił usługę przewozu za pośrednictwem aplikacji "[...]", za kurs uiścił kwotę 8 zł, nie otrzymując paragonu. Kierowca okazał podczas kontroli dowód osobisty i prawo jazdy. Jednocześnie kierowca nie okazał do kontroli licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób. Pojazd był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób z kierowcą, na boku i tyle posiadał napisy "[...]", nie był oznakowany jako taksówka. Z informacji zawartych w aplikacji "[...]" oraz faktury, którą okazał pasażer na swoim telefonie, dostawcą usługi przewozowej była skarżąca. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane znajdującymi się w aktach administracyjnych sprawy: protokołem nr [...] z 26 maja 2020 r., notatką urzędową z 26 maja 2020 r. oraz dokumentacją fotograficzną. W tych okolicznościach faktycznych sprawy zdaniem Sądu zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 4 pkt 11, art. 5b ust 1 pkt 3 u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., polegający na wymierzeniu skarżącej kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącą nie wypełniały definicji przewozu okazjonalnego, a stanowiły przewóz osób taksówką – na którą skarżąca spółka posiada odpowiednią licencję. Bezspornie bowiem ustalił GITD w toku postępowania, że skarżąca w dniu 26 maja 2020 r. posiadała już na pojazd marki [...] nr rej. [...] licencję na wykonywanie przewozu osób taksówką. Skoro zatem skarżąca taką licencję posiadała, a wykonywana przez nią usługa przewozu polegała na przewozie jednej osoby pojazdem, to nie można wywodzić, że spółka wykonywała transport drogowy bez wymaganego zezwolenia. Inną kwestią jest natomiast niespełnianie przez pojazd skarżącej wymagań dla taksówki – takie naruszenie prawa może bowiem być podstawą do nałożenia na spółkę sankcji czy to o charakterze karnym (za popełnione wykroczenie), czy ewentualnie administracyjnym – jednakże jest to zupełnie inna podstawa prawna. Słuszne są zatem poglądy spółki, że organ w sposób całkowicie błędny zakwalifikował przejazd, będący przedmiotem kontroli, jako tzw. przejazd okazjonalny samochodem niespełniającym kryteriów ustawowych. Jak bowiem ustalono w toku postępowania, spółka uzyskała stosowną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką - w związku z czym, kontrolowany przejazd był przejazdem taksówką, a nie przejazdem okazjonalnym. Skarżąca zasadnie wskazała, że podstawowym wymogiem dla przedsiębiorcy, który zamierza wykonywać zarobkowy przewóz drogowy z wykorzystaniem aplikacji elektronicznej dostarczanej przez pośrednika, jest uzyskanie przez takiego przedsiębiorcę odpowiedniej licencji, zaś w analizowanym stanie faktycznym spółka taką licencję w dniu kontroli posiadała. Uznać zatem należy, że kontrolowany przejazd należy zakwalifikować jako przejazd taksówką, na co spółka posiadała stosowną licencję. Wadliwość rozumowania w tym zakresie GITD poprzez odwołanie się do kryteriów technicznych taksówki słusznie zostało uwypuklone przez spółkę w jej skardze. Zgodnie bowiem z § 24 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia taksówkę wyposaża się w: 1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje; 2) co najmniej dwa miejsca dla pasażerów; 3) co najmniej dwoje drzwi z każdego boku nadwozia lub dwoje drzwi z prawej strony, jedne z lewej strony i jedne z tyłu nadwozia umożliwiające, tylko w razie konieczności, wyjście na zewnątrz; 4) pomieszczenie na podręczny bagaż pasażerów; 5) (uchylony); 6) apteczkę doraźnej pomocy; 7) ogumione koło zapasowe lub zestaw naprawczy, oponę samouszczelniającą (Seal tyre); 8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom: a) rozmieszczenie: na dachu, b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu, c) (uchylona), d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. A zatem, idąc tokiem rozumowania GITD zaprezentowanego w skarżonej decyzji, każdy brak techniczny taksówki, nawet brak w pojeździe apteczki czy koła zapasowego lub zestawu naprawczego, oznaczałby, że przejazd takim pojazdem traktowany byłby jako wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia czy licencji, nawet mimo zgłoszenia takiego pojazdu do licencji na taksówkę. Taki sposób rozumowania jest, zdaniem Sądu, nie do przyjęcia. Podkreślić należy, że strona może w takiej sytuacji, a nawet powinna być ukarana za braki w wyposażeniu pojazdu – taksówki, ale nie za brak zezwolenia czy licencji, albowiem takową w momencie wykonywania przewozu posiadała. Warto zacytować tu wyrok NSA z 10 grudnia 2014 r., sygn. II GSK 1850/13, LEX nr 1637112, zgodnie z którym: "Przewóz taksówką, niezależnie od tego czy będzie ona miała nawet cechy wymagane przepisami rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) jak dla taksówki lub taksówki bagażowej, będzie zawsze przewozem osób z ich bagażem i zawsze będzie wymagał licencji, o której mowa w art. 6 ust. 1 u.t.d. w związku z art. 5 ust. 1 u.t.d.". Z wyroku tego wprost wynika, że czym innym jest spełnianie prze taksówkę wymagań technicznych, a czym innym obowiązek uzyskania licencji. Skoro wadliwie GITD uznał, że kontrolowany przejazd nie należy zakwalifikować jako przejazd taksówką, na co spółka posiadała stosowną licencję, a jako przejazd okazjonalny, nieprawidłowo została także przez organ nałożona na skarżącą kara za wykonywanie przewozu pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., gdyż te parametry techniczne w ogóle nie dotyczą taksówek. Podkreślić przy tym należy, że organ jest przy tym niekonsekwentny. W każdej z dwóch proponowanych wykładni przepisów pojazd skarżącej nie spełniałby wymogów technicznych – czy to dla przewozu taksówką, czy to dla przewozu okazjonalnego. Trudno zatem ustalić, co kierowało GITD, że wybrał mniej korzystną wykładnię przepisów dla spółki i ukarał ją zarówno za brak spełniania przez pojazd kryteriów technicznych dla przewozu okazjonalnego, jak i za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia dla tego przewozu; gdy w drugim przypadku sankcji podlegałoby tylko niespełnienie kryteriów technicznych dla pojazdu jak dla taksówki. Organ naruszył zatem zasadę zaufania, wynikającą z art. 8 § 1 k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Zasadny był także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a., gdyż GITD nie odniósł się w sposób wystarczający i przekonywujący do argumentów skarżącej w tym zakresie w skarżonej decyzji. Niezasadny z kolei był zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 4 pkt 11 u.t.d. w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób). W tym miejscu należy odnieść się do argumentacji uzasadnienia skargi, która powołując się na wyrok WSA w Rzeszowie z 2 września 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1384/19, zmierza do obalenia wniosków organu, że w sprawie doszło do realizacji przez skarżącego przewozu okazjonalnego. W powyższym orzeczeniu Sąd stanął na stanowisku, że nieprawidłowa jest kwalifikacja czynności przewozowych skarżącego (który przewoził jedynie jedną osobę samochodem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu do pięciu osób łącznie z kierowcą) jako przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Sąd rzeszowski (oddalając, co warto podkreślić, jednakowoż skargę na decyzję) powołał się w tym względzie na treść art. 2 pkt rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, według którego "usługi okazjonalne" oznaczają "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". Wobec tego, zdaniem WSA w Rzeszowie, a w ślad za tym także skarżącego, przewóz okazjonalny – zgodnie z treścią art. 4 pkt 11 u.t.d. – to przewóz osób, rozumiany jako grupy pasażerów, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo wahadłowego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w tym zakresie podziela pogląd przedstawiony w nieprawomocnym wyrokach tutejszego Sądu z 10 sierpnia 2021 r. sygn. VI SA/Wa 706/21 oraz WSA w Łodzi z 20 maja 2021 r. sygn. III SA/Łd 1097/20. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że ww. wyrok WSA w Rzeszowie nie wpisuje się w dotychczasową linię orzeczniczą sądów administracyjnych, kwalifikujących okoliczności analogiczne co w rozpoznawanej sprawie w kontekście przejazdu okazjonalnego. Orzeczenie to nie jest nadto prawomocne, dlatego nie można uznać, by mogło ono kształtować nową linię orzeczniczą w tego rodzaju sprawach, tudzież modyfikować linię dotychczasową. Wyrok WSA w Rzeszowie ponadto oddalił skargę na decyzję GITD. Niezależnie od powyższego, stwierdzić również należy, że skład orzekający nie podzielił zapatrywań WSA w Rzeszowie odnośnie sposobu definiowania pojęcia "przewóz okazjonalny" w u.t.d. Jakkolwiek Sąd nie neguje samej możliwości posiłkowego odwoływania się do regulacji zawartej ww. rozporządzeniu (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r., to jednak z uwagi na cel i zakres przedmiotowy tego aktu, czyli zapewnienie spójnych ram prawnych dla międzynarodowego autobusowego i autokarowego przewozu osób na terytorium Wspólnoty, jego postanowienia w kontekście przewozu wykonywanego samochodami osobowymi należy wykładać odpowiednio, a nie literalnie, gdyż nie są to materie tożsame, a jedynie pokrewne. Także pojęcia "usług okazjonalnych" i "przewozu okazjonalnego" nie są pojęciami, zdaniem Sądu, tożsamymi. Odnosząc się w tym kontekście bezpośrednio do treści art. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia, wypada zauważyć, że definiując pojęcie "usług okazjonalnych", prawodawca wspólnotowy wskazał, że obejmują one przewóz grup pasażerów i jest to ich cechą główną, jednak nie można z tego sformułowania wywodzić wniosku, iż dla kwalifikacji usługi przewozowej jako okazjonalnej warunek wielości pasażerów musi być za każdym razem bezwzględnie spełniony, ponieważ wprost z tego przepisu to nie wynika. Grupa pasażerów może składać się z jednego pasażera (o czym poniżej). Należy przyjąć, że jakkolwiek przewóz grup pasażerów powinien stanowić zasadę organizowania usług okazjonalnych, to powyższe nie wyklucza, aby takie usługi mogły być świadczone także na rzecz pojedynczego pasażera. Podkreślenia zresztą wymaga, że ewentualny przewóz jednej osoby – w ocenie Sądu – nie pozbawia organu możliwości uznania tego przewozu za okazjonalny. Skoro bowiem zgodnie z powołanym wcześniej art. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia m.in. zleceniodawca uprawniony jest określić liczebność grupy przewożonych osób, to może on zawęzić także skład osobowy pasażerów pojazdu do jednej osoby, zwłaszcza gdy przewóz dokonywany jest samochodem osobowym, a nie autobusem. Użyty w rozporządzeniu zwrot "przewóz grup pasażerów utworzony z inicjatywy zleceniodawcy", w warunkach przewozu samochodem należy więc rozumieć w ten sposób, że daje zleceniodawcy swobodę w zakresie wyboru, czy przewóz dotyczy jednego pasażera czy też ich większej liczby. Skutkiem dokonania powyższego wyboru przez zleceniodawcę nie będzie zatem zmiana charakteru świadczonej przez skarżonego usługi na przewóz inny niż okazjonalny. Absurdalna byłoby w tej sytuacji czysto literalna wykładnia przepisów rozporządzenia, bez innych wykładni. Dlaczego bowiem zróżnicować sytuację prawną Strony, która przewoziłaby tym samym samochodem osobowym, na tej samej trasie dwóch pasażerów, od tej gdy przewozi jednego? Nie ma racjonalnego wytłumaczenia tej różnicy. Dlatego uznać należy, że zakres przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d., jakkolwiek zbliżony do użytego w rozporządzeniu (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady sformułowania "usług okazjonalnych", jest w istocie lekko odmienny i musi być rozumiany w taki sposób, aby obejmował formy przewozów, które nie mieszczą się w ramach "przewozu regularnego" oraz "przewozu regularnego specjalnego" albo "przewozu wahadłowego". W innym bowiem przypadku przepisy powiązane z przewozem okazjonalnym byłyby martwe z uwagi na niemożność wskazania zakresu przedmiotowego tego pojęcia. Tym samym Sąd wskazuje, że zawarty w art. 2 pkt 4 rozporządzenia zwrot "przewóz grup pasażerów utworzony z inicjatywy zleceniodawcy", w odniesieniu do przewozu osób samochodem osobowym należy rozumieć w ten sposób, że daje zleceniodawcy swobodę w zakresie wyboru, czy przewóz dotyczy jednego pasażera, czy też ich większej liczby (zob. też wyrok w sprawie sygn. akt. II SA/Sz 1103/20, CBOSA). Powyższe ma wtórne znaczenie w niniejszej sprawie, skoro bez wątpienia przewóz wykonywany przez skarżącą był przewozem taksówką, a nie przewozem okazjonalnym w rozumieniu polskich przepisów u.t.d. Rozpoznając sprawę ponownie, organy uwzględnią, że skarżąca wykonywała przewóz osób taksówką, na co posiadała w momencie przewozu stosowną licencję. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. Zgodnie bowiem z treścią art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane w ustawie środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z uwagi na fakt, iż wspomnianym powyżej naruszeniom prawa obarczona była także decyzja [...]WITD, została ona również uchylona. O kosztach postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej od GITD kwotę 4000 zł, na którą składał się wpis sądowy w wysokości 400 zł oraz koszty zastępstwa procesowego skarżącej przez adwokata w wysokości 3600 zł - zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.).