II SAB/Wa 761/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Michał Sułkowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Ministra Edukacji i Nauki w przedmiocie rozpatrzenia punktu 2, punktu 3 i punktu 4 wniosku z dnia [...] października 2021 o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Edukacji i Nauki do rozpatrzenia punktu 2, punktu 3 i punktu 4 wniosku M. S. z dnia [...] października 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność w rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w pkt 1 wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Edukacji i Nauki na rzecz M. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. S. w dniu [...] października 2021 r. zwrócił się (drogą elektroniczną) do Ministra Edukacji i Nauki z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci: 1) wewnętrznych normatywów dotyczących procedury przeprowadzania naborów na wolne stanowiska pracy w służbie cywilnej (zarządzeń i innych dokumentów), 2) listy kandydatów spełniających wymagania formalne w naborze o nr [...], których powiadomiono o zakwalifikowaniu do kolejnego etapu naboru, wraz z imieniem i nazwiskiem, posiadanym wykształceniem (ukończonych kierunkach studiów) i informacją o latach stażu pracy w archiwach każdej z osób; 3) listy kandydatów, których oferty zostały odrzucone jako niespełniające wymagań formalnych w tym naborze, wraz z imieniem i nazwiskiem, posiadanym wykształceniem (ukończonych kierunkach studiów) i informacją o latach stażu pracy w archiwach każdej z tych osób; 4) kopii dokumentu, w którym udokumentowano wyniki badania spełnienia warunków formalnych ofert złożonych w tym naborze. W piśmie z 28 października 2021 r. Minister Edukacji i Nauki poinformował wnioskodawcę, że na ogłoszenie z [...] września 2021 r. o naborze na stanowisko głównego specjalisty w Wydziale Archiwum Zakładowego (nabór nr [...]), wpłynęło łącznie 12 ofert. Pięciu kandydatów spełniało wymagania formalne wskazane w ogłoszeniu, natomiast 7 ofert zostało odrzuconych przez komisję, ze względu na niespełnianie niezbędnych wymagań formalnych. Organ stwierdził, że informacje o imieniu i nazwisku osób biorących udział w naborze (zarówno spełniających jak i niespełniających wymagania formalne), ich wykształceniu, stażu pracy nie stanowią informacji publicznej. Osoby te powierzyły Ministerstwu te dane jedynie w celu przeprowadzenia naboru na konkretne stanowisko pracy i dane te są chronione m. in. przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE.L.2016.119.1). W powołanym piśmie Minister poinformował, że procedura naboru na stanowisko głównego specjalisty nie została jeszcze zakończona. W dniu 19 października 2021 r. odbyły się rozmowy kwalifikacyjne z kandydatami, których oferty spełniły niezbędne wymagania formalne. Minister Edukacji i Nauki przy piśmie z 28 października 2021 r. udostępnił skarżącemu zarządzenie nr 12 Dyrektora Generalnego MEiN z 30 marca 2021 r. w sprawie zasad przeprowadzania naborów na wolne stanowiska pracy w służbie cywilnej niebędące wyższymi stanowiskami (pkt 1 wniosku o udostępnienie informacji publicznej) oraz zanonimizowaną kartę weryfikacji formalnej ofert (pkt 4 wniosku). W dniu 30 października 2021 r. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (za pośrednictwem Ministra Edukacji i Nauki) skargę na bezczynność tego organu w rozpoznaniu jego wniosku z [...] października 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, wskazując, że nie zostały mu udostępnione informacje, których udostępnienia domagał się w pkt 2 – 4 tego wniosku. Skarżący zarzucił, że Minister Edukacji i Nauki nieprawidłowo, z naruszeniem art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176) oraz art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 2021 r., poz. 1233) przyjął, że sporne informacje nie stanowią informacji publicznych. M. S. podniósł, że informacje, których się domaga to informacje o działalności MEiN w zakresie, w jakim wykonuje zadania publiczne i gospodaruje majątkiem Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 26 października 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 172/16 odwołując się do art. 60 Konstytucji RP, gwarantującego obywatelom polskim prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zadach i zasady równości wobec prawa, określonej w art. 31 Konstytucji, stwierdził, że nabór do tej służby powinien odbyć się na jednakowych zasadach i podlegać kontroli społecznej w postaci publicznej dostępności do procedur naboru do służby publicznej/cywilnej. Wobec tego informacje związane z naborem kandydatów do służby publicznej podlegają upublicznieniu w zakresie, w jakim pozostają w związku z tym postępowaniem. Dotyczy to nie tylko imion i nazwisk osób, które przystąpiły do naboru, ale też ich wykształcenia, stażu pracy i dodatkowych kwalifikacji itd. Jeżeli bowiem konstytucyjna zasada równości w dostępie do służby ma być realna, to tym samym konieczne jest umożliwienie każdemu zainteresowanemu sprawdzenie, czy istotnie wyniki naboru wyłoniły najlepszych kandydatów według ustalonych przy naborze kryteriów, temu służy tryb określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Minister Edukacji i Nauki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ podał, że co do zasady zgodnie z art. 29 ustawy o służbie cywilnej, imiona i nazwiska kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne, oraz wynik naboru stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze. Mając jednak na uwadze, że nabór kandydatów w dniu złożenia przez M. S. wniosku o udostępnienie informacji publicznej pozostawał w toku, nie można było wykluczyć możliwości wycofania się poszczególnych osób z ubiegania się o wskazane w naborze stanowisko i tym samym utracenia przez nich statusu kandydata w naborze do służby cywilnej. Należało tym samym uznać, że do dnia zakończenia naboru (ustalenia wyniku naboru), informacje o kandydatach spełniających wymagania formalne nie stanowią informacji publicznej. Organ dodał, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych w decyzji z [...] stycznia 2019 r. (nr [...]), dotyczącej udostępnienia danych osobowych kandydatów spełniających wymagania formalne w procedurze naboru na wolne stanowiska pracy w służbie cywilnej, nie zanegował prawidłowości i celowości udostępnienia danych osobowych kandydata w związku z realizacją obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisów ustawy o służbie cywilnej. Niemniej jednak wskazał, że powyższe regulacje zobowiązujące do publikacji danych dotyczących naboru, nie określają okresu, w którym dane osoby biorącej udział w rekrutacji mogą być udostępniane. Wobec tego, zdaniem Prezesa UODO, do określenia tego okresu zastosowanie mają przepisy RODO. W ocenie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w sprawie dotyczącej okresu udostępnienia danych osobowych kandydatów spełniających wymagania formalne naboru, celem udostępnienia tych danych jest realizacja zasady jawności, która umożliwia dokonanie społecznej kontroli prawidłowości przebiegu postępowania rekrutacyjnego. Zatem czas publikacji takich danych powinien być wystarczający do umożliwienia przeprowadzenia takiej kontroli w czasie niezbyt odległym od dokonanego wyboru, tzn. w czasie, kiedy kandydaci lub osoby trzecie mogą być zainteresowane danym naborem i będą chciały skorzystać z prawa do takiej informacji, jakie mają na podstawie art. 31 ustawy o służbie cywilnej. Skoro w dniu wystąpienia przez skarżącego z żądaniem udostępnienia informacji publicznej nabór nie został zakończony, to nie było podstaw do uznania informacji o których mowa w pkt 2 wniosku, za informację publiczną. Zdaniem Ministra Edukacji i Nauki za nietrafne należy uznać również stanowisko skarżącego, że informację publiczną stanowią dane osobowe kandydatów, których oferty zostały odrzucone jako niespełniające wymagań formalnych w naborze (pkt 3 wniosku). Obowiązek udostępnienia takich danych nie wynika wprost ani z przepisów ustawy o służbie cywilnej, ani z przepisów dot. ochrony danych osobowych, w tym z art. 86 rozporządzenia. Z przepisu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych, a więc w rozpatrywanej sprawie art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie cywilnej (zgodnie z którym protokół z przeprowadzonego naboru zawiera liczbę ofert niespełniających wymogów formalnych, a nie dane osobowe kandydatów spełniających wymogi formalne). Organ dodał, że art. 32 tej ustawy nakłada na członków komisji przeprowadzającej nabór obowiązek zachowania w tajemnicy, uzyskanych w trakcie naboru, informacji o kandydatach. To zaś prowadzi do wniosku, że informacje, których udostępnienia domaga się skarżący w pkt 3 wniosku, nie stanowią informacji publicznej. Minister dodał, że samo złożenie wniosku przez kandydata nie skutkuje tym, że staje się automatycznie osobą pełniącą funkcję publiczną. Przeciwne rozumienie prowadziłoby do uznania, że każdy, nawet najdrobniejszy kontakt obywatela z podmiotem prowadzącym działalność publiczną narażałby go na ograniczenie prawa do prywatności przez pryzmat regulacji art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 18 września 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 539/19 wywiódł, że dane kandydatów, których oferty zostały odrzucone jako niespełniające wymagań formalnych w naborze, dotyczą osób, którym na mocy obowiązujących przepisów prawa przysługuje prawo do prywatności jako wartości chronionej konstytucyjnie. Ujawienie informacji o osobach, które nie spełniały wymagań formalnych w naborze nie ma znaczenia dla zachowania transparentności życia publicznego, ujawnienie tych danych naruszałoby natomiast w znacznym stopniu prywatność kandydatów. Tym samym należy uznać, że żądane w pkt 3 wniosku dane mają status informacji chronionej i występują ustawowe okoliczności nakazujące ograniczenie prawa do informacji publicznej. Organ administracji nie podzielił również zarzutu skarżącego odnośnie bezczynności w zakresie żądania zawartego w pkt 4 wniosku o udostępnienie informacji publicznej i podał, że przy piśmie z 28 października 2021 r. udostępnił skarżącemu zanonimizowaną kartę weryfikacji formalnej ofert. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznej oraz czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą. Z bezczynnością w sprawie dotyczącej udzielenia informacji publicznej będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot będąc zobowiązany do udzielenia informacji publicznej (art. 6 ustawy) i będący w posiadaniu żądanej informacji (art. 4 ust. 3 ustawy) - nie udziela tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące działalności publicznej zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Informację publiczną stanowi to wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w ramach przypisanych im zadań i kompetencji. Inaczej mówiąc, informacją publiczną są wiadomości, obojętnie przez kogo wytworzone, które podmiot zobowiązany do ich udostępnienia posiada i które wykorzystuje do załatwienia sprawy publicznej. Przeprowadzanie przez organ publiczny naboru na stanowiska w tym organie mieści się w pojęciu działalności publicznej. Organ przeprowadzający ten konkurs załatwia więc sprawę publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Potwierdza to art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy, stanowiąc, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o naborze kandydatów na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Z tego przepisu wynika, że przepis odrębny może określić szczególne zasady dostępu do informacji publicznej. Przepis art. 29 ustawy o służbie cywilnej stanowi, że imiona i nazwiska kandydatów (uczestniczących w naborze do służby cywilnej), którzy spełniają wymagania formalne oraz wynik tego naboru stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami w ogłoszeniu na naborze. Ogłoszenie o naborze powinno zawierać informacje, o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy (m. in. wymagania związane ze stanowiskiem pracy) i powinno zostać zamieszczone m. in. w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu (art. 28 ust. 1 i ust. 4 tej ustawy). W Biuletynie Informacji Publicznej powinna również zostać udostępniona informacja o wyniku naboru (art. 31 ustawy o służbie cywilnej). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 9 grudnia 2013r. sygn. akt I OPS 8/13, dotyczącej interpretacji art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stwierdził, że w świetle art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb udostępniania informacji publicznych co do zasady mają określać ustawy. Ustawa ta, według założeń ustawodawcy, ma być ustawą ustrojową. Rozwijając i precyzując konstytucyjną zasadę jawności informacji publicznej (a więc jej dostępność poza sytuacjami ograniczenia jawności w drodze ustaw lub w związku z ochroną prywatności), wyznacza zakres jawności informacji publicznej oraz prawo dostępu do tej informacji w porządku prawnym RP. Z ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika jako norma podstawowa zasada domniemania jawności. NSA stwierdził ponadto, że inne zasady czy tryb udostępniania informacji publicznych wyłącza stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami. Przepis art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są w ustawie o dostępie do informacji publicznej i w ustawie szczególnej dotyczącej udostępnienia informacji i stosowania, w taki sposób, że obu tych ustaw nie da się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Tam jednak gdzie dana sprawa uregulowana jest tylko częściowo lub w ogóle nie jest uregulowana w ustawie szczególnej, zastosowanie mają odpowiednie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy czym w pierwszym przypadku stosowane są uzupełniająco, w drugim zaś stanowią wyłączną regulację prawną w danym zakresie. Wymaga to zatem szczegółowej analizy porównywanych ustaw, przy czym uregulowania wprowadzające odmienne zasady i tryb dostępu winny być, jako wyjątkowe, interpretowane w sposób zwężający. Z powyższego wynika, że ustawa o służbie cywilnej nie wyłącza stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z art. 29 tej ustawy nie wynika, że inne - niż tam wymienione - informacje o kandydatach na wolne stanowiska pracy w służbie cywilnej nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powołany przepis ma jedynie charakter szczególny i uzupełniający w stosunku do u.d.i.p. Wskazując, że określone informacje o naborze do służby cywilnej stanowią informację publiczną przepis ten przewiduje dodatkowy sposób upublicznienia tych informacji przez umieszczenie ich w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu, w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Jest to jedna z form realizacji zasady jawności w działaniach władzy publicznej. Zasady tej przepis art. 29 ustawy o służbie cywilnej nie sprowadza jedynie do wskazanych w nim i w art. 28 tej ustawy informacji. Nie wyłącza zatem z katalogu informacji publicznych podlegających udostępnieniu na wniosek, tych informacji o kandydatach w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze, które nie zostały określone we wskazanym przepisie bądź które wbrew temu przepisowi nie zostały udostępnione. NSA m.in. w uzasadnieniu wyroku z 27 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3254/15 podkreślił, że ograniczenie dostępu do informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP i art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wymagałoby wyraźnego, niebudzącego wątpliwości postanowienia ustawy, a takiego nie zawiera art. 29 w związku z art. 28 i art. 31 ustawy o służbie cywilnej. Analizowane przepisy ustawy o służbie cywilnej nie wyłączają udostępnienia informacji publicznej na wniosek, przewidują jedynie dodatkowy sposób urzędowego upubliczniania części informacji wynikających z naboru kandydatów do służby cywilnej. Tam, gdzie dana sprawa jest uregulowana tylko częściowo w ustawie szczególnej, mają zastosowanie uzupełniająco odpowiednie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej upublicznieniu podlegają informacje o kandydatach, które organ przeprowadzający konkurs "używa" w postępowaniu, albo inaczej – które mają znaczenie z punktu widzenia tego postępowania (ogłoszenia o naborze), a więc nie będą to np. informacje dotyczące sytuacji rodzinnej albo cech fizycznych kandydata, nawet jeśli te dane można by uzyskać na podstawie akt postępowania konkursowego. Potwierdza to wyrok z 26 października 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 172/16, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że "informacje związane z naborem kandydatów do służby publicznej podlegają upublicznieniu w zakresie, w jakim pozostają w związku z tym postępowaniem. Dotyczy to nie tylko imion i nazwisk osób, które przystąpiły do naboru, ale też ich wykształcenia, stażu pracy, dodatkowych kwalifikacji itd. Jeżeli bowiem konstytucyjna zasada równości w dostępie do służby ma być realna, to tym samym konieczne jest umożliwienie każdemu zainteresowanemu sprawdzenie, czy istotnie wyniki naboru wyłoniły najlepszych kandydatów według ustalonych przy naborze kryteriów, temu bowiem służy tryb określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej". Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że informacje których udostępnienia domagał się skarżący w pkt 2, pkt 3 i pkt 4 wniosku o udostępnienie informacji publicznej, stanowią informację publiczną i nie ma przy tym znaczenia, czy nabór na określone stanowisko w służbie cywilnej został zakończony. Można dodać, że odwołanie się przez organ do ochrony prawa do prywatności nie pozbawia tych informacji "publicznego charakteru", a co najwyżej wymaga rozważenia w kontekście zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Całkowicie nieuzasadnione jest odwołanie się przez Ministra do art. 86 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych). Według art. 86 rozporządzenia, dane osobowe zawarte w dokumentach urzędowych, które posiada organ lub podmiot publiczny lub podmiot prywatny w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym, mogą zostać przez ten organ lub podmiot ujawnione zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, któremu podlega ten organ lub podmiot, dla pogodzenia publicznego dostępu do dokumentów urzędowych z prawem do ochrony danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia. Stosownie do art. 6 ust. 1 lit c rozporządzenia, przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne wtedy, gdy jest to niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze. Skoro żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej, to realizacja jego uprawnienia do uzyskania takiej informacji wymaga przetworzenia w niezbędnym zakresie danych osobowych tych osób. Z tych wszystkich powodów uzasadniony jest zarzut bezczynności Ministra Edukacji i Nauki w rozpoznaniu pkt 2, pkt 3 i pkt 4 wniosku M. S. z [...] października 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. Bezczynność w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej nie polega bowiem wyłącznie na całkowitym milczeniu podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Zachodzi również wtedy, gdy ten podmiot nieprawidłowo informuje wnioskodawcę, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Ministra Edukacji i Nauki do rozpoznania pkt 2, pkt 3 i pkt 4 wniosku skarżącego z [...] października 2021 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd stwierdził, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej nie była rażąca. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku woli załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W ocenie Sądu, bezczynność w załatwieniu niniejszej sprawy nie jest efektem zaniechań podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia (udostępnienia informacji publicznej). Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej odpowiedział na wniosek skarżącego, zaś nieprawidłowa odpowiedź wynikła z nieprawidłowego interpretowania i zastosowania przepisów prawa dotyczących dostępu do informacji publicznej. Biorąc to wszystko pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i art. § 1a powołanej ustawy, orzekł jak w pkt 1 i pkt 2 wyroku. O kosztach postępowania sądowego, jak w punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy procesowej.