III SA/Gd 534/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Konrad Milczanowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi S. G. na akt Prezydenta Miasta [...] z dnia 20 kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego oddala skargę. W dniu 8 września 2017 r. S. G. złożyła wniosek w sprawie udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy Miasta. W oparciu o obowiązującą wówczas uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 25 marca 2004 r. nr XXII/651/04 w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Gdańska oraz zasad udzielania pomocy w wynajęciu takich lokali w zasobach Towarzystw Budownictwa Społecznego (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2018 r. poz. 2691, zm. z 2019 r. poz. 2270), Prezydent Miasta pismem z dnia 11 maja 2018 r. poinformował S. G. o umieszczeniu na wykazie osób/rodzin zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego na rok 2018 i lata następne pod pozycją 259, w kategorii gospodarstw trzyosobowych. Na skutek zmiany ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 611 ze zm.) – dalej jako: "ustawa o ochronie praw lokatorów", dokonaną ustawą z dnia 22 marca 2018 r. o zmianie ustawy o finansowym wsparciu tworzenia lokali socjalnych, mieszkań chronionych, noclegowni i domów dla bezdomnych, ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 756 ze zm.) Rada Miasta Gdańska podjęła w dniu 29 sierpnia 2019 r. uchwałę nr XIII/264/19 w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta Gdańska oraz zasad udzielania pomocy mieszkaniowej w wynajęciu lokali mieszkalnych w zasobach Towarzystw Budownictwa Społecznego (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2019 r. poz. 4304, zm. w 2020 r. poz. 531) – dalej jako: "uchwała", która to uchwała weszła w życie w dniu 1 stycznia 2020 r. Pismem z dnia 27 kwietnia 2020 r. poinformowano S. G., że od dnia 1 stycznia 2020 r. obowiązują nowe zasady wynajmowania lokali mieszkalnych, co powoduje konieczność weryfikacji wniosków złożonych na dotychczas obowiązujących zasadach. Wyjaśniono jednocześnie, że weryfikacja polega na aktualizacji informacji mających wpływ na udzielenie przez Miasto pomocy mieszkaniowej osobom umieszczonym na wykazie pod kątem nowych kryteriów oraz wskazano na konieczność złożenia nowego wniosku o najem lokalu wraz z wymaganymi dokumentami. W dniu 22 czerwca 2020 r. S. G. złożyła wniosek o najem lokalu z zasobu gminy. Pismem z dnia 20 kwietnia 2021 r. nr [...] Prezydent Miasta poinformował S. G., że w wyniku przeprowadzonej weryfikacji wniosków osób umieszczonych na wykazach osób/rodzin zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu sporządzonych na 2020 r., nie spełnia ona aktualnie kryteriów kwalifikujących do najmu lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy ani z zasobu gminnych Towarzystw Budownictwa Społecznego. Organ wyjaśnił, że weryfikacja została przeprowadzona w oparciu o § 41 uchwały i miała na celu aktualizację danych mających wpływ na udzielenie przez Miasto pomocy mieszkaniowej pod kątem nowych zasad wynajmowania lokali zawartych w uchwale. W świetle ww. uchwały pomoc mieszkaniowa przysługuje osobom, które łącznie spełniają następujące kryteria: 1) zamieszkiwania z zamiarem stałego pobytu na terenie Gminy Miasta; 2) uzyskiwania dochodu uzasadniającego oddanie w najem lub podnajem lokalu na czas nieoznaczony i najem socjalny lokalu; 3) zamieszkiwania w warunkach kwalifikujących wnioskodawcę do ich poprawy, w tym zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, w którym na jednego członka gospodarstwa domowego zamieszkującego z zamiarem stałego pobytu, przypada mniej niż: a) 6 m2 powierzchni pokoi w przypadku gospodarstwa wieloosobowego, b) 10 m2 powierzchni pokoi w przypadku gospodarstwa jednoosobowego. Jak stwierdził organ z akt sprawy wynika, że powierzchnia pokoi w zajmowanym przez wnioskodawczynię lokalu przekracza 6m2/10 m2 na jedną osobę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższy akt Prezydenta Miasta S. G. zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie "k.p.a." w zw. z § 6 ust. 4 pkt 2 lit. a uchwały poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i faktycznego sprawy, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonym akcie całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych sprowadzających się do konstatacji, że powierzchnia pokoi w zajmowanym przez skarżącą lokalu przekracza 6 m2 na jedną osobę, co jest wnioskiem nieuprawnionym, biorąc pod uwagę, że organ wadliwie uznał, że w lokalu skarżącej zamieszkuje jedynie pięć, a nie sześć osób. Wskazując na tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego aktu i uznanie, że doszło do spełnienia przez skarżącą kryterium z § 6 ust. 4 pkt 2 lit. a uchwały, ewentualnie uchylenie aktu w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz z wytycznymi zmierzającymi do ustalenia rzeczywistej liczby osób zamieszkałych w lokalu skarżącej. Nadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z akt sprawy nr [...] oraz z przesłuchania skarżącej oraz innych domowników skarżącej - jako świadków na okoliczność rzeczywistego zajmowania lokalu skarżącej przez sześć, a nie jak ustalił organ - pięć osób. Skarżąca wskazała, że we wniosku wszczynającym postępowanie błędnie wskazano, że w lokalu zamieszkuje jedynie pięć, a nie sześć osób. Okoliczność ta nie została odpowiednio zweryfikowana przez organ, co doprowadziło do niekorzystnego ustalenia, jakoby na jednego mieszkańca miało przypadać więcej niż 6 m2 powierzchni pokoi. Organ winien był dokonać odpowiedniego ustalenia stanu faktycznego, zgodnego z zasadą poszanowania prawdy materialnej, co wynika z art. 7 i art. 77 k.p.a. Jak wyjaśniła skarżąca w momencie składania wniosku, jak też obecnie, w mieszkaniu zamieszkują następujące osoby: A. C, P. C, S. C, K. G., S. G. i O. O. Skarżąca przywołała też stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie oznaczonej numerem [...]. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że przy podejmowaniu zaskarżonego aktu zastosowanie miał przepis § 6 w zw. § 41 uchwały Rady Miasta Gdańska w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych. Obowiązek określenia przez Radę Miasta Gdańska ww. kryteriów w uchwale w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy wynika z przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Jednym z kryteriów, które należy spełnić ubiegając się o najem lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy Miasta jest kryterium powierzchni w miejscu obecnego zamieszkiwania (§ 6 ust. 4 pkt 2 uchwały), tj. zamieszkiwanie w lokalu mieszkalnym, w którym na jednego członka gospodarstwa domowego zamieszkującego z zamiarem stałego pobytu przypada mniej niż 6 m2 powierzchni pokoi w przypadku gospodarstwa wieloosobowego i 10 m2 powierzchni pokoi w przypadku gospodarstwa jednoosobowego. Na podstawie informacji zawartych we wniosku oraz dołączonych do niego dokumentów ustalono, że dochód gospodarstwa domowego skarżącej z okresu trzech miesięcy przed dniem złożenia wniosku wyniósł 367,90 zł na osobę. Jak wynika z punktu III wniosku wypełnionego przez A. C właścicielkę lokalu przy ul. P. [...], w którym zamieszkuje skarżąca wraz z rodziną, powierzchnia mieszkalna tego lokalu wynosi 33 m2 i mieszka w nim 5 osób, co daje 6,6 m2 na osobę. Fakt, że w przedmiotowym lokalu zamieszkuje 5 osób wynika również z uzasadnienia wniosku (w punkcie I wniosku). W świetle tych ustaleń organ uznał, że skarżąca nie spełniła kryteriów do otrzymania pomocy z mieszkaniowej z zasobu Gminy Miasta, ani też z zasobów TBS, o czym poinformowano skarżącą zaskarżonym aktem. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego organ wyjaśnił, że wnioski o najem lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy rozpatrywane są na podstawie ustawy o ochronie praw lokatorów oraz wydanej w oparciu o jej przepisy uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, która to uchwała powinna określać m.in. tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali. Ustawa o ochronie praw lokatorów nie przewiduje rozpatrywania wniosków o najem lokalu w formie decyzji administracyjnej, ani nie odsyła do stosowania przepisów k.p.a. w tym zakresie, na co wskazuje również orzecznictwo sądów administracyjnych. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia przepisów k.p.a. Odnosząc się do zarzutu wadliwego uznania, że w lokalu łącznie ze skarżącą zamieszkuje 5, a nie 6 osób organ wskazał, że w świetle § 15 ust. 1 przedmiotowej uchwały Rady Miasta Gdańska osoby ubiegające się o najem lokalu zobowiązane są do złożenia wniosku oraz udokumentowania spełnienia kryteriów kwalifikujących. Rozpatrzenie wniosku o pomoc mieszkaniową nie polega więc na uznaniu organu, ale na ocenie danych zawartych we wniosku pod kątem spełnienia kryteriów określonych w uchwale Rady Miasta Gdańska i ich udokumentowania. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku podała , że w mieszkaniu zamieszkuje 5 osób. To twierdzenie skarżącej zostało potwierdzeniem właściciela lokalu – A. C w punkcie III wniosku, z którego wyraźnie wynika, że ilość osób zamieszkujących w lokalu wynosi 5. Skoro zapisy we wniosku, zarówno w jego uzasadnieniu, jak i w punkcie III potwierdzonym przez właściciela w zakresie ilości osób zamieszkujących lokal, którego właścicielem jest A. C, były spójne, a oświadczenia w tym zakresie nie budziły wątpliwości rozpatrującego wniosek organu, to nie było podstaw do ich kwestionowania czy dodatkowego sprawdzania. Organ wyjaśnił nadto, że skarżąca po złożeniu wniosku (co miało miejsce w dniu 22 czerwca 2020 r.) nie informowała o pomyłce, nie prostowała ani nie uzupełniała wniosku, lecz dopiero w skardze stwierdziła, że w lokalu zamieszkuje nie pięć , ale sześć osób. Zdaniem organu wykazanie tej okoliczności zeznaniami skarżącej oraz świadków na etapie postępowania sądowoadministracyjnego jest niedopuszczalne. Na podstawie wniosku potwierdzonego przez właściciela lokalu prawidłowo oceniono, że skoro w zajmowanym przez skarżącą lokalu zamieszkuje pięć osób, to powierzchnia mieszkalna w tym lokalu przekracza 6 m2 na osobę. Stanowisko organu zostało wyczerpująco uzasadnione. W piśmie z dnia 26 listopada 2021 r., ustanowiony dla skarżącej pełnomocnik z urzędu, podtrzymując twierdzenia, zarzuty i wnioski skargi (poza wnioskiem o przesłuchanie świadka), wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu na podstawie art. 146 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. wraz z uznaniem uprawnienia skarżącej na podstawie art. 146 § 2 p.p.s.a., względnie o uchylenie zaskarżonego aktu w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wraz z zobowiązaniem organu do wydania aktu w określonym terminie i wskazaniem sposobu rozstrzygnięcia, o czym mowa w art. 145a § 1 p.p.s.a. Nadto pełnomocnik skarżącej z urzędu wniósł o zarządzenie stawienia się skarżącej osobiście na rozprawę celem złożenia przez nią wyjaśnień w trybie art. 106 § 2 zd. pierwsze p.p.s.a., w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy, a ponadto wniósł o wezwanie A. C do złożenia dokumentu prywatnego w postaci podpisanego przez nią oświadczenia o liczbie osób zamieszkujących lokal mieszkalny położony przy ul. P. [...] w G. na dzień wydania zaskarżonego aktu oraz na dzień złożenia przez nią tegoż oświadczenia. Pełnomocnik skarżącej z urzędu wskazał, że stan zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym położonym przy ul. P. [...] w G. przez jedynie 5 osób, co przekłada się na 6,6 m2 na osobę, nie odpowiada prawdzie, a zatem przesłanka negatywna z § 6 ust. 4 pkt 2 lit. a uchwały Rady Miasta Gdańska w rzeczywistości nie występuje, a w konsekwencji zaskarżony akt organu powinien być odmiennej treści. Skarżąca nie wyklucza, że w treść złożonego do organu wniosku wkradł się błąd o istotnym znaczeniu, który po zapoznaniu się z treścią zaskarżonego aktu został przez skarżącą wykryty i w trybie sądowej kontroli działania organów administracji publicznej może zostać, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w odpowiednim zakresie, naprawiony poprzez uwzględnienie skargi i uznanie wyrokiem uprawnienia skarżącej, bądź poprzez uchylenie aktu wraz ze zobowiązaniem organu do wydania aktu określonej treści. Do zmiany stanu zamieszkiwania w ww. lokalu z pięciu osób na sześć osób mogło również dojść już po złożeniu wniosku z dnia 22 czerwca 2020 r. przez skarżącą, jednakże stan faktyczny sprawy winien być ustalony na dzień zakończenia postępowania. Zatem zaskarżony akt jest nieprawidłowy, bo oparty na nieaktualnych informacjach, choć przekazanych przez samą skarżącą, ale niemal rok przed wydaniem aktu, co winno skłonić organ do podjęcia działań zmierzających do potwierdzenia, czy stan ten nie uległ zmianie (tym bardziej, że stan ten wykluczał uwzględnienie wniosku skarżącej), a czego nie uczyniono. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Na wstępie stwierdzić należy, że zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego z zasobów gminy może być, zgodnie z obowiązującą w danej gminie regulacją, poprzedzone aktem o charakterze administracyjnym. Przy ocenie działania organów należy mieć na uwadze procedurę przewidzianą w tym zakresie w uchwale konkretnej gminy, dotyczącej zasad wynajmowania lokali mieszkalnych. Akt taki podlega więc kognicji sądów administracyjnych i jest aktem z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329) - dalej jako: "p.p.s.a." ( patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2021r. sygn. akt III OSK 3437/21 ). W rozpoznawanej sprawie organ, jako podstawę prawną , powołał § 41 uchwały nr XIII/264/19 Rady Miasta Gdańska z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta Gdańska oraz zasad udzielania pomocy mieszkaniowej w wynajęciu lokali mieszkalnych w zasobach Towarzystw Budownictwa Społecznego. W świetle tego przepisu wnioski osób umieszczonych na wykazach osób zakwalifikowanych do uzyskania pomocy mieszkaniowej na podstawie przepisów uchwały nr XXII/651/04 Rady Miasta Gdańska z dnia 25 marca 2004 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Gdańska oraz zasad udzielania pomocy w wynajęciu takich lokali w zasobach Towarzystw Budownictwa Społecznego podlegają aktualizacji zgodnie z kryteriami, o których mowa odpowiednio w §6 ust.1-6 oraz §34 ust.2 i §34 ust.2 i §35 ust.1 niniejszej uchwały. Przepis art. 21 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów stanowi, że zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać w szczególności m.in. wysokość dochodu ( pkt 1) oraz warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy (pkt 2). Przepis § 6 uchwały stanowi: 1. Prawo do ubiegania się o najem lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta Gdańska przysługuje osobom, które łącznie spełniają kryteria: 1) zamieszkiwania z zamiarem stałego pobytu na terenie Gminy Miasta Gdańska; 2) uzyskiwania dochodu uzasadniającego oddanie w najem lub podnajem lokalu na czas nieoznaczony i najem socjalny lokalu; 3) zamieszkiwania w warunkach kwalifikujących wnioskodawcę do ich poprawy. Zgodnie z ust. 4 § 6 uchwały przez spełnienie kryterium, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 (...) rozumie się: 1) zamieszkiwanie w lokalu lub w miejscu, które zgodnie z ich podstawową funkcją nie mogą służyć do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, w tym niespełniających warunków technicznych wymaganych dla pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi; 2) zamieszkiwanie w lokalu mieszkalnym, w którym na jednego członka gospodarstwa domowego zamieszkującego z zamiarem stałego pobytu przypada mniej niż: a) 6 m2 powierzchni pokoi w przypadku gospodarstwa wieloosobowego, b) 10 m2 powierzchni pokoi w przypadku gospodarstwa jednoosobowego, z uwzględnieniem dodatkowej powierzchni 15 m2 dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w ustawie o dodatkach mieszkaniowych, a w przypadku lokali mieszkalnych składających się z jednego pomieszczenia, jak również w których strukturze jest pokój z aneksem kuchennym bez osobnego pomieszczenia kuchni powierzchnię pokoju pomniejsza się o 4 m2. Z powyższych przepisów wynika wyraźnie, że jednym z kryteriów, które należy spełnić ubiegając się o najem lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy Miasta, jest kryterium powierzchni w miejscu obecnego zamieszkiwania (§ 6 ust. 4 pkt 2 uchwały), tj. że na jednego członka gospodarstwa domowego zamieszkującego z zamiarem stałego pobytu przypada mniej niż 6 m2 powierzchni pokoi w przypadku gospodarstwa wieloosobowego i 10 m2 powierzchni pokoi w przypadku gospodarstwa jednoosobowego. Wskazać w tym miejscu należy, że – wbrew stanowisku strony skarżącej - do postępowań z zakresu uzyskania pomocy gminy w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych przepisy k.p.a. nie mają zastosowania. Przy ocenie działania organu uwzględnić należy natomiast procedurę przewidzianą w uchwale dotyczącej zasad wynajmowania lokali mieszkalnych. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie procedury tej nie naruszono. Podkreślić także trzeba, że każda gmina uchwala własne zasady wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład jej mieszkaniowego zasobu. Przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów określają pewne elementy, które każdorazowo należy uwzględnić w treści tego rodzaju uchwał, lecz uchwały poszczególnych gmin różnią się od siebie, bowiem niektóre kwestie dotyczące wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu mogą być unormowane przez nie odmiennie. W tej sytuacji prawidłowość działania organu wydającego kwestionowany akt należy oceniać przez pryzmat unormowań konkretnej uchwały. Nie było w niniejszej sprawie sporne, że gospodarstwo domowe skarżącej jest gospodarstwem wieloosobowym. Spór w niniejszej sprawie dotyczył natomiast tego, czy skarżąca spełnia kryterium powierzchni w miejscu obecnego zamieszkania, innymi słowy - czy na jedną osobę w jej gospodarstwie domowym przypada mniej niż 6 m2 powierzchni pokoi. Sporne było także, czy organ rozstrzygający o umieszczeniu konkretnego wnioskodawcy na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego powinien poprzestać na ocenie złożonego wniosku i dołączonych doń dokumentów, czy też powinien – m.in. z uwagi na odstęp czasowy między złożeniem wniosku a rozstrzygnięciem - dokonać weryfikacji aktualności danych, wskazanych we wniosku i oceny ich zgodności ze stanem faktycznym. W niniejszej sprawie, z uwagi na wcześniej przedstawione zmiany przepisów prawa, konieczne było podjęcie przez Radę Miasta Gdańska nowej uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych, a co za tym idzie - aktualizacji wniosków osób umieszczonych na wykazach osób zakwalifikowanych do uzyskania pomocy mieszkaniowej, zgodnie z aktualnymi kryteriami. Skarżąca informowana była szczegółowo o przyczynach aktualizacji, jej podstawach prawnych i konieczności złożenia nowego wniosku. Podstawą nieumieszczenia skarżącej na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego zaskarżonym skargą aktem był fakt, że powierzchnia pokoi w zajmowanym przez skarżącą lokalu przekracza 6 m² na jedną osobę. Organ przyjął, że mieszkanie- zgodnie z treścią wniosku skarżącej - zajmuje pięć osób. We wniosku z dnia 18 czerwca 2020 r. , który wpłynął do organu w dniu 22 czerwca 2020 r. , skarżąca wskazała: " Aktualnie mieszkam wraz z synem u mamy. Mieszkanie posiada dwa pokoje – w jednym pokoju mieszka mama, w drugim mieszkam z synem, wraz z moim rodzeństwem ( bratem i siostrą)". Matka skarżącej – A. C, w punkcie III druku tego wniosku , który wypełnia właściciel/zarządca , w rubryce dotyczącej ilości osób zamieszkujących wskazała "5", a prawdziwość danych potwierdziła swym podpisem złożonym w dniu 18 czerwca 2020 r., czyli w tym samym dniu, w którym wniosek podpisała skarżąca - wnioskodawczyni. W załącznikach do wniosku brak jest danych, pozwalających na poddanie w wątpliwość wskazanej liczby osób zamieszkujących. Skarżąca zarzuca, że we wniosku błędnie wskazano, że w lokalu zamieszkuje jedynie pięć, a nie sześć osób, a następnie okoliczność ta nie została odpowiednio zweryfikowana przez organ. Powołała się też na stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich wyrażonego w innej sprawie dotyczącej kwalifikowania wnioskodawców do pomocy mieszkaniowej. Pełnomocnik skarżącej dodatkowo wskazywał, że możliwa jest też sytuacja, że liczba osób zamieszkałych w przedmiotowym mieszkaniu zwiększyła się z pięciu do sześciu już po złożeniu wniosku przez skarżącą , a stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia powinien być ustalony na dzień zakończenia postępowania, czyli na dzień wydania zaskarżonego aktu. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego są chybione, bowiem, jak już wyżej wskazano, do tego rodzaju postępowań przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania. Sąd nie znalazł też podstaw do uznania, że organ wadliwie ustalił stan faktyczny, i - co za tym idzie – dokonał wadliwego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu organ nie miał podstaw do jakichkolwiek wątpliwości co do danych zawartych we wniosku , dotyczących ilości osób zamieszkujących w przedmiotowym lokalu. Skarżąca w odpowiedniej rubryce opisowo wskazała, ile osób mieszka w lokalu i kto zamieszkuje w poszczególnych pokojach. Taką samą ilość osób wskazała jej matka w tej części wniosku, która przeznaczona jest do wypełnienia przez właściciela/zarządcę lokalu. I wniosek skarżącej, i oświadczenie jej matki podpisane zostało tego samego dnia przez osoby spokrewnione, mieszkające w tym samym lokalu i posiadające taką samą wiedzę o liczbie zamieszkujących w lokalu osób. Zdaniem Sądu nie jest zatem prawdopodobne, by doszło do pomyłki w określeniu liczby zamieszkujących osób. Organ nie miał podstaw do powzięcia jakichkolwiek wątpliwości co do prawidłowości wskazanej liczby zamieszkujących osób , bowiem liczby te są identyczne, a we wniosku i w załącznikach do niego nie było żadnych danych , które mogłyby wskazywać na ich nieprawidłowość. Z treści uchwały nie wynika też, by organ miał obowiązek w jakikolwiek sposób weryfikować nie budzące żadnych wątpliwości dane, wskazane we wniosku. Nie można zgodzić się też z poglądem, że organ powinien dokonać weryfikacji złożonego przez skarżącą wniosku pod kątem jego aktualności na dzień podejmowania rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że obowiązek taki nie wynika z treści uchwały. Co więcej – dokonanie aktualizacji danych wskazanych we wniosku skarżącej na dzień podejmowania rozstrzygnięcia mogłoby doprowadzić do nierównego traktowania innych osób, które złożyły podobne wnioski. Z unormowań uchwały wynika, że organ powinien mieć na uwadze jedynie dane wskazane w złożonym wniosku i załącznikach. Treść § 15 uchwały brzmi bowiem następująco: 1. Osoby ubiegające się o najem lokalu na czas oznaczony lub nieoznaczony i najem socjalny lokalu zobowiązane są do złożenia wniosku oraz udokumentowania spełnienia kryteriów kwalifikujących określonych przepisami prawa, w tym niniejszą uchwałą. Wzór wniosku określa w drodze zarządzenia Prezydent Miasta Gdańska. 2. Właściwy wydział Urzędu Miejskiego w Gdańsku rejestruje udokumentowane wnioski osób, o których mowa w ust. 1 według kolejności zgłoszeń, nadając im kolejny numer i umieszczając niezbędne dane w rejestrze. W przypadku, gdy wniosek jest niekompletny, wyznacza się 14 dniowy termin na jego uzupełnienie. Ponadto spełnienie przez wnioskodawcę kryterium dochodu ocenia się na podstawie udokumentowanego średniego miesięcznego dochodu z okresu trzech kolejnych miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku ( § 6 ust.3 pkt 1 i 2 uchwały). Trudno zatem uznać, by inne kryteria - zamieszkiwanie z zamiarem stałego pobytu na terenie Gminy Miasta czy zamieszkiwanie w warunkach kwalifikujących wnioskodawcę do ich poprawy ( przez które rozumie się m.in. zamieszkiwanie w lokalu, w którym na jednego członka gospodarstwa domowego zamieszkującego z zamiarem stałego pobytu przypada mniej niż 6m² powierzchni pokoi ) miałyby być oceniane według stanu na dzień rozstrzygnięcia, nie zaś według stanu z dnia złożenia wniosku, szczególnie że już w chwili składania wniosku wnioskodawca ma obowiązek udokumentowania spełnienia kryteriów kwalifikujących. Należy też zwrócić uwagę na postanowienie §15 ust. 2 uchwały, z którego wynika, że rejestracji wniosków dokonuje się według kolejności zgłoszeń. W pewnych sytuacjach o kolejności osób umieszczonych na listach decyduje data złożenia wniosku (§16 ust.3 uchwały). Skoro już w momencie składania wniosku osoby wnioskujące powinny spełniać kryteria uprawniające do zakwalifikowania do zawarcia umowy, dokonanie swoistej aktualizacji danych zawartych we wniosku skarżącej mogłoby prowadzić do postawienia jej na uprzywilejowanej pozycji. Zdaniem Sądu nie jest też możliwe ( i nie wynika z postanowień uchwały) dokonanie przez organ weryfikacji wszystkich złożonych wniosków na dzień ich rozpatrywania. Konieczność pozyskania nowych danych wszystkich osób, które złożyły wnioski prowadziłoby do powtórzenia całego procesu weryfikacji wniosków, co sprawia, że takie działania byłyby nieracjonalne. Dokonanie oceny sytuacji wszystkich wnioskodawców musi mieć jakiś stały punkt i jest nim właśnie moment złożenia wniosku. Gdyby dane wskazane przez skarżącą we wniosku uległy dezaktualizacji przed jego rozpoznaniem konieczne byłoby , w ocenie Sądu, złożenie przez nią kolejnego wniosku, nie zaś "aktualizacja" wniosku dotychczasowego, skoro istotna jest kolejność zgłoszeń. W ocenie Sądu nie było podstaw do uwzględnienia wniosków strony skarżącej. Sąd nie dopatrzył się konieczności zarządzenia stawienia się skarżącej osobiście na rozprawie w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy przez złożenie przez nią wyjaśnień ( na podstawie art. 91 § 3 p.p.s.a. i art. 106 § 2 zd. pierwsze p.p.s.a. ). Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy i prezentowane przez stronę skarżącą stanowisko było jasne i nie wymagało dodatkowych wyjaśnień. Z kolei żądanie wezwania przez Sąd A. C. do złożenia przez nią dokumentu prywatnego w postaci podpisanego przez nią oświadczenia o ilości osób zamieszkujących lokal mieszkalny na dzień wydania zaskarżonego aktu i na dzień złożenia przez nią oświadczenia wykracza poza ramy dozwolonego przepisem art.106 § 3 p.p.s.a. działania sądu w zakresie przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów. Należy zgodzić się też ze stanowiskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę, że postępowanie przez sądem administracyjnym nie może zmierzać do ustalenia nowego stanu faktycznego. Przywoływane w skardze stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich ( [...]) dotyczy sprawy o sygn. akt II SA/Wa 1005/18. Jej stan faktyczny i prawny ( treść uchwały) był odmienny od występującego w sprawie niniejszej, wobec czego stanowisko to nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie podzielając zarzutów skargi i nie znajdując z urzędu podstaw do jej uwzględnienia, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przywołane wyżej orzeczenia sądów dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.