VII SA/Wa 2510/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. S. oraz małoletniego D. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2021 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania J. S., działającej w imieniu własnym oraz w imieniu małoletniego D. S., P. S., E. S. i P. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak: [...], odmawiającej zmiany ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., zmienionej w części dotyczącej w terminu decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. i decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanej przebudowy do stanu zgodnego z przepisami, tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez całkowite zamurowanie (cegła, pustak) lub wypełnienie luksferami, cegłą szklaną lub innym materiałem o podobnych właściwościach (odporności ogniowej E30), otworu okiennego o wymiarach ok. 1,67/1,6m, wykonanego od strony granicy z działką nr ew. [...], w ścianie szczytowej parteru istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...], w ostatecznym terminie do dnia 30 czerwca 2021 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Zawiadomieniem z dnia 30 października 2019 r. organ powiatowy poinformował o wszczęciu na żądanie J. S. postępowania administracyjnego w sprawie wykonanego okna w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. W toku kontroli przeprowadzonej dnia 14 listopada 2019 r. przez przedstawicieli organu powiatowego ustalono, że: "W ścianie szczytowej, zewnętrznej (w części parterowej) budynku murowanego od strony działki nr [...] wykonano okno z PCV, o wymiarach w świetle ścian ok. 1,60m (wys.) i ok. 1,67m (szer.) w odległości zmiennej ok. 2,1-2,3m do ogrodzenia z w/w działką sąsiednią." Na podstawie powyższych ustaleń PINB w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...], nałożył na E. S., P. S., P. S. oraz J. S. (jako stronę i przedstawiciela ustawowego małoletniego D. S.) obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanej przebudowy do stanu zgodnego z przepisami, tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez całkowite zamurowanie (cegła, pustak) lub wypełnienie luksferami, cegłą szklaną lub innym materiałem o podobnych właściwościach (odporności ogniowej E30), otworu okiennego o wymiarach ok. 1,67/1,6m, wykonanego od strony granicy z działką nr ew. [...], w ścianie szczytowej parteru istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...], w ostatecznym terminie do dnia 30 kwietnia 2020 r. Powyższa decyzja w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku została następnie - na wniosek zobowiązanych - zmieniona decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak: [...], decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], oraz decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...]. W dniu 29 czerwca 2021 r. do PINB w [...] wpłynął ponowny wniosek J. S. (działającej w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletniego D. S.), P. S., E. S. oraz P. S. o zmianę decyzji organu powiatowego Nr [...] w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku. Powyższy wniosek został ponowiony pismem z dnia 5 sierpnia 2021 r. Decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., znak: [...], organ powiatowy odmówił zmiany własnej ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., zmienionej w części dotyczącej terminu decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. i decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanej przebudowy do stanu zgodnego z przepisami, w ostatecznym terminie do dnia 30 czerwca 2021 r. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, z zachowaniem ustawowego terminu, wnieśli J. S., działająca w imieniu własnym oraz w imieniu małoletniego D. S., P. S., E. S. i P. S.. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2021 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że termin na wykonanie obowiązku nałożonego decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. był trzykrotnie był zmieniany na wniosek zobowiązanych w trybie art. 155 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Pojęcie "nabycia praw" użyte w przepisie art. 155 k.p.a. należy rozumieć szeroko, przyjmując, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabyła prawo" (wyrok NSA z dnia 27 maja 2003 r., sygn. akt: IV SA 3205/01). Konstrukcja przepisu art. 155 k.p.a. powoduje, że nie można w nim upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, niejako "w kolejnej instancji". Przedmiotem wniosku z dnia 28 czerwca 2021 r., ponowionego pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. jest decyzja PINB w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nakładająca na współwłaścicieli budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. .. w miejscowości [...], gmina [...], obowiązek wykonania określonych czynności, mających na celu doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych przy w/w obiekcie do stanu zgodnego z prawem poprzez całkowite zamurowanie lub wypełnienie luksferami, cegłą szklaną lub innym materiałem o podobnych właściwościach (odporności ogniowej E30), otworu okiennego wykonanego od strony granicy z działką nr ew. [...]. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b., zgodnie z którym: "Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (...)". Użyty we wskazanym przepisie zwrot "określając termin" wskazuje, że w zakresie terminu decyzja oparta o art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. jest decyzją uznaniową, a zatem w tej części podlega zmianie w trybie art. 155 k.p.a. W uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia organ powiatowy wskazał, że kolejne wnioski dotyczące zmiany (przedłużenia) terminu, mają jedynie na celu odwlekanie w czasie wykonania obowiązku, nałożonego ostateczną decyzją PINB w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Wydłużenie terminu realizacji obowiązków powoduje akceptację stanu niezgodnego z prawem w dłuższym okresie. Wobec tego interes społeczny przemawia za tym, aby dorowadzenie obiekt do stanu technicznego zgodnego z prawem zostało zakończone jak najszybciej. Podkreślić również należy, że przedłużany kilka razy termin, w ocenie organu był wystarczający do realizacji obowiązków wyznaczonych w decyzji. Mimo panującej w kraju epidemii COVID-19, nie wstrzymano inwestycji budowlanych, a placówki urzędowe, sklepy (małe i wielkopowierzchniowe) są otwarte. Powoływanie się w dalszym ciągu na epidemię i ograniczenia z nią związane jest nieusprawiedliwione. Organ odwoławczy zaaprobował to stanowisko organu I instancji, wskazując, że u podstaw wydania przez organ powiatowy decyzji Nr [...] na postawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. legło ustalenie, że wykonany od strony granicy z działką nr ew. [...] otwór okienny znajduje się w odległości ok. 2,10-2,30 m od granicy, w związku z czym narusza przepisy odległościowe określone w § 12 rozporządzenia w Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ powiatowy zobligowany był do podjęcia czynności, mających na celu doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, tj. przepisami technicznymi, czego wyraz stanowi nakaz nałożony na współwłaścicieli budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...]. Termin wyznaczony w tym rozstrzygnięciu upływał dnia 30 kwietnia 2020 r., niemniej przez wzgląd na wniosek zobowiązanych z dnia 16 kwietnia 2020 r. i podnoszone w nim okoliczności związane z wybuchem pandemii COVID-19, został zmieniony do dnia 31 sierpnia 2020 r., a następnie do dnia 31 grudnia 2020 r. i do dnia 30 czerwca 2021 r. Tym samym termin na wykonanie w/w obowiązku wynosił 14 miesięcy. Zdaniem tut. organu zakres nałożonych na zobowiązanych obowiązków oraz powyżej wskazany termin ich realizacji umożliwiał wywiązanie się z niego, pomimo utrzymującego się stanu zagrożenia epidemiologicznego na terytorium kraju. W ocenie organu odwoławczego, dalsze wydłużanie terminu na realizację nakazanych robót, o ile leży w interesie wnioskodawców, to stałoby w sprzeczności z interesem społecznym, który wprawdzie nie jest pojęciem zdefiniowanym, jednakże nie należy go odczytywać w oderwaniu od zasad współżycia społecznego. Kolejna zmiana terminu określonego w decyzji PINB w [...] Nr [...] powodowałaby przedłużenie stanu naruszenia prawa (w zakresie przepisów odległościowych) skutkującego naruszeniem interesu prawnego innej strony postępowania (właściciela działki nr ew. [...]). Ponadto uwzględnienie rozpatrywanego wniosku prowadziłoby w ocenie tut. organu do złagodzenia restrykcyjności art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., co pozostawałoby w sprzeczności z wolą ustawodawcy. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. S., działająca w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletniego D. S., zaskarżając ją w całości i podnosząc zarzuty naruszenia art. 7, art. 8 § 2 i art. 10 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji WINB i PINB w całości i przekazanie ich do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi wskazała, że zamieszkuje w przedmiotowym budynku z siedmioosobową rodziną i zależy jej na zdrowiu bliskich. Nie chce ryzykować narażania ich zdrowia w bezpośrednim kontakcie z osobami przypadkowymi. PINB przedłużył już wcześniej termin zamurowania okna ze względu na panującą powszechnie chorobę i skarżąca uważa, że teraz jest to również niemożliwe. Przesłanki są takie same, pandemia nie ustępuje, a podniesiony argument że w kraju wiele instytucji prowadzi swoją działalność jest mało przekonywujący, bo wszędzie jest w miarę możliwości praca wykonywana ze szczególnym zabezpieczeniem np. stosowana jest praca zdalna. Skarżąca podniosła, że ma problem ze znalezieniem wykonawcy robót, gdyż każdy odmawiał przyjęcia zlecenia, twierdząc, że są to zbyt małe roboty. Okno w obecnym stanie nie stwarza żadnego zagrożenia ani bezpieczeństwu mienia, ani bezpieczeństwu i zdrowiu ludzi. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że sprawa przedłużenia terminu wynika wyłącznie z uznaniowości organu, a zatem interes społeczny inwestorów - zgodnie z art. 7 k.p.a. - powinien być uwzględniony. W myśl art. 8 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Stan faktyczny i prawny nie zmienił się przy podejmowaniu kolejnych przedłużeń terminów zamurowania okna, a zatem decyzje są podjęte z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli odnośnie utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw. Ponadto pominięto art. 10 k.p.a. zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu w obu instancjach nadzoru budowlanego, która mówi, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Niewątpliwie epidemia COVID-19 jest siłą wyższą nawet w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W czasie takim zawsze powinno się kierować innymi względami i człowiek oraz jego zdrowie powinno być wartością najwyższą. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 11 lutego 2022 r. uczestnik postępowania J. S. wskazał, że zgodził się na rozbudowę budynku na sąsiedniej nieruchomości pod warunkiem, że w ścianie szczytowej nie będzie okna. Wskazał, że cały remont budynku przeprowadzono w trakcie pandemii i można było zabezpieczyć rodzinę przed skutkami remontu i pandemii. Uczestnik wskazał, że nakazane decyzją roboty budowalne są krótkotrwałe i mogą być wykonane przez poprzedniego wykonawcę tych robót. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że nie narusza ona prawa. Kontrolowana decyzja dotyczy zmiany ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., zmienionej w części dotyczącej w terminu decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. i decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanej przebudowy do stanu zgodnego z przepisami, tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez całkowite zamurowanie (cegła, pustak) lub wypełnienie luksferami, cegłą szklaną lub innym materiałem o podobnych właściwościach (odporności ogniowej E30), otworu okiennego o wymiarach ok. 1,67/1,6m, wykonanego od strony granicy z działką nr ew. [...], w ścianie szczytowej parteru istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Termin wykonania obowiązków nałożonych na inwestorów decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. został wyznaczony na dzień 30 kwietnia 2020 r. Następnie termin ten był zmieniany trzema decyzjami PINB: z dnia [...] kwietnia 2020 r., z dnia [...] sierpnia 2020 r. i z dnia [...] stycznia 2021 r. i w tej ostatniej decyzji został wyznaczony na dzień 30 czerwca 2021 r., a więc został przedłużony skarżącym łącznie o 14 miesięcy. W dniu 29 czerwca 2021 r. do organu I instancji wpłynął kolejny wniosek J. S. (działającej w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletniego D. S.), P. S., E. S. oraz P. S. o zmianę decyzji organu powiatowego Nr [...] w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku. Organ I instancji - decyzją z dnia z dnia [...] sierpnia 2021 r. - odmówił zmiany własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. w zakresie terminu wykonania obowiązku. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia [...] października 2021 r. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 155 k.p.a. Zgodnie z jego treścią decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 155 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: 1) zakończenie postępowania administracyjnego decyzją ostateczną, na mocy której strona nabyła prawo; 2) wszystkie strony postępowania wyraziły zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, 3) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, 4) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawiają interes społeczny lub słuszny interes strony (patrz: wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2020 r., II OSK 3723/19, CBOIS; Andrzej Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", WKP 2020, pkt 13 do art. 155). W ocenie Sądu, organy obu instancji rozpatrujące tę sprawę prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do kolejnej zmiany terminu wykonania przez inwestorów obowiązku zamurowania lub wypełnienia luksferami, cegłą szklaną lub innym materiałem o podobnych właściwościach otworu okiennego w budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...]. Termin ten został już przedłużony inwestorom w odniesieniu do terminu pierwotnego o 14 miesięcy. Dalsze jego przedłużanie powoduje akceptację stanu niezgodnego z prawem w dłuższym okresie. Interes społeczny oraz interes uczestnika postępowania przemawia za tym, aby doprowadzenie obiektu do stanu technicznego zgodnego z prawem nastąpiło jak najszybciej. Sąd podziela stanowisko organu, że przedłużany kilka razy termin był wystarczający do realizacji obowiązków wyznaczonych w decyzji, zwłaszcza, że - jak nawet wskazano w skardze – są to krótkotrwałe, drobne roboty budowlane. W ocenie Sądu, inwestorzy są w stanie tak zorganizować ich wykonanie, aby zapobiec ewentualnemu zakażeniu. W związku z powyższym Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że w tej sprawie doszło do naruszenia przez organy art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu stron postępowania. Fakt, iż organ I instancji do tej pory trzykrotnie przedłużał inwestorom termin wykonania obowiązku nie oznacza, że odmawiając zmiany decyzji w tym zakresie w wyniku czwartego wniosku skarżących, naruszył art. 8 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Przez utrwaloną praktykę należy przy tym rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Nie można uznać za utrwaloną praktykę trzykrotnej zmiany terminu wykonania obowiązku przez organ nadzoru budowlanego, gdyż w każdym przypadku organ ocenia okoliczności faktyczne przedstawione we wniosku o zmianę decyzji, a tej sprawie prawidłowo uznał, że nie dawały one podstaw do kolejnej zmiany terminu. Przyjmując, że skoro organ kilka razy zmienił inwestorom termin wykonania obowiązku, to nadal taką praktykę powinien stosować, prowadziłoby do tego, że obowiązek nałożony ostateczną decyzją nie zostałby wykonany. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. wskazać należy, iż skarżąca nie wykazała na czym konkretnie polegało naruszenie tego przepisu w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, Sąd nie mógł więc odnieść się do tego zarzutu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).