II SA/Po 709/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2022 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "Samorządowe Kolegium Odwoławcze" lub "organ") po rozpoznaniu odwołania S. M. i D. S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta O. z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na części działki nr [...] obręb Ś.. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył następujące ustalenia faktyczne sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2021 r. organ I instancji ustalił, na wniosek P. sp. z o.o., lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sieci [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na części działki nr [...], obręb U.. Od powyższej decyzji odwołanie, w ustawowym terminie złożył S. M. oraz D. S.. Każdy z odwołujących wskazał, iż jest niezadowolony z decyzji. Powodem odwołania były m.in. niepokój o jakość zdrowia po przebytych chorobach własnych, nadmierne promieniowanie fal elektromagnetycznych, grunt przy planowanej inwestycji służy wypoczynkowi, przy takiej antenie będzie to niemożliwe, anteny będą miały negatywny wpływ na samopoczucie, działka odwołującego stanie się mało atrakcyjna przy sprzedaży. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż przedmiotem sprawy jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - bezobsługowej stacji telefonii komórkowej, wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293, z późn. zm. - dalej jako "ustawa", "ustawa planistyczna" lub "u.p.z.p"). Organ podniósł, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dalej jako "rozporządzenie" (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) wskazuje na szczegółowy katalog inwestycji mogących znaczącą wpływać na środowisko. Organ wyjaśnił, iż z akt sprawy wynika, że planowana inwestycja obejmuje 9 anten: - sektor 1) na azymucie 70 stopni (3 anteny). Antena nr [...] o mocy 479 W, antena nr [...] o mocy 437 W+ 617 W (1053), antena nr [...] o mocy 437 W. Łączna moc sektorowych na tym azymucie wynosi 479 W+1053W +437 W = 1969 W. - sektor 2) na azymucie 190 stopni (3 anteny). Antena nr [...] o mocy 479 W, antena nr [...] o mocy 437 W+ 617 W (1053), antena nr [...] o mocy 437 W. Łączna moc sektorowych na tym azymucie wynosi 479 W+1053W +437 W = 1969 W. - sektor 3) na azymucie 290 stopni (3 anteny). Antena nr [...] o mocy 479 W, antena nr [...] o mocy 437 W+ 617 W (1053), antena nr [...] o mocy 437 W. Łączna moc sektorowych na tym azymucie wynosi 479 W+1053W +437 W = 1969 W. Zatem planowana inwestycja nie spełnia żadnej z w/w przesłanek z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia albowiem moc pojedynczej anteny (jak również wszystkich anten na danym sektorze) jest mniejsza niż 2000 W. Inwestycja nie kwalifikuje się zatem do inwestycji mogący zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Kolegium nie istnieją przeszkody prawne (wynikające z przepisów odrębnych) do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a w takiej sytuacji - jak wynika wprost z art. 56 ustawy planistycznej - organ wydania decyzji nie może odmówić. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, iż zaskarżona decyzja odpowiada również wymaganiom z art. 54 pkt 1 - 3 u.p.z.p., tj. określa rodzaj inwestycji (budowa stacji bazowej), funkcje zabudowy i zagospodarowania terenu, warunki i wymagania ładu przestrzennego, ochronę środowiska, zdrowia ludzi obsługę w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Wobec tego, iż pojedyncza moc anteny dla anten nr [...], wynosi 437 W, należało rozważyć czy w sprawie nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 8 b), tj. czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Nadto pojedyncza moc anteny dla anten nr [...], wynosi 1053 W, należało rozważyć czy w sprawie nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 8 d), tj. czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło również, iż nawet gdyby zsumować anteny na danym sektorze to łączna moc sektorowych na tym azymucie wynosi 479 W +1053 W + 437 W = 1969 W. Wartość 1969 W mieści się także w dyspozycji § 3 ust. 1 pkt 8 d) rozporządzenia tj. odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Jak wynika z akt sprawy, tj. z mapy ewidencyjnej w odległości 70 metrów od środka elektrycznego na podanych azymutach nie znajduje się żadna zabudowa. Z załącznika graficznego wynika, iż azymut 70 stopni (anteny nr [...]) obejmuje działki nr [...] w ich niezabudowanych częściach. Azymut 190 stopni obejmuje działkę 620 w jej niezabudowanej części oraz działkę 621 niezabudowaną. Azymut 290 stopni obejmuje działki nr [...] w ich niezabudowanych częściach. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przesądza o prawie do rozpoczęcia budowy. Budowę można rozpocząć dopiero na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ta z kolei może być wydana jedynie inwestorowi, który m.in wykaże się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł D. S. podnosząc, iż nie zgadza się aby antena stała na działce [...] ponieważ są tam wybudowane stodoły. Skarżący wskazał, iż ma tam ogródek wypoczynkowy i będzie rozbudowywał stodołę jeszcze bliżej stacji. Ponadto skarżący wskazał, iż nie dostał żadnego pouczenia, że może się odwołać od decyzji oraz iż w sprawie nie przeprowadzono pomiarów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] października 2021 r., sygn. akt. II SPP/Po [...] odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie zatem z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (ust. 3). Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Gminy i Miasta ustalającej warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Podstawą prawną działań organów w niniejszej sprawie były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej w skrócie "u.p.z.p."). Stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uszczegółowienie tej regulacji następuje w art. 50 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa na podstawie uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli nie stwierdzi niezgodności zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, to obowiązany jest wydać decyzję zgodną z żądaniem inwestora, natomiast może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej. Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma więc obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Wynika to z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Jednocześnie pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Dotyczy to także obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, jeżeli ta wymagana jest dla planowanego przedsięwzięcia. Zauważyć przy tym należy, że stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm. – dalej jako "u.u.i.ś.") uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (albo o warunkach zabudowy), czy pozwolenia na budowę, obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na lokalizację bądź realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawierają przepisy obowiązującego w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019r., poz. 1839, dalej "rozporządzenie"). W świetle przytoczonych przepisów u.u.i.ś. oraz obowiązującego rozporządzenia, przyjmując za kryterium podziału istnienie i charakter (obligatoryjny bądź fakultatywny) obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania, można wyróżnić trzy kategorie planowanych przedsięwzięć: - przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 2 rozporządzenia – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest zarówno uzyskanie decyzji środowiskowej, jak i przeprowadzenie oceny oddziaływania; - przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 3 rozporządzenia– dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest tylko uzyskanie decyzji środowiskowej, natomiast obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania może zostać nałożony w konkretnym przypadku przez właściwy organ; - tzw. przedsięwzięcia podprogowe – tj. przedsięwzięcia rodzajowo tożsame z przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ale nie osiągające wartości progowych (dolnego progu) określonych w § 3 rozporządzenia – dla których nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania, ani uzyskanie decyzji środowiskowej (por. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 112). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzania instalacje radiokomunikacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz – których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny osiąga moce nie mniejsze niż określone w tych przepisach, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w osi głównej wiązki promieniowania anteny w także tam wskazanej odległości (zależnej od mocy anten) od środka elektrycznego – kwalifikują się do kategorii "przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 rozporządzenia) albo "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisku" (§ 3 rozporządzania). Regulacje określające, kiedy instalacja radiokomunikacyjna zalicza się do "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" według rozporządzenia są stosunkowo proste. Kwalifikacja taka zależy od ustalenia, czy promieniowanie pojedynczych anten, w określonych odległościach zależnych od mocy równoważnej mocy promieniowanej izotropowo owych pojedynczych anten, znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Aby to ustalić koniecznie więc należy znać: – równoważną moc promieniowaną izotropowo (Equivalent Isotropical Radiated Power - EIRP) pojedynczej anteny (od niej zależy odległość, w jakiej bada się występowanie miejsc dostępnych dla ludności) oraz – jej ukierunkowanie, a więc azymut i w szczególność nachylenie (przyjęło się je określać mianem angielskojęzycznego określania "tilt"). Parametr nachylenia bądź maksymalnego nachylenia jest bardzo ważny, gdyż pochylenie anten może powodować skierowanie osi głównej ich wiązek w kierunku gruntu lub budynków; wówczas to potencjalnie oś główna, na danej odległości, może osiągnąć miejsca dostępne dla ludności i to pomimo, że z reguły anteny instalowane są na kilkudziesięciometrowych masztach. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, iż planowana inwestycja obejmuje 9 anten: - sektor 1) na azymucie 70 stopni (3 anteny). Antena nr [...] o mocy 479 W, antena nr [...] o mocy 437 W+ 617 W (1053 W), antena nr [...] o mocy 437 W. - sektor 2) na azymucie 190 stopni (3 anteny). Antena nr [...] o mocy 479 W, antena nr [...] o mocy 437 W+ 617 W (1053 W), antena nr [...] o mocy 437 W. - sektor 3) na azymucie 290 stopni (3 anteny). Antena nr [...] o mocy 479 W, antena nr [...] o mocy 437 W+ 617 W (1053 W), antena nr [...] o mocy 437 W. Tym samym zgodzić należy się, iż planowana inwestycja nie spełnia żadnej z w/w przesłanek z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia albowiem moc pojedynczej anteny jest mniejsza niż 2000 W. Inwestycja nie kwalifikuje się zatem do inwestycji mogący zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Z tych też względów oceny przedmiotowej inwestycji należało dokonać z punktu widzenia § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczone zostały instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny – przy czym również w tym przypadku prawodawca zastrzegł, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W tym miejscu wskazać należy, iż w orzecznictwie istnieje spór, co do kwestii konieczności "kumulacji mocy anten". Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd reprezentowany m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2021r., sygn. akt III OSK 3455/21 (CBOSA), iż brak jest podstaw do sumowania mocy poszczególnych anten. W uzasadnieniu powyższego wyroku NSA wskazał, że zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wymaga ustalenia, że obok projektowanego przedsięwzięcia mamy jeszcze do czynienia z dodatkowym przedsięwzięciem. Z treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że chodzi o uwzględnienie parametrów planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, realizowanego na terenie tego samego zakładu. Natomiast nie dotyczy to tego samego przedsięwzięcia, w tym przypadku osobno każdej z dziewięciu anten. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, że przedsięwzięcie analizowane przez organy może być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania. Należy bowiem odróżnić etap planowania i realizacji przedsięwzięcia od etapu jego użytkowania. Możliwe jest zatem pominięcie przy kwalifikacji przedsięwzięcia minimalnego oraz maksymalnego technicznie możliwego pochylenia anteny, ponieważ to inwestor deklaruje parametry planowanego do realizacji przedsięwzięcia. W konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny wykraczająca poza wskazane obecnie parametry (i jednoznacznie określone w osnowie decyzji organu odwoławczego) będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie. Po drugie, § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że jeden z parametrów charakteryzujących wymienione tam przedsięwzięcie – równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznacza się dla pojedynczej anteny i to także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Norma z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia jest przepisem szczególnym w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Ten ostatni przepis ma zastosowanie do wszystkich przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1, których zaliczenie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zależy od określonych w tym przepisie progów (np. napięcie znamieniowe nie mniejsze niż 110 kV, ilość betonu nie mniejsza niż 15 t, zdolność produkcyjna nie mniejsza niż 10.000 mł drewna na rok). Nie ma jednak zastosowania do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8, ponieważ w tym przypadku – jak wynika z części końcowej tego przepisu – parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametr, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie ustala się przez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację. W zdaniu końcowym § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia normodawca stanowi, że tak samo postępuje się także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Oznacza to, że jeżeli instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna jest planowana na terenie zakładu lub obiektu, gdzie znajduje się już realizowana lub zrealizowana taka instalacja, to parametr, od którego zależy zaliczenie planowanej instalacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), też się ustala dla pojedynczej anteny, a nie poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten z planowanej instalacji oraz innej (innych) instalacji realizowanej lub zrealizowanej na terenie tego samego zakładu lub obiektu. W ocenie NSA, którą podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, nie można stwierdzić, że normodawca przewidział możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. Sąd I instancji, (podobnie jak organ) nie był uprawniony do "poprawiania" normodawcy z tego powodu, że jest przekonany, że przyjęte w rozporządzeniu przepisy nie uwzględniają właściwie zjawisk fizycznych, których dotyczą, np. zjawiska superpozycji fal elektromagnetycznych, ich kumulacji lub nakładania się. Wobec powyższego podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jako mogącego (zawsze albo potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko, jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny . Na marginesie Sąd wskazuje, iż nawet gdyby przyjąć odmienną wykładnię omawianych regulacji i zsumować moc anten, to i tak w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z inwestycją mogąca potencjalnie oddziaływać na środowisko, gdyż łączna moc anten skierowanych w jednym kierunku wynosi 1969 W, a więc mniej niż 2000 W. Wobec powyższego skoro pojedyncza moc anten nr [...] wynosi 479 W, a anten 3,8,9 wynosi 437 W, to należało rozważyć czy w sprawie nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 8 c) rozporządzenia, tj. czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. A w odniesieniu do anten nr [...] o pojedynczej mocy 1053 W, należało rozważyć czy w sprawie nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 8 d) rozporządzenia, tj. czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Należy pamiętać, iż łączna moc anten sektorowych na jednym azymucie wynosi 1969 W, a wartość ta mieści się także w dyspozycji § 3 ust. 1 pkt 8 d) rozporządzenia. Jak wskazują akta sprawy na terenach występowania głównych wiązek promieniowania nie występują miejsca dostępne dla ludności. Fakt ten dokumentuje znajdująca się w Kwalifikacji przedsięwzięcia mapa obrazująca widok osi głównych wiązek promieniowania anten. Z akt sprawy wynika, iż przy zawieszeniu na wysokości 58,5m anten skierowanych na azymut 70?, 190? i 290?, przy mocy dla pojedynczej anteny 479, 1053, 437 W, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności w odległości odpowiednio nie większej niż 40 i 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania pojedynczej anteny. Stosownie do treści art. 124 ust 2. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1219, dalej "P.o.ś") przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Zaakcentować trzeba, że przez określenie "miejsc dostępnych dla ludności", o którym mowa w art. 124 ust. 2 P.o.ś. oraz w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć, w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. W okolicznościach badanej sprawy ustalono, że teren na którym planuje się lokalizację stacji bazowej jest niezabudowany, a tereny przyległe stanowią tereny rolnicze. Zebrany materiał dowodzi zatem, że miejsca dostępne dla ludności - w rozumieniu art. 124 ust 2. P.o.ś. - nie znajdują się w określonych przepisami rozporządzenia odległościach od środka elektrycznego, w osi głównej wiązek promieniowania anten. Sąsiedztwo inwestycji stanowią pola uprawne, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa zagrodowa, co wynika ze znajdujących się w aktach map jak i wypisów z ewidencji gruntów. Należy pamiętać, iż dla tego obszaru nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tak więc ewentualne inwestycje będą realizowane na podstawie decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa, która nakazuje określać wysokość budynków jako przedłużenie wysokości budynków sąsiednich albo średniej z analizowanego obszaru. Ponadto analizując również kwestię możliwości powstania zgodnie z przepisami przyszłej zabudowy należy pamiętać, iż przy uwzględnieniu maksymalnego pochylenia poszczególnych anten wiązka promieniowania będzie znajdować się na wysokości 41,9 m n.p.t.. Z powyższych względów mając na uwadze charakter zabudowy na działkach sąsiednich tj. zabudowę gospodarczą i mieszkaniową jednorodzinną Sąd uznał, iż mało prawdopodobne jest aby w przyszłości w pobliżu anten tj. w odległości mniejszej niż 70 m od anteny powstały budynki o wysokości przekraczającej 40 metrów. Tym samym prawidłowo organy przyjęły, iż w odległościach 40 i 70 m od środka elektrycznego nie występują miejsca dostępne dla ludności, co prowadzi do wniosku, iż nie mamy do czynienia z inwestycją mogącą potencjalnie oddziaływać na środowisko. Odnosząc się natomiast do podnoszonych w skardze kwestii planowanej rozbudowy stodoły wskazać należy, iż zgodnie z art. 122a ust. 1 P.o.ś. prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: 1) bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia; 2) każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie; 3) każdorazowo w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia. Wobec powyższego zmiana istniejącego stanu zagospodarowania terenu skutkująca zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia czy też zmiana warunków pracy instalacji pociąga za sobą konieczność wykonania pomiaru poziomów pól elektromagnetycznych. W niniejszej sprawie warto również odnotować, iż karta informacyjna przedsięwzięcia co prawda jest dokumentem prywatnym, to jednak przysługuje jej szczególna wartość dowodowa, wynikająca z kompleksowego charakteru analizy planowanego przedsięwzięcia. Jak przyjmuje się w orzecznictwie: "Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia" (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., II OSK 713/16, LEX nr 2435556). Zatem w sytuacji gdy karta informacyjna jest kompletna i spójna oraz spełnia wymagania ustawowe, to organ nie ma podstaw do jej kwestionowania poprzez przeprowadzanie dodatkowego postępowania dowodowego. O ile zatem skarżąca chciałaby skutecznie zakwestionować ustalenia raportu, musiałaby przedstawić dokument sporządzony przez osobę dysponująca fachową wiedzą i podważający ten dokument. W ocenie składu orzekającego karta informacyjna jest spójna i kompletna. Zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69. W ocenie Sądu przedstawiona przez inwestora karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera wszystkie elementy niezbędne przy tego typu inwestycji, a w szczególności dane o rodzaju, cechach, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, rodzaju technologii, rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz korytarzach ekologicznych, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 54 pkt 1 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji. Zgodnie natomiast z art. 54 pkt 2 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. W przypadku kiedy inwestycją celu publicznego ma być stacja bazowa telefonii komórkowej w celu zrekonstruowania normy prawnej określającej treść decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego konieczne jest odwołanie się do treści innych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja lokalizacyjna, składająca się z tych wszystkich koniecznych elementów wiąże, w myśl art. 55 u.p.z.p. organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Istotne jest, że ustawodawca w cytowanym art. 52 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. wymaga wskazania parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Skoro zaś przedmiotem treści rozstrzygnięć decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego jest rodzaj inwestycji, a następnie między innymi warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, to trudno sobie wyobrazić, aby racjonalny ustawodawca posługując się w art. 52 ust. 2 pkt lit. c ustawy pojęciem parametrów technicznych i w art. 54 pkt 1, pkt 2 lit. c), d) u.p.z.p. pojęciem rodzaju inwestycji, oraz odpowiednio pojęciem ochrony zdrowia i środowiska oraz interesów osób trzecich - miał na myśli tylko parametry przestrzenne i urbanistyczne, sprowadzające się do gabarytów planowanych przedsięwzięć i kwestii związanych z ładem przestrzennym. Wobec powyższego Sąd podziela stanowisko reprezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, iż decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji bazowej telefonu komórkowej, aby stanowić decyzję lokalizacyjną odpowiadającą wymogom art. 54 u.p.z.p., powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w szczególności typ i charakterystykę anten, w tym emitowanych przez te anteny pól elektromagnetycznych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 15 października 2019 r. sygn. II SA/Rz 888/19, wyrok WSA w Olsztynie z 3 lipca 2020 r. sygn.. II SA/Ol 398/20 – publ. CBOSA). Analiza zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazuje, iż decyzja ta zawiera wszystkie wyżej wymagane postanowienia. W decyzji wyraźnie określono ilość anten, wysokość ich zawieszenia, typ anteny, moc i częstotliwość oraz azymuty. Warto w tym miejscu ponieść, iż wydając niniejszą decyzję organ określił lokalizację inwestycji poprzez wskazanie linii zabudowy oddalając ją od istniejącej zabudowy respektując przy tym konieczność lokalizacji inwestycji poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią (postanowienie Dyrektor Zarządu Gospodarki Wodnej we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] kwietnia 2021 r. ). Ponadto należy mieć na uwadze, że takie określenie lokalizacji inwestycji pozwoli również na jej realizację z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r., poz. 310 ) tj. z art. 232 ust. 1 omawianej ustawy zakazującym grodzenia nieruchomości przyległych do publicznych śródlądowych wód powierzchniowych w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu, na co zwrócił uwagę Dyrektor Zarządu Zlewni [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w postanowieniu dnia [...] kwietnia 2021 r. uzgadniającym projekt decyzji. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego czy też materialnego uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. W tym miejscu odnieść należy się do kwestii braku pouczenia w zaskarżonej decyzji o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Powyższe niewątpliwie stanowi naruszenie przepisów postępowania w tym w szczególności art. 107 § 1 pkt. 9 k.p.a.. Jednakże naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy gdyż Skarżący nie został pozbawiony możliwości zaskarżenia decyzji, a ponadto brak pouczenia został naprawiony przez organ postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. o uzupełnieniu decyzji. W postanowieniu tym pouczono skarżącego o prawie wniesienia skargi jak również wskazano, iż termin do wniesienia tego środka zaskarżenia biegnie od dnia doręczenia postanowienia o uzupełnieniu decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.