VII SA/Wa 66/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2022 r. sprawy ze skargi (...) na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia (...) listopada 2021 r. znak: (...) w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia (...) października 2021 r. znak: (...); II. zasądza od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz skarżącego (...) kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi B. B. ("skarżący") jest postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska ("Minister") znak: [...] z [...] listopada 2021 r., wydane w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w następujących okolicznościach sprawy: W dniu 22 września 2021 r. do Ministerstwa Klimatu i Środowiska wpłynął wniosek Wójta Gminy [...] o zajęcie stanowiska w sprawie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną, na działce ewid. nr [...], obręb [...], gmina [...], o którą wystąpił skarżący. Powyższe stanowisko miało dotyczyć udokumentowanych złóż kopalin. Minister Klimatu i Środowiska postanowieniem znak: [...] z [...] października 2021 r., wydanym na podstawie art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 – dalej: "k.p.a.") w związku z art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 5 i ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 – dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 158 w związku z art. 161 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1420 – dalej: "p.g.g.") odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla wskazanej powyżej inwestycji. W uzasadnieniu postanowienia Minister podał, że zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Klimatu i Środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1720) w związku z art. 33 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r, poz. 1171) od 7 października 2020 r. Minister Klimatu i Środowiska kieruje działem administracji rządowej – środowisko. W związku z powyższym organem właściwym w przedmiotowej sprawie jest obecnie Minister Klimatu i Środowiska. Dalej Minister wskazał, że zgodnie z art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta wydaje decyzję o warunkach zabudowy po uzgodnieniu z właściwym organem administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Stosownie zaś do art. 158 p.g.g. do właściwych organów administracji geologicznej należy podejmowanie rozstrzygnięć oraz wykonywanie innych czynności niezbędnych do stosowania ustawy. Przy czym na podstawie art. 161 ust. 3 pkt 1 p.g.g. do ministra właściwego do spraw środowiska należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczące złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1 ww. ustawy, w szczególności węgla brunatnego. Minister stwierdził również, że zgodnie z art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 – dalej: "u.o.ś.") złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. Zgodnie z art. 95 p.g.g. m.in. udokumentowane złoża kopalin w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Zgodnie z powyższym – jak przyjął Minister – należy uznać, że celem uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organem administracji geologicznej jest zapewnienie możliwości ochrony złóż kopalin oraz wykluczenie takiego sposobu zagospodarowania nieruchomości, który mógłby w przyszłości uniemożliwić ich eksploatację zgodną z racjonalnym gospodarowaniem i kompleksowym wykorzystaniem kopaliny głównej i towarzyszących. W konsekwencji Minister stwierdził, że trwała zabudowa budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wraz z infrastrukturą techniczną, na działce ewid. nr [...], obręb [...], gmina [...] uniemożliwi przyszłą eksploatację wstępnie rozpoznanego udokumentowanego złoża węgla brunatnego [...], o zasobach ok. 51 milionów ton na bardzo niewielkiej głębokości. Takie warunki zalegania węgla brunatnego spowodują, że przy obecnie stosowanych technologiach, najbardziej prawdopodobną metodą wydobycia będzie metoda odkrywkowa wymagająca zdjęcia nakładu i przeniesienie go na zwałowisko co uniemożliwia jakąkolwiek zabudowę nad złożem. Dlatego też planowana inwestycja narusza zasadę ochrony złóż kopalin przeznaczonych do eksploatacji odkrywkowej. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku skarżącego, Minister Klimatu i Środowiska postanowieniem znak: [...] z [...] listopada 2021 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie własne z [...] października 2021 r. i podtrzymał stanowisko w nim wyrażone. Wskazał, że zasada racjonalnej gospodarki złożem kopaliny stanowi jeden z głównych nakazów kierowanych do adresatów przepisów dotyczących złóż kopalin. Pojęcie "racjonalności gospodarowania zasobami" nie zostało dotychczas zdefiniowane w przepisach prawa. Normami pomocnymi do jego zdefiniowania mogą być przykładowo normy dotyczące właściwości geologicznych złóż kopalin, związane m.in. z wielkością i konturami granic złoża, jego położeniem względem innych złóż, a także innymi cechami budowy geologicznej złoża, w tym jakością kopaliny, parametrami skał otaczających złoże, warunkami hydrogeologicznymi. Dodał, że kształtowanie warunków racjonalnej gospodarki złożami zaczyna się już na etapie prac poszukiwawczych i trwa miejscami aż do likwidacji zakładu górniczego włącznie (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2323/15). W podobny sposób wypowiadają się przedstawiciele doktryny, którzy wskazują, że racjonalne gospodarowanie złożem kopaliny odnosić się powinno nie tylko do okresu eksploatacji złoża, lecz także i do etapów: przedeksploatacyjnego oraz poeksploatacyjnego - w odniesieniu do likwidacji zakładu górniczego; zob. M. Pchałek [w] M. Górski, M, Pchałek, W. Radecki, J. Jerzmański, M. Bar, S. Urban, J. Jendrośka - Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Wrocław 2001, komentarz do art. 125, teza 5. Z powyższych względów zasadę "racjonalnego gospodarowania zasobami złóż", o której mowa w art. 125 ustawy Prawo ochrony środowiska, należy rozumieć szeroko a więc nie tylko jako eksploatację (wydobycie kopaliny ze złoża), lecz także jako np. zachowanie (ochronę) złoża dla potrzeb eksploatacji w przyszłości, co implikuje z kolei zakaz zabudowy. Organ zaznaczył przy tym, że z art. 95 ust. 1 p.g.g. wynika, że sam obowiązek ujawnienia udokumentowanych złóż w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa stanowi jeden z instrumentów ochrony złóż kopalin, statuowany zwłaszcza w Prawie ochrony środowiska. Przy czym przez "ujawnienie złóż" należy rozumieć podanie konkretnej nazwy i numeru oraz oznaczenie konturów ich granic w części graficznej. Skutkiem zaś ujawnienia w planie miejscowym, na obszarze nim objętym, mogą być ograniczenia w zakresie wykorzystywania nieruchomości (np. poprzez zakaz zabudowy). Minister wskazał też, że przesłanki ochrony złóż nie zostały dotychczas sprecyzowane na gruncie przepisów Prawa geologicznego i górniczego i Prawa ochrony środowiska. Przepis art. 125 p.o.ś. zawiera klauzulę ochronną przez ustanowienie dyrektywy, że złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. Minister dodał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 394/15, stwierdził, że w art. 125 p.o.ś. ustawodawca wprowadził ochronę złóż kopalin niezależnie od tego, czy już podlegają eksploatacji, czy będą eksploatowane w przyszłości. Za zasadny uznał NSA wniosek, że na mocy tego przepisu samo stwierdzenie istnienia złoża kopaliny generuje obowiązek jej ochrony. W przypadku uzgodnienia projektów decyzji o warunkach zabudowy i o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ochrona złoża przejawia się w ustaleniu przez organ administracji geologicznej, czy w projektach ww. decyzji wydawanych dla konkretnych inwestycji prawidłowo zostało ujawnione udokumentowane złoże kopaliny oraz czy planowana funkcja i sposób zagospodarowania terenu w niej określony nie ograniczy w przyszłości możliwości eksploatacji złoża. W końcu Minister, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stwierdził, że w granicach działki ewid. nr [...], obręb [...], gmina [...] znajduje się udokumentowane złoże węgla brunatnego [...] oraz, że planowany sposób zagospodarowania działki ewid. nr [...] trwałą zabudową spowoduje naruszenie zasady ochrony złóż kopalin. Zabudowa na ww. działce utrudni wydobycie złoża węgla brunatnego, a to prowadziłoby do naruszenia zasady racjonalnego gospodarowania kopalinami oraz kompleksowego ich wykorzystania określonej w art. 125 p.o.ś. Minister podkreślił, że w przedmiotowej sprawie interes strony stoi w ewidentnej kolizji z interesem społecznym. W doktrynie wyrażany jest jednolity pogląd, w myśl którego "Organ administracji zobowiązany jest do wyważenia ciężaru relacji pomiędzy interesem obywateli i interesem społecznym. W momencie kolizji pomiędzy nimi ograniczeniu podlegać będzie słuszny interes obywateli, ale tylko w zakresie, w jakim narusza on interes społeczny. Organ musi zatem zachować proporcję pomiędzy celem interesu społecznego i zakresem ograniczenia słusznego interesu obywateli." (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Roman Hauser, prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski, 2020). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej organ uznał, że budowa budynku mieszkalnego bez wątpienia stoi na przeszkodzie interesowi społecznemu, jakim jest ochrona złoża węgla brunatnego [...]. Realizacja tej inwestycji spowoduje bowiem wyłączenie możliwości eksploatacji ww. złoża w przyszłości. Tymczasem wyrażony zarówno w ustawie Prawo geologiczne i górnicze, jak i w ustawie Prawo ochrony środowiska nakaz ochrony złóż kopalin sformułowany jest bezwarunkowo w tym znaczeniu, że organ administracji geologicznej nie jest upoważniony do swobodnego wyboru, którym złożom powinien udzielić ochrony, a którym nie. Tym samym, stosownemu ograniczeniu musi podlegać słuszny interes strony, co w niniejszej sprawie wyraża się w odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla wspomnianej inwestycji. W skardze do Sądu na ww. postanowienie Ministra z [...] listopada 2021 r., skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: - art. 8 § 1 k.p.a. "poprzez zastosowanie się do obowiązku prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania"; - art. 8 § 2 k.p.a. poprzez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Odpowiadając na skargę Minister w piśmie z 5 stycznia 2022 r. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto organ przedstawił rozległe stanowisko dotyczące właściwości rzeczowej organów administracji geologicznej, próbując wykazać swoją właściwość w zakresie przedmiotowego uzgodnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, przy czym z przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu, kierując się art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej: "p.p.s.a."). Sąd uznał bowiem, że sprawa zakończona zaskarżonym postanowieniem, w pierwszej instancji rozpatrzona została przez organ niewłaściwy rzeczowo; to zaś czyniło koniecznym zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. i wyeliminowanie z obrotu prawnego obu postanowień Ministra Klimatu i Środowiska poprzez stwierdzenie ich nieważności. Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że kontrolował w sprawie postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z [...] listopada 2021 r., utrzymujące w mocy postanowienie własne tego organu z [...] października 2021 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną, na działce ewid. nr [...], obręb [...], gmina [...]. O uzgodnienie ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy wystąpił Wójt Gminy [...] wskazując, że planowana inwestycja wymaga uzgodnienia w odniesieniu do udokumentowanych złóż kaplin, a to stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. Wystąpienie to Wójt Gminy [...] skierował do Ministra Klimatu i Środowiska; z załączonych do ww. wystąpienia dokumentów wynika, że organ ten przyjął, iż teren planowanej inwestycji zlokalizowany jest w granicach złoża węgla brunatnego [...] (pkt 2.2. projektu decyzji o warunkach zabudowy). Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym organem administracji geologicznej – w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Właściwość rzeczową organów administracji geologicznej określa ustawa Prawo geologiczne i górnicze. Stosownie do art. 161 ust. 1 p.g.g. zasadą jest, że organem administracji geologicznej pierwszej instancji jest marszałek województwa. Wyjątki od tej zasady reguluje art. 161 ust. 2 i 3 p.g.g. Art. 161 ust. 3 p.g.g. stanowi, że do ministra właściwego do spraw środowiska, jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczące: złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1 (pkt 1); określania warunków hydrogeologicznych w związku z projektowaniem odwodnień złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1 (pkt 1a); określania warunków hydrogeologicznych w związku z wtłaczaniem do górotworu wód pochodzących z odwodnień, o których mowa w pkt 1a, wód złożowych powstałych przy wydobywaniu kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1, oraz wód złożowych z podziemnych magazynów węglowodorów (pkt 1b); obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 2); określania warunków geologiczno-inżynierskich na potrzeby posadawiania urządzeń i obiektów wchodzących w skład zespołu urządzeń służących do wyprowadzenia mocy w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 234); regionalnych badań hydrogeologicznych (pkt 3); określania warunków hydrogeologicznych w związku z ustanawianiem obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych (pkt 4); określania warunków hydrogeologicznych oraz geologiczno-inżynierskich dla potrzeb podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji albo podziemnego składowania odpadów (pkt 5); określania warunków hydrogeologicznych oraz geologiczno-inżynierskich na potrzeby poszukiwania lub rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla oraz podziemnego składowania dwutlenku węgla (pkt 5a); regionalnych badań budowy geologicznej kraju (pkt 6); regionalnych prac kartografii geologicznej (pkt 7); otworów wiertniczych do rozpoznania budowy głębokiego podłoża, niezwiązanego z dokumentowaniem złóż kopalin (pkt 9); obiektów budownictwa wodnego o wysokości piętrzenia przekraczającej 5 m (pkt 10). Ponadto w art. 161 ust. 4 p.g.g. uregulowano, że do ministra właściwego do spraw środowiska należą także sprawy związane z zatwierdzaniem dokumentacji geologiczno-inwestycyjnej złoża węglowodorów (które to ustawa definiuje w art. 6 pkt 16 wskazując, że węglowodorami są ropa naftowa, gaz ziemny oraz ich naturalne pochodne, a także metan występujący w złożach węgla kamiennego, z wyjątkiem metanu występującego jako kopalina towarzysząca). Z powyższych przepisów wynika, że kompetencje ministra ograniczone zostały do spraw związanych z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacją geologiczną dotyczącą spraw określonych w pkt 1-10, a także do spraw dotyczących zatwierdzania dokumentacji geologiczno-inwestycyjnej złoża węglowodorów. W świetle brzmienia tych przepisów minister właściwy do spraw środowiska nie jest, zdaniem Sądu, organem (pierwszej instancji) właściwym do dokonania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jako organ administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Kompetencje ministra dotyczą spraw związanych z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi. Nie można zaś uznać, aby uzgodnienie dokonywane w ramach współdziałania organów w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy było sprawą związaną z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi. W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z prowadzeniem robót geologicznych; te zdefiniowano w art. 6 ust. 1 pkt 11 p.g.g. jako wykonywanie w ramach prac geologicznych wszelkich czynności poniżej powierzchni terenu, w tym przy użyciu środków strzałowych, a także likwidacja wyrobisk po tych czynnościach. Natomiast określenie co stanowi dokumentację geologiczną i w jaki sposób podlega ona zatwierdzeniu zawiera Dział V, rozdział 2 ww. ustawy, w szczególności art. 88, 89, 93. Zgodnie z art. 88 ust. 1 p.g.g. dokumentacją geologiczną jest przedstawienie wyników prac geologicznych, wraz z ich interpretacją, określeniem stopnia osiągnięcia zamierzonego celu wraz z uzasadnieniem. Tymczasem uzgodnienie wydawane w trybie art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. jest zajęciem stanowiska przez właściwy organ administracji geologicznej, który niewątpliwie może skorzystać ze sporządzonej dokumentacji geologicznej (sporządzonej na podstawie prac geologicznych), lecz nie musi być organem, który tę dokumentację zatwierdził. Tak też przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 czerwca 2021 r., o sygn. akt II OSK 28/21, zaznaczając nadto, że wskazane regulacje nie dają podstaw do przyjęcia, że skoro minister będzie organem właściwym w sprawach związanych z zatwierdzeniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi w wypadku złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1, to będzie również właściwy do dokonania uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli inwestycja planowana jest na terenie gdzie znajdują się złoża kopaliny. Podzielając w pełni to stanowisko, Sąd wyklucza także, z przyczyn w istocie już powyżej podanych, stwierdzenie właściwości rzeczowej ministra do orzekania w sprawie w pierwszej instancji na podstawie art. 161 ust. 4 p.g.g. (tym bardziej, że sam organ w postanowieniu z [...] października 2021 r. jako podstawę prawną do działania w sprawie wskazał art. 161 ust. 3 pkt 1 p.g.g.). Sąd zaznacza jednocześnie za Naczelnym Sądem Administracyjnym (v. ww. wyrok, ale też wyrok NSA z 18 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 3266/19), że kompetencja organu administracji do działania nie może być dorozumiana lecz musi wynikać wprost z obowiązującego przepisu prawa. Skoro w art. 161 ust. 3 p.g.g. przewidziano przypadki stanowiące odstępstwo od generalnej reguły, to uprawnienia ministra właściwego do spraw środowiska wynikające z tego uregulowania nie mogą być przenoszone na sytuacje nie objęte dyspozycją wskazanego przepisu; co więcej - uprawnienie wynikające z art. 161 ust. 3 p.g.g. powinno być stosowane ściśle. Sąd stwierdza zatem, że przepis ten nie stanowi normy kompetencyjnej wyznaczającej właściwość rzeczową ministra jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji właściwego do dokonania uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. Sąd zauważa przy tym, że stosownie do art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Zgodnie z nakazem wynikającym z tego przepisu, organ administracji publicznej powinien badać swoją właściwość na każdym etapie postępowania. Organ niewłaściwy w danym postępowaniu nie może podjąć żadnej czynności, lecz zobowiązany jest do niezwłocznego przekazania sprawy organowi właściwemu na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Naruszenie przepisów o właściwości ma daleko idący skutek, bowiem zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w takim postępowaniu bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. Co istotne, każdy przypadek naruszenia właściwości (w odniesieniu do wszystkich jej rodzajów) i niezależnie od jej podstaw, stanowi przesłanką stwierdzenia nieważności. Wystąpienie tego rodzaju wady powoduje zawsze konieczność usunięcia decyzji (postanowienia – v. art. 126 k.p.a.) z obrotu prawnego. Ze wskazanych przyczyn Sąd stwierdził nieważność wydanych w sprawie postanowień Ministra; z uwagi na powodów ich eliminacji z obrotu prawnego Sąd przyjął jednocześnie, że zarzuty skargi, kwestionujące ocenę merytoryczną tego organu, na tym etapie należy uznać za przedwczesne; sprawa winna być bowiem rozpoznana w pierwszej instancji przez właściwy do tego organ. Niemniej jednak, zdaniem Sądu, organ ten winien w swojej ocenie odnieść się do wszystkich istotnych dla skarżącego aspektów sprawy, dając temu wyraz w uzasadnieniu podjętego postanowienia. I kończąc, Sąd zaznacza, że w sytuacji gdy przepisy ustawy Prawo geologiczne i górnicze wyraźnie nie przekazują kompetencji z zakresu administracji geologicznej innemu organowi administracji publicznej, co do zasady właściwy jest w pierwszej instancji marszałek województwa. W tych warunkach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 200 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.