II SA/Kr 795/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. i M. B. na decyzję Wojewody z dnia 15 maja 2020 r., znak [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. M. B. i B. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z 15 maja 2020 r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Nowosądeckiego z 8 kwietnia 2020 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w obr. Ś. , gm. Chełmiec, obj. KW [...] Decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Starosta Nowosądecki decyzją z 8 kwietnia 2020 r., znak: [...], orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w obr. Ś. , gm. Chełmiec, obj. KW [...], stanowiącej współwłasność B. K. B., M. M. B., J. B. S. - poprzez zezwolenie Firma A z siedzibą w T. na założenie i przeprowadzenie inwestycji liniowej polegającej na wybudowaniu gazociągu średniego ciśnienia PE dn 160 PN 0,5 MPa na długości 26,4 m w strefie kontrolowanej 1 m (po 0,5 m po obu stronach gazociągu od jego osi) o polu jej powierzchni 26 m2, pasie montażowym o polu powierzchni 158 m2, w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa gazociągu średniego ciśnienia PE DN 225/160 relacji Nowy Sącz ul. [...] - Świniarsko o długości ok. 6,5 km", o przebiegu zakreślonym na załączniku graficznym - szkicu sytuacyjnym w skali 1:1000, stanowiącym załącznik do ww. decyzji, na warunkach określonych w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Chełmiec - zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Nr XXXIX(3 54)2005 z dnia 31 sierpnia 2005 r. ze zm. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji przywołał art. 124 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.; dalej u.g.n.) i wyjaśnił, że dopuszczalność wydania zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości zachodzi tylko wówczas, jeżeli nieruchomość objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w których to dokumentach planistycznych określona została dopuszczalność lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej, wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz wówczas gdy brak jest zgody właściciela lub użytkownika wieczystego na czasowe zajęcie jego nieruchomości. W sytuacji braku zgody właściciela nieruchomości, dla wydania pozytywnej decyzji o zajęciu nieruchomości konieczne jest wcześniejsze przeprowadzenie rokowań. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki zastosowania regulacji z art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. Wniesienie wniosku o wydanie decyzji w trybie art. 124 u.g.n. poprzedzone zostało bowiem rokowaniami, a ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego pozwalają na realizację inwestycji liniowej - gazociągu na wskazanych w decyzji działkach. Odwołanie od decyzji złożyli: B. B., M. B. oraz J. S., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 64 ust. 3 Konstytucji, poprzez jego niezastosowanie, a przez to przyjęcie, że ograniczenie prawa własności na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie musi być interpretowane ściśle, jak i pominięcie uwzględnienia przy interpretacji instytucji z art. 124 u.g.n. konieczności zabezpieczenia uzasadnionego interesu właściciela nieruchomości; art. 7 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 8 § 1 k.p.a., poprzez nie poprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz brak zastosowania zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego; art. 80 k.p.a., poprzez nieocenienie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji, które powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; naruszenie art. 124 ust. 3 u.g.n., poprzez udzielenie zezwolenia bez decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz bez przeprowadzenia rokowań. W związku z powyższym odwołujący się wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewoda Małopolski decyzją z 15 maja 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek: zgodności zezwolenia z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie ww. decyzji przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Organ odwoławczy analizując korespondencję między stronami poprzedzającą złożenie wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji, stwierdził, że wnioskodawca dopełnił obowiązku przeprowadzenia rokowań, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. W zakresie drugiej ze wskazanych przesłanek, Wojewoda Małopolski stwierdził, że przedmiotowa inwestycja liniowa polegająca na wybudowaniu gazociągu średniego ciśnienia PE dn 160 PN 0,5 MPa, w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa gazociągu średniego ciśnienia PE DN 225/160 relacji Nowy Sącz ul. [...] - Świniarsko o długości ok. 6,5 km", zamierzona m. in. na działce nr [...] w obr. Ś. , gm. Chełmiec - jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Chełmiec - zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy Chełmiec Nr XXXIX(354)2005 z dnia 31 sierpnia 2005 r. Stosownie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] w obr. Ś. , gm. Chełmiec położona jest na obszarze oznaczonym symbolem MN/p - tereny zabudowy mieszkaniowej, KDL - pas drogi gminnej (w liniach rozgraniczających 12 m), na którym to terenie obowiązują ogólne ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej i uzbrojenia terenu w granicach planu określone w § 15 pkt 1 miejscowego planu. W ppkt 7 ustalono możliwość przebudowy i rozbudowy istniejących sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów z nimi związanych. Natomiast punkt 2.4 ppkt 2 ustala docelowe doprowadzeniu gazu ziemnego do Świniarska, Niskowej, Trzetrzewiny i Biczyc Górnych poprzez realizację systemu gazowego, opartego na stacji redukcyjno-pomiarowej 1-go stopnia w Biegonicach, co wymaga realizacji gazociągu przesyłowego średniego ciśnienia relacji Biegonice-Świniarsko-Niskowa-Trzetrzewina oraz sieci rozdzielczej w oparciu o wymagane dokumentacje techniczne i porozumienia. W ocenie organu odwoławczego treść art. 143 ust. 2 u.g.n. nie pozostawia wątpliwości, że inwestycja liniowa, polegająca na wybudowaniu gazociągu średniego ciśnienia mieści się w pojęciu "realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Z kolei art. 6 pkt 2 tej regulacji przesądza o tym, że: "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń", jest celem publicznym. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego należy przyjąć, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione obie przesłanki wynikające z regulacji prawnych zawartych w art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n., uzależniające udzielenie przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie stanowiące cel publiczny, na ograniczenie sposobu korzystania niezbędnej do tego nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu prowadzenia przez inwestora pozornych rokowań, wskazano, że kwestia prowadzonych rokowań została udokumentowana, rozległą korespondencją załączoną do wniosku Firma A z siedzibą w T. z 11 października 2019 r., którą strony prowadziły od 2013 r., lecz skutkiem odrębnych oczekiwań nie uzyskały porozumienia. Wskazano także, że trasa projektowanego gazociągu została wyznaczona po przeprowadzeniu dokładnej wizji lokalnej przez projektanta działającego w ramach przedmiotowego zamierzenia w imieniu i na rzecz wnioskodawcy. Wybierając lokalizację gazociągu, kierowano się minimalizacją uciążliwości, jak również aspektami technicznymi oraz obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Projektowany gazociąg jako obiekt infrastruktury podziemnej nie zmienia sposobu zagospodarowania działki. Zmiana trasy projektowanych urządzeń i wyniesienie ich poza działki skutkowałby: znacznym utrudnieniem, bądź utratą możliwości nawiązania się do już zaprojektowanych i zatwierdzonych odcinków sieci gazowej zlokalizowanych na działkach sąsiednich, koniecznością zmiany trasy na działkach sąsiednich, a co za tym idzie zmian przedstawionych warunków w zakresie prowadzonych negocjacji z właścicielami działek sąsiednich, bądź zawartych już umów; utrudnieniem bądź brakiem możliwości zapewnienia bezpośredniego dostępu do sieci gazowej potencjalnym odbiorcom. W związku z powyższym zarzut nieuwzględnienia interesów współwłaścicieli działki nr [...] nie może zostać uwzględniony. Natomiast odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii wielkości powierzchni ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej działki, wyjaśniono, że trasa przebiegu przez działkę nr [...] w obr. Ś. , gm. Chełmiec, odcinka gazociągu średniego ciśnienia PE dn 160 PN 0,5 MPa na długości 26,4 m w strefie kontrolowanej 1 m (po 0,5m po obu stronach gazociągu od jego osi) o polu jej powierzchni 26 m2, wynika z obowiązującego prawa, tj. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. 2013, poz. 640 z późn. zm.), została ustanowiona w sposób najbardziej racjonalny, wymagający jedynie niezbędnej, na potrzeby przedmiotowej inwestycji, ingerencji w nieruchomość, zaś ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczy tylko ww. części przedmiotowej działki, a nie całej powierzchni nieruchomości. M. B. i B. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucili zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, pomimo braku spełniania warunku określonego w art. 124 ust. 1 u.g.n., tj. zgodności ograniczenia z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Chełmiec - zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy Nr XXXIX(354)2005 z dnia 31 sierpnia 2005 r. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a nadto oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżących. W uzasadnieniu skargi podniesiono, za orzecznictwem sądów administracyjnych, że art. 124 u.g.n. ma charakter uregulowania szczególnego, jak pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące ograniczania bądź pozbawiania praw do nieruchomości dla celów publicznych - musi być interpretowane dosłownie. Niedopuszczalne jest więc formułowanie jakichkolwiek innych przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia, o jakim mowa w tym przepisie. Wobec powyższego dla wydania decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczającej prawo własności nieruchomości koniecznym jest, aby pian miejscowy przewidywał możliwość realizacji celu publicznego na danej nieruchomości. Co więcej, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, aby stwarzać podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n., musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji, poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2588/17). Tymczasem w stanie faktycznym niniejszej sprawy na terenie oznaczonym symbolem MN/p ("tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, podmokłe") oraz KDL ("droga gminna") ustalenia szczególne dotyczące ww. terenów nie przewidują lokalizacji gazociągów. Jedynie bardzo ogólne sformułowania dotyczące lokalizacji gazociągów zawarte zostały w § 15 ust. 2.4 pkt 2 ww. planu. Wedle tych ustaleń "Ustala się docelowo doprowadzenie gazu ziemnego do Świniarsko, NiskoweJ i Trzetrzewiny i Biczyc Górnych poprzez realizację systemu gazowego, opartego na stacji redukcyjno - pomiarowej I-go stopnia w Biegonicach. Wymagać to będzie realizacji przesyłowego gazociągu średniego ciśnienia relacji Biegonice - Świniarsko - Niskowa - Trzetrzewina oraz sieci rozdzielczej w oparciu o wymagane dokumentacje techniczne i porozumienia." Na szczególne podkreślenie zasługuje szczególnie to ostatnie słowo, które wyraźnie wskazuje na legalność posadowienia sieci gazociągowej tylko w takiej lokalizacji, na jaką - w drodze porozumienia - zgodzą się właściciele poszczególnych nieruchomości". Na rysunku planu naniesiono także orientacyjną trasę gazociągu średniego ciśnienia dla zasilania zachodniej części Gminy Chełmiec ze stacji redukcyjno – pomiarowej w Biegonicach, oznaczoną symbolem G 2, jednak przebiega ona w znacznej odległości od działki, której współwłaścicielami są Skarżący. Skoro więc ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Chełmiec - zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Nr XXXIX(354)2005 z dnia 31 sierpnia 2005 r. ze zm. nie przewidują możliwości zlokalizowania na działce, której współwłaścicielami są Skarżący gazociągu, to nie została spełniona przesłanka wydania decyzji, o której mowa wart. 124 ust. 1 u.g.n., w postaci zgodności ograniczenia z planem miejscowym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd rozpoznał sprawę i wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z przywołanym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Z mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W tak zakreślonych ramach kontroli sądowoadministracyjnej skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przesłanki wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości określają przepisy art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 65; dalej u.g.n.). Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie zaś z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Jak wynika z powyższego, ograniczenie we wskazanym trybie sposobu korzystania z nieruchomości jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek: 1) przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości - jako konsekwencja braku jego zgody, 2) zgodności ograniczenia z miejscowym planem zagospodarowania lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Obie przesłanki zostały w przedmiotowej sprawie spełnione. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zostały przeprowadzone rokowania z właścicielami działek objętych decyzją, poprzedzające wystąpienie przez Firma A . w T. o wydanie przedmiotowego zezwolenia, co potwierdzają dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych. Wynika z nich w szczególności, że strony nie doszły do porozumienia co do zgody na przebudowę linii, jak i innych warunków korzystania z nieruchomości. Jednakże osiągnięcie porozumienia nie jest wymogiem uznania, w świetle art. 124 ust. 1 u.g.n., że rokowania przeprowadzono prawidłowo. Wskazują na to liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 24 listopada 2017 r. I OSK 970/17 (LEX nr 2464460) NSA zauważył, że "rokowania polegają na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie zgodnie z własną wiedzą i wolą. Rokowania nie oznaczają konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. (...) W sytuacji, gdy druga strona (właściciel) stanowczo sprzeciwia się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia i przedstawia własne, ostateczne i jednoznaczne oczekiwania finansowe, które z kolei nie satysfakcjonują inwestora, ma on prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania konsensusu. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n." Brak uzgodnienia stanowisk stron nie stanowi zatem o braku prawidłowości rokowań, a tylko o ich niepowodzeniu. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, Firma A z siedzibą w T. Oddział Zakład Gazowniczy w K. załączyła do wniosku o wydanie decyzji pisma kierowane do współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości B. B., M. B. oraz J. S. (wcześniej J. B.), zawierające szczegółowe informacje o inwestycji planowanej na działce nr [...] w obr. Ś. , gm. Chełmiec oraz proponujące określone warunki finansowe za udzielenie zgody na przeprowadzenie na terenie przedmiotowej działki inwestycji służącej do przesyłania gazu ziemnego. Trwające od listopada 2013 r. próby polubownego pozyskania zgody na przeprowadzenie planowanej inwestycji nie przyniosły pozytywnego rezultatu (vide: pisma ówczesnego pełnomocnika inwestora, tj. Biura Projektów "[...] z siedzibą w J., pisma współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości). Zdaniem Sądu treść przywołanej korespondencji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że rokowania zostały w przedmiotowej sprawie przeprowadzone. W ocenie Sądu skarżący mogli na etapie rokowań przedstawić swoje stanowisko i przedstawili je. To wystarczyło, by uznać, że warunek wymagany do złożenia wniosku w trybie art. 124 u.g.n. został spełniony. Spełniona została również przesłanka zgodności ograniczenia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nieruchomość, której współwłaścicielami są skarżący, objęta jest ustaleniami uchwały Rady Gminy Chełmiec Nr XXXIX(354)2005 z dnia 31 sierpnia 2005 r. w sprawie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Chełmiec. Stosownie do powyższej uchwały działka nr [...] w obr. Ś. , gm. Chełmiec położona jest na obszarze oznaczonym symbolem MN/p - tereny zabudowy mieszkaniowej, KDL - pas drogi gminnej, co potwierdza zalegający w aktach wypis i wyrys z miejscowego planu. Na terenie przedmiotowej działki obowiązują ogólne ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej i uzbrojenia terenu w granicach planu przewidziane w § 15 pkt 1. W ppkt 7 ustalono możliwość przebudowy i rozbudowy istniejących sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów z nimi związanych. Natomiast punkt 2.4 ppkt 2 (zasady zaopatrzenia w gaz i ciepło), ustala docelowe doprowadzeniu gazu ziemnego do Świniarska, Niskowej, Trzetrzewiny i Biczyc Górnych poprzez realizację systemu gazowego, opartego na stacji redukcyjno-pomiarowej 1-go stopnia w Biegonicach, co wymaga realizacji gazociągu przesyłowego średniego ciśnienia relacji Biegonice-Świniarsko-Niskowa-Trzetrzewina oraz sieci rozdzielczej w oparciu o wymagane dokumentacje techniczne i porozumienia. Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo oceniły, że planowana budowa gazociągu zgodna jest z postanowieniem planu dopuszczającym przebudowę i rozbudowę istniejących sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów z nimi związanych. Sądowi znane są przywołane w skardze orzeczenia przyjmujące taką wykładnię art. 124 ust. 1 u.g.n., która dla spełnienia warunku zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wymaga wrysowania w planie przebiegu sieci infrastruktury technicznej, ze względu na którą ma nastąpić ograniczenie korzystania z nieruchomości. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stoi jednak na stanowisku, że brak wrysowania na terenie nieruchomości skarżących przebiegu planowanej sieci nie sprzeciwia się stwierdzeniu zgodności tej inwestycji z miejscowym planem, wymaganej przez art. 124 ust. 1 u.g.n. Sąd podziela tym samym pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2019 r. (sygn. akt I OSK 452/18, orzeczenia.nsa.gov.pl), który wskazał, że: "Niewątpliwie, z powołanego przepisu wynika, że aby plan miejscowy stwarzał podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 musi on dopuszczać realizację celu publicznego i określać jej lokalizacje. Obowiązujące przepisy prawa nie wymagają jednakże dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienia jej z nazwy w konkretnym przepisie planu." Również w doktrynie wyrażono pogląd, że dopuszczalne jest wydanie decyzji wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. na podstawie zapisów wprawdzie przewidujących infrastrukturę na określonym terenie, jednakże nie określających precyzyjnie ich przebiegu, podkreślając jednocześnie, że im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. (por. G. Matusik [w:] G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 719; wyrok NSA z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt I OSK 537/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1683/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl)". Ponadto, zdaniem Sądu, nie sprzeciwia się planowanej inwestycji § 15 ust. 2.4 pkt 2 miejscowego planu wskazujący na realizację systemu gazowego "w oparciu o wymagane dokumentacje techniczne i porozumienia". Nie może on być rozumiany w ten sposób, że nakłada odrębne warunki realizacji infrastruktury technicznej, w tym, że umożliwia realizację jej tylko za zgodą właściciela terenu. W tej sposób przepis planu miejscowego wyłączałby w istocie stosowanie regulacji ustawowej, o której stanowi art. 124 ust. 1 u.g.n., a zatem aktu wyższej rangi, co jest niedopuszczalne. W tej sytuacji, wobec przeprowadzonych rokowań i zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem, należało uznać zaskarżoną decyzję za prawidłową. W ocenie Sądu spełniony został wymóg określony w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakładający na organ administracji obowiązek uwzględnienia w sprawie interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. Okoliczności sprawy wskazują, że interesy - indywidualny skarżących i publiczny - reprezentowany przez inwestora, zostały właściwie wyważone, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tych okolicznościach Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.