II SA/Bk 35/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant referent stażysta Natalia Paulina Kielak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących zdarzeń. Decyzją z [...] października 2021r.Prezydent Miasta Ł. powołując się na przepisy art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021r., poz. 1212), art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 marca 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 541 ze zm.) w związku z art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021r. , poz. 450 ze zm.), art. 102 ust. 1 e ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 104 i 107 K.p.a. a także na otrzymane w dniu [...] września 2021r. zawiadomienie Komendy Miejskiej Policji w Ł. o zatrzymaniu J. G. prawa jazdy kategorii B,T na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a Prawa o ruchu drogowym, orzekł o zatrzymaniu na okres 3 miesięcy prawa jazdy J. G. tj. od dnia [...] września 2021r. do [...] grudnia 2021r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/godzinę na obszarze zabudowanym a podstawą takiej decyzji jest informacja o ujawnieniu naruszenia lub wydaniu prawomocnego rozstrzygnięcia za to naruszenie. Po jednoznacznym potwierdzeniu przez Komendanta Policji w Ł., że doszło do naruszenia przez J. G., o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a Prawa o ruchu drogowym, należało orzec o zatrzymaniu mu prawa jazdy na okres 3 miesięcy od dnia [...] września 2021r. do [...] grudnia 2021r. W odwołaniu od tej decyzji J. G. podniósł zarzuty: - naruszenia art. 10 par. 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów; -naruszenia art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami poprzez uznanie, że istnieją przesłanki do zatrzymania prawa jazdy w sytuacji, gdy za zarzucony czyn nie został na kierującego nałożony mandat karny a co przesądzałoby o popełnieniu wykroczenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h i nie ma jeszcze wydanego prawomocnego wyroku sądu powszechnego w sprawie a zatem nie ma podstaw do zatrzymania prawa jazdy; - naruszenia art. 77 par. 1 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, ponieważ w sprawie nie zostało ustalone czy zmierzona prędkość była rzeczywistą prędkością, z jaką poruszał się pojazd kierującego a zebrane dowody zupełnie na to nie wskazują i zasadnym było zażądanie z Komendy Miejskiej Policji w Ł. dokumentacji zawierającej dane wskazane w par. 5 i 9 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 17 lutego 2014r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2019r., poz. 1081); - naruszenia par. 5 i 9 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z 17 lutego 2014r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2019r., poz. 1081) poprzez uznanie, że obwiniony przekroczył dozwoloną prędkość w sytuacji, gdy organ nie zebrał dowodów – dokumentów zawierających dane, o których mowa w ww. przepisach rozporządzenia a dopiero na podstawie takich dokumentów można stwierdzić, czy doszło do popełnienia wykroczenia i czy istnieją podstawy do zatrzymania prawa jazdy; - naruszenia art. 80 K.p.a. poprzez uznanie, że zostało udowodnione, że skarżący popełnił wykroczenie skutkujące zatrzymaniem praw jazdy w sytuacji, gdy brak jest w niniejszej sprawie prawomocnego mandatu karnego, prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego i tych orzeczeń nie może zastąpić pismo Komendanta Miejskiego Policji w Ł.; - naruszenia art. 97 par. 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nierozważenie wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od rozstrzygnięcia przez sąd powszechny sprawy o wykroczenie. Podnosząc powyższe zarzuty odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odwołanie nie zostało uwzględnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po jego rozpoznaniu decyzją z dnia [...] listopada 2021r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej Kolegium przedstawiło następującą argumentację. W sprawie bezspornym jest, że pismem z [...] września 2021r. Komendant Miejski Policji w Ł. poinformował organ I instancji, że [...] września 2021r. o godz. 11.09 w miejscowości M., J. G. kierujący samochodem osobowym marki T. o numerze rej. [...] przekroczył dopuszczalną prędkość w obszarze zabudowanym o 52 km/h, co spowodowało zatrzymanie prawa jazdy kategorii B,T na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a Prawa o ruchu drogowym. Informację tę potwierdził Komendant Miejski Policji w Ł. w piśmie z [...] października 2021r. w związku z zażądaniem takiego potwierdzenia przez Prezydenta Miasta Ł. Zgodnie zaś z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że przywołany przepis art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami nie daje organowi możliwości uznaniowego załatwienia sprawy ani możliwości weryfikowania przypisanego kierującemu wykroczenia pod względem merytorycznym. Przepis ma charakter związany a organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w oparciu o ww. przepis nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących rażącego przekroczenia dopuszczalnej prędkości poruszania się pojazdu. Kolegium wskazało na orzeczenia sądów administracyjnych oraz powołało się na uchwałę siedmiu sędziów NSA z 1 lipca 2019r. sygn. I OPS 3/18. Kolegium przytoczyło w całości dwie tezy uchwały i wskazując na drugą z tez stwierdziło, że prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a. w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Z tych przyczyn nieprzyjęcie przez kierującego mandatu za przekroczenie prędkości, którego skutkiem było skierowanie sprawy o wykroczenie na drogę postępowania przez sądem, nie tamowało postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania prawa jazdy w oparciu o informację organu Policji o ujawnieniu wykroczenia drogowego. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na powyższą decyzję J. G. podniósł, że organ I instancji nie umożliwił mu zapoznania się ze wszystkimi dowodami już po otrzymaniu pisma Komendanta Miejskiego Policji z [...] października 2021r. Stwierdził, że niezasadnie organ wskazał na brak związania ustaleniami sądu karnego co do popełnienia wykroczenia drogowego albowiem w postępowaniu przed sądem karnym podlega ocenie kwestia ważnego certyfikatu kalibracji urządzenia pomiarowego prędkości z jaką poruszał się pojazd skarżącego. Może się zatem okazać, że pomiar prędkości został dokonany urządzeniem bez ważnej kalibracji a zatem wynik pomiaru nie jest wiarygodny. Skarżący poddał w wątpliwość sam fakt kontroli prędkości jego pojazdu w ruchu wskazując na zdjęcie samochodu już zaparkowanego na parkingu bez kierowcy w pojeździe. Skarżący stwierdził, że przyznanie organowi kompetencji w zakresie arbitralnego decydowania o zatrzymaniu prawa jazdy bez możliwości weryfikacji okoliczności uzasadniających kontrolę zarówno przez organ administracji, jak i sąd, jest nie do pogodzenia z zasadami obowiązującymi w demokratycznym państwie prawnym tj z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Obywatel działając w zaufaniu do państwa powinien mieć perspektywę kształtowania swojej sytuacji prawnej w postępowaniu przed organem administracji oraz sądem administracyjnym poprzez możliwość zainicjowania i postępowania dowodowego zmierzającego do realizacji zasady prawdy materialnej rozumianej jako dyrektywa optymalizacyjna. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów proceduralnych. Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r., poz. 450 ze zm.), dalej: u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541 ze zm.), dalej: ustawa zmieniająca z 20 marca 2015 r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., jest informacja, o której mowa w pkt 1. Chodzi o informację podmiotu, który ujawnił popełnienie naruszenia wymienionego w art. 135 ust. 1 pkt 2 lit.a Prawa o ruchu drogowym lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, który to podmiot powiadamia niezwłocznie starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Naruszenie, o jakim mowa w art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ze zm.), dalej: P.r.d., dotyczy kierowania pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Zgodnie z art. 102 ust. 1c i 1e u.k.p., starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności, przy czym okres trzech miesięcy liczy się według zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a dla ustalenia początku tego okresu właściwą jest data zatrzymania prawa jazdy. W świetle treści przywołanych wyżej przepisów, nie budzi wątpliwości, że informacja uzyskana od właściwego podmiotu, który ujawnił fakt kierowania pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, stanowi podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Co więcej, uzyskanie takiej informacji obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Brzmienie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., który wprost przewiduje, że "starosta wydaje decyzję administracyjną", nie pozostawia bowiem wątpliwości co do związanego charakteru podejmowanego na tej podstawie rozstrzygnięcia. W konsekwencji, organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości. Organ nie jest uprawniony do weryfikowania przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym, gdyż do tego uprawniony jest sąd powszechny prowadzący postępowanie w sprawie o wykroczenie (vide np. wyrok w sprawie I OSK 2190/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem postępowania wyjaśniającego są fakty mające znaczenie dla sprawy z punktu widzenia przepisu prawa materialnego będącego podstawą rozstrzygnięcia. W sprawie zatrzymania prawa jazdy, w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym, o zakresie prowadzonego postępowania wyjaśniającego przesądza treść art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej z 20 marca 2015 r. Wynika z nich jednoznacznie, że podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest informacja uzyskana od podmiotu, który ujawnił rażące przekroczenie prędkości na obszarze zabudowanym. Wskazana informacja pełni rolę sformalizowanego źródła wiedzy o popełnionym wykroczeniu, a przekazanie tej informacji jest zdarzeniem mającym doprowadzić do wszczęcia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy. "Informacja o zatrzymaniu prawa jazdy" jest informacją o ujawnieniu czynu uzasadniającego zatrzymanie prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 a P.r.d. oraz jest wyłączną informacją przesądzającą o obowiązku wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ wydający taką decyzję opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej informacji oraz – gdy zostało wszczęte postępowanie sądowe w sprawie o wykroczenie - nie jest zobligowany do oczekiwania na jego prawomocne zakończenie, bowiem jego wynik nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., warunkującym decyzję na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. (vide np. wyroki w sprawach I OSK 2042/18 oraz I OSK 4157/18). Celem postępowania o zatrzymanie prawa jazdy jest bowiem szybkie, administracyjne i o znaczeniu prewencyjnym wyeliminowanie z ruchu drogowego kierowców stwarzających zagrożenie. Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 1 lipca 2019 r. w składzie 7 sędziów uchwałę o sygnaturze I OPS 3/18, zgodnie z którą podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.), może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. NSA w uzasadnieniu uchwały wyjaśnił, że zatrzymanie prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jest sankcją administracyjną o charakterze prewencyjnym (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 października 2016 r., K 24/15, OTK-A 2016/77), stanowiącą konsekwencję niewykonania obowiązku wynikającego z prawa administracyjnego. Istotą sankcji administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 14 października 2009 r., Kp 4/09, OTK-A 2009/9/134). Zatrzymanie prawa jazdy w przypadku naruszenia zakazu administracyjnego ograniczającego prędkość poruszania się pojazdem mechanicznym na obszarze zabudowanym realizuje cel prewencyjno-ochronny i zabezpieczający. Instytucja zatrzymania prawa jazdy jest instrumentem, który w założeniu ustawodawcy ma służyć zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a przez to przyczyniać się do ochrony życia i zdrowia jego uczestników. Skuteczność realizowania celu prewencyjno-ochronnego sankcji administracyjnej w postaci czasowego zatrzymania prawa jazdy ustawodawca zapewnił przez obligatoryjność i natychmiastowość jej zastosowania, aby oddziaływać odstraszająco na kierujących pojazdami i zniechęcić ich do nadmiernego przekraczania prędkości na obszarze zabudowanym. Jednocześnie w uchwale w sprawie I OPS 3/18 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej w przypadku omawianego przekroczenia prędkości nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w świetle treści analizowanych przepisów celem ustawodawcy nie było oczekiwanie na prawomocne zakończenie postępowania dotyczącego powyższego naruszenia lecz niezwłoczne podjęcie czynności administracyjnych o charakterze prewencyjnym i zabezpieczającym. Przytoczone wyżej tezy uchwały wiążą sąd orzekający w sprawie niniejszej. Związanie to wynika z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu NSA, musi przedstawić powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. W ocenie sądu, nie ma podstaw do zakwestionowania stanowiska i argumentacji wyrażonych w powołanej uchwale i przedstawienia nowego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. W okolicznościach niniejszej sprawy pozostaje poza sporem, że informacją z [...] września 2021r. (data wpływu do organu [...] września 2021r) Komendant Miejski Policji w Ł. zawiadomił Prezydenta Miasta Ł. o popełnieniu przez skarżącego w dniu [...] września 2021r. o godzinie 11:09 w M. czynu z art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. "a" P.r.d. polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym o ponad 50 km/h. W załączeniu organ Policji przekazał notatkę urzędową dokumentującą sporne zdarzenie, świadectwo ponownej legalizacji urządzenia pomiarowego i poinformował o elektronicznym zatrzymaniu prawa jazdy. Powyższa informacja stanowiła wystarczającą i wyłączną podstawę do wszczęcia postępowania, a następnie do wydania przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji z [...] października 2021r. r. orzekającej o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, tj. od [...] września 2021r. do [...] grudnia 2021r. włącznie (uwzględniając, że dokument zatrzymano w dniu ujawnienia czynu). W ustalonych okolicznościach sprawy zachodziły więc podstawy do orzeczenia w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 w związku z ust. 1c u.k.p., gdyż uzyskana informacja zobowiązywała organ do takiego orzeczenia. Przepis art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. nie daje bowiem możliwości odstąpienia od zatrzymania prawa jazdy w drodze decyzji w przypadku uzyskania informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej z 20 marca 2015 r. oraz możliwości kwestionowania informacji z punktu widzenia formalnych wymogów dokumentu urzędowego. Z przyczyn wskazanych wyżej w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zatrzymania prawa jazdy w oparciu o omawianą podstawę prawną nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty i argumenty dotyczące wadliwości pomiaru prędkości (w granicach błędu pomiarowego), co organ miał pominąć. Organ, który taką informację otrzymuje, jest nią związany bez konieczności ustalania wielkości przekroczenia. Informacja, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej z 20 marca 2015 r. jest dokumentem urzędowym i tylko ten jej walor jest weryfikowany w postępowaniu administracyjnym. W okolicznościach sprawy informacja stanowiąca podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego zawierała wszystkie wymagane przepisami prawa elementy. Natomiast odpowiedzialność za treść tej informacji ponosi podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, a w aspekcie odszkodowawczym Skarb Państwa (vide uchwała I OPS 3/18, a także np. wyrok w sprawie I OSK 1244/19). Dlatego też, wbrew zarzutom skarżącego, organ administracji nie był zobligowany do merytorycznego zweryfikowania informacji Policji. Stanowisko przeciwne nie zasługuje na podzielenie wobec jednoznacznej treści uchwały w sprawie I OPS 3/18. Skład orzekający zauważa, że konstytucyjność kwestionowanej regulacji prawnej była także przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z 11 października 2016 r. w sprawie K 24/15 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (obecnie po zmianie numeracji przepisów art. 135 ust. 1 pkt 2 lit.a), w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz.U.2003.42.364) i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz.U.1977.38.167), natomiast w zakresie, w jakim nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających - ze względu na stan wyższej konieczności - kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Na skutek powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego ustawą z dnia 12 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o kierujących pojazdami w art. 102 u.k.p. dodano ust. 1aa w brzmieniu: "Przepisów ust. 1 pkt 4 i 5 nie stosuje się, jeżeli kierujący pojazdem dopuścił się naruszenia, o którym mowa w tym przepisie, działając w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa tego nie można było uniknąć inaczej, a poświęcone dobro w postaci bezpieczeństwa na drodze przedstawiało wartość niższą od dobra ratowanego". Jednak w sprawie niniejszej skarżący ani w postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie powoływał się na kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym ze względu na stan wyższej konieczności. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny w sprawie wyżej wskazanej o sygn. K 24/15 poza zakresem wymienionym w punkcie b) sentencji wyroku, nie zakwestionował konstytucyjności przepisu art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., który pozostał w obrocie prawnym i nadal stanowi podstawę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracji. Trybunał zaakceptował też dualizm trybów postępowania w odniesieniu do kwestii związanych z przekroczeniem prędkości na obszarze zabudowanym o ponad 50 km/h, tj. tryb postępowania administracyjnego i przed sądem powszechnym (postępowanie w sprawie o wykroczenie). W konsekwencji niezasadne są zarzuty naruszenia zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją przepisu art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak podkreślono w uzasadnieniu uchwały NSA w sprawie I OPS 3/18, Konstytucja RP nie statuuje uprawnienia do posiadania prawa jazdy jako prawa podstawowego (por. A. Tokarz, Glosa do wyroku WSA w Poznaniu z 8 marca 2017 r., II SA/Po 1034/16, OSP 2018/6/65). Zasady nabywania, utraty i zawieszenia uprawnień do kierowania pojazdami są regulowane przez ustawodawcę, a instytucja zatrzymania prawa jazdy osobie przekraczającej dopuszczalną prędkość o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym polega jedynie na czasowym zatrzymaniu tego dokumentu. W uchwale I OPS 3/18 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że instytucja zatrzymania prawa jazdy osobie przekraczającej dopuszczalną prędkość o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym polega jedynie na czasowym zatrzymaniu tego dokumentu. Jednocześnie zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy będzie uprawniało stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., jeżeli później zostanie ustalone, że pomiar prędkości został błędnie dokonany, albo wyjdzie na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję. Odnośnie zarzutu nieuwzględnienia błędu pomiaru prędkości, podkreślić jeszcze raz należy (podobnie jak wywiódł NSA w sprawie I OSK 2697/20), że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie jest uprawniony do prowadzenia własnych ustaleń dotyczących okoliczności przekroczenia prędkości, poza tymi wynikającymi z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 11 października 2016 r. w sprawie sygn. K 24/15, wskazującymi na sprzeczność art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Skoro okoliczności związane ze stanem wyższej konieczności nie były podnoszone w toku postępowania, to pozostałe okoliczności związane z przekroczeniem prędkości winny podlegać weryfikacji wyłącznie w postępowaniu wykroczeniowym. Organ administracji opiera zatem swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu przez organ Policji informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a P.r.d., a dokonywanie ustaleń w powyższym zakresie i analiza ich wyników nie przynależy do postępowania administracyjnego w sprawie wyznaczonej treścią art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej z 20 marca 2015 r. Tym samym nie można było uczynić organom administracji zarzutu z pominięcia powyższych okoliczności podczas wydawania zaskarżonej decyzji (vide także wyrok w sprawie I OSK 2422/19). Nie ma także znaczenia w niniejszym postępowaniu ocena spełnienia przez urządzenie pomiarowe Ultra Lyte 20-20 100 LR wymogów przewidzianych par. 5 i 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, gdyż organ nie miał obowiązku w kontrolowanym postępowaniu tego rozporządzenia stosować, zwłaszcza że do informacji z [...] września 2021r.r. zostało załączone świadectwo ponownej legalizacji przyrządu pomiarowego Jeśli skarżący wykazałby w postępowaniu wykroczeniowym nieprawidłowe działanie takiego urządzenia, mogłoby to stanowić podstawę do wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.). Z wyżej wskazanych przyczyn sąd uznał, że wbrew zarzutom podniesionym w skardze postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją zostało przeprowadzone w sposób zgodny z wymaganiami Kodeksu postępowania administracyjnego, bez naruszenia przepisów wskazanych w skardze, a w sprawie został zgromadzony materiał dowodowy dający w pełni podstawę do wydania decyzji, która pozostaje w zgodzie ze znajdującymi zastosowanie w sprawie przepisami prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji realizuje w sposób prawidłowy zasadę przekonywania (art. 11 K.p.a.), uwzględnia wszystkie aspekty stanu faktycznego istotne z punktu widzenia podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia a także interes społeczny i słuszny interes obywatela – ten ostatni w dopuszczalnym przez prawo w niniejszej sytuacji zakresie (art. 7 K.p.a.). Rozstrzygnięcie nie narusza też wskazanych w skardze przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r., bowiem obowiązku ich zastosowania w kontrolowanym postępowaniu organ nie miał. Naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. w postępowaniu nie miało wpływu na wynik sprawy. Skarżący przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji wypowiedział się pisemnie, zatem jego stanowisko było organom obydwu instancji znane z akt sprawy, natomiast w postępowaniu odwoławczym nie uzupełniano postępowania wyjaśniającego orzekając na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach, który był z kolei znany stronie. Także skarżący nie wykazał, aby naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. uniemożliwiło mu przedstawienie przed wydaniem decyzji argumentów czy dowodów podważających legalność decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)