III SA/Wa 674/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz, asesor WSA Agnieszka Sułkowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. Postanowieniem z [...] grudnia 2020 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS lub organ drugiej instancji) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] listopada 2020 r., nr [...] oddalające skargę A. sp. o. o. z siedzibą w W. (dalej jako spółka lub skarżąca) na czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej Naczelnik MUS) wszczął postępowanie egzekucyjne wobec spółki na podstawie własnych tytułów wykonawczych: - nr [...] z 2 marca 2020 r., obejmującego należność pieniężną z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 01/01/2011 r. do 31/12/2011 r. w łącznej kwocie należności głównej 9.815.472,00 zł wraz z odsetkami; - nr [...] z 13 lipca 2020 r., obejmującego należność pieniężną z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 01/01/2012 r. do 31/12/2012 r. w łącznej kwocie należności głównej 15.421.039,00 zł wraz z odsetkami. Celem wyegzekwowania należności objętych tytułem wykonawczym nr [...], organ egzekucyjny, zawiadomieniami z 2 marca 2020 r. nr: - [...] - dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A.; - [...] - dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A.; - [...] – dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u kontrahenta D. sp. z o.o.; - [...] – dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w U. sp. z o.o. Powyższe zawiadomienia, wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] zostały doręczone zobowiązanej spółce 5 marca 2020 r., do banków - 2 marca 2020 r., do spółki D. sp. z o.o. - 6 marca 2020 r., natomiast do U. sp. z o.o. - 9 marca 2020 r. Ponadto, celem wyegzekwowania należności objętych tytułem wykonawczym nr [...] organ egzekucyjny zawiadomieniem z 15 lipca 2020 r. nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Zawiadomienie to, wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] zostało doręczone spółce 21 lipca 2020r., z kolei do banku - 16 lipca 2020 r. Kolejno, zawiadomieniem nr [...] z 2 września 2020 r. Naczelnik MUS dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego spółki w [...] S.A. Zawiadomienie to zostało doręczone zobowiązanej spółce 28 września 2020 r., z kolei dłużnikowi zajętej wierzytelności - 22 września 2020 r. W odpowiedzi [...] S.A. poinformował organ egzekucyjny, że zajęcie rachunku bankowego nie może zostać zrealizowane ze względu na brak środków na rachunku spółki. Postanowieniem z [...] września 2020 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. umorzył na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U.2020.1427; dalej jako: u.p.e.a.) postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie powyżej wskazanych tytułów wykonawczych nr [...] z 2 marca 2020 r., oraz nr [...] z 13 lipca 2020 r. Postanowienie to zostało doręczone spółce 30 września 2020 r. Spółka pismem z 5 października 2020 r. wniosła skargę na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A., dokonaną zawiadomieniem nr [...] z 22 września 2020 r., zarzucając naruszenie: art. 70 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (obecnie t.j. Dz.U.2021.1540 z późn. zm.; dalej: Ordynacja podatkowa); art. 33 § 2 pkt 4; art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. oraz art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. a także art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej, gdyż dokonane w sprawie zajęcie eliminuje spółkę z obrotu prawnego. Postanowieniem z [...] listopada 2020 r. nr [...] organ egzekucyjny oddalił skargę na czynność egzekucyjną. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne, zgodnie z art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a., można podnosić jedynie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania egzekucyjnego. Kontrolą objęta jest więc jedynie prawidłowość zaskarżonej czynności, a nie działanie będące podstawą egzekucji. Organ egzekucyjny dokonując zajęcia z rachunku bankowego spółki w [...] S.A. nie dopatrzył się nieprawidłowości w zastosowaniu środka egzekucyjnego. Prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi unormowaniami wystosował zawiadomienie o zajęciu egzekucyjnym wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. Co więcej, wobec odpowiedzi udzielonej przez ww. bank 22 września 2020 r. o braku środków na rachunku spółki, stwierdzenie spółki, że zajęcie z 22 września 2020 r. nr [...] eliminuje spółkę z obrotu prawnego, należało uznać za bezpodstawne. Natomiast kwestie dotyczące ewentualnego naruszenia art. 33 § 2 pkt 4 i 6 u.p.e.a. oraz art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, nie podlegają ocenie ma podstawie art. 54 u.p.e.a. w brzmieniu przepisów obowiązującym od 30 lipca 2020 r. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Wymienionym na wstępie postanowieniem z [...] grudnia 2020 r., Dyrektor IAS utrzymał w mocy powyższe orzeczenie organu pierwszej instancji. Dyrektor IAS, powołując się na przepis art. 54 § 1 i 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r.) stwierdził, że w ramach środka zaskarżenia, jakim jest skarga na czynność egzekucyjną można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, jak również można wnosić zarzuty odnoszące się do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Nie bada się w nim zatem zasadności wystawienia tytułów wykonawczych przez wierzyciela, czy też istnienia egzekwowanego obowiązku. Te kwestie są przedmiotem odrębnych postępowań, tj. postępowania w sprawie wniesionych przez zobowiązanego zarzutów, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną, organ egzekucyjny bada jedynie prawidłowość dokonanej czynności, a nie działania będące podstawą egzekucji. Odnosząc się do sprawy, organ drugiej instancji nie stwierdził nieprawidłowości w podjętej przez organ egzekucyjny czynności dokonanej w związku z działaniami zmierzającymi do zastosowania środka egzekucyjnego, które – jego zdaniem - zostały przeprowadzone zgodnie z art. 80 u.p.e.a. Uznał, że czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A., dokonana zawiadomieniem z 22 września 2020 r., nr [...], została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W niniejszym postępowaniu nie bada się natomiast zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w tym istnienia egzekwowanego obowiązku. Odnosząc się z kolei do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, Dyrektor IAS wskazał, że sama egzekucja, będąca przymusowym wykonaniem zobowiązania, jest dla zobowiązanego niedogodnością. W sprawie organ wybrał środek egzekucyjny polegający na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, który uznać należało za najwłaściwszy, co więcej - środek ten okazał się nieskuteczny, z uwagi na brak środków na rachunku zobowiązanej spółki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zarzuciła, powyższemu postanowieniu Dyrektora IAS, naruszenie przepisów prawa, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:  1) art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez: a) pominięcie przedawnienia zobowiązania podatkowego za okres objęty decyzją, w oparciu o którą wystawiono tytuł egzekucyjny i tytuł wykonawczy; oraz utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia pomimo, tego że nastąpiło: b) wystawienie tytułu wykonawczego na nieistniejące (wygasłe) - przedawnione zobowiązanie podatkowe; c) wszczęcie egzekucji administracyjnej (wygasłej) - przedawnionej zaległości podatkowej; 2) art. 33 § 2 pkt 4) u.p.e.a., przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia pomimo tego, że wszczęcie egzekucji nastąpiło przy braku uprzedniego wezwania zobowiązanego do zapłaty (doręczenia zobowiązanemu upomnienia) 3) art. 33 § 2 pkt 6) u.p.e.a., przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia pomimo tego, wszczęcie egzekucji nastąpiło przy braku wymagalności zaległości podatkowej (z uwagi na jej wygaśnięcie). 4) art. 54 § 1 pkt 1) u.p.e.a., przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia pomimo tego, czynności egzekucyjne zostały’ dokonane z naruszeniem: a) art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, przez: - pominięcie przedawnienia zobowiązania podatkowego za okres objęty decyzją, w oparciu o którą wystawiono tytuł egzekucyjny i tytuł wykonawczy; oraz - wystawienie tytułu wykonawczego na nieistniejące (wygasłe) - przedawnione zobowiązanie podatkowe; - wszczęcie egzekucji administracyjnej (wygasłej) - przedawnionej zaległości podatkowej; b) art. 33 § 2 pkt 4) u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2019 r.) przez wszczęcie egzekucji przy braku uprzedniego wezwania zobowiązanego do zapłaty (doręczenia zobowiązanemu upomnienia);  c) art. 33 § 2 pkt 6) u.p.e.a., przez wszczęcie egzekucji przy braku wymagalności zaległości podatkowej (z uwagi na jej wygaśnięcie). oraz 5) art. 54 § 1 pkt 2) u.p.e.a., przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia pomimo tego, że zastosowano zbyt uciążliwy środek egzekucyjny, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej, gdyż dokonane w sprawie zajęcie eliminuje spółkę z obrotu prawnego. Powołując się na powyższe uchybienia, spółka wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS, 2) uchylenie w całości postanowienia Naczelnika MUS z [...] listopada 2020 r., wydanego w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia przez organ egzekucyjny - Naczelnika MUS wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, oraz o: 3) uchylenie w całości zaskarżonych czynności organu egzekucyjnego - Naczelnika MUS wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego spółki na poczet należności pieniężnej, o której mowa w art. 62B ust. 2 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, lub innych należności pieniężnych w [...] S.A.. z siedzibą w W. - zawiadomienie o dokonaniu ww. zajęcia z 22 września 2020 roku, sygn. akt [...], oraz o: 4) uchylenie w całości tytułu wykonawczego, ewentualnie o: 5) przekazanie sprawy Dyrektorowi IAS do ponownego rozpoznania, 6) zasądzenie od Dyrektora IAS na rzecz skarżącego kosztów postępowania skargowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stanowisko Dyrektora IAS przyjęte w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe, sąd orzekający w sprawie podziela je w całości. Niniejsza sprawa miała za przedmiot skargę na czynność egzekucyjną, mianowicie dokonaną przez Naczelnika MUS czynność, polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego spółki w [...] S.A. z siedzibą w W., zawiadomieniem o zajęciu z 22 września 2020 roku, nr [...]. Należało zgodzić się z Dyrektorem IAS, że – z uwagi na to, iż strona wniosła skargę na czynność egzekucyjną – w tej sprawie rozpoznaniu podlegały wyłącznie te zarzuty, które można podnieść w ramach tejże instytucji prawnej. Skarga na czynność egzekucyjną uregulowana została w art. 54 § 1 i nast. u.p.e.a. Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r. - w zw. z art. 13 ust. 1, 2 i 5 ustawy z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. z 2019 r. poz. 2070), zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy (art. 54 § 1 pkt 1) oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej (art. 54 § 1 pkt 2). Zgodnie zaś z art. 54 § 2 u.p.e.a., skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie. Należy wyjaśnić, że dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy może polegać na zastosowaniu niedopuszczalnego środka egzekucyjnego. Środek egzekucyjny jest niedopuszczalny, jeżeli nie został przewidziany w ustawie, a ponadto jeżeli wprawdzie został przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Niedopuszczalne jest również stosowanie środków egzekucyjnych wobec osoby niepodlegającej jurysdykcji polskich organów administracyjnych, zwłaszcza korzystających z immunitetu dyplomatycznego lub konsularnego. Dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy może też polegać na zastosowaniu dopuszczalnego środka egzekucyjnego, ale w sposób naruszający ustawę (tak trafnie P. M. Przybysz (w:) Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2021, art. 54). Stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy (art. 7 § 3 u.p.e.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że postępowanie wszczęte skargą na czynności egzekucyjne stanowi jedynie fragment postępowania egzekucyjnego i nie prowadzi do kontroli całego postępowania egzekucyjnego. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kontrola jest ograniczona do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze wykonawczym i tylko takie, które nie mogą być zaskarżone innym środkiem prawnym przewidzianym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zarzuty, zażalenie, wyłączenie spod egzekucji). Przewidziany w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (zob. np. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3044/21 (tak, np. WSA w Białymstoku w wyroku z 15 grudnia 2021 r., I SA/Bk 487/21; wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem sądu, Dyrektor IAS rozpatrujący zażalenie spółki prawidłowo ocenił działanie organu egzekucyjnego, jako zgodne z prawem. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny, mając na celu doprowadzenie do wykonania przez spółkę obowiązku o charakterze pieniężnym, wystosował do [...] S.A. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego spółki – zawiadomienie z 22 września 2020 r., nr [...]. Organ ten podjął zatem działanie zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego przewidzianego w ustawie, tj. w art. 1a pkt 12a) u.p.e.a., tj. egzekucję z rachunku bankowego. Czynność zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. odbyła się w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Spółka wniosła pismem z 5 października 2020 r. skargę na czynność egzekucyjną, a w konsekwencji uruchomiła tym pismem tryb skargowy uregulowany w art. 54 u.p.e.a. W tej sytuacji, Dyrektor IAS prawidłowo potraktował pismo skarżącej jako skargę na czynność egzekucyjną, a w konsekwencji przyjął że w tej sprawie, ocenie pod względem zgodności z prawem, podlega sposób i forma dokonania powyższej czynności egzekucyjnej, nie zaś zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w toku którego czynność ta została podjęta. Sposób dokonania czynności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, a równocześnie prawidłowość jej przeprowadzenia, należy rozpatrywać na podstawie regulacji zawartych w przepisie art. 80 u.p.e.a. W przedmiotowej sprawie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dokonano zgodnie z art. 80 § 1 ww. ustawy, poprzez doręczenie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonych zaległości oraz kosztami egzekucyjnymi. Ponadto, wezwano dłużnika zajętej wierzytelności, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. W myśl art. 80 § 2 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego, jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Z kolei postępując zgodnie z § 3 tego artykułu, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa powyżej, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności 22 września 2020 r., natomiast zobowiązanej spółce - 28 września 2020 r. Z kolei odpisy tytułów wykonawczych: nr [...] doręczono zobowiązanej spółce 5 marca 2020 r., a nr [...] doręczono tej spółce 21 lipca 2020 r. Sporządzone zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zawierało elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a., z uwzględnieniem art. 67 § 2a u.p.e.a. W tej sytuacji prawidłowo Dyrektor IAS uznał, że brak było podstaw aby stwierdzić jakiekolwiek nieprawidłowości w podjętej przez organ egzekucyjny czynności dokonanej w związku z działaniami zmierzającymi do zastosowania środka egzekucyjnego, które zostały przeprowadzone zgodnie z zapisem art. 80 u.p.e.a. Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, należało także przyznać, że organ egzekucyjny nie naruszy prawa w tym zakresie. Zgodnie z treścią art. 7 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Wybór środka należy do organu egzekucyjnego i uwarunkowany jest możliwie najszybszym i najpełniejszym zaspokojeniem roszczeń wierzyciela, przy czym przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym nie określają liczby możliwych do zastosowania środków egzekucyjnych. Organ kierując się okolicznościami konkretnej sprawy winien w wybrać najwłaściwszy środek egzekucyjny, tj. najwłaściwszy w realiach konkretnego przypadku. Zdaniem sądu, organ egzekucyjny wypełnił powyższe wskazania i zastosował najwłaściwszy środek egzekucyjny. Jednocześnie brak jest podstaw aby uznać zastosowany środek za był zbyt uciążliwy, bowiem z uwagi na brak środków na zajętym rachunku bankowym spółki, środek ten pozostał nieskuteczny. W rezultacie, zdaniem sądu, zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. nie może być uznany jako zbyt uciążliwy, zajęcie okazało się nieskuteczne, nie zostało zatem zrealizowane. Bank bowiem, w odpowiedzi na zawiadomienie o zajęciu, poinformował organ egzekucyjny, że zajęcie nie mogło zostać zrealizowane ze względu na brak środków na rachunku zobowiązanej spółki. Biorąc pod uwagę powyższe, należało zgodzić się z Dyrektorem IAS, że zaskarżona w tej sprawie czynność egzekucyjna została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zastosowany środek egzekucyjny nie był zbyt uciążliwy. Z tych względów niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 54 §1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. Powtórzyć natomiast należy, że w ramach środka zaskarżenia jakim jest skarga na czynność egzekucyjną, można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, jak również można wnosić zarzuty odnoszące się do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Nie bada się w nim zatem zasadności wystawienia tytułów wykonawczych przez wierzyciela, czy też istnienia egzekwowanego obowiązku. Te kwestie są przedmiotem odrębnych postępowań, tj. postępowania w sprawie wniesionych przez zobowiązanego zarzutów, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną, organ egzekucyjny bada jedynie prawidłowość dokonanej czynności, a nie działania będące podstawą egzekucji. W rezultacie w ramach skargi na czynności egzekucyjne nie można skutecznie podnosić zarzutów naruszenia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej (poprzez pominięcie przedawnienia zobowiązania podatkowego), art. 33 § 2 pkt 4 (poprzez brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia) oraz art. 33 § 2 pkt 6 (poprzez wszczęcie egzekucji przy braku wymagalności zaległości podatkowej). W postępowaniu wszczętym skargą w trybie art. 54 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje bowiem, czy czynności egzekucyjne zostały przez niego dokonane w sposób prawidłowy i zgodny z prawem. W kontekście powyższego, Dyrektor IAS zasadnie przyjął, że podnoszone przez skarżącą w tym zakresie zarzuty pozostają bez wpływu na wynik niniejszego postępowania. Zauważyć należy w tym miejscu, że zarzuty dokładnie takiej treści, były przedmiotem odrębnej spraw, w tym prowadzonej przed tut. sadem sprawy o sygnaturze akt III SA/Wa 706/21 zakończonej wyrokiem z 20 stycznia 2022 r. oddającym skargę spółki na zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Podkreślić należy także, że postanowieniem z [...] września 2020 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. umorzył na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec spółki na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] z 2 marca 2020 r., oraz nr [...] z 13 lipca 2020 r. Niniejsze postanowienie zostało doręczone skarżącej 30 września 2020 r. Tak więc w dacie wniesienia przez spółkę w tej sprawie skargi na czynność egzekucyjną, wobec spółki nie toczyło się już postępowanie egzekucyjne. Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz rozważania prawne, sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a podniesione w skardze zarzuty – niezasadne. W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2022.329 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, do czego uprawniał art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym. Sąd rozpoznaje takie sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 tej ustawy).