II SA/Po 186/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu [...] kwietnia 2022 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. /-/ T. Świstak Pismem z dnia [...] lutego 2022 r. M. B. – dalej skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie obory dla 85 sztuk bydła opasowego (65 DJP) na działkach nr [...] w obrębie geodezyjnym P., gmina K.. Kolejnym pismem z [...] lutego 2022 skarżący wniósł o o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla użytkowania należącej do niego działki, na której planuje on w przyszłości budowę budynku mieszkalnego, a która poddana zostanie oddziaływaniu odorowemu inwestycji, szczególnie w przypadku zwiększenia skali produkcji w stosunku do zakładanej.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części. Do okoliczności tych przywołany przepis kwalifikuje – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto zgodnie z art. 86f ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm. – dalej ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku) do skargi na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach stosuje się przepis art. 61 § 3 P.p.s.a., z tym że przez trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w tym przepisie, rozumie się następstwa wynikające z podjęcia realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wydano zaskarżoną decyzję. Powyższy przepis został dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 784; zmieniającej ww. ustawę z dniem 13 maja 2021 r. – dalej ustawa nowelizująca). Jednocześnie art. 28 ustawy nowelizującej wprowadził zasadę, iż do postępowań sądowoadministracyjnych dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczętych i niezakończonych prawomocnym orzeczeniem przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 1-4, art. 6, art. 8-12 i art. 14-25, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, co wobec wydania zaskarżonej decyzji organu II instancji w dniu [...] grudnia 2021 r. oznacza, iż art. 86f ust. 1 ustawy znajdzie zastosowanie również w niniejszej sprawie. Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wskazać należy, i zasługiwał on na uwzględnienie, albowiem w ocenie sądu realizacja przedsięwzięcia, dla którego wydano zaskarżoną decyzję, może rodzic trudne do odwrócenia skutki. Przez skutki takowe rozumieć bowiem należy takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Niewątpliwie zaś wzniesienie obory dla 85 sztuk bydła opasowego (65 DJP) spowodować może trwałą zmianę sytuacji zarówno na terenie objętym inwestycją, jak i na gruntach sąsiadujących, tym bardziej że na działkach objętych zaskarżona decyzja już obecnie prowadzona jest hodowla bydła w czterech istniejących budynkach inwentarskich o łącznej maksymalnej obsadzie 99,95 DJP. Istotne zintensyfikowanie prowadzonej hodowli może zaś skutkować tak zwiększonym oddziaływaniem na środowisko, w tym związane z potencjalnie zwiększonymi emisjami oddziaływanie na zdrowie i warunki życia ludzi, jak i potencjalnym ograniczeniem możliwości dotąd dopuszczalnych zmian sposobu zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Co za tym idzie stwierdzić należy, iż w realiach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 86f ust. 1 ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku. Jednocześnie Sąd podkreśla, iż niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozpoznawania skargi, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 P.p.s.a. to dwie różne kwestie. Co za tym idzie za okoliczność przemawiającą za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji nie może być potraktowane to, że zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja jest wadliwa, albowiem rażące błędy zawiera stanowiący podstawę jej wydania raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Twierdzenie to odnosi się bowiem do kwestii merytorycznej dotyczącej zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Ocena argumentacji, jaka jest w tym względzie prezentowana przez stronę skarżącą przed rozpoznaniem istoty sprawy przez tut. Sąd jest niedopuszczalna, bowiem niweczyłaby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z 28.04.2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251) i prowadziłaby do przesądu, którym incydentalne postępowanie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest. Inaczej rzecz ujmując nawet ewentualne wystąpienie znacznego prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu nie jest przesłanką podlegającą ocenie w ramach rozpoznania wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Stwierdzenie wadliwości lub niewadliwości poddanego kontroli sądu administracyjnego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej jest przedmiotem postępowania głównego, nie zaś postępowania w przedmiocie zastosowania instytucji z art. 61 § 3 P.p.s.a., które uwarunkowane jest oceną przesłanek i wymogów wynikających z tego przepisu (tak np. NSA w postanowieniu z dnia 21 maja 2020 r. sygn. akt II GZ 137/20.). Stąd orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ T. Świstak