I SA/Bd 50/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi T. G. Sp. z o.o. w G. W. na decyzję Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia 7 grudnia 2021 r.[...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. wszczął w dniu [...] sierpnia 2020 r. wobec [...] spółki z o.o. kontrolę celno-skarbową obejmującą badanie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. W dniu [...] grudnia 2020 r. został doręczony skarżącej wynik kontroli z dnia [...] grudnia 2020 r., w którym przedstawiono stwierdzone nieprawidłowości. Skarżąca po zakończeniu kontroli nie złożyła korekty deklaracji podatkowej w zakresie objętym kontrolą celno-skarbową, w związku z tym zakończona kontrola została przekształcona w postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. przez doręczenie w dniu [...] lutego 2021 r. postanowienia z dnia [...] lutego 2021 r. o przekształceniu kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe. Postępowanie podatkowe zostało zakończone wydaniem decyzji w dniu [...] sierpnia 2021 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. W decyzji organ stwierdził, że skarżąca otrzymała na swoje konto bankowe w dniu [...] stycznia 2019 r. wpłatę [...] USD. Organ uznał, że kwota ta jest podlegającym opodatkowaniu przychodem, w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: "u.d.o.p."). Podatek wyniósł [...] zł. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. wydał w dniu [...] grudnia 2021 r. decyzję, którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że spółka [...] została zarejestrowana w drugiej połowie 2018 r. Nie zatrudniała pracowników. Stwierdzono również, że w 2019 r. spółka nie prowadziła działalności pod wskazanym adresem siedziby, do którego korzystania nie posiadała tytułu prawnego. Natomiast ustalony adres we W., pod którym spółka faktycznie wynajęła lokal nie był wykorzystywany w działalności oraz nie został ujawniony w urzędzie skarbowym oraz Rejestrze Przedsiębiorców KRS. Nie ujawniono również adresu w G. W., do którego tytuł prawny spółka posiadała już od [...] marca 2019 r. Spółka ponosiła wydatki na najem lokali, z których faktycznie nie korzystała. Dostępne dla organu podatkowego dane dotyczące spółki były niewystarczające do nawiązania z nią kontaktu, także poprzez sieć internetową. Płatności za usługi księgowe oraz najmu lokali były dokonywane ze środków uzyskanych przez spółkę w wyniku pożyczki gotówkowej udzielonej jej przez udziałowca. Zdaniem organu, miejsce zamieszkania prezes zarządu spółki w [...], brak zatrudnienia w [...] pracowników oraz faktyczny brak ujawnionego na jej obszarze adresu prowadzenia działalności prowadzą do stwierdzenia, iż rejestracja podmiotu w [...] nie miała gospodarczego, czy praktycznego uzasadnienia. Organ ustalił, że w dniu [...] grudnia 2019 r. skarżąca zawarła z [...] umowę komisu, w wyniku której otrzymała w dniu [...] grudnia 2019 r. w formie zaliczki kwotę [...]USD na realizację zlecenia zakupu towarów. Organ wskazał, że oferowane w umowie towary są powszechnie dostępne w sieci internetowej. Określona dla skarżącej wartość prowizji w wysokości [...] USD była stała i niezależna od wynegocjowanych przez nią warunków dostawy. Nie miała ona charakteru motywującego do poszukiwania dostawcy oferującego optymalne warunki dostawy. Skarżąca przez wystawienie faktury proforma określiła wartość transakcji w wysokości [...] USD. Przy zawarciu umowy komisu spółka [...] była reprezentowana przez dyrektora zarządzającego - [...]. Jednakże na podstawie akt rejestracyjnych tej spółki uzyskanych od administracji podatkowej [...] organ ustalił, że [...] zrezygnował z funkcji dyrektora spółki w dniu [...] sierpnia 2017 r., a więc nie był on uprawniony do występowania w imieniu spółki. Odnosząc się do wyjaśnień skarżacej, iż podstawą do otrzymania środków w kwocie [...]USD w dniu [...] stycznia 2019 r. nie była umowa komisowa zawarta ze spółką [...], tylko z zupełnie inna firmą – [...] Ltd. z [...], organ stwierdził, że nie można uznać, że wcześniejsza dokumentacja i wyjaśnienia zostały złożone omyłkowo. Z ustaleń organu podatkowego wynika, że przedłożona dokumentacja została wytworzona bez wiedzy i woli spółki [...]. Zdaniem organu jej faktycznym celem było wprowadzenie w błąd organu podatkowego dla uniemożliwienia identyfikacji faktycznego źródła środków otrzymanych przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2019 r. Jeśli chodzi natomiast o przedłożoną umowę komisu zawartą ze spółką [...], to organ wyjaśnił, że zgodnie z informacją uzyskaną z firmy [...], za pośrednictwem administracji podatkowej [...], spółka [...] nigdy nie była klientem tej firmy, nigdy też nie uczestniczono w pośredniczeniu zawarcia umowy między tą spółką a skarżącą. Spółka z [...] zaprzeczyła przedstawionym przez skarżąca okolicznościom rzekomego zawarcia umowy ze spółką [...]. Organ stwierdził, że abstrahując od braku uprawnień [...] do podpisania umowy komisu i innych dokumentów z nią związanych oraz podejrzenia braku zgodności tego podpisu z jego rzeczywistym podpisem, za niewiarygodne wydaje się podpisanie umowy takiej samej treści i tego samego dnia z zupełnie innym podmiotem, tj. ze spółką [...]. Za nieprawdopodobne organ uznał, iż dwa różne podmioty, z których przynajmniej jeden nic nie wie o istnieniu drugiego, występują ze zleceniem nabycia identycznych towarów w identycznych ilościach oraz na identycznych warunkach dostawy. W świetle ustalonych okoliczności, według organu, wyjaśnienia skarżącej dotyczące rzekomej przyczyny odstąpienia od zawarcia umowy z firmą z [...], były pozbawione logicznego sensu. Wobec przedstawionych okoliczności organ stwierdził, że nie można uznać, iż przedłożone przez skarżącą umowy komisu z dnia [...] grudnia 2018 r., w której jako strona widnieje spółka [...] z [...], jak i ta, w której jako strona widnieje spółka [...] z [...] dokumentują tytuł otrzymanych przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2019 r. środków w kwocie [...]USD. Jednocześnie podmiot, z którego rachunku bankowego kwota ta wpłynęła na rachunek bankowy skarżącej nie potrafił wyjaśnić tytułu przekazania tych środków. Zatem Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego nie uznał kwoty [...]USD, która wpłynęła na rachunek bankowy skarżącej w dniu [...] stycznia 2019 r. za zaliczkę na poczet realizacji wykonywanego przez stronę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zlecenia określonego przedłożoną umową komisu z dnia [...] grudnia 2018 r. (a dokładniej – żadnej z dwóch wersji przedłożonych umów). Zweryfikowane okoliczności związane z przedstawionymi przez skarżącą danymi dotyczącymi jej zawarcia, uczestnictwa w tym procesie osób i firm, a także określone nią warunki zlecenia jednoznacznie wskazują, że umowa ta nigdy nie weszła do obrotu gospodarczego. Jeśli wykluczono wskazane przez podatnika źródło tego przychodu, nie można było też zakwalifikować otrzymanego przez stronę przychodu do przychodu z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 12 ust. 3 u.d.o.p. Zdaniem organu przychód ten należało zakwalifikować do przychodów, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.p. Według Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego opis operacji bankowej dokonanej przez podmiot zlecający przelew uzasadnia założenie, iż przelane środki mają charakter bezzwrotny, ich otrzymanie stanowi dla strony definitywne przysporzenie majątkowe. Oznacza to, że przychody w postaci środków pieniężnych otrzymanych powinny stanowić przychód 2019 r. i być przyjęte do rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych tego roku. Otrzymanej przez skarżącą wpłaty nie można było przyporządkować do konkretnych usług lub dostaw o określonym terminie realizacji. Zatem kwota ta nie mogła nie stanowić przychodu, w związku z art. 12 ust. 4 pkt 1 u.p.d.p. Organ wskazał, że w świetle art. 12 ust. 2 u.p.d.p. przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu. Wartość przychodu skarżącej uzyskanego w USD wg średniego kursu ogłoszonego w dniu [...] stycznia 2019 r. przez NBP wyniosła [...] zł (1 USD = [...] PLN). Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego wyliczył skarżącej podatek dochodowy za 2019 r. w wysokości 9% podstawy opodatkowania, tj. w kwocie [...]zł, po uwzględnieniu kosztów uzyskania przychodów z innych źródeł (w kwocie [...]zł) oraz po odliczeniu od dochodu 50% straty za 2018 r. (tj. 50% z [...] zł = [...] zł). W skardze do tut. Sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, w całości. Zarzuciła naruszenie: 1) art. 2a w zw. z art 191 Ordynacji podatkowej (dalej: "O.p.") oraz art. 2 i 84 Konstytucji RP, polegające na zaniechaniu przez organ czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, którego dotyczy zaskarżona decyzja, co doprowadziło do błędnego ustalenia przychodu i dochodu skarżącej oraz jego źródła, a następnie określenie wymiaru zobowiązania podatkowego, przy czym wszelkie wątpliwości nie zostały wyjaśnione, a rozstrzygnięte na niekorzyść skarżącej; 2) art. 187 oraz art. 122 O.p. przez nieuwzględnienie złożonych przez skarżącą w odwołaniu obszernych wyjaśnień podczas wydawania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji; 3) art. 121 O.p. przez w pełni dowolne i automatyczne założenie określonego stanu faktycznego, który nie uwzględniał całokształtu okoliczności faktycznych sprawy przywołanych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T., czym organ naruszył zasadę budowania zaufania do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku Sąd umożliwił stronie wypowiedzenie się w sprawie. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia prawidłowości zakwalifikowania otrzymanych przez skarżącą środków pieniężnych w kwocie [...]USD (378.270 zł) jako przychodu podatkowego. Organ ustalił, że skarżącą miała prawo do korzystania z lokalu biurowego we W., lecz nie był on wykorzystywany w działalności oraz nie został ujawniony w urzędzie skarbowym i Rejestrze Przedsiębiorców KRS. Nie ujawniono również adresu w G. W., do którego tytuł prawny spółka posiadała już od [...] marca 2019 r. Płatności za usługi księgowe oraz najmu lokali były dokonywane przez spółkę ze środków uzyskanych w wyniku pożyczki gotówkowej udzielonej jej przez udziałowca. Spółka nie zatrudniała pracowników. Zarządzano nią z zagranicy z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] stycznia 2019 r. na rachunek skarżącej wpłynęła kwota [...]USD przekazana przez [...] Ltd., zarejestrowaną na [...]. Ze złożonych przez skarżącą wyjaśnień wynikało, że zawarła ona w dniu [...] grudnia 2019 r. umowę komisu ze spółką [...]. Na podstawie tej umowy skarżąca zobowiązała się znaleźć i nabyć towar w imieniu [...] zgodnie ze zleceniem, będącym częścią umowy. W załączonym do umowy zamówieniu spółka [...] zobowiązała się do znalezienia i nabycia wymienionych w nim towarów, a spółka [...] zobowiązała się do zapłaty zaliczki na wykonanie zlecenia w wysokości 100%. Przedmiotem zakupu miały być następujące towary: panele zaciemniające, żaluzje, biurka, kompozycje kwiatowe w wazie, zegary biometryczne, zegary biurowe. Spółka [...] wystawiła kontrahentowi fakturę "[...]" na kwotę [...]USD, na którą składały się: opłata na zakup towarów w wysokości [...] USD oraz [...] USD prowizji za wykonanie usługi. Ponadto wyjaśniono, że skarżąca pozostaje aktualnie dłużnikiem spółki [...], ponieważ spółka [...] nie wywiązała się ze zobowiązania umownego w postaci nabycia i dostarczenia zamówionych towarów dla kontrahenta, wobec czego powinna zwrócić zaliczkę i nie należy jej się prowizja za wykonanie usługi. Przy zawarciu umowy komisu skarżąca była reprezentowana przez prezesa zarządu – [...], a spółka [...] przez dyrektora zarządzającego - [...]. Jednakże na podstawie akt rejestracyjnych tej spółki uzyskanych od administracji podatkowej [...] organ ustalił, że [...] zrezygnował z funkcji dyrektora spółki w dniu [...] sierpnia 2017 r. Według akt rejestracyjnych spółki [...] [...] wskazany m.in. w umowie komisu i zleceniu do tej umowy jako dyrektor zarządzający, reprezentujący tę spółkę, w dniach sporządzenia przedmiotowej umowy oraz innych pism, nie pełnił tej funkcji, a więc nie był uprawniony do występowania w imieniu spółki. W toku dalej prowadzonych postępowań skarżąca przedłożyła umowę zawartą w dniu [...] grudnia 2018 r. z [...] Ltd. z [...]. Skarżąca wyjaśniła, że umowa komisu, która początkowo miała zostać zawarta ze spółką [...] ostatecznie została zawarta z ze spółką [...]. Tym samym stroną umowy, na rzecz której miało zostać wykonane zlecenie stała się spółka [...], zaś spółka [...] była jedynie pośrednikiem w tej transakcji i podmiotem, który dokonał płatności na poczet zamówienia. Na umowie oraz zamówieniu pod określeniem osób umowy widniały podpisy - jako reprezentujących strony: prezesa zarządu - [...] oraz dyrektora - [...]. Organ podatkowy wystąpił do pełnomocnika skarżącej o udzielenie wyjaśnień odnośnie zawartych umów komisu (identycznych co do treści): z dnia [...] grudnia 2018 r. ze spółką [...] oraz z dnia [...] grudnia 2018 r. ze spółką [...]. W związku z brakiem odpowiedzi organ zwrócił się do administracji podatkowej [...] o udzielenie stosownych informacji. W odpowiedzi administracja podatkowa [...] poinformowała, że w księgach spółki [...] i jej rejestrach brak jest zapisu o propozycji lub zawarciu umowy, a podpis [...] nie przypomina przykładów jego podpisu, które spółka ma w swoich aktach (t. 2, k. 37). W dodatkowej odpowiedzi wskazano, że w księgach rachunkowych spółki [...] nie ma zapisu dotyczącego kwoty [...]USD przekazanej na rzecz spółki [...] ani w ich własnym zakresie, ani w ewidencji klientów. Spółka [...] nie jest i nie była klientem spółki [...]. Poinformowano też, że spółka [...] nie ma wiedzy o przekazaniu kwoty [...]USD na rzecz skarżącej oraz jej rozliczeniu ze spółką [...] (t. 2, k. 147). W świetle powyższego zgodzić się należy z organem, że przedłożone przez skarżącą umowy komisu z dnia [...] grudnia 2018 r., w której jako strona widnieje spółka [...] z [...], jak i ta, w której stroną jest spółka [...] z [...], nie dokumentują tytułu otrzymanych przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2019 r. środków w kwocie [...]USD. Umowa ze spółką [...] nie mogła być podstawą otrzymania przez skarżąca [...] USD, gdyż do zawarcia tej umowy w ogóle nie doszło. W księgach spółki [...] i jej rejestrach brak jest zapisu o zawarciu umowy, a podpis [...] nie przypomina jego podpisu, który spółka ma w swoich aktach. Jeśli chodzi natomiast o umowę komisu zawartą ze spółką [...], to - zgodnie z informacją uzyskaną od administracji podatkowej [...] – spółka ta nigdy nie była klientem spółki [...] i spółka [...] nie uczestniczyła w pośredniczeniu zawarcia umowy między skarżąca a spółką [...]. Spółka [...] nie posiada też informacji o przekazaniu kwoty [...]USD na rzecz skarżącej. Spółka z [...] nie potrafiła wyjaśnić tytułu przekazania środków pieniężnych na rachunek skarżącej. W tej sytuacji rację ma organ, że celem działania strony było wprowadzenie w błąd organu podatkowego i uniemożliwienia identyfikacji faktycznego źródła środków otrzymanych przez nią w dniu [...] stycznia 2019 r. Fakt rzekomego zawarcia w dniu [...] grudnia 2018 r. umowy komisu o tej samej treści ze spółką [...], podważa także okoliczność, że skarżąca dnia [...] grudnia 2018 r. wystawiła na rzecz spółki [...] fakturę "[...]", natomiast w liście z dnia [...] stycznia 2019 r., podpisanym przez [...], spółka [...] skorygowała opis tytułu przekazanych środków jaki zawierał przelew. Za nieprawdopodobne należy również uznać, iż dwa różne podmioty, występują ze zleceniem nabycia identycznych towarów, w identycznych ilościach oraz na identycznych warunkach dostawy. W rezultacie organ zasadnie uznał, że uzyskanych przez spółkę środków w kwocie [...]USD nie można zakwalifikować jako przychodu z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. Stanowią one przychód na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Zgodnie z tym przepisem przychodami, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. uzależnia uznanie pieniędzy i wartości pieniężnych do przychodu podatnika od spełnienia wyłącznie jednej przesłanki, a mianowicie ich "otrzymania". Nie stawia w tej mierze żadnych innych warunków, a w szczególności, od kogo i z jakiego tytułu zostały otrzymane (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 czerwca 2005 r., I SA/Łd 1309/02; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 kwietnia 2019 r., I SA/Gd 489/19). Momentem powstania przychodu pieniężnego jest zatem moment jego otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do majątku podatnika, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Uzyskane przez skarżącą przysporzenie nie jest przy tym wyłączone z przychodów podatkowych na mocy art. 12 ust. 4 u.p.d.o.p. W szczególności wpłata ta nie stanowi należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych (art. 12 ust. 4 pkt 1 u.p.d.p.), gdyż wpłaty tej nie można było przyporządkować do konkretnych usług lub dostaw o określonym terminie realizacji. Zdaniem Sądu, organ podatkowy nie naruszył wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Organ zgromadził wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który poddał wyczerpującej ocenie. Rozpatrując ten materiał, nie pominięto żadnych istotnych dowodów. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał w decyzji bezpodstawność twierdzeń strony. Okoliczność, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest dla podatnika niekorzystna, nie oznacza, że decyzja będąca przedmiotem skargi jest nieprawidłowa. Podniesiony przez skarżącą zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów byłby uzasadniony, gdyby organ rzeczywiście pominął istotne dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, naruszył reguły prawidłowego logicznego rozumowania, uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. Zdaniem Sądu, żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organ nie uchybił. Dokonana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Organ odniósł się do wyjaśnień skarżącej i wskazał na przyczynę odmiennej od podatnika oceny zgromadzonych dowodów. Fakt, że ocena ta jest niezgodna z oczekiwania strony, nie oznacza, że została naruszona zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 2a O.p. Zasada in dubio pro tributario jest jedną z dyrektyw wykładni prawa i ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej kontekstów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów. Tylko w przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej, prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla podatnika. Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Zasada ta nie obejmuje natomiast wątpliwości co do stanu faktycznego, który podlega ustaleniu zgodnie z regułami postępowania dowodowego. Wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym, nie powinno się oczywiście rozstrzygać na niekorzyść podatnik, ale wynika to z wykładni art. 122, art. 187 § 1, i art. 191 O.p. (por. S. Bogucki, Zasada in dubio pro tributario po jej normatywizacji, ZNSA 2021, nr 3-4, str. 94). Zdaniem Sądu ustalony przez organ stan faktyczny nie budzi wątpliwości. W skardze nie przedstawiono argumentów i dowodów, które poddawałyby w wątpliwość ustalenia faktyczne organu podatkowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.