II OSK 2386/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędzia NSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 1562/21 w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 13 października 2021 r. nr SKO-4212/194/2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z 10 sierpnia 2021 r. nr 128/2021, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz A. L. kwotę 1604 (jeden tysiąc sześćset cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, dalej "WSA w Bydgoszczy, Sąd I instancji, Sąd wojewódzki" wyrokiem z 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 1562/21 oddalił skargę A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy, dalej "SKO, Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy" z 13 października 2021 r., nr SKO-4212/194/2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 10 sierpnia 2021 r., nr 128/2021, ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] i [...], obręb [...], przy ul. [...] [...] w [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że złożony w sprawie wniosek o ustalenie warunków spełniał wymogi określone w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741, dalej "u.p.z.p."). SKO podniosło, że w obszarze analizowanym występuje funkcja zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, zabudowy gospodarczej i garażowej towarzyszącej. Wobec występowania funkcji zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, organ pierwszej instancji, słusznie stwierdził kontynuację funkcji zabudowy istniejącej wokół planowanej inwestycji. Teren wnioskowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej. Istniejąca i planowana sieć uzbrojenia terenu umożliwia połączenie projektowanego zamierzenia do infrastruktury technicznej. Obszar objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest też sprzeczne z przepisami odrębnymi. W skardze do Sądu wojewódzkiego A. L. zarzuciła decyzji SKO naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niedokonanie koniecznych ustaleń w zakresie: aktualnego stanu inwestycji budowlanej już zrealizowanej (realizowanej) poprzez inwestora na działce nr [...], której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy; przyczyn wszczęcia w stosunku do inwestora postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 1333 ze zm., dalej "Pr. bud.") oraz aktualnego stanu tego postępowania, w szczególności zasadności złożenia przez inwestora wniosku o ustalenie warunków zabudowy; uprzedniego wydania w stosunku do inwestycji budowlanej już zrealizowanej (realizowanej) przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę, a także treści tych decyzji, a tym samym prowadzenie postępowania tak, jakby wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył planowanej inwestycji budowlanej, podczas gdy mamy do czynienia z inwestycją już zrealizowaną (będącą w trakcie realizacji), zaś w stosunku do inwestora toczy się postępowanie naprawcze prowadzone przez organ nadzoru budowlanego; 2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 50-51 Pr.bud., poprzez: wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej już zrealizowanej (będącej w trakcie realizacji), w toku postępowania naprawczego prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego w trybie przepisów art. 50-51 Pr.bud.; ustalenie warunków zabudowy w postępowaniu naprawczym w odniesieniu do działki nr [...], w stosunku do której inwestor nie legitymuje się tytułem prawnym umożliwiającym realizację inwestycji budowlanej, pomimo że inwestycja budowlana objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy została już zrealizowana (jest realizowana) wyłącznie na działce nr [...], tj. niedopuszczalne poszerzenie terenów inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy wydanej w toku postępowania naprawczego w stosunku do terenu inwestycji określonego w uprzednio wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. WSA w Bydgoszczy oddalając skargę wskazał, że prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego nie budzi zastrzeżeń. Na załącznikach graficznych zaznaczono granice terenu inwestycji i granice obszaru analizowanego, zaś kopie mapy zasadniczej, na której sporządzone zostały załączniki graficzne, wykonane zostały w skali 1:1000. Przedstawiono linie rozgraniczające teren inwestycji oraz naniesiono obowiązującą linię zabudowy i nieprzekraczalną linię zabudowy. W ocenie Sądu wojewódzkiego, organ odwoławczy w sposób szczegółowy odniósł się do poszczególnych warunków zagospodarowania terenu i zabudowy określonych w decyzji organu I instancji, w tym do ustalenia linii zabudowy, szerokości elewacji frontowych, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowych. Szczegółowemu badaniu poddano treść sporządzonej przez organ I instancji analizy urbanistycznej, konfrontując ją z przepisami rozporządzenia. Wyciągnięte w tym zakresie przez Kolegium wnioski, Sąd uznał za prawidłowe. Organ swoje stanowisko uzasadnił w sposób wyczerpujący wskazując, że z przeprowadzonej analizy wynika, iż budynki mieszkalne zlokalizowane wzdłuż ul. [...] położone są w odległości od 3 m do 40 m od pasa drogowego. Ustalając linie zabudowy uwzględnił różnorodność lokalizacyjną, brak wyraźnie dominującego przebiegu linii, a także ustawowy wymóg minimalnej odległości lokalizacji obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni gminnej drogi publicznej (6m). Organ uznał za zasadne wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy jako przedłużenia linii zabudowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych przy ul. [...] [...], tj. w odległości 5 m od pasa drogowego tej ulicy (min. 6 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni). Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu wyznaczono zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588, dalej "rozporządzenie"), a więc z zastosowaniem odstępstwa od zasad ogólnych wyznaczania tego wskaźnika. Powyższe organ uzasadnił zróżnicowaniem wskaźników w obszarze analizowanym (od 2% do 32%). Minimalny wskaźnik dla przedsięwzięcia określono na poziomie 11 %, a więc średniej wielkości powierzchni zabudowy. Organ trafnie stwierdził, że biorąc pod uwagę wielkość przedmiotowej nieruchomości (1160 m2), zastosowanie takiego wskaźnika pozwalałoby na wybudowanie stosunkowo małego budynku mieszkalnego (128 m2). Wskaźnik maksymalny określono na poziomie 18% (wnioskowanym przez inwestora), zwracając uwagę, że wskaźnik ten nawiązuje do wskaźnika nieruchomości sąsiadującej przy ul. [...] [...] (17%) i jednocześnie nie przekracza największego ze wskaźników zabudowy (32% - ul. [...] [...]) w obszarze analizowanym. Zdaniem Sądu I instancji powyższe ustalenia organu wskazują na to, że tak określony parametr wielkości powierzchni zabudowy mieści się w granicach dopuszczonych w rozporządzeniu odstępstw. Także ustalenia parametru szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dokonano na zasadzie odstępstwa, które zostało wystarczająco umotywowane, z uwzględnieniem uwarunkowań faktycznych zaistniałych w sprawie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd wojewódzki wyjaśnił, że wydając decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy organy nie są uprawnione do badania, czy strona posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie bowiem z treścią art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Kwestia zgody właściciela nieruchomości na realizację inwestycji, powinna zostać oceniona w ewentualnym późniejszym postępowaniu zmierzającym do legalizacji samowoli budowlanej. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniosła A. L., dalej "skarżąca kasacyjnie" zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzuciła mu naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a."), art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo że narusza ona ww. przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem przy jej wydawaniu zaniechano dokonania oceny czy już wybudowany budynek na działce nr [...] odpowiada parametrom i wskaźnikom zabudowy wynikającym z przeprowadzonej analizy urbanistycznej, koniecznej w procesie legalizacji samowoli budowlanej, • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 48-49e Pr.bud. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo iż narusza ona ww. przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem przy jej wydawaniu nie uwzględniono treści postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], dalej "PINB" z 24 lipca 2019 r., znak: PINB.540.13.2019.MP oraz nie uwzględniono istniejącego stanu faktycznego, w szczególności rzeczywistych rozmiarów inwestycji budowlanej, w tym jej terenowych granic, a przede wszystkim faktu, że inwestycja budowlana została zrealizowana wyłącznie na działce nr [...], podczas gdy w procesie wydawania decyzji o warunkach zabudowy służącej zalegalizowaniu zrealizowanej już inwestycji budowlanej (samowoli budowlanej) organ ustalający warunki zabudowy zobowiązany jest do uwzględnienia istniejącego stanu faktycznego, w szczególności do uwzględnienia rzeczywistych rozmiarów inwestycji budowlanej, w tym jej terenowych granic, a zatem w rozpatrywanym przypadku do uwzględnienia faktu, że inwestycja budowlana została zrealizowana wyłącznie na działce nr [...]; 2) prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 48-49e Pr.bud., poprzez niezastosowanie tych przepisów przejawiające się w oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy Prezydent Miasta [...] prowadził postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy bez uwzględnienia treści ww. postanowienia PINB z 24 lipca 2019 r. oraz bez uwzględnienia istniejącego stanu faktycznego, w szczególności rzeczywistych rozmiarów inwestycji budowlanej, w tym jej terenowych granic, a przede wszystkim faktu, że inwestycja budowlana została zrealizowana wyłącznie na działce nr [...], podczas gdy w procesie wydawania decyzji o warunkach zabudowy służącej zalegalizowaniu zrealizowanej już inwestycji budowlanej (samowoli budowlanej) organ ustalający warunki zabudowy zobowiązany jest do uwzględnienia istniejącego stanu faktycznego, w szczególności do uwzględnienia rzeczywistych rozmiarów inwestycji budowlanej, w tym jej terenowych granic, a zatem w rozpatrywanym przypadku do uwzględnienia faktu, że inwestycja budowlana została zrealizowana wyłącznie na działce nr [...]. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Bydgoszczy; zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził istnienia przesłanek skutkujących nieważnością postępowania sądowego. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] ustalającą warunki zabudowy. Materialnoprawną podstawę decyzji wydanej przez organ I instancji stanowiły art. 53 ust. 3 i 4 pkt 8 i 9, art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Stosownie zaś do treści art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest co do zasady przed rozpoczęciem realizacji inwestycji, na etapie poprzedzającym wystąpienie inwestora z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Konieczne jest jednak rozróżnienie zwykłego trybu wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu mającego powstać legalnie od trybu legalizacyjnego wszczynanego przez organ nadzoru budowlanego w stosunku do obiektu realizowanego w warunkach samowoli budowlanej (zob. wyrok NSA z 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1890/12, LEX nr 1568297). Co prawda ustalenie warunków zabudowy w obu przypadkach odbywa się w taki sam sposób, jednak gdy obiekt już istnieje, możliwość ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi pozostać w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie. Dlatego też w sytuacji realizowanej już inwestycji i dysponowania przez inwestora postanowieniem wydanym przez organ nadzoru w trybie art. 48 ust. 3 pkt 1 Pr.bud., z wniosku, jak i z decyzji powinno wyraźnie wynikać, że warunki zabudowy dotyczą trybu legalizacyjnego. Nielegalnie powstały obiekt budowlany, jak i obiekt, którego dotychczasowy sposób użytkowania został nielegalnie zmieniony, powinien być zgodny z przepisami budowlanymi, obowiązującymi w chwili powstania tej samowoli oraz z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującymi w dacie orzekania o legalizacji samowoli budowlanej. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej jest możliwe, gdy decyzja ta jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej, wynikającej z art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b Pr.bud. w ramach postępowania legalizacyjnego (zob. wyrok NSA z 28 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2333/16, LEX nr 2584267). W analizowanej sprawie mamy do czynienia z samowolą budowlaną. W stosunku do inwestora B. K., dalej "inwestor" prowadzone jest postępowanie legalizacyjne, w ramach którego PINB postanowieniem z 24 lipca 2019 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...] oraz nałożył obowiązek przedstawienia stosownych dokumentów, w tym m.in. decyzji Prezydenta Miasta [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Inwestor we wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia 30 listopada 2020 r. wskazał teren obejmujący nie tylko działkę nr [...], lecz także działkę nr [...], niebędącą jego własnością, ale należącą do skarżącej kasacyjnie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest to niedopuszczalne na etapie postępowania legalizacyjnego. Decyzja o warunkach zabudowy wprawdzie nie rodzi praw do terenu i może być wydana każdemu kto o nią wystąpi, bez konieczności legitymowania się prawem do terenu, lecz w postępowaniu legalizacyjnym powyższa zasada powinna doznać ograniczenia. W ten sposób automatycznie zwiększył się inwestorowi front działki przyjęty do analizy, a tym samym inwestor mógł naruszyć istniejący ład przestrzenny. Podkreślić trzeba, że punktem odniesienia do decyzji o warunkach zabudowy jako dokumentu legalizacyjnego jest nie tyle kształtowane dowolnie wolą inwestora przyszłe zamierzenie, co faktycznie zrealizowana postać określonego obiektu budowlanego i pełnionej przez niego funkcji. Nie jest dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego (zob. wyrok NSA z 19 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 2417/21, LEX nr 3765353). Dalej wskazać trzeba, że SKO w zaskarżonej decyzji przyjęło, że szerokość działki objętej wnioskiem od strony ul. [...], z której będzie odbywał się wjazd na nieruchomość wynosi ca 50 m, a jego trzykrotność wynosi 150 m i obszar o takim promieniu wyznaczył organ I instancji, przy czym rozszerzono go do granic działek położonych w części w obszarze analizowanym, na których występują budynki wchodzące w części w ten obszar. Tymczasem Prezydent Miasta [...] w decyzji na str. 4 wskazuje, że z uwagi na szerokość frontu przedmiotowego terenu od strony ul. [...], z której odbywa się główny wjazd na nieruchomość, wynosi 20 m, obszar analizowany wyznaczono w odległości 60 m. Ponadto organ I instancji analizując szerokość frontu błędnie powołuje, że na obrzeżach znajdują się nieruchomości przy ul. [...] i ul. [...]. Podczas gdy w rzeczywistości w tym obszarze ul. [...] graniczy jedynie z ul. [...]. Wskazane rozbieżności wymagają niewątpliwie wyjaśnienia na etapie postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Organy administracji publicznej nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Rację ma skarżąca kasacyjnie, że przy wydawaniu decyzji nie uwzględniono znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wytworzonych przez organy nadzoru budowlanego, a które identyfikują przedmiot postępowania, tj. postanowienia PINB z 24 lipca 2019 r. Nie uwzględniono także rzeczywistych rozmiarów inwestycji, jej terenowych granic, a także okoliczności, że została ona zrealizowana wyłącznie na działce nr [...]. Organy nie dokonały również oceny tego, czy wybudowany budynek odpowiada parametrom i wskaźnikom zabudowy wynikającym z przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądza o rozstrzygnięciu, jakie winno zapaść w rozpoznawanej sprawie, ale wskazuje, że powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik postępowania, co przemawiało za wyeliminowaniem zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Ponownie rozpatrując sprawę organy administracji wezmą pod uwagę stanowisko wyrażone w uzasadnieniu niniejszego wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku w oparciu o art. 200, 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.