II OSK 2615/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. D. i B. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 229/21 w sprawie ze skargi A. D. i B. D. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2021 r., nr 208/2021 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego rozbudowy i adaptacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dom dwurodzinny oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2022 r., II SA/Wr 229/21, oddalił skargę A. D. i B. D. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu (dalej WINB) z dnia 23 lutego 2021 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego rozbudowy i adaptacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dom dwurodzinny. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 12 listopada 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej PINB) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego rozbudowy i adaptacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dom dwurodzinny przy ul. [...] w W. Od tej decyzji odwołali się A. D. i B. D. Zaskarżoną decyzją WINB na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2020.256; dalej k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższą decyzję zaskarżyli A. D. i B. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę. Sąd wskazał, że inwestycja skarżących została zrealizowana pod rządami ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r., co w dalszej konsekwencji powoduje, że zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej p.b.). - przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Następnie, wobec uzyskanych informacji organ I instancji, dnia 23 maja 2017 r. dokonał kontroli na terenie nieruchomości w obecności skarżących, z której sporządzono protokół i wykonano dokumentację zdjęciową. Z protokołu tego i ze zdjęć, wynika, że w miejsce planowanej wiaty garażowej od strony południowej nieruchomości wykonano dwustanowiskowy garaż, którego jedna ze ścian przebiega przy granicy z sąsiednią nieruchomością, Z protokołu wynika też, że w toku czynności kontrolnych dokonano obmiarowania garażu i zapisano, że garaż ma wymiary 6,2 x 10,35 x 2,23 m (h). Obmiarowano także klatkę schodową dobudowaną. Według protokołu szerokość i długość klatki schodowej mierzona po zewnętrznym obrysie ścian wynosi 2,92 m na 6,02 m, podczas gdy zarówno z rzutu parteru, jak i piętra wynika, że organ architektoniczno-budowlany zatwierdził projekt o wymiarach 2,77 m na 5,77 m. W toku kontroli ustalono, że niezgodnie z zatwierdzonym projektem tył budynku został wydłużony o 1 m, a w miejsce tarasu wybudowano balkon; projektowano schody zewnętrzne o 11 stopniach, a wykonano o 2 więcej. Obecny na wizji skarżący oświadczył, że kontrolowany budynek od zakończenia robót budowlanych w roku 1987 nie uległ zmianom. Dodał, że rozbudowę budynku wykonano na postawie pozwolenia na budowę z 1984 r. W opinii Sądu, suma wskazanych zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu prowadzi do wniosku, że rozbudowę wykonano z istotnymi zmianami w stosunku do pozwolenia na budowę, w zakresie projektu zagospodarowania działki poprzez zwiększenie obrysu rozbudowy budynku, wybudowanie garażu, podczas gdy w zatwierdzonym projekcie planowana była wiata, zmianie w konsekwencji uległy parametry budynku w zakresie kubatury, powierzchni zabudowy, długości i szerokości (poprzez zwiększenie długości rozbudowanej części budynku od strony tylnej oraz zwiększenie wymiarów klatki schodowej i garażu w stosunku do projektowanej wiaty; zwiększono kubaturę obiektu i powierzchnię zabudowy). W opinii WSA, na obecnym etapie sądowej kontroli podlegała decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, zaś kwestię wykonania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego ostatecznie i prawomocnie przesądzono decyzją PINB z dnia 8 sierpnia 2017 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36a i 83 ust. 1 p.b. Sąd uznał, że wobec realizowania inwestycji na podstawie "starych" przepisów, do takich stanów faktycznych nie stosuje się art. 48 p.b. aktualnie obowiązującego, natomiast (tak jak w tym przypadku) organy nadzoru budowlanego wszczynają tzw. postępowanie legalizacyjne, przy czym w takim postępowaniu stosuje się przepisy obecnie obowiązujące. Sąd podał, że w sprawie mamy do czynienia z procedurą legalizacyjną i w takiej sytuacji legalizacja obiektu ma uwzględniać aktualne w dacie orzekania prawo i nie można nie dostrzegać, że inwestor wykonał obiekty budowlane niezgodnie z uzyskaną wcześniej decyzją o pozwoleniu na budowę. Istotą oceny organów podzielanej przez Sąd jest to, że z uwagi na istotne odstępstwo od posiadanego wcześniej pozwolenia budowlanego, które nie obejmowało garażu, a jedynie wiatę, a także na zakres odstąpienia, jest niezbędne stosowanie w tym przypadku przepisów aktualnie obowiązujących, w szczególności rozporządzeń wykonawczych do ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Zatem nawet zgadzając się ze stroną skarżącą, że istotnie takiego badania organy nie dokonały, to wobec znacznego odstępstwa od zatwierdzonego projektu to uchybienie nadzoru budowlanego nie może prowadzić do eliminacji orzeczeń z obrotu prawnego. Analizując dalej inwestycję Sąd dodał, iż z projektu wynika, że "kubatura budynku miała wynosić 1139,13 m³, pow. zabudowy 176,85m²" (k.6 projektu), zaś według projektu zamiennego kubatura budynku wynosi 1583m³, a powierzchnia zabudowy 216,7m² (k.8 projektu zamiennego). Co do zarzutu sporządzenia planu na podstawie niewłaściwie sporządzonej mapy Sąd stwierdził, że bez odpowiednich sprostowań we właściwym trybie dokumenty te są dla organów wiążące. WSA podniósł, że istotnie w aktach znajduje się zgoda na przysunięcie do granicy od uprzedniego właściciela działki nr [...], jednak pochodzi ona z 15 kwietnia 1984 r., natomiast w decyzji zatwierdzającej projekt mowa jest o wiacie, zatem ta zgoda (bez względu na jej skuteczność) nie dotyczyła obiektu objętego pozwoleniem na budowę. Dalsza analiza projektu budowlanego zamiennego dokonana przez organy jest właściwa i wskazuje na jego niekompletność i wykonanie niezgodnie z obowiązującymi przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Projekt nie spełnia także wymagań dotyczących formy i zakresu projektu budowlanego. Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli A. D. i B. D., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Wyrokowi temu zarzucili: I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 i 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2022.329 ze zm.; dalej p.p.s.a.) polegające na oddaleniu przez Sąd I instancji skargi i zaniechaniu merytorycznego odniesienia się do zarzutu dotyczącego niezastosowania w sprawie właściwych przepisów wykonawczych do ustawy Prawo budowlane, tj. § 155 ust. 2 pkt 2, § 156 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U.17.62 ze zm.; dalej RWT 1980) z uwagi na brzmienie § 330 pkt 1 "§ 330 pkt 1" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t.Dz.U.2019.1065 ze zm.; dalej RWT 2002) oraz § 330 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t.Dz.U.1999.15.140 ze zm.; dalej RWT 1994), podczas gdy wobec uzyskania pozwolenia na budowę przed wejściem tych przepisów w życie, zastosowanie powinny mieć uprzednio obowiązujące przepisy; 2) art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 i 51 ust. 4 p.b. polegające na nieuwzględnieniu skargi i nieuchyleniu decyzji organów obu instancji i zaakceptowaniu przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego oraz ustalonego w jego wyniku stanu faktycznego uznającego, iż w projekcie zamiennym występują nieprawidłowości dotyczące braku zgodności z przepisami wykonawczymi do ustawy Prawo budowlane, podczas gdy projekt zamienny powinien uwzględniać przepisy obowiązujące w dacie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, którą to argumentację skarżący podnosili cały czas, a co do której żaden z organów czy też Sąd I instancji nie wypowiedział się, które to naruszenie miało wpływ na zakres prowadzonego postępowania naprawczego i zastosowanych w sprawie przepisów; 3) art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi i nieuchyleniu decyzji organów obu instancji i zaakceptowaniu przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego nie wyjaśniającego ogółu istotnych okoliczności sprawy, ich błędnej oceny oraz ustalonego w jego wyniku błędnego stanu faktycznego odnoszącego się do dokumentów zgromadzonych w sprawie, w tym zgody na zbliżenie obiektu do granicy z działką, do obiektu garażu, podczas gdy z projektu budowlanego wynika, że z uwagi na projektowaną konstrukcję od samego początku i również obecnie nie sposób uznać, że faktycznie projekt dotyczył wiaty, a nadto jak sam Sąd I instancji zaznaczył, wielokrotnie wskazywano, że obiekt ma w istocie być garażem, a wobec braku reakcji ze strony organów należy uznać za zaakceptowaną zmianę projektową, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że projekt zamienny powinien uwzględniać nieprawidłowość polegającą na wybudowaniu obiektu na granicy działki; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób niezrozumiały, sprzeczny i nielogiczny, który utrudnia skarżącym zrozumienie jego treści, podczas gdy uzasadnienie powinno zostać przygotowane w sposób, który pozwala na zrozumienie racji, którymi kierował się Sąd oraz racjonalnie uzasadnia je w sposób merytoryczny, czego w zaskarżonym wyroku zabrakło; 5) art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) i 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 w zw. z art. 140 oraz 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi i nieuchyleniu decyzji organów obu instancji i zaakceptowaniu przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego, niewyjaśniającego ogółu istotnych okoliczności sprawy oraz ustalonego w jego wyniku błędnego stanu faktycznego uznającego, iż w projekcie zamiennym występują nieprawidłowości dotyczące braku zgodności z: a) prawem miejscowym, mimo że organ pominął pismo z Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego we Wrocławiu, które informowało, iż mapy zasadnicze zostały sporządzone błędnie, wobec czego nie powinny one stanowić podstawy ustaleń faktycznych dla uznania, że istnieje sprzeczność z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i w związku z czym organ nie podjął jakichkolwiek czynności mających na celu wyjaśnienie sprawy, ani też nie odniósł się do tej kwestii; b) prawem miejscowym, mimo że nie została przeprowadzenia jakakolwiek analiza w kontekście planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz bez analizy uprzednio obowiązujących przepisów planistycznych, co przyznał Sąd I instancji, podczas gdy przy orzekaniu w zakresie projektu zamiennego organ powinien uwzględnić przepisy planistyczne obowiązujące w dacie otrzymania decyzji o pozwoleniu na budowę, co wynika wprost z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, do której ani Sąd ani organy nie odniosły się. 6) art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., 134 p.p.s.a. i 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80,107 § 3 k.p.a: a) polegające na nieuwzględnieniu skargi i nieuchyleniu decyzji organów obu instancji i zaakceptowaniu przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego oraz ustalonego w jego wyniku błędnego stanu faktycznego uznającego, iż w projekcie zamiennym występują nieprawidłowości z RWT 2002 wobec uznania, że doszło do zwiększenia wymiarów klatki schodowej, bez uwzględnienia wykonanych na klatce schodowej tynków i materiałów przeworskich, do czego ani Sąd, ani organy nie odniosły się; b) w związku z § 12 ust 1 pkt 2 RWT 2002 polegające na nieuwzględnieniu skargi i nieuchyleniu decyzji organów obu instancji i zaakceptowaniu przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego oraz ustalonego w jego wyniku błędnego stanu faktycznego uznającego, iż w projekcie zamiennym występują nieprawidłowości dotyczące braku zgodności z RWT 2002 wobec uznania, że doszło do zbliżenia klatki schodowej do działki nr [...], mimo że z porównania map projektowych z 1984 r. i 2017 r. wynika, że doszło do zwiększenia odległości od granicy z działką nr [...], tym samym brak jest podstaw do przedstawiania projektu zamiennego w tym zakresie, do czego ani Sąd, ani organy nie odniosły się; c) w związku z art. 75 § 1 i 84 § 1 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi i nieuchyleniu decyzji organów obu instancji i zaakceptowaniu przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego oraz ustalonego w jego wyniku błędnego stanu faktycznego, na podstawie którego wydano decyzję określającą zakres projektu zamiennego, podczas gdy organy w ogóle nie badały materiałów, z których został wykonany garaż i nie przeprowadzały inwentaryzacji obiektu, do czego ani Sąd, ani organy nie odniosły się; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 330 pkt 1 RWT 2002, § 330 pkt 1 RWT 1994 oraz § 155 ust 2 pkt 2, § 156 ust. 1 RWT 1980, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu przejawiającym się zastosowaniem do oceny stanu prawnego obiektu przepisów RWT 2002, podczas gdy z uwagi na datę, w którym powstał obiekt oraz przepisy przejściowe RWT 2002 i 1994, jego stan powinien był zostać oceniony poprzez pryzmat RWT 1980. Pismem z dnia 14 marca 2025 r. pełnomocnik skarżących kasacyjnie poinformowała, że skarżący kasacyjnie sprzedali przedmiotową nieruchomość P. P., który udzielił jej pełnomocnictwa do reprezentowania go w niniejszej sprawie i oświadczył, że popiera skargę kasacyjną i wnioski w niej zawarte. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zatwierdzony projekt budowlany z 1984 r. obejmował wiatę, a nie garaż, co sprawia, że zarzut naruszenia art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. (zarzut I/3) nie jest trafny. W projekcie budowlanym zamiennym podano, że zamiast projektowanej wiaty garażowej wybudowano garaż, którego ściana jest zbliżona na 0,53 m do granicy działki sąsiedniej i który został powiększony; zwiększono długość i szerokość dobudowywanej klatki schodowej od strony północnej; zwiększono długość rozbudowywanego budynku od strony zachodniej; w elewacji zachodniej wykonano balkon ze schodami zewnętrznymi. Przyznając w projekcie budowlanym zamiennym, że istniejący budynek od strony zachodniej przekracza o 2 m linię zabudowy wyznaczoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podkreślono, że plan ten był uchwalony w 2013 r., a więc po decyzji o pozwoleniu na rozbudowę z 1984 r. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że przy opracowywaniu projektu zamiennego zastosowanie mają przepisy obowiązujące w chwili jego opracowywania, a nie w chwili powstania obiektu, którego dotyczy projekt zamienny. Przepisy przejściowe dotyczą sytuacji, w której złożony wniosek dotyczy obiektu budowlanego, który dopiero ma być wzniesiony, a nie gdy obiekt już istnieje i jest opracowywany projekt zamienny w celu doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Skoro wybudowany obiekt zrealizowano z odstępstwem do zatwierdzonego projektu budowlanego, to projekt zamienny należy sporządzić zgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie sporządzania projektu zamiennego, a nie w czasie budowy realizowanej z naruszeniem prawa (por. np. wyrok NSA z 3 listopada 2005 r., II OSK 158/05, LEX nr 210257). Z uwagi na powyższe nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 i 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z § 155 ust. 2 pkt 2, § 156 ust. 1 RWT 1980, z § 330 pkt 1 RWT 2002 oraz § 330 pkt 1 RWT 1994 (zarzut I/1); art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 i 51 ust. 4 p.b. (zarzut I/2) oraz art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 330 pkt 1 RWT 2002, § 330 pkt 1 RWT 1994 oraz § 155 ust 2 pkt 2, § 156 ust. 1 RWT 1980 (zarzut II). Nie jest też usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (zarzut I/4). Uwzględniając normatywną treść tego przepisu, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy przy tym podnieść, że w świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie nie wystąpiło. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, przedstawił zarzuty skargi i stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym, a nadto pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku stwierdzającego, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie jest zaś naruszeniem tego unormowania wyrażenie w uzasadnieniu oceny innej od oczekiwanej przez stronę. Dalej idące zarzuty też nie mają wpływu na wynik sprawy, bowiem z uwagi na nienależyte wykonanie postanowień wzywających do usunięcia nieprawidłowości dokumentacji projektowej i jej uzupełnienia odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego była uzasadniona. Z tych względów nie podlegały uwzględnieniu również zarzuty naruszenia art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) i 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 w zw. z art. 140 oraz 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. (zarzut I/5); art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 134 p.p.s.a. i 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80,107 § 3 k.p.a. i w powiązaniu z § 12 ust 1 pkt 2 RWT 2002 oraz w zw. z art. 75 § 1 i 84 § 1 k.p.a. (zarzut I/6). Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.