II SA/Kr 876/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi E. S. i P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z 27.02.2018 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.), §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r., Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003 r., Nr 164, poz. 1589) po rozpatrzeniu wniosku K. K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa boiska sportowego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.". Organ wskazał, że załączniki: Nr 1- warunki zabudowy terenu, Nr 2 - część graficzna warunków zabudowy, Nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Nr 4 - część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowią integralną część niniejszej decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że wniosek K. K. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego jw. wpłynął w dniu 26.05.2017 r. W toku postępowania ustalono, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ww. ustawy. Pozyskano: opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z 10.07.2017 r. w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego; opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 19.07.2017 r. w zakresie ochrony środowiska; opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 12.09.2017 r. w zakresie ochrony środowiska; opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. z 17.07.2017 r. w odniesieniu do obszarów objętych nadzorem archeologicznym i ochroną konserwatorską. Organ uznał, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. a projekt decyzji przygotowała osoba posiadająca wymagane ustawą uprawnienia. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli E. S. i P. M. B.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie charakteru i funkcji inwestycji objętej zaskarżoną decyzją, a w konsekwencji uznanie, że winna ona być zakwalifikowana jako urządzenie infrastruktury technicznej, przez co zaniechano oceny spełniania przez nią wymogów o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy w zw. z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz w zw. z art. 3 pkt 1, 3 i 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne zakwalifikowanie wielofunkcyjnego boiska sportowego stanowiącego samodzielny obiekt budowlany wykorzystywany przy świadczeniu usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jako urządzenia infrastruktury technicznej, art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie, mimo że inwestycja objęta zaskarżoną decyzją nie zalicza się do obiektów wymienionych w ww. przepisie, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie dokonania oceny realizacji przez przedmiotową inwestycję tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji obligatoryjnego elementu decyzji o warunkach zabudowy, tj. określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w szczególności warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 4.05.2018 r., znak: [...], na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że analiza została wykonana dla prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego. W części tekstowej dokumentu analizy, charakteryzując teren inwestycji, podano, że teren objęty wnioskiem położony jest w północnej części K., w rejonie ulic [...]. Cały obszar objęty analizą jest w większości obsługiwany prze te właśnie ulice obudowane zabudową pierzei w oparciu o istniejący układ drogowy. Teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej ul. [...]. Obszar analizowany jest zróżnicowany, zabudowany i zagospodarowany stanowiąc część śródmiejskiej tkanki K.. W pierzei zachodniej ul. [...] przeważa pierzejowa zabudowa jednorodzinna i średniej wysokości wielorodzinna, tworząc uporządkowaną enklawę kamieniczek z zielonym zapleczem ogrodów. Pozostała część obszaru analizowanego to zabudowa wolnostojąca lub w zabudowie zbliźnionej, w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji zabudowanego trzykondygnacyjnym budynkiem usługowym, przeważa zabudowa mieszkalna. Teren działki nr [...] obr. [...] jest w większości utwardzony. Zgodnie z opinią WKS na terenie przedmiotowej działki rosną drzewa ozdobne i są to m.in. topole i jesiony oraz również krzewy. Ponieważ przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w miejscu jej realizacji zieleń nie występuje. Zgodnie z opisem powstałym na podstawie wizji lokalnej i zawartym w postanowieniu nr [...] z 13.03.2017 r. sprawa znak [...] boisko powstało na utwardzonym betonową kostką placu. Utwardzenie pod powierzchnie boiska zostało powiększone względem istniejącego wcześniejszego utwardzenia na całej długości boiska o ok. 2 m na szerokości w kierunku wschodnim. Teren znajduje się w strefie nadzoru archeologicznego co potwierdza opinia MKZ. W ramach planowanej inwestycji przewidziano budowę boiska sportowego, która - zgodnie z wyjaśnieniami inwestora - będzie polegała na przytwierdzeniu certyfikowanego podłoża typu "Country" o wymiarach 19.0 x 14,5 m do istniejącej kostki betonowej. Powyższe potwierdza również ww. wizja lokalna przeprowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. - Powiat Grodzki w ramach czynności inspekcyjno- kontrolnych w ramach postępowania znak [...] Wobec powyższego, w ocenie Kolegium, w sposób prawidłowy uznano, że planowane zamierzenie inwestycyjne swym zakresem obejmuje realizację obiektów liniowych i obiektów infrastruktury technicznej (urządzenia infrastruktury technicznej) w rozumieniu § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jako obiekt niekubaturowy nie wymaga ustalania parametrów i cech zabudowy, gdyż nie mają one do niego zastosowania, dlatego zbędna była analiza parametrów sąsiedniej zabudowy i wyznaczenie parametrów, które odnoszą się do inwestycji kubaturowych takich jak: linia zabudowy, wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu, wskaźnik udziału powierzchni biologicznie czynnej, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu. Powyższa kwalifikacja zaś przekłada się na konieczność zastosowania w niniejszym przypadku art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustalenia czy przedmiotowa inwestycja spełniała przesłanki warunkujące wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla zamierzenia budowalnego. W pkt 4 lit. a Załącznika nr 1 do decyzji określono sposób odprowadzania wód opadowych i gospodarowania odpadami. Istniejące uzbrojenie terenu w tym w zakresie obsługi komunikacyjnej od ul. [...] jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego poprzez istniejący zjazd na drogę publiczną tj. ul. [...], co potwierdza znajdująca się w aktach opinia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z 10.07.2017 r. Nadto w załączniku nr 1 do decyzji pkt II.4 lit. d ustalony został wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia - zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w uchwale Nr LIII/723/12 Rady Miasta K. z 29.08.2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta K.. Nie budzi również wątpliwości, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne zgodnie z treścią art. 10a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (art. 61. ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), zaś decyzja jest zgodna z przepisami odrębnym (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w postępowaniu w przedmiocie warunków zabudowy nie może być rozważana kwestia celowości czy słuszności inwestycji. O wyniku postępowania nie mogą przesądzać też obawy właścicieli nieruchomości, znajdujących się w sąsiedztwie terenu inwestycji, co do negatywnego jej oddziaływania. W pkt II. 5 załącznika Nr 1 do zaskarżonej decyzji zawarto wymagania dotyczące ochrony osób trzecich. Powyższe zapisy w sposób należyty zabezpieczają interesy osób trzecich zgodnie z § 2 pkt 7 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. E. S. i P. M. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jej uchylenia i uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie charakteru i funkcji inwestycji objętej zaskarżoną decyzją, a w konsekwencji uznanie, że winna ona być zakwalifikowana jako urządzenie infrastruktury technicznej, przez co zaniechano oceny spełniania przez nią wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - art. 138 § 1 pkt k.p.a. w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy w zw. z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz w zw. z art. 3 pkt 1, 3 i 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne zakwalifikowanie wielofunkcyjnego boiska sportowego stanowiącego samodzielny obiekt budowlany wykorzystywany przy świadczeniu usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jako urządzenia infrastruktury technicznej, - art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie, mimo że inwestycja objęta zaskarżoną decyzją nie zalicza się do obiektów wymienionych we ww. przepisie, - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie dokonania oceny realizacji przez przedmiotową inwestycję tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, - art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji obligatoryjnego elementu decyzji o warunkach zabudowy, tj. określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w szczególności warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W uzasadnieniu opisane wyżej zarzuty skargi zostały rozwinięte. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. : Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę w całości lub w części w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Dokonana w powyższym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów prowadzi do wniosku, że skarga nie jest zasadna ponieważ zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu i I instancji nie naruszają praw w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem skargi jest decyzja SKO w K. z 4 maja 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 27 lutego 2018 r., którą na wniosek K. K. ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa boiska sportowego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.". Już na wstępie należy wskazać, ze Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie podziela ustalenia i argumentację organu odwoławczego. Kontrolowana decyzja nie narusza powołanych przepisów prawa, których naruszenie wywołałoby skutki nie do pogodzenia z zasadami obowiązującymi w państwie prawa. Stosownie bowiem do przepisu art. 61 ust. 1 tej ustawy z 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2017. 1073), dalej w skrócie u.p.z.p., wydanie decyzji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5)decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalania warunków wskazanych w art 61 ust.1 pkt 1 ustawy został sprecyzowany w rozporządzeniu Ministra infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 wprowadza na grunt polskiego prawa zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech już zagospodarowanego terenu sąsiedniego, aby zagwarantować ład przestrzenny, o którym mowa w przepisie art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Warunki zabudowy można zatem ustalić dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, a nadto spełniającej łącznie wymogi sformułowane w powołanym przepisie w tym m.in. wymóg kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych oraz zapewnienie wystarczającego uzbrojenia terenu. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już terenów nowa zabudowa powinna więc odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej w otoczeniu wnioskowanej. W tym miejscu trzeba zauważyć, że ustawodawca przewidział kilka wyjątków od ww. zasady. Przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłącza stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. miedzy innymi w stosunku do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Oznacza to, że realizacja inwestycji mających za przedmiot m.in. urządzenia infrastruktury technicznej nie jest uzależniona od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Z kolei zgodnie z definicją legalną z art. 3 pkt 9 ustawy z 7. 07. 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2017. 1332.) przez urządzenie budowlane należy rozumieć urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Jak wynika z cyt. definicji ustawodawca nie tylko zdefiniował pojęcie urządzenia technicznego, ale dodatkowo przedstawił przykłady urządzeń budowlanych, przy czym wyliczenie to – co istotne w rozpoznawanej sprawie - nie ma charakteru zamkniętego. Oznacza to, że także inne urządzenia budowlane, o ile są związane z obiektem budowlanym w sposób funkcjonalny, stanowią urządzenie techniczne. Co więcej, nie zawsze urządzenie techniczne musi być fizycznie powiązane z obiektem budowlanym, z którym jest związane funkcjonalnie. Może zatem stanowić obiekt odrębny, będąc jednocześnie budowlą. Pogląd taki jest reprezentowany nie tylko w piśmiennictwie ale także w orzecznictwie sadowo-administracyjnym (por. kom. Internetowy Andrzeja Glinieckiego do art. 3 Prawa budowlanego 2016 r.; wyrok NSA z 2.12. 2010 r. sygn. akt II OSK 1974/10). Pogląd ten Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie w całości podziela. Należy podkreślić, że po myśli ustawodawcy pojęcie urządzenia technicznego jak i urządzenia budowlanego są określone szeroko i w żadnym wypadku nie mogą być zawężone tylko do tylko urządzeń i linii przesyłowych lub do urządzeń expresis verbis wskazanych w przepisie art. 3 ust. 9. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy zatem wskazać że w sprawie istotne było ustalenie, czy przedmiotowe boisko sportowe, objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy stanowi urządzenie budowlane pełniące funkcję służebną jak urządzenia techniczne, kwestia ta bowiem jest sporna między stronami. Kierując się wyżej wskazanymi kryteriami należy uznać, że przedmiotowe boisko jest urządzeniem budowlanym z racji swojej funkcji, co nie wyklucza, iż jednocześnie spełnia kryteria budowli. Istotne jest jednak wskazanie na funkcjonalne powiązanie przedmiotowego boiska z innym, głównym obiektem. Trzeba podkreślić, ze powyższa kwalifikacja jest dopuszczalna tylko w sytuacji, gdy boisko jest związane z obiektem budowlanym i jednocześnie zapewnia możliwość korzystania z niego. W innej sytuacji w szczególności braku innego obiektu budowlanego (w tym przypadku szkoły) lub braku ww. związku, należałoby zastosować odmienną kwalifikację, zgodnie z którą boisko sportowe stanowiłoby obiekt budowlany, a nie urządzenie (por. wyrok NSA z 6.10. 2015, sygn. akt II OSK 231/14). W rozpoznawanej sprawie przedmiotowe boisko to szkolne boisko sportowe, niezbędne do należytego funkcjonowania szkoły, której budynek przylega bezpośrednio do boiska. Na marginesie wypada zaznaczyć, że jak wynika z okoliczności rozpatrywanej sprawy boisko jest już zrealizowane a przedmiotowe warunki zabudowy ustalane są w ramach postępowania legalizacyjnego. Istotną okolicznością są także niewielkie wymiary boiska (19,0 m x 14,5m). W związku z powyższym nietrafny jest zarzut, że przedmiotowe boisko stanowi wielofunkcyjny i samodzielny obiekt budowlany, nie będący urządzeniem, wykorzystywany do działalności gospodarczej, gdyż nie ulega wątpliwości, iż jest to boisko szkolne, a więc obiekt budowlany niesamodzielny, pełniący funkcję służebną, ściśle powiązaną z obiektem szkoły Nie trzeba przy tym wiedzy specjalistycznej aby dostrzec, że boisko szkolne jest urządzeniem niezbędnym należytego funkcjonowania szkoły, w tym także szkół sytuowanych w centrum miasta. W związku z zarzutami podniesionym w skardze trzeba także zauważyć, że szczegółowe warunkach zabudowy zawarte w załączniku nr 1 do decyzji organu I instancji, utrzymanej zaskarżoną decyzją nie naruszają wymagań z art. 54 pkt. 1-3 u.p.z.p. w tym tych, które odnoszą się do obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (pkt. II.4 lit. b-d) oraz ochrony interesów osób trzecich ( punkt II.50). Mając na uwadze charakter wnioskowanego do ustalenia warunków zabudowy boiska, będącego niekubaturowym obiektem budowlanym, a zarazem urządzeniem zbędna była pełna analiza zabudowy na działkach w obszarze analizy oraz ustalanie parametrów o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły warunki zabudowy dla zrealizowanego już boiska sportowego sytuowanego na działce nr [...] przy ul. [...]. Sąd stwierdził, że organ drugiej instancji dokonał wyczerpującej i prawidłowej oceny kontrolowanej w postępowaniu odwoławczym decyzji pod względem wniesionych w odwołaniu zarzutów Uwzględniając powyższe trzeba też stwierdzić za organem odwoławczym, że w stosunku do planowanej zabudowy, brak jest podstaw do odmowy wydania wnioskowanej decyzji, gdyż inwestycja jest zgodna z prawem. Na marginesie należy wskazać, iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest jedynie ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Analizowana przez Sąd decyzja ma w konsekwencji charakter deklaratoryjny. Kierując się zatem powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. .