II FSK 507/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia WSA - del. Sylwester Golec, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 37/21 w sprawie ze skargi K. J. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz K. J. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 16 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 37/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną przez K. J. interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 listopada 2020 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych (tekst wyroku z uzasadnieniem oraz inne przywołane niżej orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji skargę kasacyjną wniósł Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej. Wystąpił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej "O.p.") przez uznanie, że organ dopuścił się naruszenia ww. przepisu O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i uchylenie na tej podstawie interpretacji indywidualnej na skutek nieprawidłowego uznania, że organ pominął wynikającą ze stanu faktycznego okoliczność, iż umocowanie dla kupującego zostało udzielone celem umożliwienia mu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, pozwolenia na budowę oraz wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, które to czynności miał on realizować po zakupie nieruchomości we własnym imieniu i na własny rachunek. W oparciu o art 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - art. 95 § 1 i 2, art. 96 i art. 98 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, dalej "K.c") przez błędna wykładnię prowadzącą do wniosku, że organ nieprawidłowo przyjął w okolicznościach przedstawionych we wniosku, że działania kupującego (pełnomocnika), wywołują bezpośrednie skutki w sferze prawnej skarżącej (mocodawca), - art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm., dalej "u.p.d.o.f.") przez błędną wykładnię i uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że czynności opisane we wniosku przez skarżącą nie przekraczają granic zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, a dokonana w przedstawionych we wniosku warunkach przyszła sprzedaż nieruchomości nie nosi cech działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona uzasadnionej podstawy. Zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego podniesione przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w skardze kasacyjnej są bezzasadne, a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odpowiada prawu. Słusznie Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ interpretacyjny pominął, wynikające z opisu stanu faktycznego okoliczności, iż umocowanie dla kupującego zostało udzielonego celem umożliwienia mu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę. Czynności te miał on realizować po zakupie nieruchomości, we własnym imieniu i na własny rachunek. Z wniosku o wydanie interpretacji wyraźnie wynika, że skarżąca udzieliła kupującemu pełnomocnictwa i zgody na dysponowanie nieruchomościami, o których mowa w jej wniosku, dla celów budowlanych kupującego i na reprezentowanie jej przed wszystkimi osobami, urzędami we wszystkich sprawach związanych z uzyskiwaniem przez kupującego decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę. Skarżąca wskazała również, że nie będzie ponosiła wydatków z tym związanych. Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny podnosi, że skarżąca nie udzieliła kupującemu pełnomocnictw do uzyskania w jej imieniu i na jej rzecz żadnych decyzji, ani pozwoleń. Zatem to nie skarżąca będzie stroną postępowań o uzyskanie decyzji w sprawie warunków zabudowy i pozwolenia na budowę, lecz kupujący. Pełnomocnictwo i zgoda udzielone przez skarżącą, dotyczą jedynie dysponowania nieruchomościami dla celów budowlanych, nie mogą być zatem uznane za pełnomocnictwo do działania w cudzym imieniu w rozumieniu przepisów K.c. Ponadto słusznie zaznaczył Sąd pierwszej instancji, że posiadanie statusu właściciela nieruchomości nie oznacza automatycznie uzyskania statusu strony każdego postępowania administracyjnego, dotyczącego w jakikolwiek sposób tej nieruchomości. Zarówno postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy, jak też w sprawie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej mogą toczyć się bez udziału właściciela. Błędnie więc uznał organ, że skarżąca jako właścicielka nieruchomości będzie obligatoryjnie stroną w postępowaniu o uzyskanie stosownych decyzji, pozwoleń oraz wszelkich czynności związanych z przedmiotowym gruntem. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo również uznał, że czynności opisane we wnioski o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przekraczają granic zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Skarżącej nie sposób jest przypisać cechy osoby prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami i nie podlega ona opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.). Podejmowane przez skarżącą czynności wymienione we wniosku odpowiadały zarządowi majątkiem prywatnym, a ich wąski zakres z uwzględnieniem pozostałych okoliczności stanu faktycznego, przeczy wnioskom wywiedzionym przez organ interpretacyjny. Czynności podejmowane przez skarżącą zmierzały do sprzedaży wszystkich objętych wnioskiem działek jednemu nabywcy, w ramach jednej czynności prawnej. Dlatego nie sposób upatrywać w nich cech regularności. Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że takiej oceny nie wyklucza podejmowanie przez skarżącą czynności które ułatwią sprzedaż, czy też przyśpieszą proces inwestycyjny kupującego. Wbrew twierdzeniom organu interpretacyjnego nie można oceniać działalności skarżącej łącznie z czynnościami podejmowanymi przez kupującego. Mając zatem na uwadze bezzasadność podstaw kasacyjnych sformułowanych we wniesionym przez organ środku odwoławczym, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a.