II SA/Wa 1145/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę M. K. wniosła skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2020r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] w dniu [...] grudnia 2019 r. w postępowaniu przygotowawczym o sygn. akt [...] wydał postanowienie o przedstawieniu zarzutów M. K. - wówczas policjantowi [...] Wydziału [..] Komisariatu [...] Policji w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], o to że: 1. w dniu [...] stycznia 2017 r. w [...], w woj. [...], jako funkcjonariusz [...] Komisariatu Policji w [...], działając wspólnie i w porozumieniu z funkcjonariuszem M. A., przekroczyła swoje uprawnienia w ten sposób, że wzięła udział w pobiciu L. M. zatrzymanego w czasie interwencji w miejscowości [...], przewożonego oznakowanym policyjnym radiowozem z miejsca zatrzymania do [...] Komisariatu Policji w [...] i zadawała pokrzywdzonemu uderzenia w głowę, twarz i brzuch, w czasie gdy pokrzywdzony siedział w radiowozie i miał założone kajdanki na ręce trzymane z tyłu, narażając go tym samym na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art, 156 § 1 kk lub w art. 157 § 1 kk, w następstwie czego pokrzywdzony doznał sińców powiek oka [...], [...] policzka, czerwieni wargi [...], otarć naskórka na tylnej powierzchni [...] łokcia, [...] ramienia, prawej ręki, [...] łokcia, brzucha, okolicy krzyżowo-lędźwiowej, niewielkiego ubytku fragmentu szkliwa zęba [...], bolesności w [...] śródbrzuszu i podbrzuszu, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na okres trwający nie dłużej niż 7 dni, co stanowiło działanie na szkodę interesu prywatnego L. M., tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 kk i art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, 2. w okresie od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] listopada 2017 r. w [...], w woj. [...], pouczona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, składając w dniu [...] stycznia 2017 r. i w dniu [...] czerwca 2017 r. zeznania w charakterze świadka, mające służyć za dowód w postępowaniu przygotowawczym [...], nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową w [...], a następnie w toku postępowania sądowego przed Sądem Rejonowym w [...] w sprawie [...] na rozprawie w dniu [...] listopada 2017 r. zeznawała nieprawdę co do okoliczności zatrzymania L. M. i D. K. w dniu [...] stycznia 2017 r. w miejscowości [...] w ten sposób, że wskazywała, iż L. M. kilkakrotnie uderzył ją w głowę, a D. K. szarpała ją za mundur i odciągała od zatrzymywanego L. M., tj. o przestępstwo z art. 233 § 1 kk zw. z art. 12 kk. Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. Komendant Miejski Policji w [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby M.K. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Postepowanie zostało wszczęte zgodnie z wnioskiem. Pismem z dnia 14 stycznia 2020 r. M.K. poinformowała, że zakładową organizacją związkową, reprezentującą ją w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym będzie Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów w [...]. Mając na uwadze powyższe organ, pismami z dnia 15 stycznia 2020 r. wystąpiono do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w [...] oraz do Zarządu Terenowego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Miejskiej Policji w [...], z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia M.K. ze służby w Policji, z uwagi na ważny interes służby. Pismem z dnia 21 stycznia 2020 r. Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w [...] wskazał, iż zebrany materiał w prowadzonym postępowaniu wykazuje winę ww. funkcjonariuszki jednak nie złożyła ona w tej sprawie wyjaśnień (skorzystała z prawa odmowy) chcąc to zrobić w trakcie rozprawy sądowej, dlatego zwolnienie M.K. jest przedwczesne a prowadzone w tej sprawie postępowanie sądowe, w sposób jednoznaczny pozwoli podjąć stosowne decyzje kadrowe. Natomiast Zarząd Terenowy Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Miejskiej Policji w [...] wskazał, iż nie jest organizacją właściwą do zajęcia stanowiska w powyższym zakresie. Pismem z dnia 24 stycznia 2020 r. M. K. wniosła o uzupełnienie zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez bezpośrednie przesłuchanie osób biorących udział w interwencji z dnia [...] stycznia 2017 r., dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w [...] oraz funkcjonariuszy pełniących służbę w dniu zdarzenia w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych Komendy Miejskiej Policji w [...]. Jednocześnie wymieniona wniosła "o umorzenie niniejszego postępowania ewentualnie jego zawieszenie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego". Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia M. K. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W ocenie organu I instancji wniosek wymienionej w sprawie zawieszenia przedmiotowego postępowania nie zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na to, iż nie zostało ono wszczęte na wniosek strony. Ponadto organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie istnieją przesłanki obligatoryjnego zawieszeniem prowadzonego postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 97 § 1 k.p.a., a w szczególności zawarte w pkt 4 cytowanego przepisu, tj. gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny i prawny sprawy Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2020r., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji zwolnił M. K. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2020 r. Wskazanemu rozkazowi personalnemu, zgodnie z art. 108 § 1 kpa, został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. M. K. w terminie ustawowym złożyła odwołanie od wyżej wskazanego rozkazu personalnego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez błędne uznanie, iż ważny interes służby uzasadnia zwolnienie wymienionej ze służby w Policji ze skutkiem natychmiastowym. Jednocześnie wniosła o "uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji". W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała, iż organ I instancji naruszył zasadę domniemania niewinności określoną w Konstytucji i w art. 5 kpk oraz zignorował w całości dowód w postaci opinii związku zawodowego policjantów, ograniczając się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do stwierdzenia, iż nie jest ona wiążąca dla organu. Po zapoznaniu się z powyższym odwołaniem. Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji w trybie art. 132 kpa i przekazał sprawę, wraz z jej aktami i własnym stanowiskiem Komendantowi Głównemu Policji. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2020r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2020r. Organ odwoławczy przechodząc do analizy niniejszej sprawy oraz odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu, wskazać należy, iż podstawę materialnoprawną zwolnienia M. K. ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ wskazał, iż samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, który został oskarżony o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organow Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2016 r, sygn. akt I OSK 1594/15, a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r, sygn. akt ll SA/Wa 314/13 oraz z dnia 13 lutego 2015 r, sygn. akt IISA/Wa 1031/14). Organ podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że M. K. została oskarżona o to, że w dniu [...] stycznia 2017 r., w [...], jako funkcjonariusz Policji, działając wspólnie i w porozumieniu z innym policjantem, wzięła udział w pobiciu osoby zatrzymanej, przewożonej oznakowanym policyjnym radiowozem z miejsca zatrzymania do [...] Komisariatu Policji w [...], w wyniku czego u pokrzywdzonego powstały obrażenia powodujące naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój jego zdrowia na okres trwający nie dłużej niż 7 dni, co stanowiło działanie na szkodę interesu prywatnego zatrzymanego, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk i art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2kk. Ponadto ww. została oskarżona o zeznanie nieprawdy co do okoliczności interwencji z dnia [...] stycznia 2017 r., pomimo pouczenia o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, tj. o przestępstwo z art. 233 § 1 w zw. z art. 12 § 1 kk. Przestępstwa, o które oskarżona jest M. K. nie licują z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. Zachowanie funkcjonariusza Policji, które prowadzi do przedstawienia mu wskazanych wyżej zarzutów, a następnie skierowania aktu oskarżenia, stanowi jaskrawy przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą wymieniona pełniła jako policjant, a także braku szacunku do tego zawodu oraz etosu z nim związanego. Jako osoba, która w życiu zawodowym permanentnie styka się z objawami naruszeń przepisów prawa, nie tylko powinna mieć świadomość tego, jakie są konsekwencje określonego zachowania, ale przede wszystkim, jakie skutki takie działanie wywołuje w sferze publicznej. Wiedza w społeczeństwie o tym, iż oskarżonym o popełnienie wskazanych wyżej przestępstw, związanych z pełnieniem służby, jest policjant, stanowi w tym przypadku również okoliczność obciążającą M. K. Informacja taka rzutuje przede wszystkim na opinię o samym funkcjonariuszu, ale również ma bezpośrednie przełożenie na ocenę społeczną formacji, w której pełni służbę. Nie ma wątpliwości, że istnieje sprzężenie zwrotne pomiędzy społeczną oceną jednostki a postrzeganiem przez członków społeczeństwa organizacji, do której ona należy. Skutkuje to w konsekwencji negatywnym odbiorem Policji w oczach opinii publicznej. Powyższe nie tylko dyskredytuje wyżej wymienionego policjanta jako osobę o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy podtrzymał zatem stanowisku organu I instancji wskazując, iż M. K. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają natomiast pozostawanie wymienionej w służbie. Skarżąca, jako policjant była zobowiązana do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw - tymczasem sama została oskarżona o popełnienie przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego. Organ podkreślił, że zwolnienie M. K. ze służby w Policji należy zatem rozpatrywać co najmniej w dwóch aspektach. Po pierwsze stanowi ono zdecydowaną reakcję formacji policyjnej na przejawy łamania prawa i lekceważenia etosu zawodu przez jej członka, a po drugie jest sygnałem zwrotnym dla społeczeństwa (zwrotną relacją lub odpowiedzią) wskazującą na to, że Policja jest w stanie sama oczyścić swoje szeregi postępując bezkompromisowo wobec tych, którzy nie zasługują na to by dalej w niej służyć i być z nią identyfikowani. Odnosząc się do zarzutu naruszenia wobec strony zasady domniemania niewinności organ wskazał, iż przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. M. K. wniósł skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2020r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Skarżąca naruszała naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 107 § 3 k.p.a, poprzez niewykazanie w sposób konkretny i wyczerpujący przyczyn zwolnienia ze służby skarżącej, poprzestając na przytoczeniu ogólnikowych pojęć ważnego interesu służby, bezpieczeństwa, porządku publicznego czy konieczności ochrony interesu społecznego w przypadku gdy decyzja taka powinna być podejmowana po wyczerpującym przeanalizowaniu zabranego materiału dowodowego w konkretnej sprawie i konkretnym przypadku. 2. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i niedokonanie wyczerpującej analizy zebranego materiału dowodowego, które skutkowało zwolnieniem ze służby skarżącej, Naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne przemawia za koniecznością jego zwolnienia ze służby, w sytuacji gdy wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów oraz wniesienie aktu oskarżenia nie może automatycznie prowadzić do wniosków, jakoby konkretny funkcjonariusz utracił zaufanie, dobre imię i nieposzlakowaną opinię, a tym samym utracił wszystkie warunki niezbędne do pełnienia służby. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Skarżąca podnosiła, iż organ uzasadniając obrane stanowisko de facio w sposób zbiorczy przywołuje treść przepisów ustawy o Policji oraz wielokrotnie posługuje się niezwykle szerokimi pojęciami jak dobro formacji, bezpieczeństwo, porządek publiczny, społeczne zaufanie, dobre imię. Organ winien wykazać realnie istniejące przyczyny lub szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących łącznie o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie nie jest możliwe. Stwierdzenie nieprzydatności do służby należy bowiem połączyć z takim zachowaniem policjanta, które czyni niemożliwym kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Taką okolicznością, wbrew ocenie organu, z pewnością nie jest sam fakt podejrzenia funkcjonariusza o zachowania karalne. Co istotne poza okolicznością prowadzonego postępowania karnego organ nie wskazał żadnych zindywidualizowanych powodów, uzasadniających zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji pomijając fakt, iż obowiązuje wobec niego domniemanie niewinności. Ponadto organ mimo podniesionego w tym kierunku zarzutu rozważył sytuacji osobistej funkcjonariusza, jego cech, umiejętności i predyspozycji. Samo z kolei powoływanie się na trwające postępowanie karne, na co przecież skarżąca nie ma wpływu, uznać należy za przesłankę niewystarczającą do podjęcia decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Dotychczasowy przebieg służby skarżącej był nienaganny. Skarżąca w sposób prawidłowy i z ogromnym zaangażowaniem wykonywała wszystkie powierzone jej obowiązki, uzyskując pozytywne opinie. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem jakoby funkcjonariusz dotychczas tak rzetelnie i sumiennie pełniący służbę, w wyniku wyłącznie postawionych jemu zarzutów, obecnie niepotwierdzonych choćby nieprawomocnym wyrokiem sądu, utracił zaufanie i został uznany za nieodpowiedzialnego i nieprzydatnego do pełnienia obowiązków służbowych. Oczywistym przy tym pozostaje fakt, że zarzuty postawione skarżącej mogą okazać się w całości chybione i bezpodstawne a prowadzone postępowanie sądowe zakończy się uniewinnieniem. Tym samym zaskarżona reakcja organów, jest zdecydowanie przedwczesna i nieadekwatna do obecnej sytuacji funkcjonariusza, który nie został skazany i który nie ma żadnego wpływu na okres trwania postępowania przed sądem. Istotnym w ocenie skarżącej jest również fakt, iż zdarzenie o które oskarżona pozostaje skarżąca miało miejsce w styczniu 2017 roku, zaś zarzuty zostały jej postawione dopiero w grudniu 2019 roku. Komendant Główny Policji wnosił o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019r., poz.2325, zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana pod tym kątem podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżony rozkaz personalny został wydany zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: z 2016 r. poz. 1782 z późn. zm.), który stanowił materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że użyte w powyżej cytowanym przepisie określenie "można zwolnić" oznacza, iż organ w tym zakresie podejmuje decyzję uznaniową, a samo zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny. Stąd też rozstrzygnięcie podejmowane na podstawie tego przepisu powinno uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego, o czym mowa w ogólnej zasadzie procesowej zawartej w art. 7 k.p.a. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa tzw. wyrażeń nieostrych, jakim w niniejszej sprawie jest określenie "ważny interes służby". Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na wskazany już wyżej przepis ustawy o Policji, organ powinien wobec tego uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby. Ponadto decyzja podejmowana w ramach uznania administracyjnego wprawdzie pozostaje pod kontrolą Sądu, to jednak - co należy zaakcentować - zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem badaniu podlega wyłącznie zgodność rozstrzygnięcia z prawem, bez wnikania w jego celowość. Z tego zatem względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami i to w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy przede wszystkim od ustalenia, czy w świetle odnośnych przepisów prawa materialnego stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony. Wskazać również należy, że w przypadku decyzji uznaniowych szczególny nacisk kładzie się na ich należyte uzasadnienie. Organ ma wprawdzie swobodę wyboru rozstrzygnięcia w sprawie, jednak aby rozstrzygnięcie to nie miało charakteru niedopuszczalnej decyzji arbitralnej, obowiązkiem organu jest pełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz właściwe ustalenie podstaw prawnych rozstrzygnięcia, jak również ich wykładnia. Innymi słowy, rozważania, które doprowadziły organ do wyboru takiego, a nie innego rozstrzygnięcia muszą znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. W przedmiotowej sprawie Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] w dniu [...] grudnia 2019 r. w postępowaniu przygotowawczym o sygn. akt [...] wydał postanowienie o przedstawieniu zarzutów M. K. - wówczas policjantowi [...] Wydziału [...] Komisariatu I Policji w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], o to że: 1. w dniu [...] stycznia 2017 r. w [...], w woj. [...], jako funkcjonariusz [...] Komisariatu Policji w [...], działając wspólnie i w porozumieniu z funkcjonariuszem M. A., przekroczyła swoje uprawnienia w ten sposób, że wzięła udział w pobiciu L.M. zatrzymanego w czasie interwencji w miejscowości [...], przewożonego oznakowanym policyjnym radiowozem z miejsca zatrzymania do [...] Komisariatu Policji w [...] i zadawała pokrzywdzonemu uderzenia w głowę, twarz i brzuch, w czasie gdy pokrzywdzony siedział w radiowozie i miał założone kajdanki na ręce trzymane z tyłu, narażając go tym samym na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art, 156 § 1 kk lub w art. 157 § 1 kk, w następstwie czego pokrzywdzony doznał sińców powiek oka [...], [...] policzka, czerwieni wargi [...], otarć naskórka na tylnej powierzchni [...] łokcia, [...] ramienia, prawej ręki, [...] łokcia, brzucha, okolicy krzyżowo-lędźwiowej, niewielkiego ubytku fragmentu szkliwa zęba [...], bolesności w prawym śródbrzuszu i podbrzuszu, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na okres trwający nie dłużej niż 7 dni, co stanowiło działanie na szkodę interesu prywatnego L. M., tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 kk i art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, 2. w okresie od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] listopada 2017 r. w [...], w woj. [...], pouczona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, składając w dniu [...] stycznia 2017 r. i w dniu [...] czerwca 2017 r. zeznania w charakterze świadka, mające służyć za dowód w postępowaniu przygotowawczym [...], nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową w [...], a następnie w toku postępowania sądowego przed Sądem Rejonowym w [...] w sprawie [...] na rozprawie w dniu [...] listopada 2017 r. zeznawała nieprawdę co do okoliczności zatrzymania L. M. i D. K. w dniu [...] stycznia 2017 r. w miejscowości [...] w ten sposób, że wskazywała, iż L. M. kilkakrotnie uderzył ją w głowę, a D. K. szarpała ją za mundur i odciągała od zatrzymywanego L. M., tj. o przestępstwo z art. 233 § 1 kk zw. z art. 12 kk. Taka postawa z pewnością nie licuje z wizerunkiem Policjanta, sprzeniewierza się wartościom określonym w rocie ślubowania i zasługuje na napiętnowanie w formacji powołanej do sprawowania bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego. W oczach opinii publicznej nie jest bowiem wiarygodny funkcjonariusz, który pełniąc służbę egzekwuje przestrzeganie prawa od innych, a w stosunku do siebie norm prawnych i etycznych nie respektuje. W tym miejscu jeszcze raz należy zaakcentować, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji, gdzie w art. 58 stanowi się, że każdy policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania z której wynika powinność pilnego przestrzegania prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych, a także strzeżenie honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzeganie zasad etyki zawodowej. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji i w konsekwencji unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Negatywny wydźwięk tej sprawy podważa interes służby i godzi w dobre imię formacji i z tego powodu znajduje pełne uzasadnienie decyzja organu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Zatem należy podzielić stanowisko organu, że opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zdarzenia, odbierają skarżącej rękojmię niezbędną do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji, ponieważ trudno sobie wyobrazić, aby osoba nierespektująca norm prawnych i etycznych, mogła skutecznie pilnować przestrzegania przepisów prawa. Podkreślić bowiem należy, że sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym, podbudowanym szczególnymi wymogami, jakim musi sprostać każdy funkcjonariusz Policji. Są nimi w szczególności: niekaralność, nieposzlakowana opinia, zdyscyplinowanie, praworządność, gotowość do przestrzegania ustanowionych standardów etycznych oraz dbałość o honor, godność i dobre imię Policji. Policja, jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywatela środkami realizacji władztwa państwowego. Jej szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga od funkcjonariuszy szczególnej dyscypliny, a także bezwzględnego przestrzegania prawa oraz innych norm i zasad obowiązujących w życiu społecznym. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. Ocena taka jest tożsama ze stanowiskiem judykatury, gdzie np. w wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 r. o sygn. akt I OSK 1886/10, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż: "funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. (...) Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi chronione przez prawo dobra. Podejrzenia wobec funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, narażają dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu służby". Zatem należy podzielić stanowisko organów, iż opisane w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu zdarzenia, odbierają skarżącej rękojmię niezbędną do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji, ponieważ trudno sobie wyobrazić, aby osoba nierespektująca norm prawnych i etycznych, mogła skutecznie pilnować przestrzegania przepisów prawa. Sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym, podbudowanym szczególnymi wymogami, jakim musi sprostać każdy funkcjonariusz Policji. Są nimi w szczególności: niekaralność, nieposzlakowana opinia, zdyscyplinowanie, praworządność, gotowość do przestrzegania ustanowionych standardów etycznych oraz dbałość o honor, godność i dobre imię Policji. Policja, jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywatela środkami realizacji władztwa państwowego. Jej szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga od funkcjonariuszy szczególnej dyscypliny, a także bezwzględnego przestrzegania prawa oraz innych norm i zasad obowiązujących w życiu społecznym. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. Funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi chronione przez prawo dobra. Podejrzenia wobec funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, narażają dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu służby. Nie budzi wątpliwości Sądu, że interes społeczny wyrażający się w dobrym imieniu Policji jako formacji, ma przewagę nad interesem prywatnym skarżącej w dalszym pozostawaniu w służbie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego rozkazu wskazuje, że organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego i prawidłowo w okolicznościach niniejszej sprawy zastosował art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zwalniając skarżącą ze służby w Policji a także zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. uzasadnił swoje stanowisko. Wbrew temu co podnosi skarżąca już sam fakt podejrzenia Policjanta o zachowanie karalne i przedstawienie mu zarzutów może stanowić podstawę do zastosowania dyspozycji art. 41. ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 4043/18 wskazał m.in., iż: "Podejrzenia wobec funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, narażają dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu służby." W przedmiotowej sprawie natomiast organ dysponował nie tylko faktem przedstawienia zarzutów ale również materiałem dowodowym uprawdopodobniającym naganne zachowanie funkcjonariusza. Przy czym w dacie wydania obu rozkazów personalnych skarżąca była nadal podejrzana o popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. Reasumując - w ocenie Sądu - organy orzekające nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów prawa, lecz dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo je oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniach zaskarżonych rozkazów personalnych stwierdzając, iż w stosunku do skarżącej zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł, jak w sentencji.