IV SA/Po 187/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Monika Świerczak (spr.) WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej Trzemeszna z dnia 31 marca 2021 r. nr XXXIX/281/2021 w sprawie uchwalenia statutu Biblioteki Publicznej w Trzemesznie 1. stwierdza nieważność załącznika do zaskarżonej uchwały w części tj. : § 2 ust.1 w zakresie zwrotu " , której organizatorem jest Rada Miejska w Trzemesznie" oraz § 7 ; 2. zasądza od Miasta Trzemeszno na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę [...]zł ( [...] złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 22 lutego 2022 roku Wojewoda Wielkopolski. (dalej także jako: "skarżący" , " Wojewoda" ) na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2021 r., poz. 1372 ze zm.), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę nr XXXIX/281/2021 Rady Miejskiej Trzemeszna ( dalej także jako: "organ" ) z dnia 31 marca 2022r.w sprawie uchwalenia statutu Biblioteki Publicznej w Trzemesznie (dalej także jako " Uchwała") Wojewoda zaskarżył Uchwałę w części i wniósł o: 1. stwierdzenie nieważności § 2 ust. 1 w zakresie zwrotu ", której organizatorem jest Rada Miejska w Trzemesznie" statutu Biblioteki Publicznej w Trzemesznie stanowiącego załącznik do uchwały XXXIX/281/2021 Rady Miejskiej Trzemeszna ( (dalej także jako "Statut") oraz 2. § 7 Statutu Biblioteki Publicznej w Trzemesznie stanowiącego załącznik do uchwały XXXIX/281/2021 Rady Miejskiej Trzemeszna; 3. zasądzenie od Miasta Trzemeszna na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; Wojewoda Uchwale zarzucił istotne naruszenie; - art. 8 ust.1 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach ( Dz.U z 2019 r. poz. 1479, dalej jako: "ustawa" ), w zakresie w jakim wskazano, że organizatorem Biblioteki jest Rada Miejska w Trzemesznie, gdy tymczasem winno być wskazane , ze organizatorem jest jednostka samorządu terytorialnego, - art.11 ust 3 pkt 3, art.4 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy w zakresie w jakim dopuszczono możliwość podejmowania przez Bibliotekę dowolnych działań jeśli tylko wynikają one z potrzeb społeczeństwa. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 7 kwietnia 2021 r. do Wojewody Wielkopolskiego wpłynęła uchwała nr XXXIX/281/2021 Rady Miejskiej Trzemeszna z dnia 31 marca 2022r.w sprawie uchwalenia statutu Biblioteki Publicznej w Trzemesznie. Wojewoda wskazał również, że jako podstawę prawną uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 2020 r. poz. 713 dalej jako: " u.s.g." ) w zw. z art.13 ust. 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej ( t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 194 ) oraz art. 2 ,8ust.1i 2 pkt 2, art. 11 ust.3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach ( Dz.U. z 2019 r. poz. 1497 ). W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że postanowienie § 2 ust. 1 Statutu wprost narusza treść art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, który stanowi, że organizatorami bibliotek są jednostki samorządu terytorialnego. Odnośnie natomiast § 7 Statutu skarżący przytaczając podstawy prawne, wskazał, że zapis ten stanowiący, iż biblioteka może podejmować inne działania wynikające z potrzeb społeczeństwa na terenie jej działania, poprzez zastosowanie katalogu otwartego, który nie jest powiązany z zasadniczymi celami i zadaniami oznaczonymi w Statucie narusza istotnie prawo, stojąc w sprzeczności z art. 11 ust. 3 pkt.1, art. 4 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy. Wojewoda wskazał także, że postanowienia statutu w materii dotyczącej określenia zadań winny mieć bezsprzecznie rozbudowany charakter, a nie nadmiernie ogólny, i dotyczyć podstawowych, zasadniczych aspektów zamierzonej działalności. Dodając, że w akcie o charakterze organizacyjnym, jakim jest statut instytucji kultury ( jaka jest biblioteka ) nie należy formułować zadań, zakresu działania danej instytucji kompleksowo w formie katalogu zamkniętego. Skarżący przyznał, że o ile dopuszczalne jest skonstruowanie tego rodzaju przepisu w postaci przykładowego wyliczenia ( stanowiącego wówczas katalog otwarty ), o tyle zadania te musza wiązać się z realizacją ustawowego celu biblioteki, a nie dotyczyć każdej innej potrzeby społeczeństwa, jak to zostało określone w zakwestionowanym przez skarżącego § 7 Statutu. Do skargi załączono przedmiotową Uchwałę. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o: 1. oddalenie skargi w całości; W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że Wojewoda Wielkopolski nie wydał w stosunku do zaskarżonej uchwały rozstrzygnięcia nadzorczego. Organ podniósł m. in., że nie podziela stanowiska skarżącego, że § 2 ust. 1 Statutu Biblioteki Publicznej w Trzemesznie narusza art. 8 ustawy o bibliotekach. Zdaniem organu art. 8 ustawy o bibliotekach wprowadza rozróżnienie pomiędzy pojęciami organizowaniem i prowadzeniem biblioteki, ale nie ma jednoznacznego wyjaśnienia tych pojęć. W ocenie organu oczywistym jest wniosek, ze organizowanie polegające na nadaniu bibliotece statutu jest zadaniem organu stanowiącego Gminy natomiast jej prowadzenie będące bieżącym zadaniem jest zadaniem organu wykonawczego Gminy. Organ wskazał, że przyjęcie odmiennego rozumienia pojęć prowadziłoby do wniosku, ze gminy nie byłyby zdolne do organizowania bibliotek ponieważ ich organy nie mogłyby działać w ich imieniu, a taki wniosek wynika z zarzutów Wojewody Wielkopolskiego. Ponadto, w uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Gmina Trzemeszno odwołała się do wykładni celowościowej i systemowej, powołując na organizatora Radę Miejską w Trzemesznie, ponieważ występująca w przepisach delegacja daje jednostkom samorządu terytorialnego swobodę w zakresie wskazania w statucie gminy, który organ gminy organizuje w jej imieniu bibliotekę. Organ ustosunkowując się do kolejnego zarzutu Wojewody, odnośnie zapisu § 7 Statutu jako naruszającego przepisy prawa, bowiem nie odnosi się do celów i zadań Biblioteki, wskazał, że w jego ocenie zapis § 7 ma odniesienie do celów i zadań biblioteki. Organ powołał się na statut Biblioteki Publicznej w Trzemesznie wskazując na zapis § 5 Statutu, który stanowi, że " celem Biblioteki jest rozwijanie zaspakajanie potrzeb czytelniczych społeczeństwa oraz upowszechnianie wiedzy i rozwoju kultury" oraz § 7 Statutu dotyczący zadań Biblioteki. Organ podniósł, że zadania musza być zgodne z celami Biblioteki, jest to oczywisty wniosek na podstawie wykładni Statutu Biblioteki. Ponadto, w § 1 Statutu wskazano, że Biblioteka działa na podstawie ustawy o bibliotekach, jest to kolejny przepis, który w drodze wykładni celowościowej prowadzi do wniosku, że § 7 Statutu nie narusza przepisów ponieważ należy go odczytywać z innymi przepisami Statutu i ustaw. Organ zaznaczył również, że instytucja kultury może prowadzić dodatkowo działalność inna niż kulturalna, która stanowi jej istotę, a o rodzaju i istocie tej działalności przesadza statut danej instytucji kultury, oczywiście, jeżeli nie będzie ona kolidować z realizacją ustawowych i podstawowych celów takiej biblioteki jako instytucji kultury. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że sąd rozpoznał przedmiotową sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 02 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia [...] kwietnia 2022 r. Strony zostały poinformowane o powyższym trybie rozpoznania sprawy oraz złożenia w terminie 7 dni ewentualnych wniosków dowodowych lub twierdzeń, które mogłyby być złożone lub podniesione na rozprawie. Skargę na przedmiotową uchwałę nr XXXIX/281/2021 Rady Miejskiej Trzemeszna z dnia 31 marca 2022 r.w sprawie uchwalenia statutu Biblioteki Publicznej w Trzemesznie wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda Wielkopolski jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów Rozdziału 10 u.s.g. W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania Uchwały nie orzekł o jej nieważności, wobec czego władny był zaskarżyć Uchwałę później, w trybie art. 93 u.s.g. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej także jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Przy tym – jak to już wyżej wskazano – decydujące znaczenie dla oceny legalności danej uchwały ma stan prawny obowiązujący w dacie jej podjęcia. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest uchwała nr XXXIX/281/2021 Rady Miejskiej Trzemeszna z dnia 31 marca 2022r. w sprawie uchwalenia statutu Biblioteki Publicznej w Trzemesznie wraz z załącznikiem do tej uchwały stanowiącym statut Biblioteki Publicznej w Trzemesznie. Jak wynika z części wstępnej Uchwały, jej podstawę prawną stanowiły art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 2020 r. poz. 713 dalej jako: " u.s.g." ) w zw. z art.13 ust. 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej ( t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 194 dalej jako: " u.o.p.d.k." ) oraz art. 2, art. 8 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach ( Dz.U. z 2019 r. poz. 1497 dalej jako " ustawa o bibliotekach" ). Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego. z dnia 16 kwietnia 2021 r. (Poz. 3184) i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia (§ 4 Uchwały). Zaskarżona Uchwała, jako podjęta w przedmiocie nadania statutu Bibliotece Publicznej w Trzemesznie wraz z załącznikiem stanowiącym Statut, ma rangę aktu prawa miejscowego w rozumieniu art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h u.s.g. w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 2 u.s.g. w zw. z art. 41 ust. 1 u.s.g. Tym samym bez wątpienia zaskarżona Uchwała należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. T., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2011, uw. 1 do art. 134;) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Autor skargi wskazał, że zaskarża Uchwałę wyłącznie - w części - obejmującej § 2 ust. 1 w zakresie zwrotu " , której organizatorem jest Rada Miejska w Trzemesznie" oraz § 7 statutu Biblioteki Publicznej w Trzemesznie stanowiącego załącznik do zaskarżonej uchwały zgodnie z § 1 zaskarżonej Uchwały. W konsekwencji, w takim zakresie Uchwała (jej załącznik) została poddana kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Mając to wszystko na uwadze, Sąd uznał skargę Wojewody z 22 lutego 2020 r. za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach sprawy i własnej kognicji. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy wspomnianych już ustaw: t.j. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Wśród zadań własnych gminy są sprawy kultury, w tym bibliotek gminnych i innych instytucji (art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy o samorządzie gminnym). Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego o charakterze obowiązkowym. Z uwagi na to, że przedmiotem Uchwały jest utworzenie biblioteki, przepisy szczególne stanowią, iż biblioteki są organizowane i prowadzone m.in. przez jednostki samorządu terytorialnego art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o bibliotekach. Zatem, przepisy ustawy o bibliotekach wprost wskazują, jakie podmioty są organizatorami bibliotek. W art. 8 ust 2 ustawy o bibliotekach ustawodawca użył zwrotu "organizatorami bibliotek są", oznacza to, że podmioty te z mocy ustawy są organizatorami bibliotek. Innymi słowy jest to ich ustawowy obowiązek zorganizowania i prowadzenia bibliotek. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w powołanym wyżej art. 9 ust. 2 u.o.p.d.k. Ustawę tę na mocy art. 2 ustawy o bibliotekach stosuje się do bibliotek w sprawach nieuregulowanych w ustawie o bibliotekach. Zgodnie natomiast z art. 19 ust. 2 ustawy o bibliotekach gmina ma obowiązek zorganizowania i prowadzenia co najmniej jednej biblioteki na swoim terenie, a także odpowiednią liczbę filii, oddziałów oraz punktów bibliotecznych. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że rację ma Wojewoda, że zapis § 2 ust.1 Statutu w zakresie jakim wskazuje, że organizatorem biblioteki jest Rada Miejska w Trzemesznie a nie jednostka samorządu terytorialnego wprost narusza art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o bibliotekach. Sąd podzielił również stanowisko Wojewody, co do istotnego naruszenia prawa w zakresie zapisu § 7 Statutu. Elementy formalnoprawne statutu instytucji kultury ( w tym bibliotek ) oraz materię podlegającą regulacji w statucie określają u.o.p.d.k. oraz ustawa o bibliotekach. Ustawowym obowiązkiem organizatora jest nadanie statutu tworzonej biblioteki. Zakres postanowień statutu biblioteki reguluje art. 11 ust. 3 ustawy o bibliotekach, który stanowi: "Statut określa w szczególności: 1) cele i zadania biblioteki, 2) organy biblioteki i jej organizację, w tym zakres działania i lokalizację filii i oddziałów, 3) nazwę jednostki sprawującej nadzór merytoryczny nad działalnością biblioteki – w odniesieniu do biblioteki wchodzącej w skład ogólnokrajowej sieci bibliotecznej, 4) sposób gospodarowania środkami finansowymi biblioteki." Powyższe elementy stanowią minimalną, konieczną treść statutu biblioteki. Wyliczenie to nie ma charakteru wyczerpującego, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności". Zatem statut biblioteki może zostać uzupełniony o postanowienia nieprzewidziane w art. 11 ust. 3 ustawy o bibliotekach. Jednakże, w ocenie Sądu z uwagi na powołany wcześniej art. 2 ustawy o bibliotekach, swoboda w uchwalaniu postanowień statutu biblioteki ograniczona jest treścią przepisu art. 13 ust. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, który stanowi, że statut zawiera: 1) nazwę, teren działania i siedzibę instytucji kultury; 2) zakres działalności; 3) organy zarządzające i doradcze oraz sposób ich powoływania; 4) określenie źródeł finansowania; 5) zasady dokonywania zmian statutowych; 6) postanowienia dotyczące prowadzenia działalności innej niż kulturalna, jeżeli instytucja zamierza działalność taką prowadzić. Przepis ten zatem określa maksymalny zakres, o który organizator może uzupełnić treść statutu biblioteki. Zdaniem Sądu, odrębne uregulowanie treści statutu biblioteki wynikające z ustawy o bibliotekach należy rozpatrywać jako uszczegółowienie tej formy prowadzenia działalności kulturalnej w formie biblioteki w stosunku do regulacji art. 13 ust. 2 u.o.p.d.k. Skorzystanie przez ustawodawcę ze sformułowania "w szczególności" w art. 11 ust. 3 ustawy o bibliotekach, odnosi się w istocie do prowadzenia działalności kulturalnej przez szczególny rodzaj samorządowej instytucji kultury jaką jest biblioteka. Zatem elementy statutu w art. 11 ust. 3 ustawy o bibliotekach są ściśle związane z działalnością biblioteki. Oznacza to, że organizator powinien w statucie biblioteki zawrzeć sumę treści, na którą składają się wymagania z art. 13 ust. 2 u.o.p.d.k. (katalog zamknięty) oraz wymagania z art. 11 ust. 3 ustawy o bibliotekach odnoszące się jedynie do bibliotek (otwarty katalog ). Jak słusznie wskazał Wojewoda, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o bibliotekach do podstawowych zadań bibliotek należy: 1) gromadzenie, opracowywanie, przechowywanie i ochrona materiałów bibliotecznych; 2) obsługa użytkowników, przede wszystkim udostępnianie zbiorów oraz prowadzenie działalności informacyjnej, zwłaszcza informowanie o zbiorach własnych, innych bibliotek, muzeów i ośrodków informacji naukowej, a także współdziałanie z archiwami w tym zakresie. Ponadto, zgodnie z ust. 2 art. 4 ustawy o bibliotekach, do zadań bibliotek może należeć także prowadzenie działalności bibliograficznej, dokumentacyjnej, naukowo-badawczej, wydawniczej, edukacyjnej, popularyzatorskiej i instrukcyjno-metodycznej. Zakres powyższych zadań powiązany jest z celem funkcjonowania bibliotek, czyli organizacją i zapewnieniem dostępu do zasobów dorobku nauki i kultury polskiej oraz światowej ( art. 3 ust. 1 ustawy o bibliotekach ). Zatem zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy o bibliotekach, katalog otwarty zadań zawarty w statucie biblioteki, a dotyczący jej działalności powinien odnosić się konkretnie do powyższych zagadnień, a nie dotyczyć, co słusznie podniósł Wojewoda każdej innej potrzeby społeczeństwa w nieokreślonym przez normodawcę zakresie. Mając na uwadze powyższe wskazać zatem należy, że zapis § 7 Statutu stanowiący, że biblioteka może podejmować również inne działania wynikające z potrzeb społeczeństwa na trenie jej działania jest sprzeczny z zakresem materii podlegającej regulacji w statucie określonej w u.o.p.d.k. oraz ustawie o bibliotekach. Nie odnosi się on bowiem, w żaden sposób, do celów i zadań biblioteki jako instytucji kultury. W odniesieniu do stanowiska organu, wobec zarzutów skargi, że w stosunku do zapisu § 7 Statutu należy stosować wykładnię celowościową i odczytywać go łącznie z innymi przepisami Statutu i ustaw, na marginesie wskazać należy, że akt prawa miejscowego winien być sformułowany w sposób precyzyjny i czytelny. Wynika to z zasady określoności prawa, jak i z "Zasad techniki prawodawczej". Jedną z zasad określonych w tym rozporządzeniu z 20 czerwca 2002 r. jest obowiązek takiego redagowania przepisów prawa, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nim norm wyrażały intencję prawodawcy (§ 6 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016, poz. 283). Mając zatem na uwadze konkretne okoliczności faktyczne badanej sprawy w ocenie Sądu standardom tym nie odpowiada przepis § 7 załącznika do zaskarżonej Uchwały. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność załącznika do zaskarżonej Uchwały w części określonej w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego (pkt 2 sentencji wyroku), Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), w wysokości [...] zł