II SA/Kr 128/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi D. P. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia zażalenia z uchybieniem terminu oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 18 grudnia 2021 r., znak: [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst - Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), w związku z art. 18 i art. 23 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity - Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.) stwierdził wniesienie z uchybieniem terminu zażalenia D. P. na postanowienie nr [...] z dnia 29 kwietnia 2020 r. znak: [...], którym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki orzekł o nałożeniu na D. T. P. - członka zarządu [...] sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości [...] zł za to, że spółka [...] sp. z o.o. nie udzieliła organowi egzekucyjnemu wyjaśnień i informacji niezbędnych do prowadzenia egzekucji, żądanych wezwaniami z dnia 30 stycznia 2020 r. i 5 lutego 2020 r. (w zakresie pkt II tego wezwania). Nadto na podstawie art. 15zzs ust. 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.) organ I instancji zarządził bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie - ze względu na interes publiczny dotyczący zapewnienia porządku publicznego oraz ładu przestrzennego. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że postanowienie nr [...] z dnia 29 kwietnia 2020 r., znak: [...] wydane zostało w ramach czynności przedegzekucyjnych dotyczących obowiązku orzeczonego w ostatecznej decyzji PINB nr [...] z dnia 29 lutego 2016 r. znak: [...] tj. obowiązku dokonania rozbiórki obiektu budowlanego - budynku gospodarczego położonego na działce nr [...] obr [...] przy ul. [...] w K. o wymiarach ok. 6,10m x 4,70m, wybudowanego bez wymaganej zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. W piśmie z dnia 8 lutego 2020 r. D. P. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB nr [...] z dnia 29 kwietnia 2020 r. Do w/w wniosku załączone zostało odrębne pismo podpisane przez wyżej wymienionego, zawierające zażalenie na w/w postanowienie PINB. W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, że wbrew treści pouczenia, jakim opatrzone zostało zaskarżone postanowienie PINB na w/w postanowienie przysługuje zażalenie do organu II instancji (a nie skarga do sądu administracyjnego). Dla poparcia swojego stanowiska organ przywołał poglądy wyrażone w orzecznictwie. Organ II instancji wskazał, że przesyłka pocztowa nr [...] zawierająca skierowany do D. P., egzemplarz postanowienia PINB nr [...] z dnia 29 kwietnia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej zaadresowana została na adres siedziby [...] Sp. z o.o., której prezesem zarządu jest D. P.: Plac [...], [...]. Przesyłka zwrócona została do Powiatowego Inspektoratu z powodu niepodjęcia awizowanej przesyłki przez jej adresata. Z potwierdzenia odbioru w/w przesyłki wynika, że w dniu 4 maja 2020 r. listonosz pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki, a w dniu 12 maja 2020 r. przesyłka była awizowana powtórnie, a następnie wobec jej niepodjęcia zwrócona do nadawcy. Z art. 44 k.p.a. wynika, że w takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem 14 dni liczonych od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Dalej organ zwrócił uwagę, że awizowanie przedmiotowej przesyłki przypadło na czas, w którym na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej wprowadzono stan epidemii (na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz. U. z 2020 r. poz. 491 z późn. zm., wprowadzony został na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 20 marca 2020 r. stan epidemii). Organ zacytował pierwotne brzmienie art. 98 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-COV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 695 z późn. zm.) oraz jego nowelizację wprowadzoną na mocy art. 5 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1423). Wskazał również na brzmienie przepisu intertemporalnego zamieszczonego w art. 11 ust. 1 tej ustawy. Cytując z kolei art. 13 ustawy organ II instancji wskazał, że skoro ustawa z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw ogłoszona została w dniu 20 sierpnia 2020 r., zatem jej wejście w życie nastąpiło w dniu 4 września 2020 r. Organ II instancji wyjaśnił, że wprowadzone przywołanymi wyżej ustawami z dnia 16 kwietnia 2020 r. oraz z dnia 24 lipca 2020 r. zmiany stanowiły unormowania szczególne, ale o charakterze generalnym, dotyczące doręczeń w ogólności, tj. również doręczeń realizowanych w ramach procedury administracyjnej, na zasadach określonych w tej procedurze. Zmiany te zmodyfikowały zasady doręczeń określone w k.p.a. (bez zmiany samej ustawy - k.p.a.), najpierw zawieszając skutek doręczeń w postępowaniach administracyjnych w związku z nieskutecznością podwójnej awizacji (art. 44 k.p.a.), zgodnie z art. 98 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r., aby następnie przywrócić poprzez nowelizację art. 98, w/w skutek doręczeń, ale już z mocy samego prawa, na podstawie art. 5, art. 11 i art. 13 ustawy z 24 lipca 2020 r. oraz znowelizowanego w/w ustawą art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. W przepisach ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. ustawodawca nie zawarł jednocześnie wymogu by przesyłki, które były podwójnie awizowane i następnie zwrócone do organu administracji publicznej (nadawcy), przed dniem wejścia w życie w/w ustawy, miały być raz jeszcze wysyłane przez organ. Co więcej, jeżeli mimo braku takiego wymogu, organ po zwróceniu mu przez operatora pocztowego podwójnie awizowanej przesyłki zdecydował jednak o ponownym jej przesłaniu do adresata, przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 lipca 2020 r., doręczenie takiej przesyłki odbywało się na zasadach ogólnych określonych przepisami k.p.a., nie zaś według zasady określonej w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw, tj. z mocy samego prawa w terminie określonym w art. 11 ust. 1. Wynika to z art. 11 ust. 2 w/w ustawy. W konkluzji organ odwoławczy wskazał, że przesyłka zawierająca egzemplarz postanowienia PINB [...] z dnia 29 kwietnia 2020 r., znak: [...], przeznaczony dla D. P., podlega regulacji zawartej w art. 11 ust. 1 w/w ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw. Na podstawie tego przepisu w/w przesyłkę uznać zatem należy za doręczoną po upływie 14 dni od dnia wejścia w życie w/w ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. tj. w dniu 19 września 2020 r., a zatem termin do złożenia przez wyżej wymienionego skutecznego zażalenia, biorąc pod uwagę zasadę obliczania terminów ustanowioną w art. 57 § 1 k.p.a. rozpoczął swój bieg w dniu 20 września 2020 r., a upływał z dniem 26 września 2020 r., który przypadał na sobotę. Mając na względzie treść art. 57 § 4 k.p.a. ostatnim dniem terminu był więc 28 września 2020 r. (poniedziałek). Przedmiotowe zażalenie D. P. z dnia 8 lutego 2021 r. zostało nadane w placówce operatora pocztowego w dniu 8 lutego 2021 r., a więc z uchybieniem terminu do wniesienia zażalenia na w/w postanowienie PINB. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że odrębnym postanowieniem nr [...] z dnia 8 grudnia 2021 r. znak: [...], odmówił przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB nr [...] z dnia 29 kwietnia 2020 r. D. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. postanowienie, zarzucając mu: - naruszenie art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez uznanie wniesionego zażalenia za wniesione z przekroczeniem terminu do jego wniesienia pomimo braku podstaw do zastosowania tych przepisów wobec wniesienia zażalenia w terminie, - naruszenia art. 44 k.p.a. w zw. z art. 98 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r, o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-COV-2 i w zw. z art. 5 i 11 ust 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1423) poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że przesyłki awizowane, a następnie zwrócone do organu administracyjnego, przed wejściem w życie ustawy o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw, nie wymagają ponownego doręczenia, gdyż z mocy prawa od dnia wejścia w życie tejże ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. uznaje się je za doręczone, - naruszenie art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 8 ust. 1 i 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, zaniechania informowania obywateli w sposób wyczerpujący i należyty oraz dokonywanie wykładni przepisów prawa w sposób, który prowadzi do naruszenia tych zasad. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazane wyżej zarzuty zostały rozwinięte. W szczególności skarżący argumentował, że art. 11 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. odnośnie przesyłek od organów administracyjnych, a niedoręczonych, wyraźnie i wprost stwierdza, że uznaje się je za doręczone po upływie 14 dni od daty wejścia w życie tej ustawy. Z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. natomiast wynika, że powyższy skutek nie zachodzi, gdy został już dokonany zwrot przesyłki do organu (jak w niniejszej sprawie, kiedy zwrot nastąpił jeszcze w maju 2020 r.). Skutek opisany w art. 11 ust. 1 i 2 dotyczy tylko przesyłek pocztowych, które znajdują się jeszcze w placówkach pocztowych i adresat przesyłki pocztowej ma możliwość odebrania tej przesyłki pocztowej celem zapoznania się z nią. Tylko co do takich przesyłek pocztowych znajduje zastosowanie art. 11 ust. 1. Organ w sposób niedopuszczalny i wbrew jego literalnej treści oraz niezgodnie z jego celem, dokonał rozszerzającej wykładni tego przepisu uznając, że znajduje on zastosowanie również co do przesyłek niedoręczonych i zwróconych do nadawcy, a więc co do przesyłek, które ich odbiorca nie mógł zapoznać się z ich treścią. Wykładnia zastosowana przez organ, a to że wyjątek opisany w ust. 2 art. 11 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy doszło do ponownego wysłania pisma celem doręczenia jest wadliwa. Organ przy tym pominął, że zmiana wprowadzona ustawą z dnia 24 lipca 2020 r. polega na przywróceniu stosowania fikcji doręczeń, a tym samym w celu jej przyjęcia konieczne jest spełnienie przesłanek z art. 44 k.p.a. Z tego powodu dla zastosowania tego przepisu konieczne było spełnienia opisanych w tym przepisie przesłanek, a więc okoliczności pozostawania w placówce pocztowej przesyłki przez okres 14 dni oraz dwukrotne jej awizowanie, tak by adresat miał możliwość zapoznania się z kierowaną do niego korespondencją (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 567/21). W czasie, kiedy była kierowana i awizowana korespondencja do D. P. w sprawie nie mógł być stosowany art. 44 k.p.a. a to wobec obowiązującego wówczas art. 98 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. Treść art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. nie obejmowała więc przesyłek zwróconych, co do których była podjęta bezskuteczna próba ich doręczenia, lecz tylko takich, które znajdowały się jeszcze w placówkach pocztowych i oczekują na podjęcie. Skoro ustawa z dnia 24 lipca 2020 r. przywracała fikcję doręczeń, co do takich przesyłek zgodnie z art. 144 k.p.a., to wymagane było spełnienie warunków umożliwiających adresatowi zapoznanie się z korespondencją. Art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. nie jest przepisem samodzielnie regulującym kwestie doręczenia, lecz wymaga uzupełnienia o warunki opisane art. 144 k.p.a. Nie ma zatem decydującego znaczenia, że przedmiotowe wezwanie oczekiwało w odmiennym stanie prawnym na skarżącego przez okres 14 dni, skoro był to okres wyłączający możliwość uznania przesyłki za doręczoną w tej szczególnej sytuacji wynikającej z omówionych wyżej regulacji prawnych. Bez znaczenia jest to, że w zaskarżonym postanowieniu organ uznał przesyłkę za doręczoną z dniem 18 września 2020 r., bowiem między 4 a 18 września 2020 r. D. P. i tak nie miał możliwości odebrania przesyłki w placówki pocztowej, bo przesyłka została wcześniej zwrócona do nadawcy. Z tego względu w sposób oczywiście wadliwy organ wywodzi, że nie było obowiązku ponownego doręczenia postanowienia co do którego nie zostało wniesione zażalenie. Skoro nigdy nie doszło do jego skutecznego doręczenia to taki obowiązek wynika z ogólnych przepisów k.p.a., co nie wymaga odrębnych uregulowań. Niewątpliwie sposób wykładni art. 11 ust 1 i 2 ustawy zaprezentowany w zaskarżonym postanowieniu narusza przepisy, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz zaniechania informowania obywateli w sposób wyczerpujący i należyty oraz dokonywanie wykładni przepisów prawa w sposób, który prowadzi do naruszenia tych zasad. Ponadto skarżący, pomimo kontaktów z organami administracyjnymi o fakcie wydania postanowienia dowiedział się przypadkiem i po upływie okresu do wniesienia zażalenia liczonego w sposób wskazany przez organ. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) - dalej "p.p.s.a." sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonana w powyższym zakresie kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że jest ono prawidłowe. Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem skargi było postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 grudnia 2021 r., znak: [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki z dnia 29 kwietnia 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Wskazany przepis na mocy art. 144 k.p.a. znajduje zastosowanie do zażaleń. Przytoczony przepis obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego w celu ustalenia, czy środek zaskarżenia (zażalenie) jest dopuszczalny oraz, czy został wniesiony z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 141 § 2 k.p.a., bądź w terminach wymienionych w przepisach szczególnych. Stwierdzenie przyczyny wskazującej na jego niedopuszczalność, bądź że został wniesiony po terminie zobowiązuje organ do zastosowania art. 134 k.p.a. Sąd podziela stanowisko organu, że postanowienie zostało doręczone w dniu 19 września 2020 r., a zatem zażalenie z dnia 8 lutego 2021 r. złożono z uchybieniem terminu. Stosownie do art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). W myśl zaś art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Zgodnie z treścią art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Powyższe zasady zostały zmodyfikowane w związku z wprowadzeniem na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.)). Stosownie do art. 98 ust 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 695 ze zm.) nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów. Z kolei w art. 98 ust. 2 ww. ustawy określono w jakich przypadkach powyższy przepis nie będzie miał zastosowania. W dniu 20 sierpnia 2020 r. została ogłoszona ustawa z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1423). Artykułem 5 tej ustawy ustawodawca dokonał zmiany art. 98 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 w ten sposób, że po literze c) dodał literę d) w brzmieniu "organ administracji publicznej" Oznacza to, że od daty wejścia w życie ustawy przesyłki wysłane przez organ administracji publicznej mogły na powrót być uznane za doręczone, w ramach fikcji doręczenia. Zatem od chwili wejścia w życie zmiany do przesyłek wysłanych do lub przez organ administracji publicznej nie stosuje się już ograniczeń wynikających z przytoczonego art. 98 ust. 1. Jednocześnie w art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej postanowiono, że przesyłki, o których mowa w art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d ustawy zmienianej w art. 5, niedoręczone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, uznaje się za doręczone po upływie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Wspomniana ustawa nowelizująca weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, co wynika z art. 13 tej ustawy, a zatem weszła w życie z dniem 4 września 2020 r. W kontekście powyższego warto wspomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2021 r., sygn. II FSK 1221/21 rozważając kwestię wejścia w życie omawianych przepisów wyjaśnił, że nie ma znaczenia fakt, że niektóre poszczególne przepisy tej ustawy weszły w życie w innych terminach, co wynika z poszczególnych punktów art. 13 ustawy, bowiem jej art. 11 wyraźnie wskazał na obowiązek liczenia 14 dniowego terminu od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, a nie od dnia wejścia w życie niektórych poszczególnych jej przepisów. W świetle przytoczonej regulacji zamieszczonej w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw prawidłowo organ administracji uznał, że przesyłkę zawierającą postanowienie PINB z dnia 29 kwietnia 2020 r., należało uznać za doręczoną po upływie 14 dni od dnia wejścia w życie w/w ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. tj. w dniu 19 września 2020 r., a zatem termin do złożenia zażalenia upływał z dniem 26 września 2020 r. Z racji zaś tego, że koniec terminu przypadał na sobotę – stosownie do treści art. 57 § 4 k.p.a. - ostatnim dniem terminu był 28 września 2020 r. (poniedziałek). W tej sytuacji nadanie zażalenia w placówce operatora pocztowego w dniu 8 lutego 2021 r., miało miejsce z uchybieniem terminu do wniesienia zażalenia. Zaznaczyć w tym miejscu wypada, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia został załatwiony przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. odmownie (postanowienie z dnia 8 grudnia 2021 r., znak: [...]). Sąd nie podzielił stanowiska prezentowanego przez skarżącego, że skutek opisany w art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw dotyczył wyłącznie przesyłek pocztowych, które znajdowały się w dacie wejścia w życie ustawy jeszcze w placówkach pocztowych i ich adresaci mieli możliwość odebrania tej przesyłki pocztowej celem zapoznania się z nią. Należy zauważyć, że art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, zawieszał możliwość uznania przesyłki doręczonej w trybie art. 44 k.p.a. na czas obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów. Powyższa regulacja zakładała zatem, że skutek doręczenia będzie miał miejsce w mocy prawa jako konsekwencja uchylenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Zastosowanie tego przepisu w stosunku do korespondencji kierowanej do i z organu administracji publicznej zostało następnie wyłączone omówioną wyżej ustawą z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (art. 5), przy czym w art. 11 ustalono reguły dotyczące przesyłek awizowanych we wcześniejszym okresie. I tak jako zasadę wskazano, że przesyłki niedoręczone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, uznaje się za doręczone po upływie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Wyjątek od tej zasady przewidziano zaś w sytuacji, gdy przed dniem wejścia w życie ustawy operator pocztowy dokonał zwrotu przesyłki, a organ administracji publicznej ponownie wysłał pismo podlegające doręczeniu za potwierdzeniem odbioru (art. 11 ust. 2). Należy zauważyć, że omawiana regulacja ma charakter kompleksowy i swoim zasięgiem obejmuje wszystkie przypadki doręczania przesyłek organu administracji publicznych w okresie obowiązywania w stosunku do organów administracji publicznej art. 98 ust. 1. Gdyby ustawodawca chciał aby czynność doręczenia awizowanych uprzednio i zwróconych przesyłek pocztowych była powtórzona dałby temu jednoznaczny wyraz w ustawie. Brak takiego wskazania wyklucza możliwość uznania, że treść art. 11 ust. 1 obejmuje wyłącznie przesyłki pocztowe które znajdowały się w dacie wejścia w życie ustawy w placówkach pocztowych i nie upłynął jeszcze termin na ich podjęcie. Wykładnia forsowana przez skarżącego pozostaje nie tylko w sprzeczności z literalnym brzmieniem przepisów, ale również z celem ustawy jakim było uregulowanie kwestii doręczeń przesyłek poleconych w stosunku do których na mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 została zawieszona możliwość uznania ich za skutecznie doręczone na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. W konkluzji stwierdzić trzeba, że art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i został prawidłowo zastosowany przez organ administracji. Zadaniem Sądu nie jest zaś dokonywanie oceny przyczyn i zasadności przyjętych przez ustawodawcę regulacji normatywnych. Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.