I GZ 209/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Po 212/22 o odrzuceniu skargi P. K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 14 stycznia 2022 r. nr 15/21/2022 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Po 212/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA) odrzucił skargę P. K. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu (dalej: organ lub Dyrektor ARiMR) z 14 stycznia 2022 r., nr 15/21/2022, w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że do skargi wniesionej przez skarżącego na decyzję Dyrektora ARiMR, nie dołączono pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego dla radcy prawnego K. B., która podpisała skargę. Zarządzeniem z 14 marca 2022 r. (wykonanym 18 marca 2022 r.), Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez: nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do występowania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi w dacie sporządzenia skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi wraz z odpisem odpowiedzi na skargę wysłano pełnomocnikowi skarżącego 18 marca 2022 r. Przesyłka nie została odebrana przez pełnomocnika skarżącego w terminie 14 dni, pomimo dwukrotnego awizowania. Po zwróceniu przesyłki do WSA, pozostawiono ją w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia 5 kwietnia 2022 r. We wskazanym terminie nie wpłynęło do akt sprawy stosowne pełnomocnictwo ani jego uwierzytelniona kopia. Uzasadniając odrzucenie skargi Sąd I instancji stwierdził, że pełnomocnik skarżącego, który podpisał i wniósł skargę w przewidzianym terminie nie uzupełnił braków formalnych, bowiem nie nadesłał pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) przez ich zastosowanie w stanie faktycznym, w którym nie powinny znaleźć zastosowania; 2) art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. polegające na niewłaściwym ich zastosowaniu przez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie powstał obowiązek przedłożenia wraz ze skargą nowego pełnomocnictwa, pomimo faktu wcześniejszego złożenia pełnomocnictwa do akt sprawy administracyjnej; 3) art. 36 pkt 1 w zw. z art. 39 p.p.s.a. polegające na uznaniu, że załączone pełnomocnictwo do sprawy administracyjnej nie było pełnomocnictwem uprawniającym radcy prawnego do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo kierowane do sądu administracyjnego powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku składania pisma przez pełnomocnika, zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, pełnomocnik obowiązany jest złożyć do akt sprawy przy pierwszej czynności procesowej (art. 37 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 35 § 1 i 2 p.p.s.a. pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak też pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi przepisem szczególnym w stosunku do tej regulacji jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę. W rozpoznawanej sprawie do skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo upoważniające do występowania w imieniu skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu. Powołanie się przez pełnomocnika strony na istnienie pełnomocnictwa w aktach administracyjnych sprawy nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym pełnomocnictwo złożone do akt administracyjnych nie wypełnia dyspozycji z art. 37 § 1 zd. pierwsze oraz art. 46 § 3 p.p.s.a. i nie może być traktowane jako skuteczne złożenie pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej w sprawie przed sądem. W takiej sytuacji strona bądź jej pełnomocnik obowiązani są uzupełnić ten brak formalny skargi i złożyć pełnomocnictwo, względnie jego wierzytelny odpis (por. postanowienie NSA z 6 października 2021 r., sygn. akt I OZ 331/21; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego Przewodniczący Wydziału właściwie wezwał pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału bądź poświadczonej kopii pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi. W terminie wyznaczonym do uzupełnienia braków formalnych skargi nie nadesłano wymaganego pełnomocnictwa, a zatem zaistniała obligatoryjna przesłanka do odrzucenia skargi wskazana w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.