II SA/Kr 302/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. K. i B. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2022 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonych nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Decyzja Wojewody z dnia 16 grudnia 2022 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonych nieruchomości została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu 28 grudnia 2021 r., o czym świadczy zwrotne poświadczenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy (k. 40). Przesyłka zawierająca skargę na powyższą decyzję została nadana przez pełnomocnika skarżących w dniu 27 stycznia 2022 r., jednak z uwagi na błąd w adresie nie mogła zostać skutecznie doręczona do organu. Pomyłka polegała na tym, że nadawca kierując przesyłkę do Wojewody, wskazał niewłaściwy adres, należący do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W związku ze zwrotem przesyłki przez operatora pocztowego, pełnomocnik w dniu 9 lutego 2022 r. raz jeszcze nadał skargę, tym razem poprawnie ją adresując. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest więc jej wniesienie w terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin ten wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że zostało ono doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 28 grudnia 2021 r. W tej sytuacji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., zakończył swój bieg 27 stycznia 2022 r. Dokładnie w tym dniu pełnomocnik skarżących nadał wprawdzie w placówce pocztowej operatora przesyłkę zawierającą skargę, lecz przesyłka ta została nadana na adres: "ul. [...], [...]", pod którym Wojewoda nie ma siedziby, gdyż prawidłowy adres tego organu administracji to: ul. [...], [...]. Przesyłka zawierająca skargę została zatem nadana na konkretny adres do podmiotu, który pod tym adresem nie ma siedziby i nie może odbierać przesyłek. Operator zwrócił zatem przesyłkę z adnotacją "adresat nieznany". W tym wypadku zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2188 ze zm.). Przepisy ustawy Prawo pocztowe wiążą operatora pocztowego i wskazują mu sposób postępowania z przesyłką. W postanowieniu z 20 kwietnia 2017 r., II CZ 5/17 Sąd Najwyższy analizując przepisy ustawy Prawo pocztowe w powiązaniu z art. 165 § 2 k.p.c. (stanowiącym odpowiednik art. 83 § 3 p.p.s.a.) stwierdził, że skoro powód wybrał doręczenie poleconą przesyłką pocztową, miał obowiązek należycie oznaczyć adres odbiorcy. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe przesyłkę pocztową doręcza się bowiem adresatowi pod adresem wskazanym na przesyłce, co oznacza, że operator nie ma uprawnień do kontroli ani korygowania adresu. Taki wniosek potwierdza art. 32 ustawy Prawo pocztowe, zgodnie z którym przesyłkę pocztową, której nie można doręczyć adresatowi, zwraca się nadawcy, a dopiero wówczas, gdy nie można jej zwrócić nadawcy z powodu braku lub błędnego adresu nadawcy (tzw. "przesyłka niedoręczalna"), operator, który zawarł umowę o świadczenie usługi pocztowej jest uprawniony do otwarcia przesyłki w celu uzyskania danych umożliwiających jej doręczenie lub zwrócenie nadawcy (art. 33 ustawy Prawo pocztowe). Prawidłowe oznaczenie adresata, przy jednoczesnym opatrzeniu przesyłki złym adresem, nie stwarza więc możliwości skutecznego doręczenia, ponieważ operator nie był zobowiązany do dokonania doręczenia pod innym adresem niż znajdujący się na przesyłce. Z zaprezentowanych wywodów wynika, że to właśnie zwrot błędnie adresowanej przesyłki (tj. przy wskazaniu prawidłowego adresata i błędnego adresu) do nadawcy jest, w ocenie Sądu Najwyższego, usprawiedliwiony w świetle przepisów prawa. Sąd Najwyższy uznał, że nawet przyjęcie przesyłki przez niebędący adresatem podmiot mający siedzibę pod wskazanym przez nadawcę adresem, nie powoduje skutków z art. 165 § 2 k.p.c. Pogląd ten podzielił Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając w postanowieniu z 10 września 2018 r., I FZ 270/18, że analogicznie należy rozumieć art. 83 § 3 p.p.s.a., tj. nie można uznać, że termin do wniesienia skargi został zachowany w sytuacji, gdy w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w terminie z art. 53 § 1 p.p.s.a. oddano przesyłkę nieprawidłowo zaadresowaną. Przesyłka zwrócona z uwagi na niespełnienie przez nadawcę wymogów zapewniających możliwość wykonania przez operatora pocztowego usługi pocztowej, tj. doręczenie przesyłki adresatowi, nie wywołuje skutków, o których mowa w art. 83 § 3 p.p.s.a. Podzielając ten pogląd sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie sam fakt nadania przesyłki zawierającej skargę przed upływem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia z uwagi na wskazanie na przesyłce niewłaściwego adresu organu drugiej instancji, nie wywołał skutku w postaci zachowania tego terminu. Za datę wniesienia skargi należy bowiem uznać dzień 9 lutego 2022 r. (datę nadania przesyłki na prawidłowy adres organu drugiej instancji). W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, co obliguje Sąd do jej odrzucenia. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.