III SA/Kr 1261/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: Sędzia WSA Renata Czeluśniak ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 marca 2021 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2020 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej początkowej daty przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego tj.: "od dnia 1 maja 2020 r." , 2. zasądza na rzecz skarżącego J. T. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 30 września 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o uchyleniu decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2020 r., nr [...] i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że przyznało J. T. (dalej: "skarżący") świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad matką K. T. na okres od dnia 1 maja 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej "k.p.a."), art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U . z 2020 r., poz. 111 ze zm., dalej: "u.ś.r.") oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 570). Z zaskarżonej decyzji wynika następujący stan faktyczny i prawny. Wnioskiem z dnia 6 marca 2020 r. skarżący zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką K. T. We wniosku, skarżący wskazał, że pobiera specjalny zasiłek opiekuńczy w kwocie 620 zł. Świadczenie w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego zostało przyznane decyzją nr [...] z dnia 16 października 2019 r. Burmistrza Miasta i Gminy, która została dołączona do wniosku. Skarżący przedłożył ponadto orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności matki K. T., w którym stwierdzono, że nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności. Z orzeczenia wynika ponadto, że K. T. wymaga stałej lub długotrwałej opieki w związku ze znacznie ograniczoną możliwością do samodzielnej egzystencji. Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane do 31 stycznia 2021 r. Zawiadomieniem z dnia 31 marca 2020 r. pełnomocnik skarżącego został poinformowany o wszczęciu postępowania o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w przedmiocie wydania decyzji odmownej. W ocenie organu zachodzą dwie przeszkody przyznania świadczenia pielęgnacyjnego: pobieranie przez skarżącego specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz powstanie niepełnosprawności matki skarżącego po 18 roku życia. Decyzją z dnia [...] 2020 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy odmówił skarżącemu przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką K. T. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że mimo zaistnienia przesłanek pozytywnych przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w sprawie zachodzą dwie przesłanki negatywne wykluczające ustalenie tego prawa w postaci: ustalenia niepełnosprawności osoby podlegającej opiece w wieku 75 lat oraz pobierania przez skarżącego specjalnego zasiłku opiekuńczego. W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką K. T. W dniu 11 maja 2020 r. skarżący złożył wniosek o uchylenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, a decyzją z dnia [...] 2020 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy orzekł o uchyleniu prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego od dnia 1 maja 2020 r. Decyzją z dnia [...] 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] 2020 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy ponownie orzekł o odmowie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką K. T. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że podstawę odmowy przyznania świadczenia stanowi wystąpienie negatywnej polegającej na tym, że stopień niepełnosprawności osoby wymagającej opieki został ustalony od 5 grudnia 2018 r., czyli kiedy K. T., miała już 75 lat. W odwołaniu od decyzji, skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o podniesione zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, poprzez ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką K. T. Postanowieniem z dnia [...] 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zleciło organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, m. in. poprzez ustosunkowanie się do treści pisma J. T. z dnia 29 czerwca 2020 r. nazwanego "Sprostowanie dotyczące wywiadu środowiskowego w sprawie decyzji [...]", w szczególności odniesienie się do (zweryfikowanie) informacji dotyczących sprawności K. T. oraz zakresu obowiązków J. T. związanych z opieką nad matką. Pismem z dnia 12 sierpnia 2020 r. Burmistrz Miasta i Gminy wyjaśnił, że jedyną przesłanką odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego był fakt zaistnienia przesłanki negatywnej w postaci daty powstania niepełnosprawności. Postanowieniem z dnia [...] 2020 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze zleciło organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie aktualnego wywiadu środowiskowego, w którym zostanie jednoznacznie wyjaśnione w jakim zakresie K. T. jest samodzielna, a w jakim zakresie wymaga pomocy i pomoc tę świadczy syn J. T. Pismem z dnia 22 września 2020 r. organ I instancji przedłożył wywiad środowiskowy przeprowadzony w dniu 22.09.2020 r. Decyzją z dnia 30 września 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że przyznało J. T. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad matką K. T. na okres od 1 maja 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zachodzą przesłanki pozytywne przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie zachodzą ponadto negatywne przesłanki przyznania świadczenia określone w art. 17 ust. 1 b u.ś.r., w szczególności w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13, Dz. U. z 2014 r., poz. 1443). Organ II instancji wskazał ponadto, że orzekł o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od dnia 1 maja 2020 r. ponieważ zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo należało ustalić począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Wniosek skarżącego wpłynął 20 marca 2020 r., ale do 1 maja 2020 r. miał przyznane inne świadczenie opiekuńcze (specjalny zasiłek opiekuńczy), a zatem w ocenie organu, świadczenie pielęgnacyjne można było przyznać dopiero od daty ustania prawa do przyznawania tego pierwszego świadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. T. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w części, tj. w zakresie w jakim orzeczono o nie przyznaniu świadczenia skarżącemu począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, tj. od dnia 1 marca 2020 r. Decyzji zarzucono, naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 17 ust. 5 pkt 1 lit b w zw. z art. 27 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 24 ust. 2 u.ś.r. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane osobie, która ma już ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, gdy zarówno wykładnia językowa, jak i funkcjonalna prowadzi do wniosku, że w sytuacji, gdy wobec danej osoby występuje zbieg uprawnień do jednego z wymienionych w tym przepisie świadczeń, to osoba uprawniona ma prawo wyboru świadczenia, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce, a także brak przyznania świadczenia począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego; - art. 7, art. 77§1, art. 80 i art. 107§ 3 k.p.a. poprzez brak uznania przez organy, że skarżący spełnia wszystkie przesłanki do tego, aby w świetle przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, otrzymać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 marca 2020 r., a nie jak błędnie przyjęto od dnia 1 maja 2020 r. oraz nieprawidłowe uznanie, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji przyznającej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego na skutek wniosku z dnia 12 maja 2020 r. winno skutkować pozbawieniem skarżącego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 marca 2020 r. do 30 kwietnia 2002 r. w wysokości różnicy pomiędzy świadczeniem pielęgnacyjnym a specjalnym zasiłkiem opiekuńczym. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie określenia daty początkowej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oraz zasądzenie od SKO zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu organ II instancji zasadnie przyjął, że w przypadku skarżącego zostały spełnione pozytywne przesłanki uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Organ II instancji, dokonał ponadto prawidłowej wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r. w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 20014 r. (sygn. K 38/13, Dz. U. z 2014 r., poz. 1443) i przyjął, że przy ocenie spełnienia przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy pominąć tę część przepisu, którą Trybunał uznał za niekonstytucyjną. Stan faktyczny niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości. Matka skarżącego – K. T. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, zaświadczenie zostało wydane do dnia 31 stycznia 2021 r. Na mocy decyzji z dnia [...] 2019 r. skarżącemu został przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy w wysokości 620 zł. Organem wydającym decyzję był Burmistrz Miasta i Gminy. Wniosek skarżącego o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wpłynął do organu I instancji (Burmistrza Miasta i Gminy) w dniu 20 marca 2020 r. Decyzją z dnia [...] 2020 r. Burmistrz Miasta i Gminy orzekł o uchyleniu decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego z dniem 1 maja 2020 r. W związku z powyższym jedyną sporną kwestią w realiach niniejszej sprawy jest ocena, który punkt czasowy powinien być początkowym dla ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego- moment złożenia wniosku (wówczas świadczenie powinno być przyznane od dnia 1.03.2020 r.) czy też wydanie decyzji uchylającej przysługujące skarżącemu prawo do specjalnego zasiłku pielęgnacyjnego (w tej sytuacji prawo do świadczenia powinno zostać przyznane od dnia 1 maja 2020 r.). Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami do końca okresu zasiłkowego. Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 4 u.ś.r., w przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. Zasadnie zatem SKO przyjęło, że świadczenie pielęgnacyjne powinno być przyznane do dnia 31 stycznia 2021 r. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 5 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli na osobę wymagającą opieki jest ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego lub prawo do zasiłku dla opiekuna. Trzeba wskazać, że ustawodawca uregulował sytuację zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego w art. 27 ust. 5 u.ś.r., który stanowi, że przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: świadczenia rodzicielskiego, lub świadczenia pielęgnacyjnego, lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub dodatku do zasiłku rodzinnego, lub zasiłku dla opiekuna - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowanym na tle przywołanych wyżej unormowań, przyjmuje się, że skoro ustawodawca przewidział w cytowanym przepisie sytuację "zbiegu uprawnień" do wymienionych świadczeń - a uprawnienie do konkretnego świadczenia nabywa się dopiero z chwilą wydania ostatecznej decyzji administracyjnej przyznającej dane świadczenie rodzinne, gdyż decyzja taka ma charakter konstytutywny, co oznacza, że wcześniej nie może być mowy o nabyciu ("uzyskaniu") prawa do takiego świadczenia przez wnioskodawcę, z powołaniem się na samą okoliczność spełniania ustawowych przesłanek do jego uzyskania (por. wyrok NSA z 14 listopada 2017 r., I OSK 886/17,CBOSA). W rezultacie, należy uznać, że art. 27 ust. 5 u.ś.r. dopuszcza przysługiwanie dwóch (lub więcej) świadczeń wymienionych w tym przepisie, natomiast wyklucza możliwość kumulatywnego ich pobierania. Wobec tego, sam fakt, że na dany okres przyznano wcześniej (a nawet pobrano) m.in. specjalny zasiłek opiekuńczy, co do zasady nie wyklucza przyznania następnie, w uzasadnionym przypadku, na ten okres świadczenia pielęgnacyjnego, o ile zostanie zapewnione, że nie dojdzie do kumulatywnego pobrania obu tych świadczeń za ten sam okres (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2018 r., I OSK 82/18, CBOSA). Użyty w art. 27 ust. 5 u.ś.r. zwrot "zbieg uprawnień" należy rozumieć jako sytuację, w której dana osoba obiektywnie spełnia przesłanki do otrzymania co najmniej dwóch świadczeń, jak również sytuację, gdy ma już ustalone, na mocy ostatecznej decyzji administracyjnej, prawo do otrzymania jednego ze świadczeń wymienionych w tym przepisie i spełnia jednocześnie przesłanki otrzymania innego świadczenia. Zauważa się także, że nie można od strony wymagać rezygnacji z przyznanego wcześniej świadczenia przed otrzymaniem zapewnienia organu, że drugie świadczenie rzeczywiście zostanie przyznane. Wymaganie organu, aby strona w pierwszej kolejności zrezygnowała z przyznanego jej świadczenia przed zbadaniem, czy spełnia pozostałe warunki do otrzymania świadczenia wybranego i korzystniejszego dla niej, stawia ją w trudnej sytuacji, wprowadza w stan niepewności i zrozumiałą obawę co do tego, czy uzyska wybrane ze świadczeń w miejsce otrzymywanego. Skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić przeszkód w uzyskaniu świadczenia korzystniejszego, a przeciwnie powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z prawa wyboru skorzystać (por.: wyroki NSA z: 18 grudnia 2018 r. sygn. I OSK 1676/18, CBOSA). To na organie spoczywa główny ciężar znalezienia takiego rozwiązania procesowego, który zagwarantuje wnioskodawcy realizację żądania nie tylko w zakresie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ale także do przyznania tego prawa na taki okres, jaki wynika z art. 24 ust. 2 u.ś.r, tj. począwszy od miesiąca złożenia wniosku o przyznanie prawa z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. W rozpatrywanej sprawie, organ I instancji najpierw poinformował skarżącego o planowanym wydaniu decyzji odmownej w zakresie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na fakt, że niepełnosprawność matki skarżącego powstała po ukończeniu 18 lat (k. 154), a następnie decyzją z dnia [...] 2020 r. organ I instancji odmówił przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. W świetle tak kształtujących się okoliczności sprawy, w których organ najpierw poinformował skarżącego o braku spełnienia przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a następnie potwierdził tę okoliczność wydając decyzję odmowną, nie sposób wymagać od skarżącego, aby na tym etapie składał wniosek o uchylenie decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego. Trzeba również wskazać, że organ właściwy do uchylenia decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego, to również organ właściwy sprawie rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w I instancji. Skarżący złożył wniosek o uchylenie decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z opieką nad niepełnosprawną matką w dniu 11 maja 2020 r. Jednakże, rozpatrując sprawę organ I instancji (po uchyleniu decyzji przez SKO), ponownie odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na wiek, w którym powstała niepełnosprawność matki skarżącego. W państwie prawnym nie do przyjęcia jest sytuacja, w której osoba spełniająca warunki do uzyskania jednocześnie kilku różnych świadczeń z pomocy społecznej, otrzymuje świadczenie mniej korzystne zwłaszcza, gdy mogła dokonać wyboru i wyraźnie oświadczyła, że wybiera świadczenie bardziej korzystne (zob. wyrok WSA w Opolu z 20 września 2018 r., II SA/Op 302/18, CBOSA). Trzeba podkreślić, że w toku postępowania skarżący został mylnie poinformowany o braku spełnienia przesłanek do przyznania świadczenia, a ponadto w sprawie zostały dwukrotnie wydane wadliwe rozstrzygnięcia organu I instancji. Równocześnie, skarżący składając wniosek o uchylenie specjalnego zasiłku opiekuńczego, wyraźnie określił, które ze świadczeń wybiera. Co więcej, organ wbrew art. 9 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, nie pouczył skarżącego o możliwym postępowaniu, a jedynie wskazał, że planuje wydać decyzję odmowną. Organy powinny czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, w tym celu udzielając im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Trzeba jednak wskazać, że ewentualne poinformowanie skarżącego o potrzebie rezygnacji ze specjalnego zasiłku opiekuńczego, powinno nastąpić dopiero wówczas, gdy postępowanie z wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wykaże, że zachodzą przesłanki umożliwiające uwzględnienie wniosku i jedyną przeszkodą jest pobieranie zasiłku. Mając na względzie treść podstawowych zasad k.p.a. – art. 7, 8 oraz 9 k.p.a. trzeba podkreślić, że skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji niezgodnego z prawem działania organów administracji publicznej. W ocenie Sądu, treść u.ś.r. nie wyklucza przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres, w którym skarżący pobierał zasiłek pielęgnacyjny, możliwe jest bowiem w ocenie Sądu, rozliczenie świadczeń przyznanych za ten okres, z których jedno zostało już wypłacone, poprzez zrekompensowanie świadczeń i wypłatę nowego świadczenia za okres pokrywających się uprawnień do wysokości różnicy pomiędzy kwotą świadczenia pielęgnacyjnego a kwotą wypłaconego zasiłku (por. wyrok WSA w Opolu z 20.09.2018 r., II SA/Op 302/18, CBOSA). Rozpoznając ponownie sprawę, Kolegium uwzględni, że skarżący w toku postępowania dokonał wyboru korzystniejszego świadczenia. Ustalając natomiast wysokość przyznanego świadczenia, organ powinien uwzględnić fakt, ze od marca do końca kwietnia 2020 r. skarżący pobierał specjalny zasiłek opiekuńczy, gdyż świadczenia te nie mogą się kumulować. Konieczna będzie zatem odpowiednia kompensata za okres od momentu złożenia wniosku do dnia 1 maja 2020 r. (uchylenia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego). Sprawa została rozpatrzona w na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ skarżący wniósł w skardze o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłacie skarbowej z dnia 16 listopada 2006 r. (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1546), zasądzając od organu kwotę 497 zł, na którą składa się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika w wysokości 480 zł oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.