I SA/Gl 282/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Borys Marasek, Anna Rotter (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej przez dłużnika kwoty zajętej wierzytelności oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 grudnia 2020r. nr 2401-IEE01.711.123.2020.2.EK UNP: 2401-20-248545 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej: organ egzekucyjny) z dnia 29 września 2020r. nr [...] w sprawie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty. Powyższe postanowienie DIAS zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021r. poz. 735 ze zm., dalej: K.p.a.) w zw. z art. 18 i art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022r. poz. 479 ze zm., dalej: u.p.e.a.). Stan sprawy. W dniu 29 września 2020r. organ egzekucyjny wydał postanowienie w sprawie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty. W postanowieniu, działając na zasadzie art. 71a § 9 u.p.e.a., organ egzekucyjny określił A Sp z.o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca, Spółka) wysokość nieprzekazanej, a zajętej kwoty wraz z należnymi odsetkami łącznie na kwotę 60.081,30 zł. Wskazano, że Spółka bezpodstawnie uchyliła się od zapłaty uprzednio zajętej wierzytelności. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że w dniu 3 lipca 2019r. Spółka otrzymała zawiadomienie z dnia 27 czerwca 2019 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej P. R. (dalej: zobowiązany) z tytułu wykonywanych dostaw, sprzedaży towarów i usług do kwoty 55.897, 27zł. W zawiadomieniu zawarto m.in. pouczenie o zakazie wypłacania zobowiązanemu powyższej należności, i zaznaczono, że w przypadku bezpodstawnego uchylania się od przekazania organowi egzekucyjnemu spornych kwot, mogą być one ściągnięte od Spółki w trybie egzekucyjnym. Niepodpisanym pismem z dnia 25 lipca 2019r. złożonym w imieniu Spółki, sygnowanym nazwiskiem Prezesa Zarządu Spółki J.G., Spółka jako dłużnik zajętej wierzytelności poinformowała organ egzekucyjny, że nie uznaje tej wierzytelności. W piśmie powołano się na brak znajomości ze zobowiązanym, co miałoby uniemożliwiać dokonanie weryfikacji zobowiązań wobec niego. W dniu 2 marca 2020r. organ egzekucyjny pozyskał materiał dowodowy zgromadzony w ramach kontroli podatkowej prowadzonej przez Urząd Skarbowy w P. wobec zobowiązanego, w postaci 6 faktur wystawionych w lipcu 2019 r. oraz wyjaśnień udzielonych organowi podatkowemu pismami: z dnia 6 września 2019r., z dnia 18 października 2019r. oraz z dnia 20 listopada 2019r. W postanowieniu wykazano, iż przedstawicielom Spółki znana była osoba zobowiązanego od marca 2019 r., a za pośrednictwem stron internetowych przedstawiciele Spółki dokonali weryfikacji zobowiązanego w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i innych dostępnych rejestrach urzędowych. Pomimo tego od dnia otrzymania zawiadomienia o zajęciu (3 lipca 2019r.) do dnia 31 lipca 2019r. włącznie, Spółka bezpodstawnie wypłaciła zobowiązanemu kwotę w łącznej wysokości 106.518,00 zł. W konsekwencji organ egzekucyjny wezwał Spółkę do przekazania na rachunek organu kwoty 60.546,50 zł. Organ egzekucyjny podniósł, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, umieszczono nieczytelny podpis osoby odbierającej zawiadomienie organu egzekucyjnego wraz z odciskiem pieczątki firmowej, co pozwala przyjąć, iż zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone skutecznie. Na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego, Spółka oraz pełnomocnik Spółki złożyli dwa odrębne zażalenia o identycznej treści. Ponieważ zażalenie Spółki nie zostało podpisane, a pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu odwołane nie zostało - DIAS rozpoznał zażalenie pełnomocnika Spółki. Zaskarżonemu postanowieniu organu egzekucyjnego zarzucono naruszenie art. 144 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.). Skarżąca podniosła, iż zawiadomienie o zajęciu wierzytelności nie zostało jej skutecznie doręczone, gdyż zwrotne potwierdzenie odbioru nie zostało podpisane przez osobę upoważnioną przez Spółkę do odbioru korespondencji. Jak zaznaczono, przeprowadzone w Spółce postępowanie wyjaśniające pozwoliło na stwierdzenie, że nikt uprawniony w dniu 3 lipca 2019r. nie odebrał korespondencji z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności. Zdaniem Skarżącej istnieje domniemanie, iż korespondencję w dniu 3 lipca 2019 r. mogła odebrać osoba postronna. Jak podano w zażaleniu, jedna z dwóch pieczątek Spółki została zabrana i być może nieuprawniona osoba przybiła pieczątkę na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji, bez zgody i wiedzy Spółki. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania dwóch świadków oraz powołanie biegłego grafologa. Jak zaznaczyła Spółka, nawet jeśli na skutek kontroli ustalone zostanie, iż Skarżąca rozpoczęła współpracę ze zobowiązanym od marca 2019r., to i tak zakup towarów dokonany w lipcu 2019 r., nie może być obwarowany sankcją kary 60 000 zł, gdyż Spółka nie wiedziała o zajęciu wierzytelności. W konsekwencji Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia materiału dowodowego. Postanowieniem z dnia 24 grudnia 2020r. DIAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 29 września 2020r. DIAS wskazał, iż nieprzekazanie organowi egzekucyjnemu przez Spółkę zajętej wierzytelności zostało ujawnione w trakcie kontroli przeprowadzonej u zobowiązanego. Dokonane w trakcie kontroli ustalenia potwierdziły bezpodstawne uchylenie się dłużnika zajętej wierzytelności od zrealizowania zajęcia. W postanowieniu zwrócono uwagę, iż użyty przez ustawodawcę w art. 71a § 8 u.p.e.a. w trybie przypuszczającym zwrot "jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono" dopuszcza prowadzenie tej kontroli u zobowiązanego. Jak zaznaczono, z treści art. 71a § 8 u.p.e.a. wynika, że przepisy art. 71a § 1 – 7 u.p.e.a. stosuje się także do zobowiązanego. DIAS podkreślił, iż organ egzekucyjny uzyskał informację o wierzytelności zobowiązanego wobec Spółki, co doprowadziło do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia tych wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności. W konsekwencji organ egzekucyjny wysłał zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z dnia 27 czerwca 2019r., zawierające pouczenie i istotne informacje dla dłużnika - Spółki. Odnosząc się do zarzutu nieskutecznego doręczenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, DIAS zaznaczył, iż zgodnie z § 21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1026, dalej: rozporządzenie) stanowi, iż pokwitowanie odbioru przesyłki rejestrowanej powinno zawierać czytelny podpis odbioru i datę odbioru, a w ust. 4 wskazano, iż w przypadku, gdy adresatem jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, pokwitowanie odbioru powinno zawierać czytelny podpis odbiorcy, datę odbioru i odcisk stempla firmowego, a w przypadku braku stempla firmowego – informację o dokumencie potwierdzającym uprawnienie do odbioru przesyłki. Wyjaśniono, iż rozporządzenie powyższe wydane zostało na podstawie ustawy z dnia 23 listopada 2012r. Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 896, dalej: ustawa Prawo pocztowe), która określa zasady wykonywania działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług pocztowych w obrocie krajowym lub zagranicznym. DIAS stanął na stanowisku, iż w powyższych norm nie wynika, aby zasady w nich zawarte należało bezpośrednio przenosić na grunt postępowania administracyjnego. Jak zaznaczono, normy te nie stanowią lex specialis wobec przepisów K.p.a. rozszerzając wymagania jakie stawia się zwrotnemu potwierdzeniu odbioru przesyłki przez adresata. W przekonaniu DIAS brak czytelnego podpisu nie oznacza, że doręczenie w postępowaniu administracyjnym jest nieskuteczne. Podano również, że przez osobę upoważnioną do odbioru pism należy rozumieć nie tylko osobę, która ma specjalne upoważnienie, ale również każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism. Osobą taką będzie np. pracownik kancelarii (biura), portier, członek zarządu (administracji), gdyż to, kto jest osobą uprawnioną zależy od wewnętrznego podziału funkcji w określonej jednostce, a może wynikać także z przyjętej praktyki. Zdaniem DIAS osobie znajdującej się w siedzibie spółki, upoważnienie do odbioru korespondencji może być udzielone także w sposób dorozumiany, a taką osobą może być osoba, która w siedzibie osoby prawnej – adresata korespondencji – posługuje się pieczęcią firmową tego podmiotu odbierając korespondencję skierowaną do tego podmiotu. Powołano się na postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2011r. sygn. akt I OZ 474/11, według którego nie do przyjęcia jest nałożenie na organ doręczający obowiązku sprawdzania za każdym razem, czy kwitujący odbiór przesyłki posiada formalne uprawnienie do odbioru pism. To kierujący jednostkami maja obowiązek podjęcia takich działań, ażeby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione. Według DIAS, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej zajęcie wierzytelności z dnia 27 czerwca 2019r. nr [...]wynika, że przesyłka ta została wysłana na adres lokalu siedziby Spółki, a doręczenie przesyłki zostało potwierdzone podpisem odbiorcy oraz pieczątką firmową Spółki. Ponieważ prawidłowo zaadresowana przesyłka została odebrana w lokalu Spółki przez osobę dysponującą jej pieczęcią firmową - przesyłka, w przekonaniu DIAS, została prawidłowo doręczona osobie uprawnionej do jej odbioru. Na powyższe postanowienie Spółka wniosła do tut. Sądu skargę. W skardze zarzucono naruszenie art. 144 § 1 pkt 1 K.p.a. Według Skarżącej doręczenie dokonane w dniu 3 lipca 2019r. należy uznać za bezskuteczne. Skarżąca podała, iż w dniu 3 lipca 2019r. nikt ze Spółki nie odebrał zawiadomienia. W tym kontekście zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a to art. 121 i art. 122 O.p. poprzez nie wyjaśnienie kto odebrał przesyłkę rzekomo doręczoną dnia 3 lipca 2019r. W tym zakresie według Skarżącej, należy przeprowadzić dowód z biegłego grafologa na okoliczność czy prezes zarządu L. G. podpisał się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru czy też może była to J. G.. Według Skarżącej nie była to żadna z powyższych osób. Nie przeprowadzenie dowodu z zeznań wymienionych świadków, stanowi według Spółki, o wadliwości postępowania dowodowego, co narusza art. 180 § 1 O.p. W skardze podano, że przesyłkę w dniu 3 lipca 2019r. mogła odebrać osoba postronna, niejako przez pomyłkę, gdyż pod adresem na który wysłana została sporna przesyłka, znajdują się również inne firmy. Skarżąca zaznaczyła, że ze Spółki ktoś zabrał jedną z dwóch pieczątek firmowych, a pieczątka została przybita przez osobę nieuprawnioną bez zgody i wiedzy Spółki. Powołanie się na pismo z dnia 26 sierpnia 2020r. nie wnosi, zdaniem Spółki, nic do sprawy, gdyż nie zostało jej skutecznie doręczone. W konsekwencji zakup towarów w lipcu 2019 r. nie może być obwarowany sankcją kary, gdyż Spółka nie wiedziała o zajęciu wierzytelności. Wskazując na konieczność przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków oraz dowodu z opinii biegłego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia celem uzupełnienia postępowania dowodowego. Spółka zwróciła uwagę na treść Prawa pocztowego oraz na § 35 ust. 1 i 3 rozporządzenia, gdzie zawarto jako wymóg pokwitowania odbioru przesyłki umieszczenie czytelnego podpisu odbiorcy. Zdaniem Skarżącej konsekwencją nieuprawnionego uznania za skuteczne doręczenie Spółce przesyłki w dniu 3 lipca 2019r. było niezasadne zastosowanie art. 91 w zw. z art. 71b u.p.e.a. W skardze zaznaczono konieczność aktualizacji wysokości zajętej wierzytelności, jako że zobowiązany zapłacił zaległości i tym samym zajęta wierzytelność nie istnieje. Podniesiono ponadto naruszenie art. 169 § 1 i art. 168 § 3 O.p., gdyż organ uznał za skuteczne pismo z dnia 25 lipca 2019r. wysłane bez podpisu przez J.G., podczas, gdy należało wezwać Spółkę do uzupełnienia wymogów formalnych, gdyż pismo bez podpisu jest nieważne. W konsekwencji Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Skarżąca upatruje wadliwości zaskarżonego postanowienia w nieuprawnionym przyjęciu, że doręczenie Spółce w dniu 3 lipca 2019r. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności było skuteczne. Zdaniem Spółki nie otrzymała ona spornego zawiadomienia o zajęciu, gdyż nikt z osób uprawnionych z ramienia Spółki do odbioru korespondencji nie potwierdził w dniu 3 lipca 2019r. otrzymania przesyłki. W rezultacie, zakup towarów w lipcu 2019r. i wypłata zobowiązanemu przez Spółkę należności, nie może być obwarowane karą jako, że w tym czasie Skarżąca nie miała wiedzy o zajęciu wierzytelności. Odmiennego zdania jest organ, według którego doręczenie Spółce zajęcia wierzytelności w dniu 3 lipca 2019r. było skuteczne, gdyż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje odbita pieczęć firmowa Spółki wraz z podpisem osoby, która w lokalu Spółki odbierała korespondencję. W rezultacie od daty odbioru przez Spółkę zawiadomienia o zajęciu, miała ona wiedzę o zakazie wypłaty zobowiązanemu zajętej wierzytelności, co czyni zaskarżone postanowienie zgodnym z prawem. Rację w sporze należało przyznać organom. Wbrew zarzutom skargi, organy zastosowały prawidłowe normy, gdyż zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy K.p.a. Zgodnie z art. 46 § 1 K.p.a. odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia, a zatem z treści tego przepisu nie wynika, że podpis odbiorcy powinien być czytelny oraz zawierać imię i nazwisko. Natomiast przepis § 35 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że potwierdzenie odbioru przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego powinno zawierać czytelny podpis odbiorcy i datę odbioru. Rozporządzenie to zostało wydane z upoważnienia ustawy Prawo pocztowe, która określa zasady wykonywania działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług pocztowych w obrocie krajowym lub zagranicznym. Cytowane rozporządzenie ma zapewnić pewne zasady doręczania przesyłek przez operatora publicznego, nie oznacza to jednak, że zasady te należy bezpośrednio przenosić na grunt postępowania administracyjnego (czy jakiegokolwiek innego postępowania, o ile przepisy je regulujące wyraźnie do tego nie odsyłają). Zasady te stanowią gwarancje poziomu jakości usług świadczonych przez operatora i mają stanowić o jego pewności, gwarantując przejrzystość działań poczty. Trudno jednak przyjąć by przepisy te stanowiły lex specialis wobec przepisów kodeksu postępowania administracyjnego rozszerzając wymagania jakie stawia się zwrotnemu potwierdzeniu odbioru przesyłki przez adresata. Innymi słowy, cytowany przepis rozporządzenia stanowi zasadę, do której stosowania zobligowany jest pracownik poczty dokonujący doręczenia i której zastosowania może wymagać od odbiorcy przesyłki, czyli operator pocztowy wydając przesyłkę rejestrowaną powinien zadbać o to, by została ona w sposób prawidłowy podpisana. Brak czytelnego podpisu nie oznacza jednak, że doręczenia w postępowaniu administracyjnym jest nieskuteczne, bowiem, jak już wyżej wskazano, przepis art. 46 K.p.a. wymaga tylko, by odbierający pismo potwierdził jego odbiór swoim podpisem i datą. Powyższą interpretację potwierdza także przewidziana przez ustawodawcę możliwość doręczenia przesyłek przez pracownika organu czy inny upoważniony organ. Nie sposób przyjąć, by pracownik organu zobowiązany był do stosowania się do zasad doręczania przesyłek określonych w ustawie Prawo pocztowe, która to ustawa z woli ustawodawcy wyraźnie reguluje zasady doręczania przesyłek przez operatora publicznego. W tej sytuacji, zależnie od metody doręczenia przesyłki, rożne byłyby warunki jakie stawia się formie zwrotnego potwierdzenia odbioru dla jego skuteczności, a rozróżnienie takie nie znajduje żadnego uzasadnienia, a ponadto sprzeczne jest z zasadami racjonalnego ustawodawstwa (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2010r., sygn. akt I OSK 1493/10). Przechodząc na grunt art. 45 K.p.a. podnieść należy, iż przepis ten przewiduje doręczenie w lokalu jednostki organizacyjnej (jej siedzibie). Doręczenie powinno być dokonane do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism. Należy tu wskazać, że pojęcie osoby "upoważnionej do odbioru pism" jest pojęciem szerszym niż pojęcie "pełnomocnika" czy "reprezentacji". (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1 grudnia 2008r. III SA/Gl 763/08). W orzecznictwie administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że doręczyciel pocztowy, doręczając jednostce organizacyjnej pismo, nie ma obowiązku sprawdzania, czy pismo odbiera uprawniona osoba. Obowiązkiem jednostki organizacyjnej (osoby prawnej) jest takie zorganizowanie odbioru pism, by odbioru dokonywała osoba upoważniona (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 1999 r. sygn. I SA/Po 1829/98). Pocztowy dowód doręczenia przesyłki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Pogląd ten należy uznać za ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. post. NSA z dnia 31 marca 2010 r. sygn. akt I FSK 1929/09 i powołane tam orzecznictwo Sądu Najwyższego, m.in. post. SN z dnia 30 kwietnia 1998 r. sygn. III CZ 51/98, opubl. OSNC 1998; wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 555/08, zbiór LEX nr 52569; wyrok WSA w W-wie z dnia 22 maja 2007 r. sygn. III SA/Wa 4015/06, zbiór LEX nr 345902). Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone przeciwdowodem. Przechodząc na grunt rozpoznanej sprawy, Sąd stwierdza, że do obalenia powyższego domniemania nie wystarczy twierdzenie Spółki, jakoby osoba postronna korzystając z zaginionej pieczęci firmowej, miała niejako przez pomyłkę odebrać sporną przesyłkę. DIAS zasadnie nie przeprowadził wnioskowanego dowodu z przesłuchania Prezesa Zarządu Spółki L. G. oraz J. G. na okoliczność nie podpisania zwrotnego potwierdzenia odbioru przez w/w osoby. Sąd stwierdza, iż okoliczność, która miałaby być stwierdzona przez wnioskowane dowody, nie wykazywałaby kto w istocie miałby odebrać w sposób wadliwy korespondencję. Takie stanowisko jest tym bardziej uprawnione, że brak jest informacji, aby wszczęto postępowanie reklamacyjne w odniesieniu do doręczyciela celem wykazania wadliwości doręczenia przesyłki. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca zajęcie wierzytelności z dnia 27 czerwca 2019r. nr [...] została wysłana na adres lokalu siedziby Spółki w W. przy ul. [...] Adres ten był zgodny z adresem uwidocznionym w Krajowym Rejestrze Sądowym. Sąd stwierdza, iż powyższa przesyłka została doręczona adresatowi w lokalu jego siedziby w dniu 3 lipca 2019r., co zostało potwierdzone podpisem odbiorcy oraz pieczęcią firmową Spółki. Nieskutecznym powyższego doręczenia nie czyni w szczególności fakt, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje nieczytelny podpis osoby wraz z pieczątką firmową Spółki. Jak podniesiono powyżej, przepisy rozporządzenia, gdzie zawarto jako wymóg pokwitowania odbioru przesyłki umieszczenie czytelnego podpisu odbiorcy, nie stanowią lex specialis wobec przepisów K.p.a. Organ egzekucyjny prowadząc postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego uzyskał informację o jego wierzytelnościach posiadanych wobec Spółki. W konsekwencji zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności, a zajęcie wierzytelności z dnia 26 czerwca 2019 r. zostało wysłane do Spółki, która w dniu 3 lipca 2019r. skutecznie odebrała przesyłkę. W rezultacie od tego momentu Skarżąca została poinformowana o zakazie wypłacania zobowiązanemu kwot tytułem zajętej wierzytelności. Tymczasem Skarżąca, wbrew wspomnianemu zakazowi, dokonała w lipcu 2019r. (po dacie otrzymania zawiadomienia o zajęciu) wypłaty zobowiązanemu należności z tytułu 8 faktur, a powyższe okoliczności zostały ustalone w toku czynności kontrolnych u zobowiązanego. Następnie po bezskutecznym wezwaniu Spółki jako dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia, pismem z dnia 13 sierpnia 2020r. organ egzekucyjny prawidłowo na zasadzie art. 71a § 9 u.p.e.a wydał postanowienie, w którym określił Skarżącej wysokość nieprzekazanej kwoty. Nie było podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, czy też przepisów prawa materialnego, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 329) Sąd skargę oddalił.