I FSK 1825/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Włodzimierz Gurba, Protokolant Magdalena Kałuska, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Po 221/22 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2022 r. nr 3001-IOV-12.4103.78.2021 w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik i listopad 2018 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu na rzecz M. sp. z o.o. z siedzibą w R. kwotę 440 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 18 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Po 221/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: Spółka, Podatniczka, Skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej: Organ drugiej instancji, DIAS) z 20 stycznia 2022 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik i listopad 2018 r. 1.2. Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. Naczelnik Drugiego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Kaliszu (dalej: NUS) postanowieniem z 9 sierpnia 2021 r. przedłużył Skarżącej termin zwrotów nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za październik 2018 r. w kwocie 20.674 zł do 31 grudnia 2021 r. oraz za listopad 2018 r. w kwocie 54.717 zł do 31 grudnia 2021 r. Wyjaśnił, że z ustaleń kontroli podatkowej wynika, że w październiku i listopadzie 2018 r. dokonywano zakupu towarów (tworzyw sztucznych) i usług (usługi transportowe oraz usługi mielenia tworzyw) od V. Sp. z o.o., które to czynności nie zostały wykonane. Skarżąca poza fakturami nie przedłożyła żadnych wiarygodnych dowodów świadczących o faktycznym wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu przez jej kontrahenta. Organ drugiej instancji postanowieniem z 20 stycznia 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie NUS. W uzasadnieniu wskazał, że NUS przedłożył termin zwrotu podatku, ponieważ nie zakończyła się weryfikacja dotycząca zasadności zwrotów podatku VAT za październik i listopad 2018 r., którą w sposób możliwe najszybszy stara się zakończyć. Zauważył, że wydanie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu nie zakończyło prowadzonych czynności dotyczących weryfikacji zwrotu podatku za wskazane miesiące. Przedłużenie tego terminu związane było z koniecznością dodatkowego zweryfikowania zasadności tego zwrotu. Dlatego też w ocenie DIAS zasadne jest ustalenie okoliczności transportu, m.in. załadunku, wyładunku towaru, ustalenia czy towar przewożony przez V. Sp. z o.o. dotarł do odbiorcy. W ocenie Organu drugiej instancji zaistniały obiektywne okoliczności uzasadniające dodatkową weryfikacją zwrotów podatku za październik i listopad 2018 r. do 31 grudnia 2021 r. w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. 1.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę na postanowienie DIAS. W ocenie Sądu, wydając zaskarżone postanowienie, Organ drugiej instancji wykazał, że zasadność zwrotów zadeklarowanych w deklaracjach VAT-7 wymaga dodatkowego zweryfikowania. Treść zapadłych w sprawie rozstrzygnięć wskazuje, że przyczyną uzasadniające wydłużenie terminów zwrotu spornych nadwyżek podatku naliczonego nad należnym były wątpliwości organów dotyczące transakcji Skarżącej z V. Sp. z o.o., O. Sp. z o.o. i S. Sp. z o.o. Skarżąca zadeklarowała nabycia od V. Sp. z o.o. towarów (tworzyw sztucznych) oraz usług (usług transportowych oraz usługi mielenia tworzyw). Spółka poza fakturami VAT nie przedłożyła żadnych wiarygodnych dowodów świadczących o faktycznym wykonaniu przez V. Sp. z o.o. usług oraz dostarczeniu towarów. W toku kontroli podatkowej prowadzonej względem Skarżącej stwierdzono nieprawidłowości skutkujące wszczęciem postępowania podatkowego. Sąd stwierdził, że przedłużając termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do 31 grudnia 2021 r. nie naruszono postanowień o.p. Przedłużenie terminu zwrotów znajduje uzasadnienie w świetle sformułowanych decyzją DIAS wytycznych związanych z uzupełnieniem materiału dowodowego. Wyjaśnił przy tym, że terminy na załatwienie sprawy przewidziane m.in. przez postanowienia art. 139 o.p. mają charakter instrukcyjny. W konsekwencji przedłużenie przez organy podatkowe terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na okres dłuższy niż przewidziany przez postanowienia art. 139 o.p. nie może samo w sobie świadczyć o naruszeniu prawa. Kwestia tego czy okres, o który wydłużono termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nie jest zbyt długi musi być badana ad casum, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy. W tym zakresie uwzględnić należy m.in. jakie czynności dowodowe niezbędne są do zakończenie weryfikacji zasadności zwrotu oraz jaki jest przewidywalny termin ich zakończenia. Uwzględnić należy również czas potrzebny organowi na dokonanie oceny wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów z zachowaniem czasu na sporządzenie oraz doręczenie decyzji kończącej postępowanie podatkowe. Zdaniem Sądu przedłużenie terminu zwrotu spornych nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do 31 grudnia 2021 r. należało uznać za uzasadnione. 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła Spółka. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 217 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm., dalej: o.p.) w zw. z art. 121 § 1 o.p., poprzez bezpodstawne uznanie, że sporządzone przez organy podatkowe uzasadniania rozstrzygnięć w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotów stronie nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za miesiąc październik 2018 r. i miesiąc listopad 2018 r. spełniają przesłanki ustawowe, w szczególności poprzez nieznajdujące oparcia w materiale sprawy uznanie, że wyznaczony na dzień 31 grudnia 2021 r. termin zwrotu podatku VAT nie narusza przepisów prawa; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 217 § 2, art. 121 § 1, art. 125 § 1 o.p. oraz 139 o.p. - polegające na oddaleniu skargi pomimo naruszenia przez orzekające w sprawie organy podatkowe przepisów postępowania; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nie odniesienie się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów, co uniemożliwia kontrolę instancyjną orzeczenia. 2.2. W konsekwencji w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia DIAS, a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 2.3. Organ drugiej instancji w odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżącej wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna jest uzasadniona. 3.2. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. 3.3. W uzasadnieniu sformułowanych zarzutów wskazano, że 9 sierpnia 2021 r. Naczelnik Drugiego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Kaliszu wydał postanowienie w sprawie przedłużenia terminu zwrotów nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za: miesiąc październik 2018 r. oraz listopad 2018 r. do 31 grudnia 2021 r. Wskazany powyżej nowy termin (tj. 31 grudnia 2021 r.) zwrotów nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za październik i listopad 2018 r. wskazany został przez organ podatkowy jako (kolejna już w sprawie) data zakończenia postępowania podatkowego. Wyjaśniono, że na etapie przeprowadzonej kontroli wydane zostały następujące postanowienia dotyczące przedłużenia terminu zadeklarowanego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za X i XI/2018: - postanowienie nr [...] z 18 stycznia 2019 r., - postanowienie nr [...] z 19 lutego 2019 r., - postanowienie nr [...] z 20 marca 2019 r. Z kolei, w trakcie trwającego postępowania podatkowego wydane zostały następujące postanowienia dotyczące przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za X i XI/2018: - postanowienie nr [...] z 2 grudnia 2019 r., - postanowienie nr [...] z 18 grudnia 2019 r., - postanowienie nr [...] z 5 listopada 2020 r., - postanowienie nr [...] z 11 lutego 2021 r., - postanowienie nr [...] z 6 maja 2021 r. - postanowienie nr [...] z 9 sierpnia 2021 r. Podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu bezpodstawnie stwierdził, iż na dzień wydawania przez Naczelnika Drugiego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Kaliszu postanowienia, które następnie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 20 stycznia 2022 r. w przedmiocie wydłużenia terminu zwrotu podatku VAT, trwały czynności zmierzające do weryfikacji przebiegu transakcji pomiędzy skarżącą kasacyjnie, a O. Sp. z o.o. Wniosek ten nie znajduje uzasadnienia w realiach badanej sprawy. Zwrócono uwagę na pogląd wyrażony w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2016 r., sygn. akt I FPS 2/16, zgodnie z którym postanowienie, na mocy którego naczelnik urzędu skarbowego dokonuje przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług powinno każdorazowo wskazywać przewidywany, najbardziej prawdopodobny termin zakończenia czynności związanych z tym zwrotem. Zarzucono Sądowi pierwszej instancji, że nie odniósł się w wyroku do zarzucanej w skardze okoliczności, że w postanowieniu z 9 sierpnia 2021 r. Naczelnik Drugiego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Kaliszu przedłużył postępowanie z uwagi na zamiar przesłuchania prezesa O. Sp. z o.o. Jednakże postanowieniem z 9 grudnia 2021 r. ten sam organ podatkowy wskazał, iż odmawia przeprowadzenia zawnioskowanego przez pełnomocnika Spółki w zastrzeżeniach do protokołu badania ksiąg podatkowych dowodu z zeznań świadków, którzy mieli zostać przesłuchani w siedzibie Urzędu Skarbowego w Nowej Soli, tj. prezesów tej spółki z uwagi na fakt, iż "pomimo prawidłowo wysłanych wezwań, nie zostały one przez adresatów odebrane". Wobec powyższego, organ I instancji skonstatował, iż "(...) należy odmówić Stronie przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków. Okoliczności mające znaczenie dla sprawy zostały wystarczająco udowodnione na podstawie innych, zgromadzonych w sprawie dowodów". Zarzucono również Sądowi, że zignorował okoliczność, że w postanowieniu z 9 sierpnia 2021 r. organ I instancji odnośnie weryfikacji transakcji z S. Sp. z o.o. nie wskazał żadnej kalkulacji co do czasochłonności planowanych (bo tylko takie mogą uzasadniać przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT) czynności - a przynajmniej postanowienie z 9 sierpnia 2021 r. takowej kalkulacji nie zawiera. Naczelnik Drugiego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Kaliszu nie wskazał także, czy w ogóle finalnie zwrócił się do Prokuratury Rejonowej we Wrocławiu z wnioskiem o udostępnienie zabezpieczonych faktur dokumentujących zakupy z S. Sp. z o.o. za XI/2018 r. oraz wszelkich innych dowodów i odpisów czynności. Oznacza to zatem, iż sporne postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotów podatku nie spełnia funkcji gwarancyjnej dla strony. Ponadto nie pozwala ono także na zbadanie zachowania reguły proporcjonalności tego instrumentu w rozpoznawanej sprawie. Powyższe postępowanie narusza zatem zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W opinii pełnomocnika Skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu naruszył przepisy postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uznając prawidłowość przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT w sytuacji, gdy Organ pierwszej instancji postanowieniem z 17 maja 2021 r. (a więc przed dniem wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT) włączył do akt sprawy pismo Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu dotyczące S. Sp. z o.o., z którego wynikały podejrzenia, że spółka ta nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej. Zachodzi zatem pytanie, dlaczego dopiero w postanowieniu z 9 sierpnia 2021 r. (a więc po upływie 84 dni licząc od 17 maja 2021 r.) NUS uznał niezbędność pozyskania dokumentów zabezpieczonych przez. Prokuraturę Rejonową we Wrocławiu, zamiast o nie wystąpić niezwłocznie po zrodzeniu się ww. podejrzeń. Wyeksponowano również okoliczność, że organ podatkowy, dopiero po upływie prawie 5-ciu miesięcy licząc od dnia doręczenia protokołu kontroli wszczął postępowanie podatkowe (pismo NUS z 26 listopada 2019 r., znak: 3072-SPP.4103.9.2019). Co istotne, w tym 5-miesięcznym okresie nie wydał ani jednego postanowienia o wydłużeniu terminu zwrotu podatku od towarów i usług. Wobec powyższego, należy sformułować tezę, że pomiędzy postanowieniem z 20 marca 2019 r., nr 3072-SKP.500.3.2019 (przedłużającym termin do zwrotu do 28 czerwca 2019 r.), a postanowieniem z 2 grudnia 2019 r., nr 3072-SPP.4103.9.2019.1 (przedłużającym termin do zwrotu do 30 grudnia 2019 r.) - brak było w obrocie prawnym aktu administracyjnego odnoszącego się właśnie do terminu zwrotu podatku VAT. Jest to tym bardziej niezrozumiałe, że postępowanie procedowane na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT jest postępowaniem odrębnym od postępowania kontrolnego, czy też podatkowego - co wielokrotnie podnosił sam organ podatkowy, a co całkowicie uszło uwadze WSA w Poznaniu. Wobec powyższego, zasadnym jest postawienie tezy, że Skarżącej doręczono postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług (po terminie zwrotu podatku za dany okres), a zatem każde następne postanowienie (w tym postanowienie z 9 sierpnia 2021 r.) za ten sam okres jest nieskuteczne. Oznacza to zatem, iż przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług jest dokonane prawidłowo, jeśli przed jego upływem podatnikowi doręczono postanowienie o przedłużeniu zwrotu podatku (nadwyżki) za dany okres - co w realiach badanej sprawy nie miało miejsca. Wskazać bowiem należy, iż doszło do przerwania ciągłości kolejnych przedłużeń, stąd każde kolejne postanowienie w przedmiocie terminu zwrotu winno zostać uznane za bezskuteczne. Zwrócono uwagę na dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd zgodnie z którym "mimo, że każde kolejne przedłużenie terminu zwrotu za dany miesiąc stanowi odrębną sprawę, to prawidłowość przedłużenia terminu zwrotu w oparciu o poprzednie postanowienia stanowi element stanu faktycznego sprawy odnoszącej się do kolejnego postanowienia wydanego w tym zakresie, co oznacza, że w sytuacji gdy którekolwiek z poprzedzających oceniane postanowień zostało wydane z naruszeniem terminu do jego wydania, dochodzi do przerwania ciągłości kolejnych przedłużeń. Przerwanie natomiast ciągłości w przedłużaniu terminu zwrotu nadwyżki podatku powoduje, że jakiekolwiek dalsze czynności procesowe, w szczególności wydanie kolejnych postanowień o przedłużeniu terminu tego zwrotu, nie mogą być prawnie skuteczne". (przykładowo vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Po 117/22, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2020 r., sygn. I FPS 1/20, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I FSK 306/19 oraz I FSK 307/19). Skoro zatem kwestia przerwania kolejnego przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT stanowi element stanu faktycznego, to stwierdzić należy, iż w realiach badanej sprawy doszło do skutecznego przerwania ciągłości kolejnych przedłużeń, co winno być przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W posumowaniu tego wątku stwierdzono, że kwestia przerwania kolejnego przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT stanowi element stanu faktycznego i podniesiono, że WSA w Poznaniu bezpodstawnie uchylił się od kontroli sądowej w tym zakresie wskazując, iż "nie jest władny do oceny terminowości wprowadzenia do obrotu prawnego wcześniejszych postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu spornych nadwyżek podatku". 3.4. W świetle przytoczonej argumentacji należy zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Odnosząc się do wymogu zawarcia w uzasadnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia, należy zauważyć, że te elementy uzasadnienia muszą pozwalać na skontrolowanie przez strony i sąd wyższej instancji sposobu, w jaki sąd orzekający doszedł do wniosku o zgodności bądź niezgodności ocenianej decyzji czy postanowienia (jak w niniejszej sprawie) z prawem, tj. zbadanie, czy sąd nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może być uznane za istotne także wtedy, gdy w skardze kasacyjnej podniesiono, że sąd nie zajął się w sposób wystarczająco szczegółowy daną kwestią, mimo że powinien był to zrobić. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej spawie, bowiem Sąd pierwszej instancji powielił jedynie stanowisko organów podatkowych, nie odnosząc go do okoliczności niniejszej sprawy, a co szczególnie istotne – do zarzutów skargi i wskazywanej tam argumentacji na poparcie tezy o braku podstaw do kolejnego przedłużania terminu zwrotu podatku od towarów i usług. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozostawia bowiem wątpliwości, że WSA nie wypowiedział się w kwestiach wypunktowanych w skardze kasacyjnej, a wskazanych przez Spółkę już na etapie skargi do tego Sądu. Tak sformułowane uzasadnienie zaskarżonego wyroku w kluczowej dla rozpoznania niniejszej sprawy kwestii poddanej kontroli Sądu wojewódzkiego powoduje, że nie jest możliwe poznanie motywów jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznając stanowisko organów podatkowych w tym zakresie za zasadne. Niewątpliwie w uzasadnieniu tym brak jest całościowej oceny okoliczności niniejszej sprawy wskazywanych zarówno przez organy, jak i przez Skarżącą. Zatem pominięcie w rozważaniach Sądu pierwszej instancji wyjaśnienia kwestii wskazanych w skardze kasacyjnej dotyczących m.in.: zagadnienia przerwania ciągłości przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT, momentu wystąpienia przez organy podatkowe do Prokuratury Okręgowej godzi w omawiany art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd odwoławczy nie zna bowiem motywów jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji prezentując pogląd o tym, że przedłużenie terminu zwrotu podatku było uzasadnione, a to powoduje, że uzasadnienie wyroku nie poddaje się kontroli instancyjnej. 3.5. Powyższe mankamenty wyroku Sądu pierwszej instancji, sprowadzające się do uwzględnienia zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przez ten Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. powodują, że przedwczesna i bezprzedmiotowa byłaby ocena pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. 3.6. Z tych powodów konieczne było w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, którego obowiązkiem będzie uwzględnienie oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu oraz dokonanie, przez pryzmat zarzutów skargi, oceny zasadności wydanych w niniejszej sprawie postanowień w przedmiocie przedłużenia terminu żądanego zwrotu. 3.7. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 209, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. Włodzimierz Gurba Arkadiusz Cudak Marek Kołaczek sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA