III SA/Wa 2199/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2021 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku T. na podstawie wystawionego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. tytułu wykonawczego z [...] maja 2019 r. obejmującego należności z tytułu podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2014 r. w łącznej kwocie 1.402.512 zł, plus należne odsetki za zwłokę. Podstawę prawną wystawienia ww. tytułu wykonawczego stanowiła decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] marca 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z [...] sierpnia 2018 r. W dniu 26 lipca 2019 r. Spółka złożyła pismo z 25 lipca 2019 r. zatytułowane "zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji", w treści którego podniosła, iż brak jest podstaw do prowadzenia egzekucji, z uwagi, że w niniejszej sprawie nie istnieje tytuł egzekucyjny, gdyż decyzja podatkowa organu podatkowego drugiej instancji została doręczona pełnomocnikowi, po odwołaniu zarządu Spółki. Zgodnie z właściwymi przepisami, decyzja podatkowa powinna była zostać doręczona kuratorowi ustanowionemu przez Sąd. Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z [...] lutego 2020 r. Wierzyciel - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. uznał zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej Upea) za niezasadny. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z [...] maja 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej NUS) postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. uznał zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 Upea za niezasadny. Postanowieniem z [...] września 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej DIAS), wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej Kpa) oraz art. 18 i art. 33 § 1 pkt 1 w zw. z art. 34 § 4 i 5 Upea, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu DIAS wskazał, że wypowiedź wierzyciela, w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 Upea, jest wiążąca dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. DIAS wskazał następnie, że ze stanowiska Wierzyciela wynikało, iż decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] marca 2019 r. została doręczona Spółce w trybie art. 152a § 3 Ordynacji podatkowej. Ze znajdującego się w aktach sprawy Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (dalej UPD) wynika, że pierwsze zawiadomienie dotyczące przekazania przez organ pełnomocnikowi strony P. T. decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej miało miejsce w dniu 14 marca 2019 r., na co wskazuje data utworzenia pierwszego UPD. Według dokumentu UPD, dotyczącego przesłania przedmiotowej decyzji, pełnomocnik strony nie podjął dokumentu ani po pierwszym, ani po drugim zawiadomieniu. Wobec powyższego doręczenie decyzji pełnomocnikowi nastąpiło z dniem 29 marca 2019 r. w trybie powołanego wyżej przepisu. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby przedmiotowe pełnomocnictwo zostało odwołane, czy też doszło do jego wygaśnięcia. Odwołanie prezesa spółki nie ma wpływu na ważność wcześniej już udzielonego pełnomocnictwa. Udzielenie pełnomocnictwa jest uprawnieniem właściwego organu spółki z o.o. i ewentualne późniejsze zmiany składu osobowego zarządu nie skutkują wygaśnięciem wcześniej w sposób prawidłowy udzielnego pełnomocnictwa i nie mają wpływu na dalsze istnienie skutecznie udzielonego pełnomocnictwa. Wobec powyższego, Wierzyciel stwierdził, że doręczenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] marca 2019 r. pełnomocnikowi Spółki P. T. jest skuteczne. Wierzyciel następnie zauważył, że dopiero po uzyskaniu przez pełnomocnika Spółki informacji (w dniu 14 marca 2019 r.) o oczekującej korespondencji z organu podatkowego, Spółka podjęła decyzję o odwołaniu jedynego członka zarządu T. N., czyli w momencie wygenerowania przez system pierwszego dokumentu UPD Spółka posiadała Prezesa zarządu, który został odwołany z tej funkcji w dniu 26 marca 2019 r. Zaś Spółka o tym fakcie zawiadomiła organ podatkowy w dniu 28 marca 2019 r. Wierzyciel dodał, że aprobata odmiennego poglądu prowadziłby do braku możliwości skutecznego doręczenia przez organ podatkowy korespondencji nierzetelnym spółkom. Taka interpretacja oznaczałaby akceptację sytuacji, że po powzięciu wiadomości o oczekującej korespondencji urzędowej, nierzetelne spółki mogą dokonywać czasowego odwołania całego zarządu, skutecznie niwecząc skuteczne doręczenie urzędowej korespondencji. Mając na uwadze reguły wykładni celowościowej przepisów prawa, taką interpretację art. 152a § 3 Ordynacji podatkowej należy odrzucić jako prowadzącą do paraliżu postępowań podatkowych, a zatem niweczącą cel wprowadzenia ww. przepisu, którym niewątpliwie było umożliwienie doręczenia korespondencji podatnikom, unikającym takiego doręczenia. W rozpatrywanej sprawie za skutecznością doręczenia decyzji przemawia także fakt. że z danych ujawnionych w rejestrze przedsiębiorców (Centralna Informacja Krajowego Rejestru Sądowego) wynika, że tak w dacie wydania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., jak i w toku procedury zastępczego jej doręczania, spółka posiadała ujawnionego w KRS prokurenta samoistnego P. K. Prokurent jest pełnomocnikiem, czyli osobą umocowaną do dokonywania czynności prawnych za spółkę. Jego zachowanie nie jest więc zachowaniem samej spółki, dlatego można je przypisać spółce tylko w takim zakresie jaki wynika z udzielonego pełnomocnictwa. Chociaż spółkę kapitałową co do zasady reprezentuje zarząd, to dopiero w sytuacji, gdy osoba prawna nie ma właściwego organu do jej reprezentowania ani odpowiednio umocowanego przedstawiciela, nie jest możliwe składanie przez nią oświadczeń woli, jak i składanie oświadczeń woli ze skutkiem prawnym. Wierzyciel nadmienił zatem, że skoro w okolicznościach analizowanej sprawy, w dniu 29 marca 2019 r. Spółka posiadała prokurenta samoistnego uprawnionego do jej reprezentacji oraz skutecznie umocowanego pełnomocnika, który przed tym dniem nie poinformował organu o odwołaniu udzielonego mu pełnomocnictwa, to uznać należy, że również w dniu uznania decyzji za doręczoną, Spółka posiadała zdolność do czynności procesowych, w tym do odbierania korespondencji urzędowej. Jako kolejny argument przemawiający za skutecznością dokonanego przez organ podatkowy doręczenia decyzji można wskazać, ze zachowanie Spółki, która uzyskawszy wiedzę o awizowaniu korespondencji urzędowej, czasowo odwołuje wszystkich członków swego zarządu, w celu zniweczenia procedury zastępczego doręczenia korespondencji, przy pomocy czasowego wyzbycia się zdolności do czynności procesowych, powinno zostać ocenione jako nadużycie prawa do odwoływania członków zarządu, które to nadużycie nie powinno znaleźć ochrony prawnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka, reprezentowana przez prokurenta P. K., zarzuciła naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, poprzez ich wadliwą wykładnię i przyjęcie, że: 1. doręczenie decyzji stronie postępowania podatkowego następuje z chwilą wprowadzenia decyzji do systemu informatycznego a nie z chwilą upływu 14 dni od tej daty, 2. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w której na dzień doręczenia decyzji podatkowej nikt nie pełni funkcji członka zarządu, jest zdolna do odebrania decyzji z uwagi na to, że w spółce działa prokurent. Prokurent wyjaśnił również, że niniejszą skargę składa z daleko idącej ostrożności. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone r. pr. P. T., który nie jest już pełnomocnikiem Spółki. Zdaniem prokurenta, choć rzeczony radca prawny przekazał mu otrzymany dokument to nie oznaczało jeszcze, że doszło do skutecznego doręczenia Spółce zaskarżonego postanowienia. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, jak również wydanego w niniejszej sprawie postanowienia organu egzekucyjnego i postanowień wierzyciela Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do rozważań nad legalnością zaskarżonego postanowienia wskazać w pierwszej kolejności należy na treść art. 33 § 1 pkt 1-10 Upea, który zawiera enumeratywne wyliczenie przyczyn, mogących stanowić podstawę prawną zarzutu zgłoszonego przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. I tak zgłoszony przez skarżącą zarzut nieistnienia obowiązku mieści się w punkcie 1 art. 33 § 1 Upea, zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Natomiast art. 34 § 1 Upea wskazuje, w jakich przypadkach organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela i kiedy wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zatem zgodnie z art. 34 § 1 Upea, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 tejże ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 Upea, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny działając na podstawie art. 34 § 1 Upea przekazał zgłoszony zarzut wierzycielowi celem zajęcia stanowiska w sprawie. Wierzyciel uznał ostatecznie zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Należy zatem podkreślić, że organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ostatecznym postanowieniu w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 Upea, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 21 maja 2013 r., II FSK 359/12; wyroki WSA w Gliwicach z 18 marca 2015 r., I SA/Gl 545/14, oraz z 28 listopada 2017 r., I SA/Gl 153/17). W dalszej kolejności podnieść należy, że legalność postanowień wierzyciela dotyczących zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podlega także kontroli sądu administracyjnego. Pomimo, że aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 Ppsa wyłącza możliwość wniesienia skargi na postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Zakres kognicji sądu administracyjnego, umożliwiający również kontrolę legalności postanowienia wierzyciela daje się wyprowadzić z art. 135 Ppsa, zgodnie z którym sąd rozpatrujący skargę może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, przeprowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W związku z tym, ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia organu nadzoru wymaga odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy tak jak w niniejszej sprawie, występuje między tymi rozstrzygnięciami bezpośredni związek (zależność) polegający na tym, że jedno z nich stanowi nie tylko podstawę wydania drugiego, ale ponadto jeszcze wypowiedź zawarta w pierwszym postanowieniu jest wiążąca dla drugiego. Uwzględniając zatem treść art. 134 § 1 Ppsa oraz art. 135 tej ustawy, Sąd dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia organu nadzoru i poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego, ale także postanowienia wierzyciela, uznającego wniesiony przez zobowiązaną zarzut za nieuzasadniony. Prawidłowość takiego postępowania znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10; wyrok NSA z 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09; wyrok WSA w Gliwicach z 19 stycznia 2015 r., I SA/Gl 1274/14). Istota sporu pomiędzy skarżącym a organami sprowadza się do oceny zasadności zarzutu dłużnika, dotyczącego istnienia obowiązku, tj. należności z tytułu podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2014 r., określonej decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z [...] sierpnia 2018 r., którą utrzymał w mocy DIAS decyzją z [...] marca 2019 r. Dłużnik twierdzi, że wspomniana decyzja DIAS nie została wprowadzona do obrotu, gdyż doręczono ją pełnomocnikowi spółki w chwili, gdy spółka nie posiadała zarządu. Nie doszło zatem do określenia zobowiązań w podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2014 r. Nie było więc także możliwości dochodzenia tych należności w toku postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 154 § 1 Op, pisma skierowane do osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, które nie mają organów, doręcza się kuratorowi wyznaczonemu przez sąd. W spółce z o.o. organami są: zarząd, organy nadzoru oraz zgromadzenie wspólników. Przy czym to zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje ją w stosunkach zewnętrznych (art. 201 § 1 Kodeksu spółek handlowych). Spółka z o.o., która nie ma organów rozumieniu art. 154 § 1 Op, to spółka nieposiadająca zarządu. Pisma w postępowaniu podatkowym nie mogą być wówczas doręczane spółce, lecz wyznaczonemu przez sąd kuratorowi. Powyższy przepis musi być jednak interpretowany z uwzględnieniem otoczenia normatywnego, w którym funkcjonuje, czyli w kontekście innych przepisów regulujących doręczanie pism w postępowaniu podatkowym. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 i 2 Op, pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Jeżeli jednak ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. W ocenie Sądu, obowiązek doręczania pism kuratorowi dotyczy sytuacji, w których dane pismo jest kierowane bezpośrednio do strony, gdyż nie działa ona przez przedstawiciela, ani też nie ustanowiła pełnomocnika. Pism kierowanych do ustanowionego pełnomocnika w ogóle nie obejmuje dyspozycja art. 154 § 1 Op. Spółka jest bowiem należycie reprezentowana w danym postępowaniu przez podmiot, który może w jej imieniu podejmować czynności procesowe. Z akt sprawy wynika, że skarżąca w toku postępowania wymiarowego dot. podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2014 r. była reprezentowana przez ustanowionego pełnomocnika – radcę prawnego P. T., któremu, czego spółka nie kwestionuje, doręczona została prawidłowo decyzja organu pierwszej instancji. Mając zaś na uwadze, że ów pełnomocnik nie został odwołany, także DIAS miał prawo doręczyć decyzję właśnie jemu, co prawidłowo zresztą uczynił. Sąd stwierdza, że fakt odwołania określonego członka zarządu nie oznacza, iż wszystkie dokumenty które podpisywał on w imieniu spółki, działając jako członek zarządu, nagle stają się nieważne. Należy pamiętać, że członek zarządu zawsze działa w imieniu i na rzecz osoby prawnej, a więc w uproszczeniu można powiedzieć, że to spółka z o.o. udziela pełnomocnictwa a nie osoba fizyczna, która się pod pełnomocnictwem podpisała. Ponieważ pełnomocnictwo zostało udzielone przez spółkę z o.o. to zmiana w składzie zarządu nie ma żadnego wpływu na ważność udzielonego wcześniej pełnomocnictwa. Innymi słowy, ważność upoważnienia pełnomocnika pomimo zmiany składu zarządu wynika z tego, że czas trwania pełnomocnictwa nie jest ograniczony czasem trwania mandatu piastuna organu, który pełnomocnictwa udzielił. Z tych względów Sąd stwierdza, że decyzja DIAS została prawidłowo wprowadzona do obrotu. Obowiązek w związku z tym istniał, a więc zarzut oparty na art. 33 § 1 Upea został słusznie uznany za niezasadny. Jeśli chodzi natomiast o podnoszone w skardze wadliwe doręczenie zaskarżonego postanowienia z [...] września 2020 r. radcy prawnemu P. T., Sąd stwierdza, że wspomniane postanowienie zostało doręczone na adres Spółki, zaś jak wynika z treści skargi, ostatecznie trafiło do rąk prokurenta spółki – P. K. Ów prokurent wywiódł skargę do tut. Sądu, będąc, jako prokurent samoistny, osobą upoważnioną do reprezentacji spółki w postępowaniach sądowych. Zgodnie bowiem z art. 1091-1098 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2016 r. poz. 380 ze zm.) prokura jest specjalnym rodzajem pełnomocnictwa i jest wykorzystywana także przy konstruowaniu reprezentacji spółki kapitałowej przez zarząd. Stosownie do art. 205 i 373 Kodeksu spółek handlowych, oświadczenie woli za spółkę może złożyć jedynie członek zarządu i prokurent. Prokurent jest pełnomocnikiem, czyli osobą umocowaną do dokonywania czynności prawnych za spółkę. Jego zachowanie nie jest więc zachowaniem samej spółki, dlatego można je przypisać spółce tylko w takim zakresie, jaki wynika z udzielonego pełnomocnictwa. I chociaż spółkę kapitałową co do zasady reprezentuje zarząd, to dopiero w sytuacji, gdy osoba prawna nie ma właściwego organu do jej reprezentowania ani odpowiednio umocowanego przedstawiciela, nie jest możliwe składanie przez nią oświadczeń woli ani składnie jej oświadczeń woli ze skutkiem prawnym (por. uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2015 r., III CZP 34/14 oraz z 31 marca 2016 r., III CZP 89/15 - dostępne na stronie internetowej: www.sn.pl). Zarząd jest organem realizującym zdolność do czynności prawnych spółki z o.o. Jego kompetencje określone są generalnie jako prowadzenie spraw i reprezentacja. Sfera reprezentacji dotyczy dokonywania czynności w stosunkach zewnętrznych i obejmuje takie kategorie, jak przedstawicielstwo czy zastępstwo. Reprezentacja jednak wiąże się z działaniami nie tylko organów, ale także przedstawicieli ustawowych oraz pełnomocników. Reprezentantami spółki więc mogą być: zarząd, prokurenci, pełnomocnicy, kuratorzy, likwidatorzy, również w stosunkach wewnętrznych w spółce rada nadzorcza, pełnomocnicy wspólników (A. Kidyba: Komentarz aktualizowany do art. 201 Kodeksu spółek handlowych, Lex/el.). Doręczenie zaskarżonego postanowienia nastąpiło zgodnie z treścią art. 45 Kpa, czyli jednostce organizacyjnej – spółce, w lokalu jej siedziby, do rąk osoby upoważnionej do odbioru korespondencji (vide. ZPO dołączone do zaskarżonego postanowienia). Skarżąca nie kwestionuje bowiem, że taką osobą była I. C., której podpis widnieje na potwierdzeniu odbioru. Zresztą nawet w przeciwnym wypadku Sąd nie uznałby doręczenia wspomnianego postanowienia za nieskuteczne, skoro dotarło ono ostatecznie do prokurenta samoistnego spółki, który w jej imieniu wywiódł skargę do tut. Sądu w prawnie przewidzianym terminie. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga mogła podlegać merytorycznej ocenie i jako, iż okazała się niezasadna, Sąd oddalił tę skargę na podstawie art. 151 Ppsa.