II SA/Lu 625/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi G. Ł. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez G. S. "S. C." w Ł. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...] o odmowie uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. znak: [...] udzielającej G. Ł. pozwolenia na budowę wiaty i pomieszczeń magazynowych dla potrzeb wodociągu wiejskiego z lokalizacją na działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości Ł.. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o następujący stan sprawy. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. G. S. "S. C." w Ł. zwróciła się do Starosty [...] z prośbą o cofnięcie decyzji z dnia [...] r. znak: [...] udzielającej G. Ł. pozwolenia na budowę wiaty i pomieszczeń magazynowych dla potrzeb wodociągu wiejskiego z lokalizacją na działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości Ł.. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r., G. S. "S. C." wskazała, że wniosek z dnia 17 czerwca 2014 r. należy potraktować jako podanie o wznowienie postępowania, w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5 k.p.a. W uzasadnieniu niniejszego pisma skarżąca Spółdzielnia podniosła, że jest ona bezspornie posiadaczem samoistnym nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę, co oznacza, że powinna być stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Sporna działka nr [...] została zabudowana przez Spółdzielnię budynkiem magazynowo-handlowym, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, wobec czego, w ocenie skarżącej doszło do nabycia własności przez zasiedzenie. Co więcej, jak podnosi skarżąca pozwolenie na budowę zostało wydane w oparciu o mapę dla celów projektowych, na której nie zostały zaznaczone istniejące obiekty budowlane. Ich istnienie zostało zatajone nie tylko na mapie, ale także w opisie inwestycji i planie zagospodarowania działki. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. znak: [...] udzielającej G. Ł. pozwolenia na budowę wiaty i pomieszczeń magazynowych dla potrzeb wodociągu wiejskiego z lokalizacją na działkach nr [...] i [...]. Starosta B. postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] wznowił, na żądanie skarżącej Spółdzielni, postępowanie w sprawie przedmiotowego pozwolenia. Zaś postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] organ I instancji przychylił się do wniosku o wstrzymanie wykonania tejże decyzji. Zażalenie, na postanowienie o wznowieniu postępowania, wniosła G. Ł.. Postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] Wojewoda uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Rozpatrując zażalenie inwestora organ II instancji stanął na stanowisku, że Starosta B. wydał skarżone postanowienie bez ustalenia czy G. Ł. posiada w niniejszej sprawie przymiot strony. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] organ I instancji, z wniosku Spółdzielni, wznowił postępowanie w niniejszej sprawie. Podstawę prawną wznowienia rozszerzono o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi o wznowieniu postępowania na wniosek strony, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Starosta B., w oparciu o akta sprawy zakończonej skarżoną decyzją, stwierdził, że G. S. "S. C." w Ł. nie była stroną postępowania o udzielenie G. Ł. pozwolenia na budowę wiaty i pomieszczeń magazynowych dla potrzeb wodociągu wiejskiego z lokalizacją na działkach nr [...] i [...]. Dalej postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] odmówiono Spółdzielni wstrzymania wykonania decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcia wskazano, że prawo żądania wstrzymania wykonania decyzji przysługuje jedynie stronie postępowania zakończonego ostateczną decyzją. W wyniku złożonego zażalenia Wojewoda postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] utrzymał w mocy skarżone postanowienia. Zaś wyrokiem z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 154/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił złożoną przez G. S. "S. C." skargę. Od powyższego orzeczenia Spółdzielnia wniosła skargę kasacyjną, którą wyrokiem z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 664/16 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił, jednocześnie uchylając wyrok sądu I instancji, postanowienie Wojewody oraz postanowienie Starosty [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko NSA stwierdził, że z treści przepisu art. 152 § 1 k.p.a. wynika, iż rozstrzyganie w przedmiocie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji oparte jest przede wszystkim na ustaleniu czy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania. Tym samym podstawowe znaczenie ma to czy na etapie rozpoznawania wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji zostały wskazane przesłanki wznowienia i czy dokonana przez organ ocena tych przesłanek wskazuje na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji. Zarówno sąd I instancji, jak i organy administracji architektoniczno-budowlanej za bardzo skupiły swoje rozważania na ocenie posiadania przez G. S. "S. C." w Ł. przymiotu strony w zakończonym ostateczną decyzją postępowaniu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował, że w dniu [...] lutego 2017 r. G. Ł. zawiadomiła o zakończeniu budowy wiaty i pomieszczeń magazynowych dla potrzeb wodociągu wiejskiego z lokalizacją na działkach nr [...] i [...] w miejscowości Ł.. Ponadto Wójt G. Ł. przedłożył ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r. znak: [...] udzielającą G. Ł. pozwolenia na użytkowania przedmiotowych budowli. Biorąc powyższe pod rozwagę decyzją z dnia [...] r. znak: [...] organ I instancji umorzył postępowania administracyjne w sprawie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] r. znak: [...] udzielającej G. Ł. pozwolenia na budowę wiaty i pomieszczeń magazynowych dla potrzeb wodociągu wiejskiego z lokalizacją na działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości Ł.. Ostatecznie decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Starosta B. odmówił G. S. "S. C." w Ł. uchylenia zaskarżonej decyzji, którą udzielono G. Ł. pozwolenia na budowę wiaty i pomieszczeń magazynowych dla potrzeb wodociągu wiejskiego na w/w działkach. Rozpatrując wskazane we wniosku o wznowienia postępowania podstawy wznowienia, tj. przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 k.p.a. organ I instancji zobligowany był zbadać ich wystąpienie w przedmiotowej sprawie oraz, w razie ich zaistnienia, czy mogą one doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. I tak w odniesieniu do przesłanki z pkt 1 art. 145 § 1 k.p.a., Starosta B. stwierdził, że projekt zagospodarowania działki został opracowany na nieaktualnej mapie dla celów projektowych. Nieaktualność wynikała z faktu, że nie został na niej naniesiony budynek gospodarczy istniejący na gruncie w czasie jej sporządzenia, jednakże brak jest decyzji właściwego organu lub sądu potwierdzającej okoliczność, iż mapa została sfałszowana, jak z kolei podnosi skarżąca Spółdzielnia. Nieaktualność mapy, a co za tym idzie istnienie budynku gospodarczego, organ I instancji rozpatrywał również w kontekście przesłanki z pkt 5 art. 145 § 1 k.p.a. W jego ocenie, z uwagi na swoją lokalizację nieumieszczony na mapie budynek w żaden sposób nie koliduje ze zrealizowanym przez inwestora zamierzeniem budowlanym, ponieważ nie powoduje niezgodności wzniesionych budowli z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Dlatego też, omówiona nieaktualność, nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Ostatnią przesłanką wznowienia postępowania i ewentualnie uchylenia decyzji badaną przez Starostę B. była podstawa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że, jak wynika z akt sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją, jedyną stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę był inwestor, czyli G. Ł.. Potwierdza to złożone przez inwestora oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którego prawdziwość potwierdzają z kolei aktualne wpisy w rejestrze gruntów. G. S. zaś nie przedłożyła do akt sprawy decyzji właściwego sądu, która stwierdza, iż jest ona samoistnym posiadaczem nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę i nabyła jej własność w drodze zasiedzenia. W oparciu o powyższe, strony skarżącej nie można uznać za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie wniosła G. Ł.. Decyzji Starosty zarzucono naruszenia art. 151 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 i art. 151 § 2 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji, a co najmniej braku stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa, mimo że w uzasadnieniu decyzji organ wskazał nie tyle na niewystąpienie przesłanek uzasadniających wznowienie, co brak ich wpływu na treść rozstrzygnięcia, co - nawet przy uznaniu, że takiego wpływu nie było - powinno prowadzić do rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. i stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Co więcej strona odwołująca się zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 100 § 1 k.p.a. - przez ich niezastosowanie, mimo wyraźnego stwierdzenia przez organ, że dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, jakim jest ustalenie czy skarżący zasiedział sporną nieruchomość. W ocenie odwołującej się postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wydaną dnia [...] r., którą udzielono G. Ł. pozwolenia na budowę wiaty i pomieszczeń magazynowych dla potrzeb wodociągu wiejskiego z lokalizacją na działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości Ł., winno być wznowione, a decyzja uchylona, z uwagi na: sfałszowanie mapy dla celów projektowych, na podstawie której opracowano projekt zagospodarowania działki, a co za tym idzie pojawienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał. Ponadto Spółdzielnia powinna być stroną postępowania gdyż nabyła, w drodze zasiedzenia, własność gruntu, na którym zrealizowano wnioskowane zamierzenie budowlane. Organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania stwierdził, że podstawą wznowienia może być zarzut sfałszowania mapy dla celów projektowych stanowiącej podstawę opracowania projektu zagospodarowania działki, jednak w pierwszej kolejności należy mieć na względzie art. 145 § 2 i 3 k.p.a. Z wyjaśnień udzielonych pismem z dnia [...] r. znak: [...] przez Wojewódzką Inspekcję Geodezyjną i Kartograficzną wynika, że usunięcie z mapy sytuacyjnej budynku będącego przedmiotem sporu było niezasadne, co spowodowało, że mapa dla celów projektowych została sporządzona wadliwie. Jak wynika z mapy porównania geodeta uprawniony kolorem czerwonym dokonał skreślenia części drewnianej budynku, zaś odnośnie części murowanej zostało umieszczone słowo: "Jest", potwierdzające jego istnienie w terenie. W toku dalszych czynności stwierdzono, iż w wyniku prac kameralnych mylnie usunięto całość budynku z mapy sytuacyjno-wysokościowej, co w konsekwencji spowodowało nieujawnienie go na mapie dla celów projektowych. Oznacza to, że uprawniony geodeta przy wykonywaniu przedmiotowej mapy dla celów projektowych wykonywał swoje zadania nie dochowując należytej staranności oraz niezgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej. Przenosząc powyższą analizę na grunt niniejszej sprawy Wojewoda nie znalazł podstaw do uznania, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy, co wskazał Starosta B., strona skarżąca do wniosku o wznowienie nie dołączyła orzeczenia sądu lub innego organu o sfałszowaniu mapy dla celów projektowych. W ocenie organu II instancji nie zachodzą również wyjątki, o których mowa w § 2 i 3 art. 145 k.p.a., tj. fałszerstwo dowodu nie jest oczywiste, a wznowienie postępowania nie jest konieczne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Nie upłynął również okres przedawnienia uniemożliwiający ukaranie za przestępstwo sfałszowania dokumentu, ani nie zaistniały inne określone prawem przyczyny niweczące możliwość wszczęcia odpowiedniego postępowania przed sądem lub innym organem. Ponadto, okoliczność faktyczna, której dotyczy nieaktualna mapa dla celów projektowych nie jest okolicznością istotną dla przedmiotowej sprawy. Wobec tego, że istnienie budynku gospodarczego na działce objętej pozwoleniem na budowę nie stanowi okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy nie jest zasadna, w ocenie Wojewody, podstawa wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jakkolwiek bezspornym jest fakt, że mapa dla celów projektowych będąca podstawą projektu zagospodarowania działki nie odpowiadała rzeczywistemu stanowi zabudowy na działce, a istniejący tam budynek stanowi nową okoliczność w sprawie istniejącą w dniu wydania decyzji, a nieznaną organowi, który ją wydał, to jego lokalizacja nie powoduje niezgodności projektu budowlanego z prawem stanowiącej przesłankę uchylenia decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Budynek gospodarczy uwidoczniony na mapie sytuacyjno-wysokościowej dołączonej do akt przez Spółdzielnie znajduje się w odległości ok. 1.50 m od granicy działki nr [...], a jego wymiary w rzucie poziomym wynoszą [...] m. Budynek, który jest przedmiotem udzielonego pozwolenia na budowę zaprojektowano w odległości min. 7.00 m od granic działki nr [...] oraz min. 5.08 m w odległości od granicy działki nr [...]. Taka lokalizacja nieumieszczonego na mapie dla celów projektowych budynku nie powoduje żadnej kolizji z zaprojektowaną wiatą oraz pomieszczeniami magazynowymi dla potrzeb wodociągu wiejskiego. Organ II instancji stwierdził również, po dokonaniu analizy przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, że usytuowanie zrealizowanej przez inwestora inwestycji jest zgodne z tymi właśnie przepisami. Ostatnią przesłanką, którą należy rozpatrzyć, podniesioną przez skarżących, jest podstawa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Dlatego też Wojewoda obowiązany jest ponownie przeanalizować czy G. S. "S. C." w Ł. winna być stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną o udzieleniu G. Ł. pozwolenia na budowę wiaty i pomieszczeń magazynowych dla potrzeb wodociągu wiejskiego z lokalizacją na działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości Ł.. A jeśli tak to czy brak udziału w tym postępowaniu był niezawiniony przez stronę skarżącą. W podaniu o wznowienie postępowania oraz późniejszych pismach w niniejszej sprawie G. S. "S. C." w Ł. wskazuje okoliczność, iż jest samoistnym posiadaczem nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę i nabyła do niej prawo własności w drodze zasiedzenia. Wobec powyższego, pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., G. S. wystąpiła na podstawie art. 157 § 1 k.p.a., do Ministra Administracji i Cyfryzacji o stwierdzenie nieważności decyzji, Wojewody Z. z dnia [...] r. znak: [...] dotyczącej stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oznaczonej nr ewid.[...] w obrębie m. Ł. przez G. Ł.. Postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] Minister Administracji i Cyfryzacji odmówił wszczęcia postępowania w/w sprawie. Dalej, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Minister postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Zaś wyrokiem z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA Wa 1338/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. S. "S. C." na ostateczne postanowienie w sprawie odmowy wszczęcia postępowania. Stanął on na stanowisku, iż okoliczność samoistnego posiadania nieruchomości, a w konsekwencji nabycia jej własności przez zasiedzenie musi zostać potwierdzona orzeczeniem sądu powszechnego. Spółdzielnia takiego orzeczenia nie przestawiła wobec czego nie legitymowała się tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości. Równolegle G. S. "S. C." wystąpiła na drogę cywilnoprawną z wnioskiem o wstrzymanie budowy wiaty i pomieszczeń magazynowych. Postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt I C 470/14 Sąd Rejonowy w Biłgoraju zabezpieczył powództwo w sprawie ochrony posiadania nieruchomości poprzez nakazanie wstrzymania robót budowlanych w oparciu o wydane pozwolenia na budowę. Ostatecznie jednak wyrokiem z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt I C 470/14 Sąd Rejonowy w Biłgoraju oddalił powództwo G. S. przeciwko G. Ł. o przywrócenie posiadania i nakazanie wstrzymania budowy. Mając powyższe na uwadze Wojewoda stanął na stanowisku, iż G. S. "S. C." w Ł. nie powinna być uznana za stronę postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r., znak: [...], którą udzielono G. Ł. pozwolenia na budowę wiaty i pomieszczeń magazynowych dla potrzeb wodociągu wiejskiego z lokalizacją na działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości Ł.. Jak zaznaczył organ II instancji, z przedłożonych akt sprawy nie wynika, aby na dzień zakończenia postępowania strona skarżąca legitymowała się prawem własności gruntu nabytym w drodze zasiedzenia, na terenie którego powstało zamierzenie będące przedmiotem pozwolenia na budowę. W aktach sprawy nie znajduje się żaden dokument, który by podnoszoną w tej materii przez skarżącą okoliczność potwierdzał. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Biłgoraju z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt I C 470/14 oddalający powództwo G. S. przeciwko G. Ł. o przywrócenie posiadania i nakazanie wstrzymania budowy. W świetle powyższych okoliczności, po ponownym rozpatrzeniu wskazanych przez stronę skarżącą przyczyn wznowienia oraz rozpatrzeniu sprawy co do istoty, organ II instancji odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż stwierdził brak przesłanek do jej uchylenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie G. S. "S. C." zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 151 §1 k.p.a. w zw. z art. 145 §1 pkt. 1, 4 i 5 k.p.a. - przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji i podzielenie stanowiska tego organu, mimo że w uzasadnieniu decyzji organ wskazywał nie tyle na niewystąpienie przesłanek uzasadniających wznowienie, co brak ich wpływu na treść rozstrzygnięcia, co - nawet przy uznaniu, że takiego wpływu nie było - powinno prowadzić do rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. i stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. 2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 100 § 1 k.p.a. - przez ich niezastosowanie, mimo wyraźnego potwierdzenia przez organ, że dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, jakim jest ustalenie, czy skarżący zasiedział przedmiotową nieruchomość. Skarżąca w złożonej skardze podkreśla, że zarówno organ pierwszej instancji jak i organ drugiej instancji, w uzasadnieniu potwierdziły, że mapa do celów projektowych stanowiąca podstawę wydania pozwolenia na budowę, nie odpowiada stanowi faktycznemu na gruncie. Jednocześnie uznały jednak, że nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wystąpienie tego rodzaju okoliczności nie uzasadnia jednak wydania decyzji na podstawie art. 151 §1 pkt 1 k.p.a. Skoro organ uznał, że wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania, ale nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia, to podstawą niniejszej decyzji powinien być art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., a tym samym także stwierdzenie wydania pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy nie uwzględnił jednak tego zarzutu i tym samym powielił błąd organu pierwszej instancji. Niezasadne, a co najmniej przedwczesne, w ocenie skarżącej jest twierdzenie organu, że skarżący nie ma przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, Skarżący podniósł zarzut zasiedzenia i wykazywał przesłanki, które to potwierdzają. Skoro jednak organ uznał, że konieczne jest potwierdzenie tego faktu wyrokiem sądu, to powinien zastosować procedurę przewidzianą w art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. i 100 §1 k.p.a., a nie od razu samodzielnie przyjmować, że do zasiedzenia nie doszło. Mając powyższe na uwadze, strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, ich zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Na wstępie rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji wskazać należy, że sprawa niniejsza była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez skarżącą skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 664/16 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 stycznia 2016 r. oraz postanowienie Wojewody i postanowienie Starosty [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Sądu wyższej instancji. Odnosząc przedstawione rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na wstępie ocenił – podzielając stanowisko organów orzekających - prowadzących postępowanie wznowieniowe, zasadność udziału G. S. "S. C." w postępowaniu wznowieniowym. Podzielić należy stanowisko organów, że z przedłożonych do akt dokumentów nie wynika, aby na dzień zakończenia postępowania G. S. "S. C." w Ł. legitymowała się prawem własności gruntu nabytym w drodze zasiedzenia, na terenie, którego powstało zamierzenie inwestycyjne będące przedmiotem pozwolenia na budowę. Skarżąca nie legitymowała się orzeczeniem Sądu powszechnego o nabyciu własności nieruchomości [...] i [...] w drodze zasiedzenia. Podnieść należy również, że Sąd Rejonowy w Biłgoraju prawomocnym wyrokiem z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt I C 470/14 oddalił powództwo o przywrócenie posiadania i nakazania wstrzymania budowy. Organ zatem miał pełne podstawy do stwierdzenia, że nie zachodzi wskazana przez wnioskodawców wznowienia podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a to stwierdzenie prowadziło wprost do wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. Odnosząc się ubocznie do pozostałych przesłanek wznowienia wskazanych przez skarżącą, tj. sfałszowania mapy dla celów projektowych, na podstawie której opracowano projekt zagospodarowania działki organy prawidłowo podniosły iż można żądać wznowienia gdy sfałszowanie dowodu zostanie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że strona skarżąca nie dołączyła orzeczenia sądu lub innego organu o sfałszowaniu mapy dla celów dowodowych. Nie noszą dowolności wywody organów dotyczące wyjątków, o których mowa w § 2 i 3 art. 145 k.p.a., tj, fałszerstwo dowodu nie jest oczywiste, a wznowienie postępowania nie jest konieczne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Nie upłynął również okres przedawnienia uniemożliwiający ukaranie za przestępstwo fałszowania dokumentu, ani nie zaistniały inne określone prawem przyczyny niweczące możliwość wszczęcia odpowiedniego postępowania przed sądem lub innym organem. Ponadto, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, okoliczność faktyczna, której dotyczy nieaktualna mapa dla celów projektowych nie jest okolicznością istotną dla przedmiotowej sprawy. Bezspornym jest fakt, że mapa dla celów projektowych będąca podstawą projektu zagospodarowania działki nie odpowiada rzeczywistemu stanowi zabudowy na działce, a istniejący tam budynek stanowi nową okoliczność w sprawie, istniejącą w dniu wydania decyzji, a nieznaną organowi który ją wydał, to jednak jego lokalizacja nie powoduje niezgodności projektu budowlanego z prawem stanowiącej przesłankę uchylenia decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Nowe okoliczności faktyczne mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygniecie sprawy. Jak wynika z ustalonego, bezspornego w tym zakresie stanu faktycznego, budynek gospodarczy uwidoczniony na mapie sytuacyjno-wysokościowej dołączonej do akt znajduje się w odległości ok. 1,5 m od granicy działki nr [...], a jego wymiary w rzucie poziomym wynoszą [...] m. Natomiast budynek, który jest przedmiotem udzielonego pozwolenia na budowę zaprojektowano w odległości min.7,00 m o d granicy działki nr [...] i min. 5,08 m w odległości od granicy działki nr [...]. Lokalizacja taka nieumieszczonego na mapie dla celów projektowych budynku nie powoduje żadnej kolizji z zaprojektowani wiatą oraz pomieszczeniami magazynowymi dla potrzeb wodociągu wiejskiego. Ponadto usytuowanie zrealizowanej inwestycji jest zgodne z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakimi odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2015.1422). Mając te wszystkie względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.