I SA/Wa 2636/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.) Sędziowie WSA Anna Falkiewicz-Kluj WSA Gabriela Nowak Protokolant referent stażysta Wiktoria Sosnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Przedsiębiorstwa [...] S.A. w [...] na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę. Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] października 2019 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania [...] Przedsiębiorstwa [...] S.A. w [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2016 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem [...] grudnia 1990 r., przez [...] Przedsiębiorstwo [...] w [...], prawa użytkowania wieczystego niezabudowanego gruntu, położonego w [...], obręb [...], [...], ozn. jako dz. nr [...] o pow. [...] m2 oraz nr [...] o pow. [...] m2. Zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Wnioskiem z [...] sierpnia 2012 r. [...] Przedsiębiorstwo [...] S.A. w [...] wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 roku prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] obręb [...], [...], ozn. jako dz. nr [...] o pow. [...] m2 oraz nr [...] o pow. [...] m2. Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n." oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120 ze zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie z 10 lutego 1998 r.", po rozpoznaniu wniosku z [...] sierpnia 2012 r., odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez [...] Przedsiębiorstwo [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] obejmującego ww. działki. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła [...] Przedsiębiorstwo [...] S.A. w [...]. Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] października 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2016 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 200 ust. 1 u.g.n. aby można było wydać decyzję uwłaszczeniową, nieruchomość w dniu [...] grudnia 1990 r. musiała stanowić własność Skarbu Państwa oraz musiało istnieć prawo zarządu do tego gruntu. [...] Przedsiębiorstwo [...] S.A. w [...] jest następcą prawnym [...] Przedsiębiorstwa [...] w [...]. Przedmiotowy grunt stanowiący działki nr [...] i nr [...] w dniu [...] grudnia 1990 r. stanowił własność Skarbu Państwa, co wynika z treści księgi wieczystej nr [...]. Zgodnie z jej treścią Skarb Państwa stał się właścicielem przedmiotowych działek na podstawie orzeczeń o wywłaszczeniu i odszkodowaniu z lat 1955-1957. Ponadto z pisma Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2012 r., znak [...], wynika, że Skarb Państwa stał się właścicielem działki nr [...]na podstawie orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] ([...]) o wywłaszczeniu i odszkodowaniu z [...] stycznia 1957 r., nr [...]. Natomiast działka nr [...] (powstała z podziału działki nr [...]) w dniu [...] maja 1990 r. i w dniu [...] grudnia 1990 r. figurowała w księdze wieczystej nr [...] w Sądzie Rejonowym w [...], a w dziale II księgi wieczystej wpisany był Skarb Państwa - [...] Przedsiębiorstwo [...] w [...]. Dawna działka nr [...] do dnia [...] października 1963 r. zapisana była w wykazie [...] [...], gdzie jako właściciel figurował Skarb Państwa, wpisany dnia [...] września 1956 r. na podstawie wniosku z [...] września 1956 r. nr dz. [...] oraz orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] sierpnia 1954 r. nr [...] (lub [...], numer orzeczenia nieczytelny). Minister zaznaczył, że kwestią sporną pozostawało, czy poprzednikowi prawnemu wnioskodawczyni przysługiwało w dniu [...] grudnia 1990 r. prawo zarządu w stosunku do przedmiotowych działek. Podniósł, że stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych enumeratywnie w § 4 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. Wnioskodawczyni przedłożyła do akt postępowania odpis księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla przedmiotowych nieruchomości, w której dziale II znajduje się wpis: "Skarb Państwa - [...] Przedsiębiorstwo [...] w [...]". Powyższy wpis w dziale II ww. księgi wieczystej został dokonany na podstawie orzeczeń o wywłaszczeniu i odszkodowaniu z lat 1955-1957. Orzeczenia o wywłaszczeniu i odszkodowaniu nie są dokumentami przewidzianymi w § 4 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r., a zatem nie świadczą o prawie zarządu. Nie można zatem uznać powyższych orzeczeń o wywłaszczeniu i odszkodowaniu jako dokumentów potwierdzających prawo zarządu do spornego gruntu w dniu [...] grudnia 1990 r., gdyż świadczą wyłącznie o tytule własności Skarbu Państwa, nie przyznając wnioskodawcy żadnych praw rzeczowych do gruntu. Z uwagi na to, że ww. dokumenty stanowią podstawę wpisów w dziale II księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowych działek nr [...] i nr [...], również odpis tej księgi nie świadczy o istnieniu prawa zarządu po stronie poprzednika prawnego wnioskodawczyni. Minister podkreślił, że w toku postępowania uwłaszczeniowego, prowadzonego w trybie art. 200 u.g.n. wnioskodawca uwłaszczenia musi udowodnić, że w dniu [...] grudnia 1990 r. legitymował się prawem zarządu sporną nieruchomością. Przy czym, zarządu, jako formy władania nieruchomością nie można domniemywać. Prawo zarządu mogło zostać ustanowione tylko w ściśle określony sposób, przede wszystkim zaś w drodze decyzji organu administracji lub ściśle określonych umów o przekazaniu nieruchomości pomiędzy państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Samo faktyczne władanie nie determinuje istnienia w dniu [...] grudnia 1990 r. prawa zarządu. Zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. stwierdzenie dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości może nastąpić na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron - złożonych zgodnie z art. 75 Kpa - potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym komunalnym jednostkom organizacyjnym, ale tylko w sytuacji, gdy nie zachowały się dokumenty, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Prawa zarządu strona nie może wywodzić z samego faktu złożenia oświadczenia o sprawowaniu zarządu. Skoro w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nie wykazano, że istniały dokumenty potwierdzające prawo zarządu przedmiotowymi działkami, tym samym brak jest podstaw do dokonywania ustaleń faktycznych na podstawie osobowych źródeł dowodowych (oświadczenia strony, oświadczenia świadków). Oświadczenia te mogłyby potwierdzić przysługiwanie poprzednikowi prawnemu odwołującej się spółki prawa zarządu przedmiotową nieruchomością, tylko w wypadku, gdyby w toku postępowania ustalono, że dokumenty te istniały, a uległy zniszczeniu, bądź zaginęły. Natomiast w niniejszej sprawie powyższego faktu nie udowodniono. Minister podkreślił, że organ pierwszej instancji w toku postępowania zwracał się do wnioskodawczyni o przedłożenie dokumentów potwierdzających prawo zarządu do przedmiotowych działek, jednak w odpowiedzi wskazano jedynie, że zarząd wynika ze złożonego odpisu z księgi wieczystej nr [...]. Jednocześnie wojewoda pismem z [...] września 2012 r., wystąpił do Prezydenta Miasta [...] m.in. o udzielenie informacji, czy przedmiotowe działki nr [...] i nr [...] pozostawały w dniu [...] grudnia 1990 r. w zarządzie Przedsiębiorstwa [...] S.A. w [...]. W odpowiedzi wskazano, iż w aktach organu nie odnaleziono decyzji, dotyczących przekazania [...] Przedsiębiorstwu [...] w [...] terenu objętego wnioskiem uwłaszczeniowym (w tym przedmiotowych działek nr [...] i nr [...]) w użytkowanie - zarząd lub decyzji o ustaleniu opłat rocznych, na podstawie których można by było wykazać, że w dniu [...] grudnia 1990 r. nieruchomości opisane we wniosku uwłaszczeniowym pozostawały w zarządzie przedsiębiorstwa. Wnioskodawczyni nie przedłożyła dowodów potwierdzających zarząd gruntem w dniu [...] grudnia 1990 r. zatem brak było podstaw do uwzględnienia wniosku uwłaszczeniowego. Wykonywanie przez poprzednika prawnego odwołującej się spółki faktycznego władztwa nad gruntem nie można utożsamiać z opartym na formalnym tytule prawnym władaniem gruntem (zarząd), którego w niniejszym postępowaniu nie udowodniono. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju wniosła [...] Przedsiębiorstwo [...] S.A. w [...], zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj: a) § 4 ust. 1 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. poprzez odmowę uznania mocy dowodowej odpisowi z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości, przy ustalaniu posiadania przez poprzednika prawnego skarżącej prawa zarządu nieruchomości, a w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy z treści przywołanego przepisu rozporządzenia jednoznacznie wynika, że ww. dokument, niezależnie od ewentualnych decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie (jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.), stanowią podstawę dla stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu, stanowiącego podstawę dla stwierdzenia nabycia przez Skarżąca prawa użytkowania wieczystego gruntu, b) § 4 ust. 3 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. poprzez jego niezastosowanie i nieprzesłuchanie świadków, w sytuacji gdy w ocenie organu przedstawione przez wnioskodawcę dowody nie były wystarczające do stwierdzenia istnienia zarządu na przedmiotowych działkach, a inne dokumenty nie zachowały się, 2. przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich działań w celu wyjaśnienia, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy zaistniały przesłanki stwierdzenia nabycia z mocy prawa, użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instnacji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 200 u.g.n. Zgodnie z powołanym przepisem, o stwierdzenie nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, z dniem [...] grudnia 1990 r., prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali mogą ubiegać się te państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie. W sprawie pozostaje bezsporne, że według stanu na dzień [...] grudnia 1990 r. przedmiotowy grunt stanowił własność Skarbu Państwa. Spór dotyczy natomiast tego, czy dokumenty przedłożone przez skarżącą spółkę potwierdzają spełnienie przez jej poprzednika prawnego posiadania prawa zarządu do tego gruntu w dniu [...] grudnia 1990 r. Wyjaśnić trzeba, że zarząd (dziś trwały zarząd), to prawne formy władania, które uprawniają do władania nieruchomością. Sam fakt korzystania przez przedsiębiorstwo, a następnie spółkę, z nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa nie kreuje prawa zarządu. Decydujące znaczenie mają bowiem dwie kwestie: dzień wejścia w życie ustawy, tj. 5 grudnia 1990 r. oraz obowiązujące w tym dniu przepisy pozwalające stwierdzić, że w tej dacie określone mienie należało do przedsiębiorstw państwowych. Obowiązująca wówczas ustawa z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1990 r., Nr 79, poz. 464), przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Stosownie do art. 38 ust. 2 tej ustawy, dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być: 1) decyzja o oddaniu w zarząd, 2) zawarta za zezwoleniem tego organu, umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, 3) umowa o nabyciu nieruchomości. Na gruncie powołanych regulacji w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, który sąd w składzie orzekającym w całości podziela, że istnienia zarządu nie można domniemywać. Istotne jest również to, że decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna była określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej (por. uchwała składu 7 sędziów SN z 23 września 1993 r., III CZP 81/93 oraz wyrok NSA z 28 kwietnia 2010 r., I OSK 929/09). W kwestii sposobu dokumentowania prawa zarządu zasadnicze znaczenie mają przepisy rozporządzenia z 10 lutego 1998 r. W § 4 ust. 1 tego rozporządzenia ustawodawca wymienił dokumenty wskazujące na istnienie prawa zarządu, którymi mogą być: decyzja o przekazaniu nieruchomości w zarząd; decyzja o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeśli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; umowa między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawarta za zgodą organu; umowa zawarta w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r., przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa; odpis księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości; decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością; decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; uchwała, zarządzenie lub decyzja wydana w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości; protokół przekazania nieruchomości sporządzony między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r., a także umowa o przekazaniu nieruchomości lub protokół przekazania nieruchomości sporządzone przed 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Ponadto, zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których mowa w ust. 1, może wezwać państwowe i komunalne osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie. Z kolei w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli nie zachowały się dokumenty, o których mowa w ust. 1, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 k.p.a., potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że jako dowód na istnienie prawa zarządu do wnioskowanej do uwłaszczenia nieruchomości skarżąca spółka przedstawiła odpis z księgi wieczystej nr [...]. W dziale drugim tego odpisu jako właściciela gruntu wpisano "Skarb Państwa ([...] Przedsiębiorstwo [...] w [...])". Zdaniem skarżącej powyższy wpis, stosownie do § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r., jest wystarczającym dowodem na istnienie prawa zarządu po stronie poprzednika prawnego skarżącej. Sąd powyższego stanowiska skarżącej nie podziela. Bezsporne pozostaje, że z woli ustawodawcy odpis księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości może stanowić dowód na istnienie po stronie przedsiębiorstwa prawa zarządu. W przedmiotowej sprawie znajdujący się w dziale II księdze wieczystej wpis "Skarb Państwa ([...] Przedsiębiorstwo [...] w [...])" nie wskazuje w żaden sposób, iż poprzednikowi wnioskodawczyni przysługuje prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości. Jak prawidłowo ustaliły organy obu instancji powyższy wpis w dziale II ww. księgi wieczystej został dokonany na podstawie orzeczeń o wywłaszczeniu i odszkodowaniu z lat 1955-1957. Orzeczenia o wywłaszczeniu i odszkodowaniu nie są dokumentami przewidzianymi w § 4 rozporządzenia z 10 lutego 1998 r., a zatem nie świadczą o prawie zarządu. Nie można zatem uznać powyższych orzeczeń o wywłaszczeniu i odszkodowaniu jako dokumentów potwierdzających prawo zarządu do spornego gruntu w dniu 5 grudnia 1990 r., gdyż świadczą wyłącznie o tytule własności Skarbu Państwa, nie przyznając wnioskodawcy żadnych praw rzeczowych do gruntu. Z uwagi na to, że ww. dokumenty stanowią podstawę wpisów w dziale II księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowych działek nr [...] i nr [...], również odpis tej księgi nie świadczy o istnieniu prawa zarządu po stronie poprzednika prawnego wnioskodawczyni. Wobec powyższego, prawidłowo uznały organy, że zebrany materiał dowodowy nie potwierdza aby poprzednik prawny skarżącej dysponował jakimkolwiek indywidualnym aktem dotyczącym przedmiotowej nieruchomości, czy to w formie decyzji, umowy, czy też protokołu zdawczo - odbiorczego, który ustanowiłby na jego rzecz zarząd czy użytkowanie. Jak już wyżej wskazano, istnienia zarządu według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. w żadnym wypadku nie można domniemywać, a można zarząd ten jedynie wykazywać środkami dowodowymi określonymi w rozporządzeniu z 10 lutego 1998 r. Strona skarżąca wezwana do przedstawienia innych niż wpis w księdze wieczystej dowodów na istnienie prawa zarządu, takich dowodów nie przedstawiła, a wobec zakwestionowania twierdzenia o powstaniu zarządu z mocy prawa należy uznać za prawidłową ocenę organów, że sam wpis w księdze wieczystej o treści wskazanej wyżej nie stanowi w takiej sytuacji dowodu na istnienie prawa zarządu po stronie przedsiębiorstwa państwowego. Co do zasady można dowodzić istnienia zarządu na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 k.p.a., potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). Trzeba jednak mieć na uwadze, że tego rodzaju dowód ma prawne znaczenie jedynie wówczas, gdy zostanie w sposób pewny ustalone, że konkretne dokumenty potwierdzające prawo zarządu jednostki państwowej istniały (zostaną ustalone ich dane umożliwiające ich identyfikację), ale nie zachowały się (np. zostały zniszczone, zaginęły). Same zeznania świadków, bez potwierdzenia istnienia odpowiednich dokumentów dowodzących istnienia prawa zarządu jednostki państwowej, nie mogą stanowić samodzielnego dowodu potwierdzającego istnienie tego prawa. Sytuacji takiej jednak skarżąca spółka nie podniosła w toku postępowania i nie wskazała na zagubienie lub dokumentów potwierdzających istnienie prawa zarządu oraz o osobach, które mogłyby posiadać wiedzę w tym przedmiocie. Nie jest również zasadny zawarty w skardze zarzut naruszenia przez organy administracji art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Sąd uznał, że z analizy akt sprawy wynika, że kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w k.p.a. Wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Organ w sposób należyty prowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie ustalenia przysługiwania poprzednikowi prawnemu skarżącej prawa zarządu. Wobec braku dokumentów potwierdzających to prawo pismem z [...] października 2013 r. organ pierwszej instancji wezwał skarżącą do przedstawienia innych dowodów na istnienie tego prawa. Takich dowodów jednak skarżąca spółka nie przedłożyła. Poinformowała tylko, że jedynym posiadanym przez nią dokumentem jest odpis z księgi wieczystej. Również Prezydent Miasta [...] nie potwierdził posiadania innej dokumentacji świadczącej o przysługiwaniu poprzednikowi prawnemu skarżącej prawa zarządu do przedmiotowej nieruchomości (vide: pismo z [...] listopada 2012 r.). Także w zgodzie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. organ przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, które dostatecznie odzwierciedla rację decyzyjną i wyjaśnia tok rozumowania organu, który prowadzi do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego i procesowego do rzeczywistej sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpatrywanej sprawie. Minister w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia prawidłowo wskazał również fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Skoro po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie uzyskano dowodu potwierdzającego zarząd poprzednika prawnego skarżącej spółki przedmiotowymi działkami, to zarówno Wojewoda, jak i Minister trafnie wywiedli, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku uwłaszczeniowego skarżącej spółki. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.