II SA/Łd 69/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2022 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc Wojewoda [...], decyzją z [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. – k.p.a.), w związku z art. 25 i art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U . z 2020 r. poz. 471), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym w parterze, niezbędnych urządzeń budowlanych oraz układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych na nieruchomości położonej przy ul. A 37 w Ł. (działka 319/1, w obrębie [...]). Jak wynika z akt sprawy, 4 grudnia 2019 r. Ł.S. wniósł o wydanie pozwolenia na budowę obejmującego budowę ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Decyzją z [...] r. Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Wskutek odwołania złożonego przez właścicielkę działki sąsiedniej o nr 320/1 R.M. - Wojewoda [...] decyzją z [...] r. uchylił ww. rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia podniesiono m.in. konieczność wyjaśnienia na etapie ponownie prowadzonego postępowania kwestii zgodności przedłożonego projektu zagospodarowania terenu z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U . z 2019 r. poz. 1065) w zakresie szerokości dojścia i dojazdu do projektowanego budynku, miejsc parkingowych znajdujących się w garażu oraz miejsc parkingowych za budynkiem. W konsekwencji postanowieniem z [...] r., zmienionym postanowieniem z [...] r., nałożono na inwestora obowiązek usunięcia występujących nieprawidłowości w terminie do dnia do dnia 31 grudnia 2021 r. W dniu 21 grudnia 2020 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek inwestora o odstępstwo od przepisu § 14 ust. 3 ww. rozporządzenia, umożliwiające zaprojektowanie dojazdu i dojścia, do budynku mieszkalnego wielorodzinnego projektowanego na działce 319/1, o szerokości mniejszej niż 4,5 m. Wniosek w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo wystano pismem z 26 stycznia 2021 r. do Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii. Pismem z 23 lutego 2021 r. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii odmówił udzielenia upoważnienia Prezydentowi Miasta Ł. w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo określone we wniosku, zatem postanowieniem z [...] r. Prezydent Miasta Ł. odmówił udzielenia zgody na odstępstwo od ww. przepisu. W konsekwencji, inwestor, uzupełniając z dniem 23 lipca 2021 r. projekt budowlany, stwierdził konieczność wprowadzenia korekt, w szczególności w projekcie zagospodarowania terenu. Ponadto poinformował, że zmiany zostały przedstawione na dodatkowym rysunku nr U4 oraz w części opisowej ,,3.18. Obsługa komunikacyjna", a do projektu budowlanego dołączono zaktualizowane postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Ł. w sprawie drogi pożarowej do budynku. Następnie ww. decyzją z [...] r. Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskowanego pozwolenia na budowę, stwierdzając spełnienie przez inwestora wymogów określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W odwołaniu R.M., zarzuciła m.in. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8, 10 § 1 i 107 § 3 k.p.a. oraz nieuwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich. Jak wskazała organ udzielił zaskarżonego pozwolenia na budowę w oparciu o projekt budowlany z 23 lipca 2019 r. pomimo ponownego rozpatrzenia sprawy. Ponadto zakwestionowała rozwiązania projektowe dotyczące ochrony przeciwpożarowej (w szczególności w zakresie § 271 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz drogi pożarowej), odległości między jej budynkiem a projektowanym, brak zapewnienia obsługi komunikacyjnej nowoprojektowanego budynku (w tym poprowadzenie dojazdu do budynku od strony jej działki) oraz brak precyzyjnego określenia w decyzji szerokości elewacji frontowej, innych szerokości dotyczących nieregularnego kształtu budynku projektowanego oraz odległości ścian tego budynku do granic działki 319/1. Wojewoda [...], utrzymując w mocy powyższą decyzję, mając na uwadze nowelizację z dniem 19 września 2020 r. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane należy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 25 ustawy zmieniającej, do spraw uregulowanych ustawą Prawo budowlane, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, przepisy ustawy Prawo budowlane stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast w związku z art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej, do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych, w przypadkach o których mowa w art. 25 i art. 26 tej ustawy, przepisy ustawy Prawo budowlane stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Dalej organ powołał przepis art. 28 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) i przypomniał, że sporna inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Na terenie inwestycji nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. o warunkach zabudowy, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r., która określa rodzaj zabudowy jako mieszkaniowa wielorodzinna. Analizując ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, organ wojewódzki stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z wytycznymi określonymi w ww. decyzji o warunkach zabudowy, a budynek mieszkalny wielorodzinny z garażami został zaprojektowany zgodnie ze wskazanymi w niej parametrami, wskaźnikami i gabarytami. Poza tym spełnione zostały również warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, tj.: przewidziane zostało zaopatrzenie przedmiotowej nieruchomości w wodę, energię elektryczną oraz ciepło z sieci miejskiej wg odrębnego opracowania. Obsługa komunikacyjna inwestycji będzie odbywać się z ul. A przez dwa zjazdy zrealizowane na podstawie odrębnego opracowania. Ponadto, na terenie inwestycji zaprojektowano łącznie 18 miejsc parkingowych (13 miejsc postojowych w garażu oraz dodatkowo 5 miejsc postojowych na terenie posesji), w tym 1 stanowisko postojowe dla osoby niepełnosprawnej, zgodnie z zapisem w ww. decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem organu przeprowadzone analiza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy pozwala na stwierdzenie, iż przedmiotowa inwestycja spełnia jej warunki w zakresie ustaleń zarówno ogólnych jak i szczegółowych. Odnosząc się do analizy zgodności przedłożonego projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności z rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) organ wyjaśnił, że projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny usytuowany jest względem granicy działki strony skarżącej 320/1, w następujących odległościach w charakterystycznych narożnikach budynku oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu: narożnik N1 - 4,66m, narożnik N2 - 4,24 m, narożnik N3 - 4,73 m, natomiast względem granicy działki 318/105 w następujących odległościach w charakterystycznych narożnikach budynku oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu: narożnik N4 - 3,38m, narożnik N5 - 4,42 m, narożnik N6 - 3,07 m, narożnik N7 - 3,46 m. Podane odległości są najmniejszymi odległościami budynku we wskazanych wyżej narożnikach projektowanego budynku od granic z działkami sąsiednimi, przy czym projektowany budynek jest usytuowany nierównolegle do granic działki inwestycyjnej. Fragment ściany projektowanego budynku jest położony w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie znajdują się w niej okna ani drzwi. Jednocześnie doprecyzowano odległości wykazanych na projekcie zagospodarowania terenu znajduje się na rys. nr U3 (str. 48 projektu budowlanego). Odnosząc się do kwestii przesłaniania, o której mowa w § 13 rozporządzenia, zauważono, że działka 320/1 jest działką zabudowaną obecnie parterowym budynkiem mieszkalnym (ulegającym rozbudowie i przebudowie od 2015 r.), działka 318/105 jest niezabudowana, natomiast działka 328/12 jest zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, 5 - kondygnacyjnym. Dokonując analizy przesłaniania budynku (w docelowej formie) znajdującego się na działce 320/1, stwierdzono, iż wysokość przesłaniania przez projektowany budynek od pierwszej do trzeciej kondygnacji wyniesie 7,81 m (licząc od poziomu parapetu najniżej położonego okna zacienianego - 1,32m), natomiast odległość krawędzi przesłaniającej od budynku zacienianego wynosi 9,64 m, a dla okna znajdującego się w budynku rozbudowywanym na działce 320/1, wysokość przesłaniania wyniesie 7,81 m, natomiast odległość krawędzi przesłaniającej od budynku zacienianego wyniesie 9,36 m. Wysokość przesłaniania przez czwartą kondygnację projektowanego budynku względem budynku skarżącej wyniesie 10,74 m. natomiast odległość krawędzi przesłaniającej od budynku sąsiedniego wyniesie 10,84 m, a dla okna znajdującego się w części rozbudowywanej budynku na działce 320/1, wysokość przesłaniania wyniesie 10,74 m. natomiast odległość krawędzi przesłaniającej od budynku zacienianego wyniesie 10,84 m. Wysokość przesłaniania przez piątą kondygnację wyniesie z kolei 13,73 m, natomiast odległość krawędzi przesłaniającej od budynku zacienianego wyniesie 13,84m, a dla okna znajdującego się w części rozbudowywanej budynku na działce nr 320/1, wysokość przesłaniania wyniesie 13,73 m, natomiast odległość krawędzi przesłaniającej od budynku zacienianego wyniesie 13.84 m. W projekcie budowlanym na stronie 17 oraz rysunkach S1, S2, S3 i S4 (str. 53 - 56 projektu budowlanego) przedstawiona została szczegółowa analiza, zarówno w formie opisowej jak i graficznej, z wyszczególnieniem poszczególnych krawędzi przesłaniających, wysokości przesłaniania przez wyższe części budynku oraz wyznaczonymi ramionami kątów 60°, w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkami usytuowanymi w wewnętrznym licu ściany na osi okien pomieszczeń przesłanianych, potwierdzająca brak wpływu na ograniczenie dostępu do naturalnego światła dla budynku znajdującego się obecnie i rozbudowywanego na działce nr 320/1. Dalej organ wyjaśnił, że z przedstawionej analizy (rys. nr 1, str. 19 projektu budowlanego) wynika, iż czas nasłonecznienia pomieszczeń w budynku wielorodzinnym 5-kondygnacyjnym na działce 328/12 na parterze od strony wschodniej (czyli od strony projektowanego budynku) wynosi ponad 3 godziny. W konsekwencji organ stwierdził, iż warunki zawarte w przepisach § 13, 57 i 60 rozporządzenia zostały spełnione, zarówno dla budynku znajdującego się na działce 328/12 (wysokość projektowanego budynku - 15,37 m, odległość pomiędzy planowaną inwestycją a najbliżej położonym pokojem mieszkalnym - ok. 20 m) jak i budynku znajdującego się na działce 320/1, z uwagi na brak przesłaniania i usytuowanie go po stronie południowej względem projektowanego budynku. Zaprojektowane do obsługi inwestycji miejsca postojowe, zdaniem organu też spełniają wymogi określone w § 19 ust. 1 pkt 1 lit.a ust. 2 pkt 1 lit.a rozporządzenia, tj.: odległość 5 miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w projektowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym wynosi ponad 7 m oraz 3 m od granicy z działką sąsiednią 318/105 oraz 4,23 m od granicy z działką 320/1 (projekt zagospodarowania terenu, str. 45 projektu budowlanego). Odnosząc się do wątpliwości podnoszonych przez R.M., jakimi w jej ocenie jest brak wyczerpujących ustaleń i oceny w zakresie wyznaczenia zgodnych z wymogami bezpieczeństwa pożarowego odległości między zewnętrznymi ścianami drewnianego budynku skarżącej zlokalizowanego na działce 320/1 oraz projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami organ wyjaśnił, że projektant wskazał jednak, że w projekcie odległość ta wynosi od 9,34 m do 10,28 m. W konsekwencji - w celu umożliwienia zastosowania przepisów obniżających wspomnianą minimalną odległość 12 m zaprojektowano od strony budynku drewnianego ścianę oddzielenia przeciwpożarowego REI 120 bez okien, z wypełnieniami z cegły szklanej i otworów (wrót garażowych) o odporności pożarowej El 60. Organ podkreślił, że w projektowanym budynku nie znajduje się pomieszczenie zagrożone wybuchem, czyli nie ma w sprawie zastosowania § 271 ust. 3 ww. rozporządzenia. Organ zaznaczył ponadto, że projektowany budynek, zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia, z uwagi na wysokość budynku ponad 12 m (15,37 m do krawędzi attyki dachu) i ilość kondygnacji (5 nadziemnych) zalicza się do grupy budynków średniowysokich. Części mieszkalne projektowanego budynku zaliczają się do kategorii zagrożenia ludzi określanej jako ZL IV (§ 209 ust. 2 rozporządzenia), a część garażowa (stanowiąca odrębne strefy pożarowe) do kategorii PM (§ 209 ust. 1 rozporządzenia). Powyższe dane pozwalają zdaniem organu na zakwalifikowanie wymaganej klasy odporności ogniowej budynku (na podstawie § 212 ust. 2, w zw. z § 232 ust. 4 rozporządzenia) jako klasy "C", natomiast klasy odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego odpowiednio - dla ścian REI 120, a dla drzwi przeciwpożarowych lub innych zamknięć przeciwpożarowych - El 60. Organ wskazał, że ściana oddzielenia przeciwpożarowego usytuowana w osi nr [...] w pasie terenu o szerokości 12 m, otaczającym ściany zewnętrzne budynku na działce 320/1, została zaprojektowana w klasie odporności ogniowej REI 120 z wypełnieniami drzwiami garażowymi, kurtyną pożarową i otworami wypełnionymi pustakami szklanymi (wszystkie w klasie odporności ogniowej El 60). Natomiast ściany zewnętrzne projektowanego budynku znajdujące się w osiach A, B, i C, ze względu na ich usytuowanie względem ścian zewnętrznych budynku na działce skarżącej pod kątem większym niż 60° i jednocześnie mniejszym niż 120°, jak również ich odległość względem tej ściany większej niż 6 m (szerokość pasa terenu zmniejszona o 50%), nie muszą spełniać wymagań § 271 ust. 10 rozporządzenia, w związku z treścią § 271 ust. 11 ww. rozporządzenia. Odnosząc się do zastrzeżeń skarżącej w zakresie braku uwzględnienia usytuowania projektowanych balkonów w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, wyjaśniono, że lokalizację balkonów w rozporządzeniu reguluje wyłącznie § 12 ust. 6, który zobowiązuje do zachowania odległości balkonu od granicy działki budowlanej wynoszącej 1,5 m, a zatwierdzony projekt budowlany spełnia powyższe kryterium. Przechodząc do kwestii zapewnienia drogi pożarowej dla projektowanego obiektu, należy wyjaśnić, że na stronie 4 projektu budowlanego wyjaśniono, że w odległości od 12,85 m do 12,92 m od krótszego boku budynku przebiega ulica A, która jednak nie przebiega wzdłuż dłuższego boku budynku. Długość dojścia od ulicy do klatki schodowej wynosi 35,50 m. Długość dojścia od ulicy do najdalej usytuowanego garażu wynosi 60 m utwardzonym dojściem. Dodano, że postanowieniem ŁKWPSP w Ł. uzyskano zgodę na takie usytuowanie przy zastosowaniu dodatkowych zabezpieczeń pożarowych budynku. Z akt sprawy wynika, że [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł., działając na podstawie § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, z 25 czerwca 2021 r. wyraził zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań zawartych w § 12 ust. 1 i 4 rozporządzenia, wskazanych w wystąpieniu w sprawie drogi pożarowej do budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Ł. ul. A 37. Rozwiązanie zamienne ma polegać na obudowaniu klatki schodowej ścianami o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 60, zamknięciu tej klatki drzwiami przeciwpożarowymi o klasie odporności ogniowej El 30 oraz wyposażeniu w urządzenia służące do usuwania dymu. Do ww. postanowienia dołączono oryginał ww. wystąpienia w sprawie drogi pożarowej do projektowanego budynku. Tym samym drogę pożarową dla rozpatrywanego obiektu będzie stanowiła ul. A przebiegająca wzdłuż krótszego boku budynku w odległości około 13 m od zachodniej ściany projektowanego budynku, a jej lokalizację należy uznać za prawidłową, w związku z § 13 ust. 4 rozporządzenia. Ponadto w projekcie budowlanym zawarto opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych dotyczącą spełnienia przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego odnoszącą się do zachowania prawidłowej odległości ścian projektowanego budynku od ścian budynku znajdującego się na sąsiedniej działce 320/1. Opinia ta ma charakter ekspertyzy bezpieczeństwa pożarowego technicznej, o której mowa w art. 11i ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej i została sporządzona w formie pisemnej i graficznej. Z konkluzji powyższej opinii wynika, iż "przewidziane rozwiązania dają akceptowalny stan bezpieczeństwa pożarowego w obiekcie". Niezależnie od powyższego, rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej bez uwag (odcisk pieczęci i podpis rzeczoznawcy na projekcie zagospodarowania terenu oraz na rzucie parteru), zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Biorąc powyższe pod uwagę, organ stwierdził, iż warunki ochrony przeciwpożarowej dla projektowanego budynku zostały spełnione. Dodatkowo, wskazano, że organ pierwszej instancji orzekł o rozbiórce istniejącego budynku jednorodzinnego na działce inwestora, ostateczną decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...]r. Ponadto, biorąc pod uwagę zapisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych oraz załączoną opinię geotechniczną, projektowany budynek został zaliczony do II kategorii geotechnicznej. W związku z powyższym, do dokumentacji dołączono dokumentację badań podłoża gruntowego na terenie inwestycji i projekt geotechniczny. Jednocześnie zatwierdzony projekt budowlany budynku mieszkalnego wielorodzinnego został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Co więcej przedstawiony projekt budowlany spełnia wymagania określone w ww. rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego daty sporządzenia projektu budowlanego, zwrócono uwagę na fakt, iż od momentu złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę do momentu wydania zaskarżonej decyzji upłynęły prawie 2 lata. W trakcie tego okresu projekt ulegał kilkukrotnym zmianom, co zostało odzwierciedlone różnymi datami opracowania poszczególnych rysunków. Niezależnie od powyższego, projektanci posiadali wymagane uprawnienia i byli członkami właściwej izby samorządu zawodowego w każdej z dat opracowania poszczególnych części projektu budowlanego. Z kolei w stosunku do rozwiązania obsługi komunikacyjnej projektowanego budynku, stwierdzono, że zgodnie w projekcie budowlanym przedstawiono przewidzianą obsługę komunikacyjną na rysunku nr U4 (str. 48a projektu budowlanego) oraz w części opisowej na str. 15 projektu budowlanego. Obsługę komunikacyjną budynku mieszkalnego wielorodzinnego zaprojektowano poprzez 2 zjazdy z ul. A, dojazd i dojście od strony południowej budynku o szerokości min. 4,5 m prowadzące do miejsc postojowych zewnętrznych i w garażach, natomiast dojście do klatki schodowej dla pieszych od strony północnej o szerokości min. 1,5 m. Jednocześnie stwierdzono, że możliwość usytuowania dojazdu do budynku od strony działki skarżącej nie jest zależna od jej zgody w tym zakresie, lecz od spełnienia ww. wymogów wynikających z zapisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W skardze R.M. zarzuciła naruszenie: - art. 7 i art. 77 k.p.a., przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego; - art. 78 i art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego bez wszechstronnego zebrania materiału dowodowego oraz z naruszeniem reguł właściwych dla tej oceny; - art. 79a k.p.a., poprzez pozostawienie strony skarżącej w przekonaniu, że pomimo braku zgody na odstąpienie od przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ wydał decyzję niezgodną z oczekiwaniem skarżącej, która nie będąc świadoma planowanego rozstrzygnięcia organu, nie składała dowodów mających istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 78 i 80 k.p.a., w innym przypadku skarżąca mogła by złożyć wnioski dowodowe lub wystąpić do Izby Architektów o wyznaczenie specjalisty, który oceniłby projekt budowlany, biorąc pod uwagę między innymi, że w projekcie jak wskazał sam inwestor zaprojektowano garaże indywidualne a nie jak zatwierdzono w pozwoleniu garaże wielostanowiskowe; - art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak zawiadomienia skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, co skutkowało tym, że organ drugiej instancji wydał wadliwą decyzję utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. mimo, że decyzja ta powinna zostać uchylona z uwagi na nieprawidłowości w zakresie postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta Ł., w tym w szczególności z uwagi na rozwiązania techniczne przyjęte w projekcie budowlanym sprzeczne z przepisami techniczno-budowlanymi przede wszystkim w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. mimo, że decyzja ta powinna zostać uchylona z uwagi na nieprawidłowości w zakresie postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta Ł.; - art. 28 ust. 1 i art 34 ust. 4, art. 35 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 25 i art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Ł. mimo, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została wydana w sytuacji, że projekt budowlany nie spełnia wymagań w zakresie ochrony środowiska oraz w zakresie zgodności z przepisami techniczno- budowlanymi; - art. 35 ustawy Prawo budowlane poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Ł. mimo tego, że projekt budowlany nie zapewnia prawidłowej obsługi komunikacyjnej nowo projektowanego budynku, a nadto jego usytuowanie (odległość od budynku skarżącej) nie zapewnia bezpieczeństwa budynku Skarżącej pod względem przeciwpożarowym, przez co jest niezgodny z przepisami prawa; - § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co skutkowało tym, że organ drugiej instancji wydał decyzję, która dopuszcza budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym mimo, że projekt budowlany ewidentnie zawiera rozwiązania niezgodne z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej określonymi w rozporządzeniu; - § 12 ust. 2 i 4 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych co skutkowało tym, że organ drugiej instancji wydał decyzję, która dopuszcza budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym mimo, że projekt budowlany ewidentnie zawiera rozwiązania niezgodne z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej określone w rozporządzeniu, co więcej niezgodności tych nie można usunąć tym samym ma powstać budynek, który nie tylko nie będzie spełniać wymogów przepisów przeciwpożarowych, w tym będzie miał drogę pożarową niezgodną z przepisami. W związku z powyższym, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, m.in., że organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy zastosował art. 138 k.p.a., wskazując, że organ pierwszej instancji powołał się na postanowienie z [...] r. co oznacza, że szerokość dojścia i dojazdu do projektowanego budynku musi być zgodna z przepisami rozporządzenia, czyli nie może być mniejsza niż 4.5 m. Organ pierwszej instancji nie podaje przy tym szerokości działki ani szerokości elewacji frontowej, a dojścia i dojazdy odbywać się będą ze wszystkich stron budynku. Według decyzji Prezydenta Miasta Ł. wskazano, że uzupełniony projekt został złożony 23 lipca 2019 r. co jest nieprawdą. Na stronie 4 - punkt 1 zaskarżonej decyzji organ wskazał, że przed wydaniem decyzji bada m.in.- wymagania ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W sprawie, poprzedzającej wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę tj. na etapie wydawania warunków zabudowy były liczne protesty mieszkańców sąsiednich bloków spowodowane wzrostem poziomu hałasu, emisji spalin oraz zmianami w środowisku naturalnym spowodowanymi m.in. wycinką drzew na działce 319/1. Działka 319/1 przy ul. A 37 została całkowicie zdewastowana, powycinano drzewa i krzewy, zniszczono zieleń przez nawożenie gruzu i piasku - podnosząc teren. Na stronie 5 decyzji organ przywołał, że budynek mieszkalny wielorodzinny z garażami został zaprojektowany zgodnie ze wskazanymi parametrami, wskaźnikami i gabarytami tj. szerokość elewacji frontowej usytuowanej równolegle do istniejącego budynku przy ul. A 34 - zgodnie rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych w zakresie dopuszczalnych odległości budynku od działek sąsiednich tj: 4 m i 3 m od granicy działek sąsiednich. Stanowisko organu w tym zakresie jest nieprawidłowe, szerokość elewacji frontowej powinna wynikać wprost z treści decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę. W wyrokach WSA w Łodzi z 8 października 2015 r. II SA/Łd 556/15, z 6 marca 2017 r. II SA/Łd 767/16, NSA z 4 grudnia 2018 roku II OSK 1650/17 oraz WSA w Łodzi z 27 marca 2019 roku II SA 43/19 sądy wskazały, że wartości takie jak szerokość elewacji frontowej powinny być sprecyzowane przy wydaniu pozwolenia na budowę. W treści decyzji organu pierwszej instancji wielkość ta nie została sprecyzowana a mimo tego organ decyzji nie uchylił. Nadto w decyzji nie podano szerokości działki a mimo to uznano, że warunek zachowania wymaganych odległości budynków od granicy działek sąsiednich zgodnie z przepisami został spełniony. Obsługa komunikacyjna przez dwa zjazdy, działka 318/105 jest niezabudowana, a tymczasem względem granicy działki 318/105 sąsiednie działki od strony północnej stanowią miejsca parkingowej dla wspólnoty mieszkaniowej przy ul. A 39/45 - wieżowiec posiada 130 mieszkań. Projektowany apartamentowiec od strony północnej posiada wjazdy do garaży i klatkę schodową. Według rzeczoznawcy (wystąpienie w sprawie drogi pożarowej z maja 2021) odległość w pionie między wrotami garażu a oknami budynku wynosi zaledwie 1,5 metra. Powyższe zastrzeżenia wskazują że nie spełniono wymagań w projekcie budowlanym w zakresie wyznaczenia zgodnych z wymogami bezpieczeństwa pożarowego. Odległości między zewnętrznymi ścianami drewnianego budynku skarżącej zlokalizowanego na działce 320/1 oraz projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami. Mimo niespełnienia wymagań w powyższym zakresie organ uznał za prawidłową decyzję organu pierwszej instancji. Poza tym organ wskazał, że zaprojektowane do obsługi inwestycji miejsca postojowe spełniają wymogi określone w § 19 ust. 1 pkt 1 lita oraz w § 19 ust. 2 pkt 1 lit.a rozporządzenia tj. odległość 5 miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi w projektowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym wynosi ponad 7 m oraz 3 m od granicy z działką sąsiednią 318/105 oraz 4,23 m od granicy z działką 320/1, a zdaniem skarżącej nie są spełnione warunki względem jej działki, co do odległości usytuowania miejsc postojowych. Ze znajdującego się w aktach sprawy projektu zagospodarowania działki wynika, iż zaprojektowano 5 miejsc parkingowych po stronie wschodniej budynku, a zgodnie z przytoczonym powyżej § 19 rozporządzenia w przypadku 5 miejsc postojowych ich odległość od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym (...) nie może być mniejsza niż 10 m. Tymczasem z treści opisowej zawartej w tomie I projektu s. 37 zawarto informację, że odległość 5 odkrytych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi wynosi >7m. Nie wiadomo zatem, czy wymagana odległość 10 m została zachowana. Nie można jej również jednoznacznie ustalić w oparciu o plan zagospodarowania terenu. W tej sytuacji, zawarta w uzasadnieniu decyzji konstatacja, iż odległość 10 metrów od budynku skarżącej została zachowana jest co najmniej wątpliwa. Na stronie 9 organ przyznaje, że minimalna odległość między budynkami dla zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego powinna wynieść 12 m., a dalej natomiast organ pisze, że projektant wskazał jednak, że w projekcie odległość ta wynosi od 9,34 m do 10,28 m. Tym samym zachodzi oczywista niezgodność projektu z § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Faktu tego nie może zmienić zaprojektowanie od strony budynku drewnianego ścianę oddzielenia przeciwpożarowego REI 120 bez okien z wypełnieniami z cegły szklanej i otworów (wrót garażowych) o odporności pożarowej El 60. Z projektu budowlanego wynika natomiast, że wypełnienie będzie stanowiła warstwa wełny mineralnej jest to zatem oczywiście sprzeczne nie tylko z tym co organ napisał w decyzji ale również z wystąpieniem w sprawie drogi pożarowej sporządzonym przez rzeczoznawcę. Nadto z owego wystąpienia wynika, że występują niezgodności niemożliwe do usunięcia z przepisami przeciwpożarowymi zatem trudno zgodzić się z organem, że z konkluzji wystąpienia rzeczoznawcy wynika, iż przewidziane rozwiązania dają akceptowalny stan bezpieczeństwa pożarowego w obiekcie. Dodatkowo wbrew stanowisku organu na I i II piętro planowanej inwestycji ma balkony wystające, które zmniejszają odległość od granicy działki w sposób sprzeczny z przepisami rozporządzenia dotyczącymi bezpieczeństwa przeciwpożarowego, ale organ nie wziął tego pod uwagę. Podsumowując, w ocenie skarżącej zaprojektowany budynek mieszkalny wielorodzinny na wąskiej działce nr 319/1 nie posiada drogi pożarowej. Wskutek zaniechania organu została wydana po raz kolejny decyzja wprost naruszająca prawo własności skarżącej, w tym niezapewniająca budynkowi na działce 320/1 bezpieczeństwa w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Dodatkowo zdaniem skarżącej rozwiązanie obsługi komunikacyjnej w strefie zagrożenia pożarowego jest niedopuszczalne. Takie rozwiązanie to nie tylko brak bezpieczeństwa ale również hałas, spaliny itp. w bezpośredniej granicy z jej działką. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. W piśmie procesowym z 17 maja 2022 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i przekazanie sprawy organowi drugiej instancji ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta Ł. w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - p.p.s.a.) o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: a) pisma Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia 13 kwietnia 2021 r. przesłanego do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskami w celu podjęcia działań zmierzających do poprawy funkcjonowania krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego; b) dokumentacji fotograficznej dokumentującej sposób zagospodarowania działki inwestora nr 319/1 pod wynajem miejsc parkingowych; c) dokumentacji fotograficznej dokumentującej zagospodarowanie działki sąsiedniej od strony północnej nr 318/105 wszystkie na okoliczność wadliwości zaskarżonej decyzji, braku zapewnienia wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego, zagospodarowania działki sąsiedniej, w tym braku możliwości zabudowy działki inwestora z uwagi na niewielkie jej rozmiary i sposób zagospodarowania działki sąsiedniej (urządzony parking, wąska droga osiedlowa). W uzasadnieniu podtrzymane zostały wszystkie dotychczas zgłoszone zarzuty, co do wadliwości zaskarżonej decyzji, w tym przede wszystkim brak spełnienia wymagań projektu budowlanego w zakresie wyznaczenia zgodnych z wymogami bezpieczeństwa pożarowego odległości między zewnętrznymi ścianami drewnianego budynku skarżącej zlokalizowanego na działce nr 320/1 oraz projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami, co zdaniem skarżącej powinno skutkować odmową wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Skarżąca przedłożyła dodatkowo nowy dowód w sprawie w postaci zaleceń wydanych przez Komendę Miejską Straży Pożarnej w Ł. z dnia 13 kwietnia 2021r. W pismach procesowych z 12 kwietnia 2022 r. i 25 maja 2022 r. uczestnik postepowania odniósł się do stanowiska skarżącej, podzielając pogląd wyrażony przez organ w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 22 marca 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 - ustawa covidowa). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 22 marca 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że uczestnik postępowania nie potwierdził możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 27 kwietnia 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji. Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 - p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a) , naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W tak określonym zakresie kognicji sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że decyzja jaką stanowi pozwolenie na budowę nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Jeśli zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie ma żadnego "luzu decyzyjnego" i jeśli spełnione są przesłanki przewidziane wyżej powołanymi przepisami, to nie może wydać decyzji odmownej (por.m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 23 kwietnia 2013 r., II SA/Rz 77/13). A contrario, w przypadku niespełnienia wszystkich warunków określonych w przepisach, organ nie może wydać pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W powołanym art. 35 ustawy p.b. został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym należy, że właściwy organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 Prawa budowlanego) uprawnienia budowlane. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy zauważyć należy, że organ odwoławczy uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów Prawa budowlanego i spełnia wymagania określone art. 35 ust. 1 tej ustawy. Konsekwencją powyższego było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym w parterze, niezbędnych urządzeń budowlanych oraz układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela te ustalenia oraz uznaje dokonaną przez organy ocenę materiału dowodowego w sprawie za zgodną z regulacjami k.p.a. Jak już wskazano decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada, a od spełnienia warunków ściśle określonych przepisami prawa. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zaś sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przepisów Prawa budowlanego, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca w art. 35 ust. 4 p.b. expressis verbis wskazał, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jeżeli spełnione są wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 p.b. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo zresztą zweryfikowanego przez organ odwoławczy wynika, że w toku kontrolowanego obecnie postępowania wyjaśniającego inwestor przedłożył wymaganą przepisami prawa dokumentację budowlaną w trakcie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Uregulowanie art. 35 ust. 4 p.b. nawiązuje do treści art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Przedmiotowa regulacja stanowi również przejaw realizacji zasady wynikającej z art. 4 p.b., w myśl której każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Poza tym treść art. 35 ust. 4 p.b. stanowi również konkretyzację zasady wyrażonej w art. 140 Kodeksu cywilnego, stosownie do której właściciel może, z wyłączeniem innych osób, m.in. korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy wykonały prawidłowo spoczywające na nich obowiązki wynikające z przepisów prawa, w szczególności prawidłowo skonstatowały zgodność zaprojektowanej inwestycji z wymogami określonymi w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zgodność ta dotyczy zarówno rozstrzygnięcia określającego rodzaj inwestycji, jak i warunków szczegółowych jej realizacji. W toku postępowania organy odniosły się szczegółowo do parametrów projektowanej inwestycji określonych w decyzji o warunkach zabudowy stwierdzając ich zachowanie w przedłożonym projekcie budowlanym. I tak prawidłowo organy ustaliły, że budynek mieszkalny wielorodzinny z garażami został zaprojektowany zgodnie ze wskazanymi w decyzji o warunkach zabudowy parametrami, wskaźnikami i gabarytami. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu budynek zlokalizowany w obowiązującej linii zabudowy w załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy, ściany zewnętrzne wschodnia i zachodnia usytuowane równolegle, natomiast ściany zewnętrzne południowe i północne usytuowane prostopadle do zabudowy wielorodzinnej przy ul. A 34. Wskaźnik wielkości powierzchni istniejącej i nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr 319/1 wg. opisu projektu zagospodarowania to 0,329. W projekcie budowlanym całkowita szerokość elewacji frontowej usytuowanej równolegle do istniejącego budynku przy ul. A 34 uwzględniająca najbardziej wysunięty element elewacji widocznej od strony frontu działki wynosi 15,32 m, a zaprojektowana szerokość elewacji frontowej pozwala na zachowanie wymaganych odległości budynków od granicy działek sąsiednich zgodnie z przepisami. Wskazana projekcie wysokość do attyki w najwyższym miejscu to 15,37 m, zaś projektowany budynek posiada 5 kondygnacji nadziemnych. Przewidziano także dach o nachyleniu 2°-6,3°, kalenica 15,05m. Wszystkie ww. dane wynikają z opisu projektu zagospodarowania terenu i znajdują się na stronie 16. Wypada natomiast dodatkowo wskazać, iż decyzja o warunkach zabudowy nie określała – poprzez podanie konkretnej wielkości liczbowej – parametru szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku mieszkalnego, a jedynie odwołała się do wskazania, iż szerokość tej elewacji, usytuowanej równolegle do budynku mieszkalnego wielkorodzinnego znajdującego się na działce przy ul. A 34, winna być zgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jakkolwiek tak dokonane określenie szerokości elewacji projektowanej budynku może wydawać się enigmatyczne, to jednak podkreślić należy, że to nie decyzja o warunkach zabudowy jest przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu lecz decyzja o pozwoleniu na budowę, która winna być zgodna z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.), jak już wskazano w projekcie budowlanym całkowita szerokość elewacji frontowej od strony frontu działki wynosi 15,32 m i pozwalana zachowanie wymaganych prawem odległości budynków od granicy działek sąsiednich. Poza tym spełnione zostały również warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, tj.: przewidziane zostało zaopatrzenie przedmiotowej nieruchomości w wodę, energię elektryczną oraz ciepło z sieci miejskiej wg odrębnego opracowania. Obsługa komunikacyjna inwestycji będzie odbywać się z ul. A przez dwa zjazdy zrealizowane na podstawie odrębnego opracowania. Kolejną kwestią, którą wypada poruszyć w kontekście zarzutów skargi jest ilość miejsc parkingowych i ich odległość od granic nieruchomości i okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Jak wynika z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy dla obsługi planowanej inwestycji winny być zapewnione na terenie inwestycji miejsca postojowe dla samochodów osobowych w liczbie co najmniej jedno miejsce parkingowe na jedno mieszkanie, lecz nie mniej niż jedno miejsce parkingowe na 60 m2 powierzchni mieszkań. Na terenie inwestycji zaprojektowano łącznie 18 miejsc parkingowych (13 miejsc postojowych w garażu oraz dodatkowo 5 miejsc postojowych na terenie posesji), w tym 1 stanowisko postojowe dla osoby niepełnosprawnej, zgodnie z zapisem w ww. decyzji o warunkach zabudowy (należy zapewnić miejsca postojowe/garażowe poza pasami dróg publicznych na terenie inwestycji w liczbie dla mieszkańców - min. 1 miejsce postojowe/1 mieszkanie, lecz nie mniej niż 1 miejsce postojowe/60 m2 powierzchni mieszkań - liczba mieszkań wynosi 18, powierzchnia mieszkań wynosi 995,79 m2 ). Skoro w budynku wielomieszkaniowym zaprojektowano 18 mieszkań, a ich powierzchnia użytkowa wynosi 995,79 m2, to zaprojektowanie łącznie 18 miejsc postojowych, w tym 13 w garażu oraz dodatkowo 5 na terenie posesji, w tym miejsca postojowego dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, to uznać trzeba, że kwestionowana decyzja wypełnia nie tylko wymagania postawione w decyzji o warunkach zabudowy ale także w § 19 ust. 1 rozporządzenia Jednocześnie należy podkreślić, iż odległość miejsc parkingowych zaprojektowanych na terenie przedmiotowej działki, od granic z działkami sąsiednimi, wbrew zarzutom skargi spełnia wymagania określone w § 19 rozporządzenia. Przypomnieć należy zatem, że w myśl § 19 ust. 1 pkt 1 lit.a rozporządzenia odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być dla samochodów osobowych mniejsza niż: 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Natomiast w myśl § 19 ust. 2 pk1 lit.b stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe dla samochodów osobowych należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Jak wynika ze strony 45 - 48 projektu budowlanego odległość (rysunki U0, U2 i U3) 5 miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w projektowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym wynosi ponad 7 m (punkt 5 na stronie 18 projektu zagospodarowania terenu) oraz 3 m od granicy z działką sąsiednią nr 318/105, a od działki nr 320/1 dzieli je odległość 4,23 m, zatem spełnione zostały warunki przewidziane wskazanymi przepisami prawa. Analizując przedłożony przez inwestora projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu uznać trzeba, iż odpowiada on także wymaganiom stawianym przez przepisy § 12, § 13 i § 271 – 273 rozporządzenia. Stosownie do treści § 12 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 209 r., poz. 1065) Jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy (1); 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy (2), przy czym zachowanie tych odległości nie jest wymagane, jeśli sąsiednia działka jest działka drogową (§ 12 ust. 10) Jak wynika, z rysunku U3, znajdującego się na stronie 48 projektu budowlanego projektowany budynek usytuowany jest względem granicy działki skarżącej w następujących odległościach w charakterystycznych narożnikach budynku oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu: narożnik N1 - 4,66m, narożnik N2 - 4,24 m, narożnik N3 - 4,73 m, natomiast względem granicy działki nr 318/105 w następujących odległościach w charakterystycznych narożnikach budynku oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu: narożnik N4 - 3,38m, narożnik N5 - 4,42 m, narożnik N6 - 3,07 m, narożnik N7 - 3,46 m. Podane odległości są najmniejszymi odległościami budynku we wskazanych wyżej narożnikach projektowanego budynku od granic z działkami sąsiednimi, przy czym projektowany budynek jest usytuowany nierównolegle do granic działki inwestycyjnej, a we fragmencie ściany projektowanego budynku, położonego w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie znajdują się w niej okna ani drzwi. Zatem w ocenie sądu słuszne jest stanowisko organu, że projektowany budynek spełnia kryteria przewidziane § 12 rozporządzenia i zachowuje odległości od granic z działkami sąsiednimi określone w tej regulacji. Projektowany budynek jest bryłą geometryczną o zróżnicowanych kształtach, z licznymi uskokami ścian zewnętrznych, które dodatkowo nie zostały zaprojektowane na całej długości w sposób liniowo równoległy do granic działki. Jeśli do tego dodamy, iż wschodnia granica działki inwestora jest krótsza niż granica zachodnia, z uwagi na to, iż granica północna działki biegnie tworząc uskok, to zwymiarowanie poszczególnych odległości uwzględniających wymagania stawiane przez przepisy rozporządzenia może nastręczać pewne trudności. Pomimo tych trudności należy jednoznacznie wskazać, iż wielkości istotne, wymagane przepisami rozporządzenia, zostały w sposób jednoznaczny określone zarówno w projekcie zagospodarowania terenu inwestycji, jak i w projekcie budowlanym. Przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia określa dopuszczalne odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Taki charakter w realiach niniejszej sprawy ma działka skarżącej 320/1, znajdująca się od strony południowej projektowanego budynku. Natomiast działki sąsiadujące z terenem inwestycji od strony północnej i zachodniej takiego charakteru nie mają. Sąd podziela także stanowisko organów w kwestii przesłaniania, o której mowa w § 13 rozporządzenia, zgodnie z którym odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. W przedmiotowej sprawie organ, dokonując analizy przesłaniania budynku (w docelowej formie) znajdującego się na działce 320/1, zasadnie stwierdził, że wysokość przesłaniania przez projektowany budynek od pierwszej do trzeciej kondygnacji wyniesie 7,81 m (licząc od poziomu parapetu najniżej położonego okna zacienianego - 1,32m), natomiast odległość krawędzi przesłaniającej od budynku zacienianego wynosi 9,64 m, a dla okna znajdującego się w budynku rozbudowywanym na działce 320/1, wysokość przesłaniania wyniesie 7,81 m, natomiast odległość krawędzi przesłaniającej od budynku zacienianego wyniesie 9,36 m. Wysokość przesłaniania przez czwartą kondygnację projektowanego budynku względem budynku skarżącej wyniesie 10,74 m. natomiast odległość krawędzi przesłaniającej od budynku sąsiedniego wyniesie 10,84 m, a dla okna znajdującego się w części rozbudowywanej budynku na działce nr 320/1, wysokość przesłaniania wyniesie 10,74 m. natomiast odległość krawędzi przesłaniającej od budynku zacienianego wyniesie 10,84 m. Wysokość przesłaniania przez piątą kondygnację wyniesie z kolei 13,73 m, natomiast odległość krawędzi przesłaniającej od budynku zacienianego wyniesie 13,84m, a dla okna znajdującego się w części rozbudowywanej budynku na działce nr 320/1, wysokość przesłaniania wyniesie 13,73 m, natomiast odległość krawędzi przesłaniającej od budynku zacienianego wyniesie 13,84 m. Stanowisko organu znajduje potwierdzenie w projekcie budowlanym na stronie 17 oraz rysunkach S1, S2, S3 i S4 (str. 53 - 56 projektu budowlanego), gdzie przedstawiona została szczegółowa analiza, zarówno w formie opisowej jak i graficznej, z wyszczególnieniem poszczególnych krawędzi przesłaniających, wysokości przesłaniania przez wyższe części budynku oraz wyznaczonymi ramionami kątów 60°, w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkami usytuowanymi w wewnętrznym licu ściany na osi okien pomieszczeń przesłanianych, potwierdzająca brak wpływu na ograniczenie dostępu do naturalnego światła dla budynku znajdującego się obecnie i rozbudowywanego na działce 320/1. Ustalenia te nie są w niniejszej sprawie kwestionowane, podobnie jak ustalenia organu związane ze spełnieniem warunków wynikających z przepisów § 57 i § 60 rozporządzenia. I tak za organem wskazać należy, iż zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia, pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7°°-17°°. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju (§ 60 ust. 2 tego rozporządzenia). Z przedstawionej analizy (rys. nr 1, str. 19 projektu budowlanego) wynika, iż czas nasłonecznienia pomieszczeń w budynku wielorodzinnym 5-kondygnacyjnym na działce 328/12 na parterze od strony wschodniej (czyli od strony projektowanego budynku) wynosi ponad 3 godziny. Zatem organ zasadnie stwierdził, iż warunki zawarte w przepisach § 13, 57 i 60 rozporządzenia zostały spełnione, zarówno dla budynku znajdującego się na działce 328/12 (wysokość projektowanego budynku - 15,37m, odległość pomiędzy planowaną inwestycją a najbliżej położonym pokojem mieszkalnym - ok. 20 m) jak i budynku znajdującego się na działce nr 320/1, z uwagi na brak przesłaniania i usytuowanie go po stronie południowej względem projektowanego budynku. W ocenie sądu projektowany budynek, wbrew stanowisku skarżącej spełnia również wymogi, odnoszące się do bezpieczeństwa pożarowego, wynikające z § 271 – 273 rozporządzenia. Jak słusznie wskazał organ zgodnie z brzmieniem § 271 ust. 1 i 2 wymaganą odległość (8 m) między zewnętrznymi ścianami niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a znajdującym się na działce 320/2 budynkiem należy zwiększyć o 50% (do 12 m), bowiem jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jest rozprzestrzeniające ogień. Potwierdza to projektant na stronie 18 projektu zagospodarowania terenu, gdzie wskazano, że konstrukcja palna budynku na działce 320/1 konstrukcja palna budynku na działce 320/1 rzutuje na wymagane odległości między budynkami ze względu na bezpieczeństwo pożarowe (§ 271 ust. 1 rozporządzenia) oraz przyjęte rozwiązania techniczne. Z powodu konstrukcji ściany z materiałów palnych w budynku istniejącym odległość między ścianami budynków nie będącymi ścianami oddzielenia pożarowego powinna zostać powiększona o 50% w stosunku do odległości podstawowe – 8 m, miedzy budynkami w klasie ZL IV tj. do 12 m. Projektant dodał, że w projekcie odległość między ścianami budynków wynosi od 9,34 m do 10,28 m. należało zatem zaprojektować od strony budynku drewnianego ściany oddzielenia przeciwpożarowego bez okien, lub z otworami z cegły szklanej o odporności pożarowej EI 60 w strefie odległości 12 m. W konsekwencji - jak słusznie wskazał organ - w celu umożliwienia zastosowania przepisów obniżających wspomnianą minimalną odległość 12 m zaprojektowano od strony budynku drewnianego ścianę oddzielenia przeciwpożarowego REI 120 bez okien, z wypełnieniami z cegły szklanej i otworów (wrót garażowych) o odporności pożarowej El 60. Zatem w ocenie sądu wymagania stawiane ww. regulacjami zostały spełnione. Ponadto wskazać za organem należy, że przepisy § 271 ust. 10-12 rozporządzenia ustanawiają szczególne zasady sytuowania budynku w stosunku do istniejących obiektów budowlanych na sąsiedniej działce. Powyższe regulacje mają zastosowanie w przypadku, gdy ściany budynków nie są względem siebie równoległe. Zgodnie z § 271 ust. 10 rozporządzenia, w pasie terenu o szerokości określonej w ust. 1 - 7, otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków. Zasady wynikające z § 271 ust. 10 w związku z § 271 ust. 1-7 ww. rozporządzenia mogą zostać zmienione przez zmniejszenie o 50% szerokości pasa terenu otaczającego ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, jeżeli ściany te tworzą między sobą kąt 60° lub większy, lecz mniejszy niż 120° (§ 271 ust. 11). Przepis § 271 ust. 12 rozporządzenia stanowi natomiast, że wymaganie, o którym mowa w § 271 ust. 10. nie dotyczy budynków, które są oddzielone od siebie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, spełniającą dla obu budynków wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5, z zastrzeżeniem § 218, lub mają ściany zewnętrzne tworzące między sobą kąt nie mniejszy niż 120°. Z projektu budowlanego (k. 28 - 30) wynika, że ściana oddzielenia pożarowego w osi 13 skierowana jest w stronę działki 320/1, tworząc kąt 6° ze ścianą budynku drewnianego, znajduje się w odległości minimalnej 9,34 m od budynku ze ścianą palną. Zakres ściany oddzielenia pożarowego obejmuje obszar 12 m od budynku palnego, Ściana zaprojektowana jest w klasie REI 120 ocieplona wełną mineralną. W ścianie znajdują się tylko otwory wypełnione cegłą szklaną EI 60 ora 2 wrota garażowe w klasie EI 60. Dalej projektant wskazał, że zgodnie z § 271 ust. 10 – 11 rozporządzenia, ściany zewnętrzne budynku w strefie 12 m, tworzące kąt 84° ze ścianą budynku palnego, znajdują się poza pasem 50% wymaganej odległości, czyli poza pasem 6 m od budynku, i nie muszą ścianami oddzielenia pożarowego. Są to ściany w osiach A, B, C, w których można zainstalować okna bez klasy pożarowej. Kurtyny pożarowe w klasie EI 60 na tych oknach zainstalowano na życzenie inwestora i nie wynikają z wymogów ochrony pożarowej. Dodatkowo na życzenie inwestora ściana od strony działki 320/1, gdzie nie wynika to z wymogów ochrony pożarowej została zaprojektowana jak ściana oddzielenia pożarowego REI 120 z oknami drzwiami balkonowymi wyposażonymi w kurtyny pożarowe w klasie EI 60 (dotyczy to ścian w osiach 13 (G-K), 11 (C-G), C (11-13), G (11-14), K (13-14) i M (10-14). Tym samym także w tym zakresie wymogi stawiane przepisami rozporządzenia zostały spełnione. Z kolei wymaganą klasę odporności pożarowej budynku określa § 212 ust. 2 ww. rozporządzenia w zależności od wysokości obiektu. Projektowany budynek, zgodnie z § 8 pkt 2 rozporządzenia, z uwagi na wysokość budynku ponad 12 m (15,37 m do krawędzi attyki dachu) i ilość kondygnacji (5 nadziemnych) zalicza się do grupy budynków średniowysokich. Części mieszkalne projektowanego budynku zaliczają się do kategorii zagrożenia ludzi określanej jako ZL IV (§ 209 ust. 2), a część garażowa (stanowiąca odrębne strefy pożarowe) do kategorii PM (§ 209 ust. 1). Powyższe dane także w ocenie sądu pozwalają na zakwalifikowanie wymaganej klasy odporności ogniowej budynku (na podstawie § 212 ust. 2 w związku z § 232 ust. 4) jako klasy "C", natomiast klasy odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego odpowiednio - dla ścian REI 120, a dla drzwi przeciwpożarowych lub innych zamknięć przeciwpożarowych - El 60. Jak wskazano powyżej, ściana oddzielenia przeciwpożarowego usytuowana w osi nr [...] w pasie terenu o szerokości 12 m, otaczającym ściany zewnętrzne budynku na działce 320/1, została zaprojektowana w klasie odporności ogniowej REI 120 z wypełnieniami drzwiami garażowymi, kurtyną pożarową i otworami wypełnionymi pustakami szklanymi (wszystkie w klasie odporności ogniowej El 60). Natomiast ściany zewnętrzne projektowanego budynku znajdujące się w osiach A, B i C, ze względu na ich usytuowanie względem ścian zewnętrznych budynku na działce skarżącej pod kątem większym niż 60° i jednocześnie mniejszym niż 120°, jak również ich odległość względem tej ściany większej niż 6 m (szerokość pasa terenu zmniejszona o 50%), nie muszą spełniać wymagań § 271 ust. 10, w związku z treścią § 271 ust. 11 rozporządzenia. Z kolei lokalizację balkonów reguluje § 12 ust. 6 rozporządzenia, który zobowiązuje do zachowania odległości balkonu od granicy działki budowlanej wynoszącej 1,5 m - zatwierdzony projekt budowlany spełnia powyższe kryterium skoro oddalony jest od granicy z działką skarżącej o ponad 4 m. Eksponowaną w skardze kwestia jest także zapewnienia drogi pożarowej dla projektowanego obiektu. Jak wynika z akt sprawy [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł., działając na podstawie § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030), postanowieniem z dnia [...] r. wyraził zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań zawartych w § 12 ust. 1 i 4 tego rozporządzenia, wskazanych w wystąpieniu w sprawie drogi pożarowej do budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Ł. ul. A 37 (dz. nr 319/1 obręb [...]). Rozwiązanie zamienne ma polegać na obudowaniu klatki schodowej ścianami o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 60, zamknięciu tej klatki drzwiami przeciwpożarowymi o klasie odporności ogniowej El 30 oraz wyposażeniu w urządzenia służące do usuwania dymu. Do ww. postanowienia dołączono oryginał ww. wystąpienia w sprawie drogi pożarowej do projektowanego budynku. Projektowane rozwiązania są spójne z przedstawionym w ww. wystąpieniu, na podstawie którego [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. wydał ww. postanowienie. Tym samym drogę pożarową dla rozpatrywanego obiektu będzie stanowiła ul. A przebiegająca wzdłuż krótszego boku budynku w odległości około 13 m od zachodniej ściany projektowanego budynku, a jej lokalizację zasadnie organ uznał za prawidłową mając na uwadze treść § 13 ust. 4 rozporządzenia. Jednocześnie słusznie organ wskazał, że w projekcie budowlanym (tom V) zawarto opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych dotyczącą spełnienia przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego odnoszącą się do zachowania prawidłowej odległości ścian projektowanego budynku w Ł. przy ul. A 37 od ścian budynku znajdującego się na sąsiedniej działce 320/1. Opinia ta ma charakter ekspertyzy bezpieczeństwa pożarowego technicznej, o której mowa w art. 11i ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 869) i została sporządzona w formie pisemnej i graficznej. Z konkluzji powyższej opinii wynika, iż "przewidziane rozwiązania dają akceptowalny stan bezpieczeństwa pożarowego w obiekcie". Niezależnie od powyższego, rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej bez uwag (odcisk pieczęci i podpis rzeczoznawcy na projekcie zagospodarowania terenu oraz na rzucie parteru), zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1722). Biorąc powyższe pod uwagę sąd akceptuje stanowisko organów, że warunki ochrony przeciwpożarowej dla projektowanego budynku zostały spełnione. Wobec powyższego w ocenie sądu zarzuty skargi, odnoszące się do wyżej omówionych kwestii nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W ocenie sądu skarżąca nie podważyła skutecznie jakichkolwiek ustaleń poczynionych przez organy. Sąd również nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkować musiałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. W konsekwencji zdaniem sądu nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów skarżącej, zaś zaskarżona decyzja została wydana na podstawie kompletnego i poprawnie ocenionego materiału dowodowego. W toku postępowania poprzedzającego jej wydanie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. W motywach decyzji organ rzeczowo przedstawił przesłanki, które zadecydowały o jej podjęciu oraz ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W konsekwencji sąd stwierdził także, iż zarzuty naruszenia błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów prawa budowlanego, w tym art. 34 ust. 4, art. 35 p.b., w zw. z § 12 ust. 2 i 4, § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia są bezpodstawne. Powyższej oceny nie zmienia argumentacja podniesiona w piśmie procesowym z 17 maja 2022 r. na okoliczność wadliwości zaskarżonej decyzji, braku zapewnienia wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego, zagospodarowania działki sąsiedniej, w tym braku możliwości zabudowy działki inwestora z uwagi na niewielkie jej rozmiary i sposób zagospodarowania działki sąsiedniej (urządzony parking, wąska droga osiedlowa). Podobnie sąd nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji z powodu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., bowiem uchybienia w tym zakresie mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, jeśli miałoby to wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skarżąca takich okoliczności nie wskazała. Nie dostrzegł ich również skład orzekający w niniejszej sprawie. Skarżąca miał zapewniony czynny udział w toku postępowania, z którego to prawa korzystał. Wszelkie oświadczenia skarżącej składane w toku postępowania były przez organy brane pod uwagę i rozważane w kontekście obowiązujących przepisów, a procedujące w sprawie organy nie przeprowadzały żadnych dodatkowych czynności procesowych, o których strona musiałaby zostać powiadomiona. Wskazać należy, iż dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. niezbędnym jest wykazanie przez stronę, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Zatem sam fakt niezawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego, możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonania konkretnych czynności procesowych. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. is