III SA/Gl 558/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Protokolant Specjalista Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...]r. nr [...] wymierzającą A spółka z o.o. z siedzibą w B. (dalej Spółka , A) karę pieniężną w kwocie [...]zł, jako podmiotowi urządzającemu gry na automacie poza kasynem gry. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., w skrócie op) oraz art. 2 ust. 3 i 4, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt. 2, art. 90 ust. 2 oraz art. 91 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 165, w skrócie ugh). W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. Funkcjonariusze celni 8 października 2015 r. przeprowadzili kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach w punkcie gier "B" mieszczącym się w SB i będącym w dyspozycji A. Innej działalności w lokalu nie prowadzono. W trakcie kontroli funkcjonariusze ujawnili 11 urządzeń elektronicznych, z których 8 było włączonych i gotowych do gry. Jednakże w związku z wyłączeniem prądu przez pracownika lokalu Czynny został tylko automat DAYTONA Gold na którym przeprowadzono grę kontrolną opisana w Protokole kontroli z 8 października 2015 r. oraz Protokole czynności kontrolnych z tej samej daty. Lokal nie był kasynem, automaty nie posiadały poświadczenia rejestracji w rozumieniu art. 23a ust. 1 ugh a ich właściciel zezwolenia ani koncesji na prowadzenie działalności z ich wykorzystaniem, określonych w ustawie o grach hazardowych po nowelizacji wprowadzonej ustawą z 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1201), zaś przeprowadzone gry wyczerpywały definicje z art. 2 ust. 3 i 4 ugh. Wszystkie automaty zostały zabezpieczone a następnie poddane badaniu biegłego R.R., który w wydanej opinii z 31 października 2015 r. nr [...] badając m.in. automat ARISTOCART nr [...] stwierdził, że jest to urządzenie na którym zainstalowano gry o charakterze losowym, uruchamianym poprzez uiszczenie opłaty z możliwością wygranej w postaci punktów dla dalszej kontynuacji gry bez uiszczenia opłaty. Automat nie ma ogranicznika czasowego. Nie ma też plomb rejestracyjnych ani serwisowych zabezpieczających dostęp do płyty logicznej i programu gry. Dokumenty kontroli, a w szczególności opina biegłego potwierdziła, że gry rozgrywane spornym automacie mają charakter losowy, a urządzenie służy do organizowania gier w celach komercyjnych, gdyż warunkiem ich uruchomienia jest zakredytowanie gotówką. Ustalenie to uzasadniało stwierdzenie, że urządzenia są automatami do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 4 ugh. Powyższe ustalenia dały podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry. Postępowanie to zakończyło się wydaniem [...] r. przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. decyzji wymierzającej A karę pieniężną w wysokości [...] zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem. Nie zgadzając się z decyzją A wniosła odwołanie, w którym domagała się jej uchylenia. Zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego i procesowego, a w szczególności błędne ustalenia faktyczne, które legły u podstawy wydanej decyzji i przyjęcie, że do ujawnionego urządzenia stosuje się przepisy ustawy o grach hazardowych; naruszenie art. 4 ustawy z 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz. U. 2015 r., poz.1201) przez niewłaściwe jego zastosowanie i nie uwzględnienie okresu przejściowego przewidzianego w tym przepisie; naruszenie zobowiązań ciążących na organach państwa z mocy art. 4 ust. 3 TUE i art. 288 TfUE przez błędne przyjęcie, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh może stanowić podstawę odpowiedzialności z tytułu urządzania gier na automatach wbrew postanowieniem art. 6 i art. 14 ugh, podczas gdy przepisy te nie mogą być stasowane z racji niedopełnienia obowiązku notyfikacji; art. 4 ust. 3 TUE w zw. z art. 288 TfUE oraz art. 90 i 91 ust. 3 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że organ nie ma obowiązku stosowania przepisów podlegających notyfikacji, które nie spełniają tego warunku; art. 56 TfUE poprzez zastosowanie sprzecznego z nim art. 6 i art. 14 ust. 1 ugh, który zawiera nieproporcjonalne z nim ograniczenie zasady wspólnego rynku oraz prymatu prawa unijnego nad krajowym, co potwierdza art. 91 ust.1 i 2 Konstytucji. Po rozpatrzeniu argumentów odwołania i ponownym rozstrzygnięciu sprawy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżoną decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał, że w świetle przepisów art. 2 ust.3 - 5, art. 4 ust. 1 pkt 1a ugh, regulujących działalność w zakresie urządzania gier na automatach zawartych w ustawie o grach hazardowych, istotnym przy wymierzaniu kary pieniężnej jest ustalenie osoby urządzającej gry poza kasynem oraz stwierdzenie, że dane urządzenie umożliwia grę na automacie wskazaną w tej ustawie, a urządzający nie dysponuje wymaganym w ustawie zezwoleniem, zaś miejsce, w który urządzane są gry nie jest kasynem. Dokonując merytorycznego rozpoznania sprawy Dyrektor Izby Celnej w Katowicach wskazał, że kwestia własności automatu i urządzającego gry nie budzi wątpliwości i nie była przedmiotem sporu. Automat jest własnością A i został przez nią umieszczony we wskazanym punkcie gier "B" w S., który kasynem w rozumieniu ustawy o grach hazardowych nie jest. A nie posiada też koncesji na jego prowadzenie ani dokumentów legalizacyjnych pozwalających wykorzystywać automat do działalności gospodarczej z jego wykorzystaniem. Spółka była jedynym dysponentem lokalu i nie prowadziła w nim innej działalności niż urządzanie gier na automatach. W Protokole z 8 października 2015 r. opisano wszystkie przeprowadzone czynności, w tym oględziny spornych automatów i przebieg przeprowadzonych na jednym z nich gier kontrolnych. Eksperyment wykazał, że wygrane w trakcie prowadzonych gier pozwalały kontynuować grę, która trwała do wyczerpania posiadanych punktów kredytowych (zakupionych lub uzyskanych w wyniku wygranych) lub do zakończenia wykupionego czasu gry pomimo posiadanych jeszcze punktów kredytowych. Ponadto część gier dostępnych w automacie posiada element losowości, tzn. grający nie ma wpływu na przebieg gry. Wynik gry zależny był od przypadku, gdyż po uruchomieniu gry o jej wyniku decyduje algorytm gry. Niemożliwe jest zatrzymanie obracających się bębnów w dogodnym dla gracza momencie (zręczność gracza). Zatrzymanie następuje automatycznie przez element sterujący. Powyższe odpowiada definicji gry hazardowej z art. 2 ust. 3 i 4 ugh. Ustalenia kontrolujących znalazły potwierdzenie w opinii biegłego, w szczególności w odniesieniu do spornego automatu (k.6 opinii). Dalej organ odwołał się do licznego orzecznictwa sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego dotyczącego tej problematyki i potwierdzającego zasadność uznania tak prowadzonej gry za grę losową, której wynik zależy od przypadku (postanowienie SN z 7 maja 2012 r. r. sygn. akt V KK 420/11). Podkreślił, że w świetle ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności przeprowadzonego eksperymentu procesowego gry urządzane na zabezpieczonych automatach są grami losowymi. Automaty odpowiadały definicji urządzeń, których wykorzystywanie jest możliwe tylko za zezwoleniem i w kasynie. Dalej organ podkreślił, że nie ma też wątpliwości, że to Spółka urządzała gry, przy wykorzystaniu zabezpieczonych automatów, co nie jest nawet kwestią sporną. Podobnie jak brak zezwolenia czy urządzanie gry poza kasynem. Stąd nałożenie kary pieniężnej, wynikającej z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh było zasadne. Na poparcie zasadności wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na liczne wyroki sądów administracyjnych, postanowienie SN z 28 listopada 2013 r. sygn. akt I KPZ 15/13, wyrok TS UE C-213/11 z 19 lipca 2012 r. i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 marca 2015 r. w sprawie P 4/14 organ podkreślił, że ustawa o grach hazardowych jest częścią polskiego systemu prawnego i do czasu utraty obowiązywania organy podatkowe, zgodnie z zasadą praworządności mają obowiązek jej stosowania. Odwołał się również do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, która w pełni potwierdza prawidłowość subsumpcji poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych do przepisów prawa materialnego, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh (k. 8 decyzji). Podkreślił również, że kontrola miała miejsce 8 października 2015 r., a więc po wejściu w życie nowelizacji ustawy o grach hazardowych z 15 czerwca 2015 r., która obowiązuje od 3 września 2015 r. i obejmowała nowelizację art. 14 ust. 1 i była przedmiotem notyfikacji Komisji 5 listopada 2014 r. nr 2014/0537/PL. Komisja nie kwestionowała proponowanych rozwiązań i skorzystania przez Polskę z klauzuli bezpieczeństwa przewidzianej w dyrektywie 98/34/WE. Powyższe powoduje, że podniesione w odwołaniu zarzuty organ uznał za chybione. Nie podzielił także zasadności wadliwej interpretacji art. 4 ustawy nowelizującej, gdyż przepisy te odnoszą się do podmiotów działających legalnie. W tym zakresie organ podzielił stanowisko SN wyrażone w postanowieniu z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I KZP 1/16. Wskazał również na wyrok TSUE z 13 października 2016 r. sygn. akt C-303/15. Powyższe rozstrzygniecie A zaskarżyła wniesieniem skargi do WSA w Gliwicach. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji powtórzyła zarzuty odwołania poszerzając je o zarzut obrazy art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez spowodowanie utraty zaufania do organów orzekających w zakresie umiejętności posługiwania się ogólnie dostępnymi źródłami prawa i lekceważenie podstawowych zasad procedury ujętej w przepisie art. 210 § 1 pkt 6 tej ustawy. Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie podniesionych zarzutów z przywołaniem licznych orzeczeń TSUE oraz sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej ppsa) kryteriów wykazała, że skargę należało oddalić. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy wydając decyzję o nałożeniu kary pieniężnej na A spółka z o.o. prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie urządzania gry na automatach w punkcie gier B w S. organ podatkowy nie naruszył prawa. Zdaniem skarżącej brak notyfikacji ustawy o grach hazardowych, a w szczególności art. 6 i 14 skutkuje niemożnością jej stosowania, w tym przepisów o nałożeniu kary pieniężnej. Podobnie jak art. 4 ustawy nowelizującej dawał przedsiębiorcą dodatkowy czas na dostosowanie posiadanych automatów do wymogów ustawy. Odmienny pogląd prezentują organy podatkowe obu instancji. Zatem w pierwszej kolejności należy wskazać, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe są niesporne, stąd Sąd przyjął je w całości jako własne. Skarżące nie polemizuje z tymi ustaleniami, kwestionuje wyłącznie ich ocenę. Należy też wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów w dniu 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 podjął uchwałę: 1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm ). Powołana uchwała jest tzw. uchwałą abstrakcyjną, podjętą w składzie 7 sędziów NSA i posiada ogólną moc wiążącą, na co wskazuje art. 269 ppsa. Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Sąd orzekający w pełni podzielił pogląd zaprezentowany w uchwale i nie przedstawił w tej sprawie zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia w drodze kolejnej uchwały składowi siedmiu sędziów. Powyższe oznacza, że jest związany poglądem wyrażonym w uchwale. Powołany już art. 269 § 1 ppsa nie pozwala bowiem żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie bez znaczenie pozostaje również fakt poddaniu notyfikacji nowelizacji ustawy o grach hazardowych z 15 czerwca 2015 r., która weszła w życie 3 września 2015 r. Obejmowała ona również art. 14 ust. 1, którego nowe brzmienie w istocie nie zmieniło regulacji obowiązującej uprzednio. Ponieważ Sąd nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji, to należy wskazać, że na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry (definicję pojęcia "kasyno gry" zawiera art. 4 ust. 1a ugh). Stosownie do art. 90 ust. 1 ugh kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ugh grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 5 ugh grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Zasadnie organ celny stanął na stanowisku, że ustalenia charakteru gier znajdujących się na automacie i udostępnianych grającym może wykazać dowolnymi dowodami. W przypadku przeprowadzenia eksperymentu w postaci gry kontrolnej, która oddaje stan i możliwości automatu w dacie kontroli, nie jest wymagane dowód w postaci opinii jednostki certyfikującej, decyzja Ministra Finansów czy opinia biegłego. Dowód ten ma umocowanie w prawie, tj. art. 32 ust. 1 pkt 32 ustawy o Służbie Celnej, który umożliwia funkcjonariuszom celnym sięgnięcie po eksperyment, doświadczenie lub odtworzenie gry na automacie. W przedmiotowej sprawie organ oparł się na opinii biegłego z 31 października 2015 r. oraz czynnościach organu w postaci oględzin automatu w dacie kontroli. Stosownie, do treści art. 2 ust. 3 ugh, grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach, zgodnie z art. 2 ust. 4 tej ustawy, jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Grami na automatach są również, w myśl art. 2 ust. 5 ugh, gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Zgodnie natomiast z art. 3 ugh, urządzanie gier i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Należy się zgodzić z organami celnymi, że gry rozgrywane na zabezpieczonych w sprawie automatach spełniają przesłanki z art. 2 ust. 3 i 4 ugh, gdy dają możliwości wygranej w postaci kontynuacji gry, co zwalnia z obowiązku uiszczenia opłaty za przeprowadzenie kolejnej. Organizacja gier ma charakter komercyjny, gdyż jej organizator osiąga zyski w postaci opłaty uiszczanej przez grających dla uruchomienia automatu. Nadto skarżąca chociaż podnosi, że wymagane jest uzyskanie decyzji organu centralnego, co do charakteru gry na automacie, sama o wydanie stosownej decyzji nie wystąpiła na etapie podejmowania działalności gospodarczej ani przed wszczęciem postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, ani w jego toku. Przeprowadzone w sposób prawidłowy przez organy administracji postępowanie, pozwoliło na ustalenie, że na ujawnionych w trakcie kontroli i zatrzymanych urządzeniach, w tym automacie ARISTOCART prowadzone były gry zawierające element losowości, a więc spełniające przesłankę z art. 2 ust. 3 ugh, pozwalające zakwalifikować urządzenia do gry, jako automat do gier hazardowych. Wskazują na to również gry umieszczone na automacie (Bank Mania, Cinema 81) i możliwość wygranej w postaci kontynuacji gry bez konieczności doładowania automatu. Organizacja gier ma charakter komercyjny, gdyż organizator osiąga zyski w postaci opłaty uiszczanej przez grających dla uruchomienia automatu. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do akceptowania samowolnego, bezprawnego i bezpodstawnego działania przedsiębiorców, pozbawionego kontroli przez jakikolwiek organ administracji. Należy zaakcentować, na co wskazał organ odwoławczy, że w dniu 13 października 2016 r. zapadł wyrok w sprawie C-303/15, w którym TSUE orzekł, że artykuł 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, nie wchodzi w zakres pojęcia "przepisów technicznych" w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu. Co do zarzutu pominięcia w sprawie regulacji art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz.1201) ustalającej okres przejściowy do wejścia w życie przepisów znowelizowanej ustawy do dnia 1 lipca 2016 r. dla podmiotów prowadzących działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2 stwierdzić należy, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Przywołane przepisy dotyczą wyłącznie podmiotów, które prowadziły taką działalność zgodnie z ustawą o grach hazardowych w brzmieniu sprzed 3 września 2015 r. (na podstawie koncesji albo zezwolenia). Ustawowe określenie adresatów unormowania zawartego w art. 4 nowelizacji dotyczy więc tylko tych podmiotów, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały kryteria, o których mowa w powołanych przepisach ustawy o grach hazardowych. Skoro bowiem przepis art. 4 noweli wprost odesłał do treści m.in. art. 6 ust. 1 ugh, tym samym zakreślił zbiór adresatów norm z niego wynikających wyłącznie do tych podmiotów, które w dniu wejścia w życie nowelizacji prowadziły działalność w ramach tego ostatniego przepisu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28.04.2016 r., sygn. I KZP 1/16). Z akt sprawy wynika, że Spółka w tym okresie działalności w oparciu o udzieloną koncesję lub zezwolenie nie prowadziła. W konsekwencji przepis art. 4 ustawy nowelizującej nie reguluje jej uprawnień, co czyni podniesiony zarzut nieskuteczny. Należy też wskazać za organem, że nowelizacja była notyfikowana Komisji, która nie wniosła zastrzeżeń i obejmowała art. 14 ust. 1 ugh, w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli (k. 9 decyzji). Sąd nie podzielił zasadności pozostałych zarzutów skargi, które w świetle przywołanych wyroków TSUT, uchwały NSA nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności zastosowanie w sprawie przepisów notyfikowanych Komisji, do których nie zgłosiła ona zastrzeżeń powoduje, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów TUE i TfUE należało uznać za pozbawione uzasadnienia. Organ dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiając stan faktyczny sprawy i mające do niego zastosowanie przepisy prawa co stanowiło wypełnienie obowiązku z art. 210 § 1 pkt 6 op. Zatem i ten zarzut należało uznać za bezskuteczny. Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w kwocie [...] zł z tytułu urządzania gier na dwóch automatach hazardowych poza kasynem i bez zezwolenia, znajduje umocowanie w ustalonym stanie faktycznym i art. 89 ust. 1 kt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh. Należy też wskazać na ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych w podobnych sprawach (zobacz orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, oddalił skargę.