III OSK 5337/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1480/20 w sprawie ze skargi W.S. na Radę Gminy [...] w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 166/18 oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1480/20 w sprawie ze skargi W.S. na Radę Gminy [...] w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 166/18 - wymierzył Radzie Gminy [...] grzywnę w kwocie 1000 złotych (pkt 1); stwierdził, że bezczynność Rady Gminy [...] w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszenie prawa (pkt 2); oddalił skargę w pozostałym zakresie (3), a także zasądził od Rady Gminy [...] na rzecz skarżącego W.S. kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 4). Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 166/18 po rozpoznaniu skargi W. S. na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 27 października 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej: w pkt 1. zobowiązał Radę Gminy [...] do rozpoznania wniosku W.S. z dnia 27 października 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt 2. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3. oddalił skargę w pozostałym zakresie; w pkt 4. zasądził od Rady Gminy [...] na rzecz W.S. kwotę 100 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W.S. we wniesionej do sądu skardze na niewykonanie przez Radę Gminy [...] prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 166/18, domagał się stwierdzenia, iż organ rażąco naruszył prawo, dopuścił się przewlekłości postępowania oraz bezczynności oraz naruszył art. 13, art. 14, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 Konstytucji RP. Skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub też przyznanie na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a. sumy pieniężnej w wysokości połowy ww. kwoty. W uzasadnieniu skargi opisał szczegółowo przebieg sprawy po dacie uzyskania przez ww. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2018 r. klauzuli prawomocności. W podsumowaniu swoich twierdzeń, skarżący podkreślił, że Rada Gminy [...] przez dwa i pół roku nie udzieliła odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, usiłując jedynie zagmatwać sprawę i stworzyć pozory wykonania prawomocnego wyroku. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku podkreślił, że orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2018 r. nie zostało przez organ wykonane, bowiem pomimo doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku w dniu 9 marca 2019 r., organ do chwili obecnej (tj. do dnia 26 lutego 2021 r.) nie udzielił skarżącemu jasnej i jednoznacznej odpowiedzi na jego wniosek z dnia 27 października 2017 r. Mianowicie, WSA w Warszawie ustalił, iż pomimo tego, że organ kilkakrotnie przekazywał informacje skarżącemu mające odnosić się do jego wniosku z dnia 27 października 2017 r., to w rzeczywistości żadne z tych pism (wymienionych i opisanych przez Sąd w uzasadnieniu - z dnia 25 lipca 2018 r., 18 marca 2019 r., 29 kwietnia 2020 r.) nie zawierało odpowiedzi na ww. wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Sąd I instancji uznał, że odpowiedzi udzielane skarżącemu w ww. pismach są na tyle niejasne i skomplikowane, iż ustalenie stanowiska organu wymaga szeregu pracochłonnych czynności. Tymczasem - co zostało podkreślone przez WSA - udzielenie odpowiedzi na jasny i nieskomplikowany wniosek skarżącego mogłoby nastąpić w zaledwie jednym zdaniu informującym o istnieniu lub nieistnieniu zgody Rady Gminy [...] na nabycie przedmiotowych działek. Z powyższych względów uznano, że wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 166/18 nie został przez organ wykonany w wyznaczonym terminie, a stwierdzona bezczynność miała charakter rażący. Wymierzając organowi grzywnę w wysokości 1000 zł, Sąd I instancji uznał, że będzie adekwatna do stopnia, w jakim organ naruszył termin załatwienia sprawy po przesłaniu mu prawomocnego wyroku, a jednocześnie spełni wystarczająco represyjną funkcję. WSA nie uwzględnił natomiast wniosku skarżącego o zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej z uwagi na fakt, iż żądania tego nie poparto właściwie żadnym uzasadnieniem. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Rada Gminy [...], zaskarżając w całości wskazany powyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzucając mu: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe, nieznajdujące oparcia w aktach sprawy ustalenie stanu faktycznego poprzez: - wewnętrznie sprzeczne ustalenie, polegające na uznaniu z jednej strony, iż zwrot akt organowi nastąpił w dniu 27 lutego 2020 r. i od tej daty rozpoczął bieg wyznaczony wyrokiem z dnia 7 grudnia 2018 r. (sygn. akt II SAB/Wa 166/18) termin, w jakim wniosek skarżącego powinien być rozpatrzony, więc termin ten upłynął w dniu 12 kwietnia 2019 r. a z drugiej strony na przyjęciu, że doręczenie odpisu prawomocnego wyroku nastąpiło w dniu 9 marca 2019 r. (str. 5 uzasadnienia, odpowiednio: drugi i trzeci akapit), podczas gdy prawidłowe ustalenie stanu faktycznego przez Sąd powinno sprowadzać się do przyjęcia, że doręczenie skarżącemu kasacyjnie wyroku z dnia 7 grudnia 2018 r. (sygn. akt II SAB/Wa 166/18) nastąpiło w dniu 29 marca 2019 r.; - ustalenie, że według twierdzeń skarżącego kasacyjnie, zawartych w piśmie procesowym z dnia 12 października 2020 r., udostępnienie informacji w zakresie żądania zawartego w piśmie z dnia 27 października 2017 r. nastąpiło już w piśmie z dnia 25 lipca 2018 r., co z kolei podważa treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2018 r. (sygn. akt II SAB/Wa 166/180J, stwierdzającego bezczynność Rady Gminy [...] w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 27 października 2017 r., podczas gdy z treści pisma skarżącego kasacyjnie, z dnia 12 października 2020 r. (znak: [...]), stanowiącego odpowiedź na wezwanie Sądu z dnia 18 września 2020 r. (str. 2, trzeci akapit) wynika wyraźnie, że odpowiedź na wniosek W.S. z dnia 27 października 2017 r. stanowiło pismo Rady Gminy [...] z dnia 18 marca 2019 r. nr [...]; - ustalenie, iż organ kilkakrotnie przekazywał skarżącemu informacje, mające odnosić się do jego wniosku z dnia 27 października 2017 r., w rzeczywistości jednak żadne z tych pism nie zawierało odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, podczas gdy z akt sprawy jednoznacznie wynika, że odpowiedź na wniosek W.S. z dnia 27 października 2017 r. zawierało pismo Rady Gminy [...] z dnia 18 marca 2019 r. nr [...]; - ustalenie, że w piśmie skarżącego kasacyjnie z dnia 18 marca 2019 r. zawarte jest stwierdzenie: "w piśmie skierowanym do wnioskodawcy organ udostępnił również informację o trybie, w jakim Gmina uzyskała tytuł własności do wymienionej działki (z mocy ustawy o gospodarce nieruchomościami)", jednak nie wiadomo, o którym piśmie jest mowa w przywołanym zdaniu, gdyż Sąd nie dopatrzył się takiego pisma w aktach sprawy a organ tej kwestii w odpowiedzi na skargę i w piśmie procesowym nie wyjaśnił, podczas gdy właśnie w piśmie procesowym z dnia 12 października 2020 r. (str. 2 czwarty akapit) organ wyraźnie zaznaczył, iż chodzi o pismo z dnia 25 lipca 2018 r. wskazując: "Organ poinformował, iż: "w piśmie skierowanym do wnioskodawcy (przyp. - odpowiedź z dnia 25.07.2018 r.. sprawa nr [...]) organ udostępnił również informację o trybie, w jakim Gmina uzyskała tytuł własności do wymienionej działki (z mocy ustawy o gospodarce nieruchomościami) a pismo to znajduje się w aktach sprawy; - ustalenie, że wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2019 r. (sygn. akt II SAB/Wa 166/18) nie został przez organ wykonany w wyznaczonym terminie, a zatem organ pozostawał w bezczynności, podczas gdy z akt sprawy (w szczególności pisma procesowego skarżącego kasacyjnie z dnia 12 października 2020 r.) wynika, iż na organie ciążył obowiązek zrealizowania zobowiązania nakazanego ww. wyrokiem do dnia 12 kwietnia 2019 r., zaś odpowiedź na wniosek W.S. z dnia 27 października 2017 r. stanowiło pismo Rady Gminy [...] z dnia 18 marca 2019 r. (nr [...]), które to pismo, zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru pisma, zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 25 marca 2019 r., a zatem z zachowaniem 14-dniowego terminu na udzielenie odpowiedzi; - ustalenie, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała charakter rażący, stan bezczynności obejmował stosunkowo długi czas, bezczynność była wynikiem lekceważącego stosunku do sprawy, przejawiającym się w niestarannym i chaotycznym załatwianiu wniosku skarżącego, podczas gdy z akt sprawy (m. in. pisma procesowego skarżącego kasacyjnie z dnia 12 października 2020 r.) wynika, iż organ wykonał zobowiązanie nałożone na niego przez Sąd w wyroku z dnia 7 grudnia 2018 r. w przepisanym terminie, dodatkowo precyzyjnie wskazując wnioskodawcy, iż Gmina uzyskała tytuł własności do nieruchomości, będącej przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy, z mocy ustawy o gospodarce nieruchomościami a taki tryb nie wymaga od organu stanowiącego konieczności wyrażenia zgody na zakup nieruchomości w formie stosownej uchwały, a ponadto wnioskodawca uzyskał wyczerpującą informację m. in. w postaci źródłowych dokumentów o okolicznościach i trybie uzyskania tytułu własności do wymienionych we wniosku działek; - ustalenie, że w piśmie skarżącego kasacyjnie z dnia 18 marca 2019 r. można wprawdzie znaleźć stwierdzenie, iż "uzyskanie własności w ww. trybie administracyjnym nie wymaga od organu stanowiącego konieczności wyrażenia zgody na zakup nieruchomości w formie stosownej uchwały", brak jest jednak kategorycznego odniesienia tej uwagi do nabycia przez Gminę [...] działek gruntu w miejscowości M. a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że nie doszło do wykonania wyroku WSA z dnia 7 grudnia 2018 r., które to ustalenia mogły mieć istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia poprzez to, ze skutkowały przyjęciem, że skarżący kasacyjnie nie wykonał wyroku WSA Warszawie z dnia 7 grudnia 2018 r. a w konsekwencji wymierzeniem mu grzywny i stwierdzeniem, że bezczynność Rady Gminy [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 2) art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarżący kasacyjnie nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2018 r. (sygn. akt II SAB/Wa 166/18) a w konsekwencji wymierzenie Radzie Gminy [...] grzywny w wysokości 1000 złotych, podczas gdy w przypadku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego Sąd powinien był dojść do wniosku, że skarżący kasacyjnie udzielił wnioskowanych informacji, zatem nie było podstaw do wymierzenia mu grzywny; 3) art. 154 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że bezczynność Rady Gminy [...] w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy w przypadku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego Sąd powinien był dojść do wniosku, że skarżący kasacyjnie nie pozostawał w bezczynności a już z całą pewnością, że owa bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nie oddalenie skargi i wniosków w niej zawartych, pomimo braku podstaw do ich uwzględnienia, 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 13 ust. 1 i 2 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej - dalej udip, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, polegające na uznaniu, że organ nie udostępnił wnioskodawcy żądanej przez niego informacji publicznej, więc nie wykonał wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2018 r., co w konsekwencji skutkowało wymierzeniem organowi grzywny i stwierdzeniem, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca kasacyjnie wniosła o: uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2021. sygn. akt II SA/Wa 1480/20 w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie, ewentualnie o uchylenie ww. wyroku w całości i oddalenie skargi W.S.; zarządzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych, a także zrzekła się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skoro w niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) – zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Jako niezasadny ocenić należy pierwszy z zarzutów. Na wstępie stwierdzić należy, że całkowicie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., który określa zakres zaskarżenia do sądu administracyjnego wskazując m.in. że skargę można wnieść także na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tymczasem przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga na niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Wskazany przepis nie był interpretowany, ani stosowany przez Sąd I instancji, a tym samym nie mógł go naruszyć. Odnośnie art. 133 § 1 p.p.s.a., to mógłby on zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji na przykład przesłuchał świadków lub oparł swe rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy. Tymczasem podstawą orzekania przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie był materiał dowodowy zgromadzony i przedstawiony przez organ administracyjny. Nie można zatem zarzucić Sądowi I instancji, że orzekł w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy, od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Okoliczność, że ocena materiału dowodowego przedstawiona przez Sąd I instancji nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego kasacyjnie, nie daje podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia w/w przepisu Kolejny, podany jako naruszony, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09) bądź uniemożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia: 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia co do zasady wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Fakt reprezentowania odmiennego poglądu prawnego przez skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Wprawdzie, jak zasadnie zauważył skarżący kasacyjnie, Sąd I instancji błędnie wskazał na str. 5 uzasadnienia, iż zwrot akt organowi nastąpił w dniu 27 lutego 2020 r. oraz że doręczenie prawomocnego odpisu wyroku nastąpiło w dniu 9 marca, gdyż doręczanie prawomocnego orzeczenia i zwrot akt nastąpiło w dniu 29 marca 2019 r. (co jednoznacznie wynika z akt administracyjnych k. 49), to prawidłowo jednak wskazał, iż termin wyznaczony punktem 1 wyroku z dnia 7 grudnia 2018 r. (sygn. akt II SAB/Wa 166/18), w jakim wniosek skarżącego powinien być rozpatrzony, upłynął w dniu 12 kwietnia 2019 r. Ubocznie jedynie wskazać należy, że zgodnie z twierdzeniem skarżącego kasacyjnie odpowiedź na wniosek W.S. z dnia 27 października 2017 r. miało stanowić pismo Rady Gminy [...] z dnia 18 marca 2019 r. nr [...]. Otóż z treści zawartych w tym piśmie nie sposób uznać, że odpowiedź taka została rzeczywiście udzielona. Sposób zredagowania tego pisma i sformułowania jego treści sprawia, że jest ono całkowicie nieczytelne i niezrozumiałe i to nie tylko dla jego adresata. Zadane przez wnioskodawcę pytanie było stosunkowe proste i dotyczyło tego czy Rada Gminy [...] wyraziła zgodę na zakup przez Gminę działek o nr ew. [...]1, [...]2 [...]3, [...]4, [...]5 w m. M., a jeśli tak, to odpowiedź należało uzupełnić o przesłanie kopii uchwały w tej sprawie. Prawidłowo sformułowana odpowiedź organu mogła się zatem ograniczyć do jednego zdania (pozytywnie lub negatywnie weryfikującego zadane pytanie) oraz ewentualnie przesłania kopii uchwały dot. tych działek lub odesłania do takiej uchwały na stronie BIP z podaniem numeru i daty jej podjęcia przez radę gminy. Tymczasem z obszernego pisma z dnia 18 marca 2019 r. (stanowiącego prawie dwie strony maszynopisu) nie wynika odpowiedź na złożony wniosek o udzielenie informacji publicznej. Zawarte w przywołanym piśmie informacje i odesłania nie zawierają konkretnej odpowiedzi na zadane pytanie, potęgując chaos informacyjny i czyniąc pozór udzielenia żądanej informacji. Już w pierwszym zdaniu tego pisma "organ odsyła wnioskodawcę do treści udzielonej przez organ - Wójta Gminy odpowiedzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej (przyp. - odpowiedź z dnia 25.07.2018 r., sprawa nr [...])." Tymczasem wspomniane pismo z 25 lipca 2018 r. (k. 8 a.s.) stanowi odpowiedź na wnioski J. S. z 5 lipca 2018 r. dotyczące m.in. działek nr [...]1, [...]2 [...]3,[...] 4. Zatem pismo to zostało skierowane do innej osoby niż wnioskodawca, a sama odpowiedź ogranicza się do przekazania skanów "zanonimizowanych dokumentów (będących w posiadaniu organu)". Tym samym rzekoma odpowiedź z dnia 18 marca 2019 r. odsyła do pisma skierowanego do innej osoby, które nadto w żaden sposób nie zawiera odpowiedzi na pytanie wnioskodawcy z dnia 27 października 2017 r. W kolejnych zdaniach pisma z 18 marca 2019 r. organ podniósł, że "w piśmie skierowanym do wnioskodawcy organ udostępnił również informację o trybie w jakim Gmina uzyskała tytuł własności wymienionej działki (z mocy ustawy o gospodarce nieruchomościami). Uzyskanie własności w ww. trybie administracyjnym nie wymaga od organu stanowiącego konieczności wyrażenia zgody na zakup nieruchomości w formie stosownej uchwały." Jak słusznie wskazał Sąd I instancji nie dopatrzył się on takiego pisma w aktach sprawy. Wprawdzie organ twierdzi, że chodzi tu o pismo "odpowiedź z dnia 25.07.2018 r. sprawa nr [...]" na co wskazywał już w odpowiedzi na skargę z dnia 12 października 2020 r., "a pismo to znajduje się w aktach sprawy", to jednak pisma takiego skierowanego do W.S. w aktach nie ma, a jedyne tożsame co do daty i numeru jest skierowane do innej osoby i jak wskazano wyżej - nie dotyczy przedmiotu żądanej przez wnioskodawcę informacji. Nadto podkreślić należy, że wnioskodawca pismem z dnia 27 października 2017 r. nie wnosił o udzielenie informacji co do trybu nabycia przez Gminę [...] własności działek o nr ew. [...]1, [...]2 [...]3, [...]4, [...]5 w m. M., lecz kategorycznego stwierdzenia czy Rada Gminy [...] wyraziła zgodę na zakup tych działek, a jeśli tak, to odpowiedź należało uzupełnić o przesłanie kopii uchwały w tej sprawie. Zresztą w cytowanym zdaniu organ odnosi się do jednej, bliżej nieokreślonej działki, którą Gmina nabyła z "mocy ustawy o gospodarce nieruchomościami". W konsekwencji niezasadne są zarzuty naruszenia art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a. oraz art. 154 § 2 p.p.s.a. W odniesieniu do powyższych zarzutów należy przypomnieć, że naruszenie przepisu postępowania, tak jak i prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut błędnej wykładni wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Tymczasem pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie nie sformułował prawidłowo wskazanych zarzutów kasacyjnych, gdyż nie sprecyzował, czy chodzi o błędną wykładnię, czy też o niewłaściwe zastosowanie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a. oraz art. 154 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi kasacyjnemu dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Sąd może się jedynie domyślać, że skarżącemu kasacyjnie chodziło o przesłankę niewłaściwego zastosowania tych przepisów. Biorąc jednocześnie pod uwagę fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zakwestionowała skutecznie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie, to zastosowanie tych przepisów było uzasadnione i prawidłowe. W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. Po pierwsze dlatego, że nie był stosowany przez Sąd I instancji, a po drugie gdyż ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez Sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby uwzględnienie skargi. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 i 2 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Po pierwsze dlatego, że przepisy te nie były stosowane przez Sąd I instancji (sprawa była prowadzona w trybie art. 154 p.p.s.a.), a po drugie, jak to podniesiono wyżej, nie został skutecznie zakwestionowany stan faktyczny przyjęty w sprawie przez ten Sąd. Podkreślić należy, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12). Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.