II SA/Po 258/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 marca 2022 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako: "Kolegium", "organ odwoławczy" albo "organ II instancji") decyzją z dnia 07 marca 2022 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 01 lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że decyzją z dnia 01 lutego 2022 r. Prezydent Miasta [...] odmówił ustalenia, na wniosek P. G., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wewnętrzną drogę dojazdową, na terenie położonym w K., przy ul. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów juko działka [...] i [...] (obręb [...]) – dalej również jako "inwestycja". W ocenie organu I instancji w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p." albo "ustawa"), w zakresie kontynuacji zagospodarowania terenu. Od przedmiotowej decyzji odwołanie, w ustawowym terminie, wniósł P. G., wskazując, że przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. zostały w przedmiotowej sprawie spełnione. Zdaniem odwołującego brak jest nakazu lokowania przyszłej zabudowy wśród zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i nie ma przeszkód lokalizacji obok terenów rolnych, a stwierdzenie, że proponowana zabudowa nie spełnia przesłanki dobrego sąsiedztwa jest całkowicie dowolne i nie zostało oparte na jakichkolwiek racjonalnych przesłankach. Odwołujący wskazał, że w obszarze analizowanym wbrew twierdzeniom analizy nie ma żadnej zabudowy zagrodowej i nie jest prowadzona jakakolwiek działalność rolnicza. Odwołujący podał, że stare zabudowania gospodarcze istniejące na tej ulicy nie są obecnie użytkowane i nie jest prowadzona w nich gospodarka rolna. W ocenie odwołującego planowana zabudowa kontynuuje funkcję zabudowy. Dodał też, że dla sąsiedniej działki nr [...] została wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych. Odwołujący podkreślił, że planowana inwestycja nie musi być tożsama z istniejącą zabudową, nie może natomiast być z nią sprzeczna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając wniesione odwołanie przytoczyło treść przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie wskazało, że organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpoznawanej sprawie obszar analizowany wokół działek nr [...] i [...] został wyznaczony w sposób prawidłowy. Szerokość frontu działek inwestycyjnych wynosi ok. 35 m, a zatem jej trzykrotność wynosiła ok. 105 m. Organ I instancji wyznaczył obszar analizowany w odległości nieco większej niż minimalna, zgodnie z przebiegiem geodezyjnych granic działek objętych analizą, tworzących zwartą całość urbanistyczną. Z ustaleń analizy wynika, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego złożonym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy na działce inwestycyjnej występują tereny niezabudowane i wykorzystywane rolniczo. Istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna znajduje się bezpośrednio przy ul. [...]. Projektowana zabudowa miałaby zostać /realizowana wśród terenów rolniczych. W kontekście powyższego zgodzić należało się z organem I instancji, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa, której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.z.p., a więc takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Innymi słowy, zasada dobrego sąsiedztwa zakłada konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan istniejącej zabudowy, jej cech i parametrów. Przenosząc powyższe do niniejszej sprawy Kolegium uznało, że co prawda planowana inwestycja spełnia warunek kontynuacji funkcji zabudowy, albowiem na terenie analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, to jednak jak zasadnie przyjął organ I instancji, w granicach obszaru analizowanego brak jest jakiegokolwiek zespołu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zrealizowanego w formie osiedla znajdującego się na terenach niezabudowanych i obsługiwanego drogą wewnętrzną. Z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wynika, że planowana inwestycja, oprócz kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, musi również kontynuować sposób zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Wnioskowana inwestycja nie spełnia więc warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie sposobu zagospodarowania terenu. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium podniosło, że w świetle poczynionych ustaleń nie zasługują one na uwzględnienie. Organ I instancji szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko ze wskazaniem podstaw odmowy ustalenia warunków zabudowy. Organ I instancji wszechstronnie ustalił stan faktyczny, przez co spełnił wymagania z art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "K.p.a."). W sprawie prawidłowo wyznaczono obszar podlegający analizie zgodnie z warunkami określonymi w § 3 ust. 2 w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej również jako: "rozporządzenie"), a sporządzona przez uprawnioną osobę analiza architektoniczno-urbanistyczna w sposób wystarczający przedstawiła aktualny ład przestrzenny na tym terenie, co stanowiło podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem. W ocenie Kolegium pojedyncze budynki mieszkaniowe jednorodzinne nie uzasadniają realizacji "budynków mieszkaniowych jednorodzinnych na terenie niezabudowanym, wykorzystywanym rolniczo". Z akt sprawy wynika, że w obszarze analizowanym, w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji jest prowadzone gospodarstwo rolne. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. G. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, iż pomimo ustaleń organu, że spełnione są wszystkie przesłanki pozytywne umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy organy odmówiły wydania decyzji z uwagi na dowolne stwierdzenie, iż wnioskowana zabudowa narusza zasadę dobrego sąsiedztwa. W ocenie skarżącego co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. A więc w sytuacji, w której na terenie analizowanym zlokalizowany byłby tylko jeden budynek wśród pól uprawnych to możliwe byłoby wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący podniósł, że ustawodawca nie zakazał zabudowy na terenach rolnych, a każda inwestycja powstaje najczęściej na terenie co najmniej częściowo rolnym. Tym samym stwierdzenie, iż proponowana zabudowa nic spełnili zasady dobrego sąsiedztwa jest w ocenie skarżącego całkowicie dowolne i nie oparte na jakichkolwiek racjonalnych przesłankach i ustaleniach. Skarżący podkreślił, że projektowane budynki stanowią kontynuację przyszłej zabudowy przewidzianej na działkach [...]-[...]. Działka [...] powstała z podziału działki nr [...], a decyzją z dnia 22 stycznia 2018 r. wydano warunki zabudowy dla działki nr [...] polegające na budowie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W decyzji powyższej potwierdzono spełnienie zasady sąsiedztwa, w szczególności w zakresie funkcji stwierdzono, iż w obszarze analizowanym istnieje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, budynki mieszkalne jednorodzinne, szklarnie, gospodarcze i garażowe, zabudowa usługowa. Na mocy tej decyzji działka [...] została podzielona geodezyjnie na działki [...] – [...], a dojazd do działki [...] jest realizowany przez wydzieloną wewnętrzną drogą dojazdową stanowiącą działkę [...]. Działka objęta tą decyzją nr [...] graniczy z działką wnioskowaną [...]. Co więcej, decyzją z dnia 25 sierpnia 2021 r. wydano warunki zabudowy dla działki [...] będącej w obszarze analizowanym i odległej o około [...] metrów od działki wnioskowanej. W dalszej części skargi, skarżący zakwestionował twierdzenia organów administracji publicznej, że budynki mają być zlokalizowane wśród terenów upraw polnych. Jak bowiem wynika z analizy w ustawowo określonym obszarze analizowanym znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne. Dodatkowo skarżący podniósł, że PGNiG zaplanował budowę sieci gazowej w celu wykonania przyłączy gazowych do działek [...][...], która będzie przebiegać przez działkę [...] a następnie przez działkę [...]. Z planowanej sieci gazowej zlokalizowanej na działce [...] będą mogły być wykonane przyłącza gazowe do planowanych budynków na działce [...]. lub też innych budynków na innych działkach. W ten sam planowane jest wykonanie sieci energetycznej oraz sieci wodno – kanalizacyjnej. Tym samym trudno mówić o przestrzeni produkcyjnej rolnej w sytuacji gdy przez działki te przebiegać będą sieci przesyłowe dostawców mediów, a na działkach [...]-[...] jest już przewidziana zabudowa. Skarżący podniósł następnie, że działka [...] praktycznie graniczy z lewej strony z działką budowlaną przy ul. [...]. Tereny sąsiednie stanowią faktycznie nieużytki i nic jest tam prowadzona gospodarka rolna. Areał poszczególnych działek jest bardzo niski, co uniemożliwia komukolwiek faktyczne utrzymywanie się z prowadzenia gospodarstwa rolnego. Konsekwentnie budowa [...] budynków jednorodzinnych narusza jakąkolwiek zasadę sąsiedztwa. Właśnie w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa jednorodzinna. Taka zabudowa znajduje się tylko i wyłącznie na zdecydowanie większym obszarze aniżeli obszar analizowany. Wnioskowana zabudowa stanowić będzie kontynuację zabudowy działek [...] do [...] zgodnie z wydanymi warunkami zabudowy i [...] działkami sąsiednimi zabudowanymi w obszarze analizowanym. Powstanie droga wewnętrzna równoległa dla ul. [...]/[...] (przy których też są zabudowania mieszkalne). W obrębie ulic [...], [...], [...] i [...], [...], a zakończonej publiczną drogą [...] dochodzącą do tylnej części działki [...], zlokalizowanych jest obecnie około [...] domów jednorodzinnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej również jako: "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek powyższy został złożony przez skarżącego, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wniosło o przeprowadzenie rozprawy. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wewnętrzną drogę dojazdową, na terenie położonym w K., przy [...], oznaczonym w ewidencji gruntów juko działka [...] i [...] (obręb [...]). Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Równocześnie, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od istnienia, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str. 491). Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje, iż ratio legis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ochrona "ładu przestrzennego", określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 646/06, Baza NSA). Innymi słowy, zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są przy tym faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna bowiem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 10/11, Baza NSA). Przenosząc powyższe rozważanie do niniejszej sprawy wskazać należy, że w toku prowadzonego postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego uzyskano analizę urbanistyczną, której obszar analizowany wokół działek nr [...] i [...] (działek objętych wnioskiem) został wyznaczony w sposób prawidłowy, w odległości nieco większej niż minimalna, zgodnie z przebiegiem geodezyjnych granic działek objętych analizą, tworzących zwartą całość urbanistyczną. Okolicznością nie kwestionowaną przez strony pozostaje, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego złożonym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy na działce inwestycyjnej występują tereny niezabudowane i wykorzystywane rolniczo. Istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna znajduje się bezpośrednio przy [...]. Równocześnie, choć planowana inwestycja spełnia warunek kontynuacji funkcji zabudowy – na terenie analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna – to jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło w ślad za organem I instancji, że w granicach obszaru analizowanego brak jest jakiegokolwiek zespołu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zrealizowanego w formie osiedla znajdującego się na terenach niezabudowanych i obsługiwanego drogą wewnętrzną, co powoduje, że planowana inwestycja nie realizuje zasady dobrego sąsiedztwa. Stanowisko powyższe uznać należy za prawidłowe. Stanowisko powyższe uznać należy za prawidłowego. W ocenie Sądu wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji oznaczałoby wprowadzenie obiektu budowlanego mającego charakter dominujący na terenie analizowany. Tymczasem postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy stanowi wyjątek od zasady, zgodnie z którą przeznaczenie terenu i parametry zabudowy powinny być ustalone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego i niedopuszczalne jest lokalizowanie w drodze decyzji nowej inwestycji, która dominowałaby nad zabudową istniejącą. Sytuacja powyższa miałaby miejsce w niniejszej sprawie. Dopuszczenie realizacji inwestycji, polegającej na budowie 7 budynków mieszkalnych, do których dostęp byłby zapewniony przez projektowaną drogę wewnętrzną, w sytuacji gdy brak jest tego typu zabudowy na terenie analizowanym, nie byłby równoznaczny z kontynuacją funkcji, lecz oznaczałby wprowadzenie nowego rodzaju zabudowy, którą de facto byłaby budowa osiedla mieszkaniowego w głąb terenów mających obecnie charakter terenów rolnych. Konieczne jest w tym miejscu wyjaśnienie, że wydając decyzję o warunkach zabudowy organy zobowiązane są do odniesienia planowanej inwestycji do uwarunkowań lokalnych – w tym przede wszystkim istniejącego sposobu zabudowy. Dla wydania decyzji pozytywnej nie jest więc wystarczające – jak chce tego skarżący – stwierdzenie, że planowana inwestycja jest dopuszczalna z uwagi na istniejąca zabudowę mieszkaniową, w sytuacji, gdy planowana inwestycja będzie miała charakter dominujący, a więc będzie stanowić punkt odniesienia dla kolejnych inwestycji na obszarze analizowanym. Innymi słowy, to właśnie planowana przez skarżącego inwestycja przesądzałaby o dalszym sposobie zagospodarowania terenów objętych analizą urbanistyczną. Zarzuty skargi skonstruowane są wokół wadliwego przyjęcia przez pełnomocnika skarżącego, że niedopuszczalność zabudowy wynika, z jej zlokalizowania na terenach rolnych. Kwestia przeznaczenia gruntu, w tym szeroko opisywanej w skardze kwestia rzeczywistej możliwości wykorzystania gruntów w produkcji rolnej, nie stanowiła w niniejszej sprawie podstawy do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy planowana inwestycja, w kształcie zaproponowany przez inwestora spełnia warunki zasady dobrego sąsiedztwa. Odpowiadając na tak postawione pytanie, a w szczególności analizując sporządzoną analizę urbanistyczną, w tym jej część graficzną, jasnym jest, jak już uprzednio wskazano, że na terenie analizowanym nie występuje zabudowa mieszkaniowa, składająca się z 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, do których dojazd byłby zapewniony, przez drogę wewnętrzną. Brak jest również jakiejkolwiek innej zabudowy o parametrach zbliżonych, zwłaszcza w zakresie jej lokalizacji wgłęb terenów rolnych oraz obsługi komunikacyjnej poprzez drogę wewnętrzna, do parametrów określonych we wniosku, która mogłaby przesądzać o spełnieniu warunku dobrego sąsiedztwa. Podobnie sąd nie kwestionuje możliwości realizacji infrastruktury technicznej, a więc przyłączy do sieci energetycznej, gazowej, czy też wodno kanalizacyjnej, jednakże również powyższa kwestia nie przesądza, o spełnieniu zasady wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tak samo organy administracji publicznej, jaki sąd administracyjny nie mogły uwzględnić przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy podnoszonej przez skarżącego kwestii wydania innych decyzji o warunkach zabudowy. Kluczowe znaczenie dla określenia czy spełnione zostały warunki, o jakich mowa w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ma bowiem istniejąca zabudowa, a nie zabudowa która może dopiero powstać, na podstawie wydanych decyzji o warunkach zabudowy. Podsumowując dotychczasowe rozważania, wskazać należy że organy administracji publicznej prawidłowo uznały, że planowana inwestycja, nie stanowi kontynuacji zabudowy istniejącej na terenie analizowanym, a tym samym nie spełnia podstawowego warunku dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, jakim jest realizacja zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Dopuszczani realizacji inwestycji, o jaką wnioskował skarżącą, oznaczałoby wprowadzenie na terenie analizowanym zabudowy dominującej, nie mającej oparcia w istniejącym stanie zabudowy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.