III SAB/Gl 203/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Wójta Gminy W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. W skardze złożonej do tutejszego Sądu A.C. (dalej jako strona, skarżąca) wniosła o stwierdzenie bezczynności Wójta Gminy W. (dalej jako organ) w załatwieniu jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego, a to art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. 2022, poz. 902 – dalej jako udip) w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że dokumenty (koncepcje) złożone przez kandydatów w konkursie na dyrektora samorządowej instytucji kultury nie stanowią informacji publicznej oraz naruszenie przepisów postepowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to art. 13 ust. 1 udip przez nieudostępnienie wnioskowanej informacji publicznej w ustawowym terminie. W oparciu o ten zarzut strona domagała się stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, orzeczenia o jej charakterze, nakazania organowi rozpoznania wniosku oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając skargę skarżąca przedstawiła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 lipca 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 75/17, wyrok Sądu Najwyższego z 8 listopada 2012r., sygn. akt I CSK 190/12, oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1734/11 oraz z 17 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1281/15 wywodząc, że sądy w podobnych sprawach przedkładane przez kandydatów koncepcje uznawały za informację publiczną. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Skarżąca za pośrednictwem poczty elektronicznej 22 maja 2020 roku złożyła do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez doręczenie jej kopii umowy, o której mowa w art. 15.5 uopdk, kopie wszystkich koncepcji, o których mowa w ogłoszeniu o konkursie, pisemnego opracowania koncepcji funkcjonowania Gminnego Domu Kultury w G. na 7 lat zawierającej propozycje rozwoju nowych oraz istniejących form kultury na terenie gminy, zakres współpracy z organami i jednostkami organizacyjnymi gminy, artystami, twórcami, stowarzyszeniami, grupami nieformalnymi oraz innymi podmiotami działającymi na terenie gminy- opis planowanych działań remontowych i inwestycyjnych - określenie zasad polityki zatrudnienia, źródła finansowania działalności Domu Kultury. Organ 3 czerwca 2020r. przesłał skan umowy oraz skan koncepcji funkcjonowania Domu Kultury na lata 2020-2026 opracowaną przez osobę, która została wybrana na stanowisko Dyrektora Domu Kultury informując, że koncepcja objęta jest prawem autorskim i bez zgody autora nie może być rozpowszechniana i udostępniana publicznie. Jednocześnie w tym piśmie poinformowano stronę, że koncepcje funkcjonowania Gminnego Domu Kultury przedstawione przez pozostałych kandydatów nie zostaną udostępnione, ponieważ nie stanowią one informacji publicznej. Koncepcje te mogą zawierać elementy twórcze, a tym samym ich autorom może przysługiwać ochrona autorskich praw majątkowych i osobistych. Nadto koncepcje te stanowią dokumenty prywatne przedkładane organowi, a nie są dokumentami publicznymi. Charakteru prywatnego nie traci dokument tylko dlatego, że pozostaje we władaniu organu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że pismem z 3 czerwca 2020 r. uwzględnił żądanie strony w zakresie, w jakim dotyczyło ono informacji publicznej. W pozostałym zakresie organ podtrzymał swoje wcześniejsze twierdzenia co do tego, że koncepcje przedstawione przez pozostałych kandydatów chronione są prawami autorskimi. Są to dokumenty prywatne przedkładane w procedurze konkursowej i jako takie nie podlegają udostępnieniu. Nie stanowią informacji publicznej. Zdaniem organu powołane przez skarżącą wyroki odnosiły się do procedury konkursowej opartej na innych przepisach ustawowych niż w niniejszej sprawie. Nadto odniósł się do pojęcia informacji publicznej oraz ograniczenia dostępu do niej zakreślonego przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że przejrzystość procesu rekrutacyjnego byłaby taka sama przy znajomości koncepcji programowych poszczególnych kandydatów jak i bez jej znajomości, a konkurs przeprowadziła powołana w tym celu komisja. Organ zaś mógł dokonać wyboru innego kandydata niż wyłoniony przez komisję. Wobec powyższego argumenty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny po raz pierwszy rozpoznając skargę na bezczynność, wyrokiem z 9 września 2020 r., sygn. akt III SAB/Gl 129/20 oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd omówił przepisy art. 13 i art. 16 udip i na tej podstawie wywiódł, że w badanej sprawie nie doszło do bezczynności. Sąd zwrócił uwagę, że skarżąca nie sprecyzowała na czym bezczynność miała polegać skoro organ podjął działania w ustawowym terminie. Argumentacja podnoszona przez stronę w kwestii oceny zakresu informacji objętych obowiązkiem ich ujawnienia w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej niewątpliwie nie mogła stanowić przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie, której zakres określiła sama strona w skardze jako bezczynność. Z wyrokiem tym nie zgodziła się skarżąca. W skardze kasacyjnej zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego, a to art. 1 ust. 1 udip, w związku z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g) udip przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż dokumenty złożone przez kandydatów w konkursie na dyrektora samorządowej instytucji kultury nie stanowią informacji publicznej; - naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej jako ppsa) przez sformułowanie uzasadnienia w sposób, który nie wyjaśnia dostatecznie motywów rozstrzygnięcia podjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach; - naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to art. 134 § 1 ppsa, przez ograniczenie się przez Sąd I instancji do badania sprawy w granicach zarzutów skargi; - naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to art. 151 ppsa w związku z art. 13 ust. 1 udip, przez oddalenie skargi pomimo nieudostępnienia przez organ wnioskowanej informacji publicznej w ustawowym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 4455/21 uchylił zaskarżony wyrok, przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej 440 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawowym dla oceny wniesionej skargi był zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa, który NSA w całości podzielił. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Sąd przypomniał, że pozytywne załatwienie wniosku, tj. udostępnienie żądanej informacji nie wymaga formy decyzji (art. 16 ust. 1 udip) i uwalnia organ od ewentualnego zarzutu bezczynności. Konstatacja taka dotyczy jednak tylko sytuacji kiedy odpowiedź jest pełna. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie nie jest kwestionowane to, że udzielenie informacji niepełnej lub wymijającej nie uwalnia od zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W konsekwencji Sąd I instancji w pierwszej kolejności winien ocenić, czy określony podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej i czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z bezczynnością w takiej sprawie będziemy więc mieli do czynienia wówczas, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany nie podejmuje w ustawowym 14. dniowym terminie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 13 ust. 1 udip), nie wyda decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 udip), nie powiadomi wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 udip), nie poinformuje o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 udip), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 udip). Tymczasem istota merytorycznego uzasadnienia wyroku Sądu I instancji ograniczała się do dwóch stwierdzeń: po pierwsze, skoro organ udzielił informacji publicznej w dniu 3 czerwca 2020 r., w ustawowo określonym terminie, to nie pozostawał w bezczynności w tym zakresie, po drugie skarżąca zarzucając naruszenie art. 1 ust. 1 udip w związku z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g tej ustawy oraz art. 13 ust. 1 udip nie sprecyzowała na czym w jej ocenie polega w sprawie bezczynność, a kwestie te również nie są przedmiotem wywodu w uzasadnieniu skargi. Zdaniem NSA sam Sąd I instancji w części historycznej uzasadnienia wskazał na istotę wniesionej skargi - błędną wykładnię przez organ wskazanych przepisów skutkującą uznaniem, że złożone przez kandydatów w konkursie na dyrektora samorządowej instytucji kultury dokumenty nie stanowią informacji publicznej, a ich niedoręczenie narusza te przepisy prawa. Nadto zarzuty te, wbrew ocenie Sądu I instancji, zostały jasno wyartykułowane zarówno w petitum skargi, jak i w jej uzasadnieniu. W konsekwencji Sąd I instancji w ogóle nie ustosunkował się do podstawowego zarzutu skargi tj. czy żądane przez skarżącą koncepcje funkcjonowania Gminnego Domu Kultury, przedstawione przez kandydatów w toku procedury konkursowej, nie stanowią informacji publicznej, lecz mają charakter dokumentów prywatnych, jak twierdzi organ, a więc nie podlegają udostępnieniu. Tymczasem Sąd I instancji zobowiązany był do weryfikacji tego twierdzenia organu w kontekście podniesionych zarzutów naruszenia wskazanych przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zwłaszcza kwalifikacji żądanej przez skarżącą informacji, jako nie mającej charakteru informacji publicznej. Stosownie do treści art. 141 § 4 ppsa, Sąd powinien przedstawić argumentację na poparcie swojego stanowiska (uznającego albo nieuznającego złożone przez kandydatów w toku postępowania konkursowego dokumenty za informację publiczną), co w konsekwencji będzie miało bezpośredni wpływ na ocenę, czy organ pozostawał w bezczynności w udzieleniu informacji publicznej, czy też nie. W konsekwencji analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozwalała na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Tym samym doszło do naruszenia art. 141 § 4 ppsa poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na jakiej podstawie Sąd I instancji uznał, że część żądanej przez skarżącą kasacyjnie informacji (dotyczącej koncepcji funkcjonowania Gminnego Domu Kultury, przedstawionych przez kandydatów w toku procedury konkursowej) nie stanowi we wnioskowanym zakresie informacji publicznej. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji, stosownie do treści art. 190 ppsa, mając na względzie przedstawione wyżej stanowisko Sądu kasacyjnego, winien dokonać kwalifikacji żądanych dokumentów, biorąc w szczególności pod rozwagę przepisy art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g udip, odnieść się do argumentacji skarżącej oraz w zależności od zajętego w tym zakresie stanowiska, orzec o żądaniach zawartych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności zwrócić należy również uwagę na przepis art. 190 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej jako ppsa) zgodnie z którym Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W myśl z kolei art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W doktrynie i orzecznictwie dotyczącym wskazanych wyżej przepisów przyjmuje się, iż Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu kasatoryjnym może nie tylko przeprowadzić krytykę orzeczenia sądu pierwszej instancji w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej, dokonując prawidłowej wykładni prawa na tle przyjętego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, ale także narzucić temu sądowi określony sposób postępowania, który wyeliminuje powstałe w toku rozpoznania sprawy uchybienia i wątpliwości (tak. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz w systemie LEX). W niniejszej sprawie wyrokiem III OSK 4455/21 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że organ jest co do zasady zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Organ zresztą swojego obowiązku nie kwestionował. Nadto NSA zobowiązał Sąd I instancji do oceny, czy żądane przez skarżącą koncepcje funkcjonowania Gminnego Domu Kultury, przedstawione przez kandydatów w toku procedury konkursowej, stanowią informację publiczną, czy też mają charakter dokumentów prywatnych, jak twierdzi organ, a więc nie podlegają udostępnieniu. Od stanowiska w tej kwestii uzależniona jest ocena, czy udzielona zwykłym pismem odpowiedź na wniosek skarżącej czyniła zadość wymaganiom udip. Bezczynność bowiem zachodzi również wtedy, gdy organ podjął działania w wyniku złożonego wniosku, jednakże działania te nie przybrały formy wynikającej z ustawy. Udzielenie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 udip - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji. Przechodząc zatem do ustalenia, czy żądane dane mają charakter informacji publicznej wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 udip każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w udip. Dokonując wykładni tego przepisu, z uwagi na jego nieprecyzyjne brzmienie, nie sposób nie odwołać się do art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) oraz art. 6 udip. Nie bez znaczenia pozostaną również wypracowane poglądy doktryny, a przede wszystkim orzecznictwa sądów administracyjnych. Pewnym wskaźnikiem kierunku interpretacji okażą się również przepisy prawa unijnego. Nie ulegało wątpliwości Sądu, że prawo do informacji jest jednym z podstawowych praw człowieka. W art. 15 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2012.326.47) wskazano, że Każdy obywatel Unii i każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę statutową w Państwie Członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, niezależnie od ich formy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych zgodnie z niniejszym ustępem. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. W doktrynie przyjmuje się, że art. 61 ust. 2 Konstytucji RP wiąże prawo do informacji publicznej z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne (tak I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 1932/18 oraz z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2893/18), jakkolwiek wydanych w innym stanie faktycznym, zawarł istotne wskazówki interpretacyjne omawianego przepisu art. 61 Konstytucji RP z punktu widzenia prawa do informacji. Sąd wskazał, że prawo do informacji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji, obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Gdyby intencją prawodawcy konstytucyjnego było objęcie prawem do informacji każdego przejawu aktywności wskazanych wyżej podmiotów, która w jakikolwiek sposób wiązałaby się z realizowaniem przez nie zadań i celów publicznych, w tym również aktywności o charakterze wewnętrznym, czy "technicznym", dałby temu wyraz w regulacji konstytucyjnej. W orzecznictwie sądowoadminstracyjnym przyjęto, że rezultaty wykładni językowej, celowościowej i systemowej art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prowadzą wniosku, że prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana (a zatem skierowana bezpośrednio) na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów. Nadto Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 listopada 2013 r., P 25/12 (Dz.U. poz. 1435, OTK-A 2013, nr 8, poz. 122) stwierdził, że z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają jednak treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji. Istotne znaczenie w sprawie ma również art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g udip, w myśl którego udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Przepisy odrębne, które w sprawie znajdą zastosowanie, to ustawa z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 194 – dalej jako uopdk). Żądana informacja dotyczy dokumentów przedkładanych przez kandydatów w postępowaniu konkursowym na stanowisko dyrektora placówki, zatem sięgnąć należy do art. 16 uopdk w brzmieniu obowiązującym w dacie ogłoszenia konkursu, tj. 3 stycznia 2020 r. Zgodnie z art. 16 ust. 1, ust. 2 i ust. ust. 3d uopdk, kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury można wyłonić w drodze konkursu z zastrzeżeniem ust. 2. W samorządowych instytucjach kultury, których wykaz określi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, biorąc pod uwagę ich znaczenie dla kultury narodowej, wyłonienie kandydata na stanowisko dyrektora następuje w drodze konkursu (...). Organizator przed ogłoszeniem konkursu, o którym mowa w ust. 2, podaje do publicznej wiadomości informację o zamiarze ogłoszenia konkursu, zawierającą w szczególności termin rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia postępowania konkursowego. W myśl z kolei art. 16 ust. 3e uopdk, uwzględniając formę organizacyjno-prawną, zakres działalności oraz aktualną sytuację instytucji kultury, której dotyczy konkurs, o którym mowa w ust. 2, organizator określa w ogłoszeniu o konkursie co najmniej: 1) nazwę, siedzibę i adres instytucji kultury; 2) opis kwalifikacji wymaganych od kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury; 3) określenie umiejętności i kompetencji, jakie ma posiadać kandydat na stanowisko dyrektora instytucji kultury, oraz zadań, jakie ma realizować dyrektor w zakresie bieżącego funkcjonowania i rozwoju instytucji kultury; 4) wymóg złożenia przez osoby przystępujące do konkursu programu realizacji zadań w zakresie bieżącego funkcjonowania i rozwoju instytucji kultury; 5) wykaz dokumentów wymaganych od osób przystępujących do konkursu; 6) informację o sposobie udostępnienia przez organizatora dokumentów i informacji, dotyczących warunków organizacyjno-finansowych funkcjonowania instytucji kultury, w tym jej planów finansowych i rzeczowych na okresy po rozstrzygnięciu konkursu, jeżeli w danej instytucji kultury plan rzeczowy jest opracowywany, oraz inne ogólne informacje na temat działalności instytucji kultury; 7) miejsce i termin złożenia ofert, nie krótszy niż 30 dni od dnia podania do publicznej wiadomości ogłoszenia o konkursie; 8) termin rozpatrzenia złożonych ofert. Mając na uwadze powołane wyżej przepisy uopdk w zw. z art. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g udip Sąd doszedł do przekonania, że złożone przez kandydatów w konkursie na dyrektora Gminnego Domu Kultury pisemne koncepcje (dokumenty), których udostępnienia żądała skarżąca, nie stanowią informacji publicznej. Są to autorskie opracowania kandydatów, które podlegają ocenie wyłącznie komisji konkursowej. Nie sposób uznać, by koncepcje te stanowiły przejaw działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, czy zostały przez niego wytworzone. Sam fakt złożenia koncepcji organowi zobowiązanemu do udostępnienia informacji publicznej i przeprowadzającemu konkurs nie powoduje, że stają się one informacją publiczną. Dokumenty te nie zawierają informacji o sprawach publicznych. Są wynikiem przemyśleń, wizji kandydatów w konkursie co do dalszego funkcjonowania placówki, którą ci chcą kierować. Dopiero po wyborze kandydata i objęciu przez niego stanowiska będą wdrożone w życie; dopiero wtedy będą dotyczyły sprawy publicznej, gdyż staną się koncepcją dyrektora na funkcjonowanie placówki. Z realizacji tej koncepcji dyrektor winien być rozliczony. Analizując wniosek skarżącej przez pryzmat społecznej kontroli obejmowania stanowisk w instytucjach kultury wskazać należy w pierwszej kolejności na art. 6 ust. 1 pkt 3 lit g udip. W myśl tego przepisu informacją publiczną jest informacja o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Powołane przepisy uopdk jednoznacznie wskazują, że udostępnieniu podlega informacja o konkursie na stanowisko dyrektora i zasadach jego przeprowadzenia, a nie dokumenty przedkładane przez kandydatów biorących w nim udział. Oceny tych dokumentów dokonuje powołana komisja konkursowa. Komisja ta składa się z trzech przedstawicieli organizatora, dwóch przedstawicieli ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, dwóch przedstawicieli zakładowych organizacji związkowych reprezentatywnych (...), dwóch przedstawicieli stowarzyszeń zawodowych lub twórczych właściwych ze względu na zakres działania tej instytucji kultury (art. 16 ust. 4 uopdk). Komisja konkursowa ustala szczegółowe kryteria oceny uczestników konkursu, uwzględniając treść ogłoszenia o konkursie, przeprowadza postępowanie konkursowe na kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury, w tym ustala spełnienie warunków określonych w ogłoszeniu o konkursie przez jego uczestników lub stwierdza uchybienia lub braki w złożonych ofertach, przeprowadza rozmowy z uczestnikami konkursu, w tym dotyczące złożonych przez nich programów realizacji zadań, o których mowa w ust. 3e pkt 4, rozstrzyga konkurs na kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury, sporządza z niego protokół końcowy i przekazuje organizatorowi wyniki konkursu wraz z jego dokumentacją. Z kolei § 11 i § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 12 kwietnia 2019 r., w sprawie konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury (Dz. U. z 2019 r., poz. 724 – dalej jako rozporządzenie) stanowi, że z posiedzeń komisji konkursowej są sporządzane protokoły, które podpisują członkowie komisji obecni na posiedzeniu. Do protokołu końcowego załącza się dokumenty określające spełnienie kryteriów oceny uczestników konkursu. Zgodnie zaś z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia protokół końcowy zawiera co najmniej informację o liczbie głosów uzyskanych przez poszczególnych uczestników konkursu w kolejnych głosowaniach, informację o wyniku postępowania konkursowego wraz z uzasadnieniem. Protokół ten, w myśl § 12 ust. 3 rozporządzenia, podlega udostępnieniu na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej bez załączników. Zdaniem Sądu tak ustalona procedura konkursowa gwarantuje należytą jej jawność i umożliwia obywatelom poznanie nie tylko zgłoszonych kandydatur, lecz również motywów, którymi kierowała się komisja konkursowa wyłaniając kandydata. Wybór, na co wyżej wskazano, musi zostać uzasadniony w protokole. Reasumując Sąd stanął na stanowisku, że koncepcje przedłożone przez kandydatów w konkursie na stanowisko dyrektora instytucji kultury, którzy nie zostali wybrani do objęcia tego stanowiska, nie stanowią informacji publicznej. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 1 ust. 1 udip w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g udip. Z tych względów organ prawidłowo zwykłym pismem poinformował skarżącą, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej. Uczynił to z zachowaniem terminu ustawowego, zatem nie pozostawał w bezczynności. Powołane w skardze wyroki NSA z 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1734/11 oraz z 17 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1281/15 nie przystają do stanu faktycznego niniejszej sprawy. W pierwszej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczył przesłania kopii bądź kserokopii informacji dotyczących wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z środków Unii Europejskiej. W drugiej sprawie zaś przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej była rekomendacja przygotowana przez Komisję Rekrutacyjną oraz sprawozdanie/protokół ze spotkania Komisji Rekrutacyjnej w sprawie zatrudnienia pracownika naukowego w konkursie otwartym na stanowisko adiunkta w zakresie literaturoznawstwa angielskiego. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.