I SA/Łd 265/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Janicki Asesor WSA Grzegorz Potiopa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 lutego 2022 roku nr 0113-KDIPT1-3.4012.696.2021.3.MK UNP: 1544839 w przedmiocie stwierdzenia bezprzedmiotowości wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oddala skargę. W dniu 31 sierpnia 2021 r. D T T i Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. (dalej: "strona skarżąca", "spółka") złożyła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS", "organ") wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług. Przedstawiając zdarzenie przyszłe skarżąca podała, że była właścicielem działki nr [...] położonej w Ł. przy ul. [...], a także kilku innych działek położonych obok nr [...], [...], [...], [...], [...]. Cały teren obejmujący działki nr [...], [...] i [...] ogrodzony był betonowym płotem. Na działce nr [...] znajdował się także parking z płyt betonowych. Na części działek położone były naniesienia w postaci utwardzonej powierzchni, wiaty obudowanej zbrojonej. Nieruchomość ta nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W dniu 28 sierpnia 2006 r. Prezydent Miasta Łodzi wydał decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku produkcyjno-magazynowego zakładu poligraficznego wraz z kotłownią, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], dz. nr [...], [...], [...], [...], obręb G41. Wnioskodawca zrealizował decyzję i na działkach [...] i [...] prowadzi od dłuższego czasu działalność gospodarczą w postaci drukarni, co powoduje obowiązek rozliczania podatku VAT. W dniu 9 czerwca 2017 r. skarżąca sprzedała działkę nr [...] T. W. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą D. (akt notarialny Rep. A Nr [...], faktura VAT nr [...]). Cena obejmowała podatek VAT w stawce 23% w kwocie 68.942,50 zł. W dniu 23 maja 2018 r. T. W. wniósł przeciwko skarżącej pozew o zapłatę domagając się zapłaty kwoty 68.945,50 zł z tytułu zwrotu nienależnie pobranego podatku VAT, ponieważ transakcja była zwolniona z VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, dalej: "ustawa o VAT"). W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: Czy sprzedaż działki nr [...] korzystała ze zwolnienia, o jakim mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT? Jeżeli transakcja ta korzystała ze zwolnienia, to czy gdyby T. W. naliczył i odliczył podatek VAT wynikający z faktury VAT nr [...] z dnia 9 czerwca 2017 r. w deklaracji VAT-7 za czerwiec, to czy dochodząc zwrotu podatku VAT na gruncie postępowania cywilnego, nie dojdzie w tym przypadku do bezpodstawnego wzbogacenia, tj. z jednej strony zgodnie z przepisami T. W. uzyskał zwrot podatku na gruncie podatkowym, a z drugiej strony dąży do uzyskania tego samego na gruncie cywilnym? W ocenie strony skarżącej sprzedaż działki nr [...] nie korzysta ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Na działce znajdowały się naniesienia w postaci betonowego płotu, który stanowił ogrodzenie działki z dwóch stron. Działka jest także pokryta na znacznej części betonową wylewką. Pozostałe dwie strony działki były nieogrodzone, sąsiadowały z innymi działkami jakie nabył wnioskodawca. Sprzedana działka była zabudowana urządzeniem budowlanym o którym mowa w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, nie stanowi ani budynku ani budowli, które zostały odmiennie zdefiniowane przez tę ustawę. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2021 r. DKIS uznał wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej za bezprzedmiotowy, a postanowieniem z dnia 9 lutego 2022 r. DKIS utrzymał w mocy ww. postanowienie. W uzasadnieniu wyjaśniono, że opis przedstawionego stanu faktycznego dotyczy zagadnienia rozstrzygniętego w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 14 czerwca 2013 r., znak PT10/033/12/207/WLI/13/RD58639 w sprawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy terenów niezabudowanych w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (dalej jako: "Rozporządzenie"), zatem na podstawie art. 14b § 5a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (tj. Dz. U. 2021 r., poz. 1540, dalej jako: "O.p.") uznano wniosek za bezprzedmiotowy. W skardze na ww. postanowienie skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie art. 14b § 1 oraz § 5a i art. 14a § 1a O.p., poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej w sprawie i oparcie się wyłącznie na interpretacji ogólnej, podczas gdy takie zagadnienie jakie zostało poruszone we wniosku nie było przedmiotem interpretacji ogólnej, stan faktyczny spraw różnił się, a więc nie zachodziły podstawy do wydania postanowienia o zastosowaniu interpretacji ogólnej; 2. naruszenie art. 14b § 1 O.p. poprzez nieudzielenie odpowiedzi na zadane we wniosku pytanie, jeżeli pytanie było postawione wprost, to odpowiedź organu winna być postawiona wprost z konkretną konkluzją, a nie z poprzestaniem na interpretacji ogólnej. Organ winien był na końcu postanowienia zdaniem twierdzącym napisać wprost, czy transakcja była zwolniona z VAT czy też nie. Bez tego nie sposób jest uznać, że wydane postanowienie nosi cechy indywidualnego rozwiązania problemu; 3. naruszenie art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 124 O.p. w zw. z art. 217 § 1 pkt 5 oraz § 2 O.p. poprzez pozorne wydanie interpretacji, z której nic dla wnioskodawcy nie wynika, a więc nierozpoznanie istoty sprawy dot. zapytania z jakim zwrócił się do organu wnioskodawca; 4. naruszenie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o \/AT w zw. z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT w zw. z art. 12 ust. 3 dyrektywy VAT poprzez uznanie, że przepis ten w drodze subsumpcji należy odnieść do stanu faktycznego, gdzie mowa jest o terenie niezabudowanym, co miałoby uzasadniać zwolnienie transakcji z VAT, bowiem działka będąca przedmiotem transakcji stanowiła teren zurbanizowany, a więc należało uznać, że w przypadku jej sprzedaży transakcja nie korzystała ze zwolnienia z VAT, podczas gdy działka Spółki nosiła cechy, które pozwalały uznać ją za teren zurbanizowany. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddano postanowienie DKIS z dnia 9 lutego 2022 r. utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia 25 listopada 2021 r. o uznaniu za bezprzedmiotowy wniosku skarżącej o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Podstawę prawną tego postanowienia stanowił przepis art. 14b § 5a O.p., zgodnie z którym jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Na wydane postanowienie przysługuje zażalenie. Jak z tego wynika, postanowienie takie organ ma obowiązek wydać, gdy stan faktyczny przedstawiony we wniosku "odpowiada zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym". W rozpoznanej sprawie mieliśmy do czynienia z taką właśnie sytuacją. Stan faktyczny przedstawiony we wniosku był następujący: skarżąca była właścicielem działki nr [...], a także kilku innych działek położonych obok (nr [...], [...], [...], [...], [...]). Cały teren obejmujący działki nr [...], [...] i [...] ogrodzony był betonowym płotem. Na działce nr [...] znajdował się także parking z płyt betonowych. Na części działek położone były naniesienia w postaci utwardzonej powierzchni, wiaty obudowanej zbrojonej. Nieruchomość nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W dniu 28 sierpnia 2006 r. Prezydent Miasta Łodzi wydał decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku produkcyjno-magazynowego zakładu poligraficznego wraz z kotłownią, przewidzianej do realizacji na dz. nr [...], [...], [...], [...]. Skarżąca zrealizowała decyzję i na działkach [...] i [...] prowadzi od dłuższego czasu działalność gospodarczą w postaci drukarni. Działalność ta rodzi obowiązek po jej stronie rozliczania podatku VAT z prowadzonej działalności gospodarczej. W dniu 9 czerwca 2017 r. skarżąca sprzedała działkę nr [...] T. W. na mocy aktu notarialnego. Nabywca jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Zgodnie z treścią aktu notarialnego działka stanowiła zurbanizowane tereny niezabudowane. Cena sprzedaży obejmowała podatek VAT w stawce 23%, a transakcja została udokumentowana fakturą VAT z dnia 9 czerwca 2017 r. Pytanie we wniosku dotyczyło tego, czy transakcja była zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynikało, że sprzedana nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie została dla niej wydana decyzja o warunkach zabudowy. Takiej właśnie sytuacji dotyczyła interpretacja ogólna Nr PT10/033/12/207/WLI/13/RD 58639 Ministra Finansów z dnia 14 czerwca 2013 r., została ona bowiem wydana "w sprawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy terenów niezabudowanych w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Stan prawny, który obowiązywał w dacie wydania interpretacji ogólnej był taki sam, jaki w dacie sprzedaży. Zgodnie bowiem z przepisem art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT wg stanu na dzień 14 czerwca 2013 r., zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Definicja terenów budowlanych była zamieszczona, tak samo jak obecnie, w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, zgodnie z którym przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W interpretacji ogólnej stwierdzono, że "od dnia 1 kwietnia 2013 r. w związku z wprowadzeniem do ustawy o VAT definicji terenu budowlanego dla potrzeb prawidłowej klasyfikacji gruntów celem zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, w sytuacji gdy brak jest planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie należy już kierować się danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, które były (...) istotne w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 marca 2013 r. W konsekwencji dostawa terenu niezabudowanego, nieobjętego planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podlega zwolnieniu z podatku od towarów i usług". W tych warunkach organ słusznie uznał, że skoro sprzedana nieruchomość nie stanowiła terenów budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, a tym samym stanowiła ona "tereny niezabudowane inne niż tereny budowlane" w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, to należało stwierdzić bezprzedmiotowość wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z tego powodu, że do stanu faktycznego opisanego we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna Ministra Finansów z 14 czerwca 2013 r., znak PT10/033/12/207/WLI/13/RD58639. Zarzuty skargi były niezasadne. Przede wszystkim nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że stan faktyczny podany we wniosku był inny niż ten, na podstawie którego wydano interpretację ogólną. Skarżąca podkreślała, że działka nr [...] była zabudowana płotem betonowym, a więc urządzeniem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, ogrodzenie działki z dwóch stron płotem betonowym, czy wylewka betonowa na części gruntu wcale nie oznacza, że grunt jest zabudowany. Jak podkreśla się bowiem w orzecznictwie sądowym, za teren zabudowany należy uznać każdy teren, na którym znajdują się budynki lub ich części (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2019 r., I FSK 1049/17, CBOSA). Użyte w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT pojęcie "terenów niezabudowanych" należy rozumieć jak brak na działce "zabudowy", a więc "obiektów budowlanych", które mogą być wzniesione, gdy pozwala na to plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy (art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W pojęciu "obiektu budowlanego", zdefiniowanego w art. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, nie mieszczą się natomiast "urządzenia techniczne", o których mowa w art. 3 pkt 9 tej ustawy, do którego to przepisu odwołała się skarżąca usiłując zakwalifikować płot betonowy jako rodzaj zabudowy. Było to nieuprawnione, bowiem "obiekt budowlany" to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Jak z tego wynika, częściowe ogrodzenie działki płotem betonowym nie oznacza, że działka była zabudowana. Wręcz przeciwnie, nie daje to podstaw do zmiany jej kwalifikacji jako niezabudowanego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Tym samym organ nie miał obowiązku udzielania odpowiedzi na pytanie skarżącej, co musiałby uczynić w interpretacji indywidualnej, do wydania której w opisanych warunkach nie było podstaw. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji (art. 151 p.p.s.a). ak