II SAB/Wa 768/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego P. S. z dnia [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego P. S. kwotę 100 (słownie sto) złotych, tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi; P. S. (dalej: "skarżący") w dniu [...] lutego 2021 r. złożył do Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP"), za pośrednictwem poczty elektronicznej, wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie ile razy w latach 2015-2020 (w każdym roku oddzielnie) zameldowano KGP w trybie przewidzianym przez art. 58 ust. 3 o odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, którego wykonanie wiązałoby się z popełnieniem przestępstwa. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazał wiadomość e-mail. KGP, w dniu [...] lutego 2021 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, poinformował skarżącego, że w Komendzie Głównej Policji nie są gromadzone dane statystyczne, o które wnioskował skarżący. W dniu [...] lutego 2021 r. skarżący ponowił wniosek. Stwierdził, że fakt niegromadzenia danych statystycznych na bieżąco nie oznacza, że KGP nie posiada informacji o ilości złożonych meldunków. Zdaniem skarżącego ustalenie liczby meldunków powinno być możliwe na podstawie samych zachowanych meldunków. W dniu [...] marca 2021 r. KGP poinformował skarżącego, że aktualne pozostaje stanowisko wyrażone w dniu [...] lutego 2021 r., iż w Komendzie Głównej Policji nie są gromadzone dane statystyczne, o które wnioskuje skarżący. Jednocześnie organ poinformował, że wniosek składany z trybie dostępu do informacji publicznej nie stanowi środka do uzyskania każdej informacji od organu władzy publicznej, w tym wiążącej się z wyrażaniem opinii na zadany temat. Ponadto wskazał, że dostęp do Dziennika Urzędowego KGP możliwy jest za pośrednictwem strony [...] oraz [...]. W dniu [...] marca 2021 r. skarżący zwrócił się do KGP o udzielenie informacji poprzez wskazanie czy stanowisko stwierdzające, że w Komendzie Głównej Policji "nie są gromadzone tego rodzaju dane statystyczne" należy rozumieć jako niemożliwość ustalenia stanu faktycznego ze względu na brak prowadzenia rejestrów, które zawierałyby meldunki złożone w trybie art. 58 ust. 3 ustawy o Policji, czy jako odmowę ustalenia ww. stanu faktycznego? W dniu [...] kwietnia 2021 r. KGP poinformował skarżącego, że aktualne pozostaje stanowisko wyrażone w dniu [...] lutego 2021 r. oraz [...] marca 2021 r. Jednocześnie poinformował skarżącego, że nie mają charakteru informacji publicznej żądania dotyczące informacji o stosowaniu przepisów prawa, gdyż nie dotyczą sfery faktów. Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność KGP w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej zarzucając naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskiwania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne uznanie, że przedmiotem złożonego wniosku było udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, 3) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, poprzez niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej, w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego informacja, której udzielił KGP nie była przedmiotem złożonego przeze niego wniosku. Wyjaśnił, że zwrócił się o udostępnienie informacji o liczbie złożonych meldunków, a nie o tym, jakie dane statystyczne zbierane są w Komendzie Głównej Policji. Ponadto podniósł, że KGP nie udzielił odpowiedzi na pytanie, czy meldunki są rejestrowane co pozwoliłoby na ustalenie ich liczby. Skarżący wskazał, że pomimo upływu terminu KGP nie przekazał informacji, o której udostępnienie się zwrócił, nie wydał także decyzji o odmowie udostępnienia informacji przetworzonej w związku z niespełnieniem przesłanki interesu publicznego, o której stanowi art. 3. ust 1 pkt 1 u.d.i.p. Zdaniem skarżącego, pomimo faktycznej odmowy udostępnienia wnioskowej informacji, nie została wydana decyzja administracyjna w tym przedmiocie. Skarżący wskazał, że organ może załatwić wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dwojaki sposób. Poprzez udostępnienie informacji publicznej będącej przedmiotem żądania albo poprzez wydanie decyzji administracyjnej, jeśli, zdaniem organu, w sprawie zachodzi potrzeba ograniczenia dostępności informacji publicznej. Zdaniem skarżącego niepodjęcie ani jednego, ani drugiego działania świadczy o tym, że organ pozostaje w bezczynności. W ocenie skarżącego w niniejsze sprawie nie mają znaczenia pisma z dnia [...] lutego 2021 r., [...] marca 2021 r. oraz [...] kwietnia 2021 r., które KGP do niego skierował, skoro to działanie organu nie przybrało formy wymaganej przez prawo (tj. formy decyzji administracyjnej). W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że nie pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, gdyż w dniu [...] lutego 2021 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi, że w zakresie danych, o które wystąpił skarżący organ nie prowadzi danych statystycznych. KGP stwierdził, że w terminie udzielił skarżącemu odpowiedzi, że nie jest w posiadaniu żądanej przez niego informacji, bowiem nie prowadzi statystyk w zakresie ilości wydanych meldunków o odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, których mowa w art. 58 ust. 3 ustawy o Policji. Następnie, mimo że nie miał już formalnoprawnego obowiązku prowadzenia ze skarżącym korespondencji w przedmiotowej sprawie, udzielał mu odpowiedzi na kolejne wystąpienia. Powyższe, zdaniem KGP, świadczy o tym, że w niniejszej sprawie organ nie pozostaje w bezczynności. KGP zwrócił uwagę, że w orzecznictwie przyjmuje się, że w sytuacji, gdy wnioskodawca domaga się od organu udostępnienia informacji niebędących w posiadaniu adresata wniosku w dniu jego złożenia, realizacja żądania udostępnienia informacji publicznej nie jest możliwa. Prawidłowym - w takich okolicznościach - działaniem organu będzie pisemne poinformowanie wnioskodawcy, iż organ żądanej informacji nie posiada. Dalej KGP podniósł, że nie jest odmową udzielenia informacji publicznej wskazanie, że się jej nie posiada. Jednakże o tym fakcie organ winien powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując - jeśli posiada taką wiedzę, gdzie zainteresowany żądaną informację może uzyskać. Organ nie ma natomiast obowiązku wydawania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienia przepisu art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – zwaną dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z przywołanym art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe postępowanie. Na podstawie art. 120 P.p.s.a., sąd rozpoznaje sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, zwaną dalej: "P.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020r., poz. 1276, zwanej dalej także jako: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przy tak zakreślonych ramach prawnych sprawy Sąd w punkcie wyjścia rozważań wskazuje, że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2011, s. 109). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przedmiotem skargi jest bezczynność Organu w zakresie udostępnienia informacji dotyczących podania, ile razy w latach 2015-2020 (w każdym roku oddzielnie) zameldowano KGP w trybie przewidzianym przez art. 58 ust. 3 ustawy o Policji, o odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, którego wykonanie wiązałoby się z popełnieniem przestępstwa. W sprawie poza sporem jest, że Organ, do którego z wnioskiem o udzielenie informacji zwrócił się Skarżący, jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Niespornym jest także, że Wnioskodawca w dniu [...] lutego 2021 roku uzyskał odpowiedź od adresata wniosku, w której poinformowano go, że "(...) w Komendzie Głównej Policji nie są gromadzone tego rodzaju dane statystyczne". Z tak udzieloną odpowiedzią nie zgadza się Skarżący podnosząc, w szczególności, że tak udzielona mu treść na wnioskowaną informację "nie była przedmiotem złożonego wniosku", gdyż wnosił o "udostępnienie informacji o liczbie złożonych meldunków, a nie o tym, jakie dane statystyczne zbierane są w Komendzie Głównej Policji" i dlatego "doszło do udostępnienia informacji publicznej innej, niż objętej zakresem przedmiotowym złożonego wniosku (...)". Przy tak zakreślonych ramach i zarzutach skargi, Sąd uznał, że skarga podlega zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze oraz inne podmioty wykonujące administrację publiczną, będące w posiadaniu takich informacji. Powyższe oznacza, iż dla realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej istotne jest czy podmiot będący adresatem wniosku posiada te informacje. Tylko zatem brak posiadania żądanych informacji wypełnia przesłankę, która jest podstawą do negatywnego rozpatrzenia żądania. W bogatym na tę okoliczność orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także tej, której organ nie posiada w całości), podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, powinien wyraźnie powiadomić o tym wnioskodawcę, wyjaśniając przyczyny braku dysponowania informacjami. Dodać przy tym należy, że "udostępnienie informacji" obejmuje także informację o nieposiadaniu żądanych informacji, w tym ich nośników w postaci dokumentów. W takiej sytuacji przyjmuje się, że nie jest wystarczające samo stwierdzenie nieposiadania informacji, ale koniecznym jest wyjaśnienie przyczyn takiego stanu rzeczy. Ma ono na celu umożliwienie podmiotowi dochodzenie praw i oddalenie ewentualnego zarzutu bezczynności organu (zob. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2017 r., I OSK 2055/16). Podmiot, który zamierza zawiadomić stronę, że nie posiada jakichkolwiek wnioskowanych informacji, powinien zatem, po pierwsze, w tym zakresie złożyć wobec strony oświadczenie, a po drugie, twierdzenie takie uwiarygodnić. Strona nie może bowiem domniemywać intencji adresata wniosku oraz samodzielnie domyślać się czy dysponuje on żądanymi informacjami, czy też danych tych, nawet w części, nie posiada. Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji musi odbywać się również z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów, w tym zasad dobrej administracji. Winno więc ono zawierać dane pozwalające na ocenę neutralności takiego twierdzenia. Wnioskodawca nie może być w tym zakresie pozbawiony należnej mu ochrony, a mogłoby to mieć miejsce, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie zobowiązanego podmiotu zwalniało go z zarzutu bezczynności. W orzecznictwie trafnie więc akceptuje się, że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych dokumentów należy rozpatrywać w kontekście zasad przewidzianych w art. 8 K.p.a., art. 9 K.p.a. i art. 11 K.p.a., a tym samym powiadomienie winno zawierać informację, dlaczego organ nie posiada żądanej informacji. Sąd powinien bowiem móc ustalić czy informacja ta jest związana z zakresem działania i kompetencji organu. Tylko bowiem przy zachowaniu powyższych zasad możliwe jest zapewnienie wnioskodawcy realnej ochrony i zabezpieczenia go przed arbitralnymi działaniami podmiotu, który z różnych przyczyn może dążyć do nieujawnienia posiadanych informacji publicznych. (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2014 r., I OSK 2423/13, LEX nr 1798120 oraz z dnia 27 stycznia 2017r., sygn. akt I OSK 127/15 - publ.: www.cbois.nsa.gov.pl - podobnie jak pozostałe przywołane w nin. uzasadnieniu orzeczenia). Dokonując kontroli pod kątem wskazanych wymogów, Sąd uznał, że udzielona Skarżącemu w dniu [...] lutego 2021 roku przez Organ informacja, powyższych kryteriów nie wypełnia. W tym miejscu Sąd wskazuje, że przepis art. 58 ustawy o Policji, umiejscowiony w rozdziale 7 "Obowiązki i prawa policjanta" stanowi, w szczególności, że Policjant obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, a także polecenia prokuratora, organu administracji państwowej lub samorządu terytorialnego, jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa (ust.2). Z kolei z ust.3 przywołanego artykułu wynika, że o odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2, policjant powinien zameldować Komendantowi Głównemu Policji z pominięciem drogi służbowej. Ustawa o Policji kreuje więc szczególny obowiązek prawny po stronie funkcjonariusza, tj. po pierwsze, odmowę wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, a także (innych organów wskazanych w ust. 2 art. 58), jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa, a po drugie, zameldowania Komendantowi Głównemu Policji (i to z pominięciem drogi służbowej) takie zdarzenie (odmowę wykonania rozkazu lub polecenia, które wiązałoby się z popełnieniem przestępstwa. Z powyższych uregulowań ustawowych wynika więc, że Komendant Główny Policji jest organem, do którego przesyła się i gromadzi informacje, o których mowa w ust. 3 art. 58 ustawy o Policji. Nie jest przy tym istotne, w ocenie Sądu, czy gromadzone na ten temat dane mają charakter czy też są "uformione" w postaci danych statystycznych. Analiza art. 6 u.d.i.p. wykazuj bowiem, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte pytanie o określone fakty lub o stan określonych zjawisk. Faktem jest każda czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonywania takiego zadania. Okoliczność, że organ władzy publicznej nie kategoryzuje ich w jednolitą pod względem systematyki ilość w postaci danych statystycznych nie zwalnia organu z obowiązku przekazania żądanych informacji (nawet gdyby "nie gromadził danych statystycznych"). Informacją publiczną są bowiem zarówno wiadomości bezpośrednio przez nie wytworzone, jak i te, których wymienione podmioty używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich, służące realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnoszące się do niego bezpośrednio. Wnioskowane przez Skarżącego informacje, jak wskazano wcześniej, związane są z realizacją ustawowych zadań Komendanta Głównego Policji, zaś okoliczność, że nie są one gromadzone w postaci danych statystycznych, nie ma istotnego znaczenia dla ich statusu jako informacji publicznej Organu, a w konsekwencji obowiązku ich udostępnienia jako informacji publicznej. Jedynie ubocznie stwierdzić można, że wnioskowane informacje, nawet jeśli nie są gromadzone jako dane statystyczne, można pozyskać w oparciu o prowadzone ewidencje oraz rejestry i archiwa (por. art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.), czego zdaję się nie dostrzegać Organ. Reasumując powyższe, w ocenie Sądu, racje ma zatem Skarżący, że Organ nie zrealizował w sposób prawidłowy jego wniosku o udostępnienie publicznej. W tej sytuacji, uznać należy, że choć Skarżący otrzymał informację objętą wnioskiem z dnia [...] lutego 2021 r. pismem z dnia [...] lutego 2021 r., to jednak w świetle przedstawionych przez Sąd rozważań odpowiedź ta jest wadliwa. Podkreślenia bowiem wymaga, że przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co miało miejsce w niniejszej sprawie, świadczy o braku realizacji obowiązku nałożonego w art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a tym samym o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 62 – 63; S. Szuster [w:] M. Kłaczyński, S. Szuster, Dostęp do informacji publicznej. Komentarz, Lex/el 2003 r., uwagi do art. 10). W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, zobowiązując Organ do rozpatrzenia wniosku Skarżącego z dnia [...] lutego 2021r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Stosownie do treści § 1a przepisu art. 149 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Niewątpliwie ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana zawsze w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonymi przez wiele elementów zmiennych. Każda bezczynność czy przewlekłość jest bowiem naruszeniem prawa, ale nie każda ma cechy rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić wtedy, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest m. innymi efektem zaniechań organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia bądź wykonywanie czynności pozornych (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Sytuacja taka, w ocenie Sądu, nie wystąpiła w kontrolowanej sprawie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącego od Organu zwrot kosztów postępowania w łącznej kwocie 100 zł, obejmującej uiszczony wpis od skargi.