I OSK 2055/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia del. WSA Dorota Apostolidis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 51/16 w sprawie ze skargi J. M. na bezczynność A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i umarza postępowanie co do żądania zobowiązania A. Spółki Akcyjnej Oddział w G. do rozpoznania wniosku J. i G. małżonków M. z dnia 20 listopada 2015 r. o udzielenie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. zasądza od A. Spółki Akcyjnej Oddział w G. na rzecz J. M. kwotę 1037 (tysiąc trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 51/16, wydanym w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, oddalił skargę J. M. na bezczynność A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 20 listopada 2015 r. J. M. i G. M. złożyli do A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. (dalej również jako spółka) wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci decyzji administracyjnych, oświadczeń właściciela nieruchomości albo zawartych w nim umów, protokołów odbioru technicznego oraz protokołów załączenia pod napięcie, dotyczących lokalizacji, budowy oraz eksploatacji linii elektroenergetycznej 15 kV oraz linii elektroenergetycznej 0,4 kV na nieruchomości położonej w miejscowości B., gmina K., powiat [...], obejmującej działkę ewidencyjną o numerze [...], dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą numer [...], jak również załączników do wskazanych decyzji, umów, oświadczeń i protokołów, w tym map obrazujących przebieg przedmiotowych urządzeń przesyłowych. W związku z brakiem odpowiedzi na powyższy wniosek, J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w dniu 22 lutego 2016 r. skargę na bezczynność A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G., w zakresie zobowiązania do udostępnienia informacji publicznej, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia przeciwnikowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Skarżący podniósł, że w jego ocenie spółka dopuściła się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz wniósł o zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę A. S.A. w G. wskazała, że uwzględniła skargę w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012 r. poz.270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) udzielając odpowiedzi, że nie posiada żądanej informacji i wniosła wobec tego o umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.. Pismem procesowym z dnia 22 marca 2016 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania przeciwnika do udostępnienia informacji publicznej, podtrzymując pozostałe wnioski zawarte w skardze. Oświadczył, że A. S.A. w G. udzieliła żądanej informacji publicznej pismem z dnia [...] lutego 2016 r., jej bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a wobec uwzględnienia skargi na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. powinna zostać obciążona kosztami postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku kontrolując bezczynność w niniejszej sprawie uznał, że nie miała ona miejsca, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na mocy art. 151 p.p.s.a.. Sąd meriti podał, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje w sytuacji, gdy wniosek oparty na ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058, dalej jako u.d.i.p.), nie został załatwiony w terminie i zgodnie z procedurą przewidzianą w tej ustawie, choć co do zasady prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (art. 61 ust. 1-3 ). Sąd Wojewódzki podał, że tryb udostępnienia informacji określa u.i.d.p., która w art. 1 ust. 1 zdefiniowała jako informację publiczną "każdą informację o sprawach publicznych", natomiast przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie przedmiotowe informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu, którą stanowią dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. W takim kontekście, w ocenie Sądu meriti opisane żądanie dotyczyło informacji publicznej, związanej z funkcjonowaniem podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Sądu I instancji wskazał, że A. S.A. w G. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne. Sąd Wojewódzki podał, że zadania publiczne w odniesieniu do w/w spółki wynikają z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059), dotyczących obowiązków operatora systemu dystrybucyjnego. Sąd I instancji wskazał, że istota niniejszej sprawy wymaga podkreślenia, iż stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.i.d.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Sąd meriti podniósł, że na gruncie niniejszej sprawy, zgodnie z informacją wynikającą z odpowiedzi na skargę i z pisma skierowanego do strony w odpowiedzi na wezwanie z dnia 20 listopada 2015 r. do umownego ustanowienia służebności przesyłu i udostępnienia informacji publicznej, podmiot zobowiązany w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.i.d.p. oświadczył, że nie posiada żądanej informacji publicznej. Okoliczności tej skarżący nie kwestionował (pismo procesowe z dnia 22 marca 2016 r.). Sąd Wojewódzki podkreślił, że na podstawie u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, a powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje pismem, bez szczególnej formy. Przy czym obowiązek wydania decyzji administracyjnej, ustawodawca przewidział w przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. W ocenie Sądu Wojewódzkiego informacja, że podmiot zobowiązany nie posiada wnioskowanej informacji publicznej, nastąpić może w takiej formie, w jakiej odbywa się korespondencja między stronami. Zdaniem Sądu meriti mogło to nastąpić również w toku postępowania w sprawie skargi na bezczynność, bowiem ustawodawca nie sformułował żadnych szczególnych wymogów w tym zakresie, a przepisy k.p.a. nie znalazły w tej sprawie zastosowania. Sąd Wojewódzki uznał zatem, że jeżeli A. S.A. w G. poinformowała wnioskodawcę, choć w toku przedmiotowego postępowania sądowego, że nie posiada żądanej informacji, a oświadczenie to nie było przedmiotem uzasadnionego zarzutu skarżącego co do braku wiarygodności, nie można było przyjąć, że A. S.A. w G. była bezczynna na gruncie u.i.d.p.. Sąd I instancji wskazał, że spółka zwolniona była bowiem z obowiązku udostępnienia informacji publicznej z uwagi na treść art. 4 ust. 3 u.i.d.p.. W świetle przedstawionych rozważań, brak zatem było w ocenie Sądu meriti, podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie trybu przewidzianego w art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. i orzekania czy to o obowiązku wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, czy też stwierdzenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego nie było także podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bowiem nie można było przyjąć, że pismo o braku posiadania informacji publicznej zrealizowało obowiązek, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., uzasadniając umorzenie postępowania w sprawie bezczynności, gdyż podmiot zobowiązany, który nie posiada informacji publicznej nie jest zobowiązany do jej udostępnienia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wniósł J. M. i zaskarżył powyższy wyrok w całości, a na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania w postaci przepisów art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z przepisem art. 54 § 3 p.p.s.a., art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., art. 149 § 1a p.p.s.a. i art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 209 p.p.s.a., stosowanych na podstawie przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, polegające na oddaleniu skargi na bezczynność w sytuacji, gdy A. S.A. uwzględniła skargę na podstawie przepisu art. 54 § 3 p.p.s.a. poprzez powiadomienie skarżącego pismem z [...] lutego 2016 r., doręczonym 29 lutego 2016 r., że nie dysponuje ona zawnioskowaną informacją. Powyższe w ocenie skarżącego kasacyjnie obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania spółki do załatwienia wniosku skarżącego z 20 listopada 2015 r. na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i orzeczenia czy bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa na podstawie przepisu art. 149 § 1a p.p.s.a., a także orzeczenia o kosztach postępowania na podstawie przepisu art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 209 p.p.s.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisu art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi. Skarżący kasacyjnie w konkluzji podał, że powyższe naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziły do oddalenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci przepisów art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej w związku z przepisem art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. oraz przepisów art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na podstawie przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie jest zobowiązany do powiadomienia wnioskodawcy o nieposiadaniu zawnioskowanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), zaś brak takiego powiadomienia nie pozwala przyjąć, że podmiot zobowiązany pozostaje w bezczynności w zakresie załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, podczas, gdy prawidłowa wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na podstawie przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie posiada zawnioskowanej informacji, to ma on obowiązek poinformować wnioskodawcę o nieposiadaniu tej informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub w terminie wyznaczonym na podstawie przepisu art. 13 ust. 2 u.d.i.p., nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.) lub w sposób i w formie możliwej do udostępnienia przez podmiot zobowiązany (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), zaś w przeciwnym razie, podmiot zobowiązany pozostaje w bezczynności, w konsekwencji czego Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien był przyjąć, że A. S.A. w dacie złożenie skargi pozostawała w bezczynności, w zakresie załatwienia wniosku skarżącego z 20 listopada 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w konsekwencji czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku był zobligowany do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania A. S.A. do załatwienia wniosku skarżącego na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (na podstawie przepisu art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) i czy bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa na podstawie przepisu art. 149 § 1a p.p.s.a., a także orzeczenia o kosztach postępowania na podstawie przepisu art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 209 p.p.s.a.. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł na podstawie przepisu art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzez umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania A. S.A. do załatwienia wniosku skarżącego z 20 listopada 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzenie, że spółka dopuściła się bezczynności w zakresie załatwienia wniosku skarżącego, przy czym bezczynność ta nastąpiła bez rażącego naruszenia prawa oraz o zasądzenie od spółki na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący kasacyjnie wniósł ewentualnie na podstawie przepisu art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Stosownie do przepisu art. 176 § 2 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżący nie kwestionował i nie kwestionuje oświadczenia spółki, że nie posiada ona zawnioskowanych informacji. Skarżący kasacyjnie podniósł, że uwzględnienie przez spółkę skargi i udostępnienie żądanej informacji, nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz orzeczenia o kosztach postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich , ani w inny sposób korygować (zob. Wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14, CBOSA) Dokonując takiej oceny, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z unormowaniem przepisu art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Na wstępie wskazać należy, że w sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w dacie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. W takich przypadkach, zgodnie z art. 161§1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie powszechnie przyjmuje się, że bezprzedmiotowość postępowania sądowego zachodzi w przypadku wydania aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których organ pozostawał w bezczynności ( por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1628/11, uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 oraz wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 85/05, LEX nr 188791). Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że okolicznością bezsporną, przyznaną przez skarżącego kasacyjnie jest to, że odpowiedź na przedmiotowy wniosek wpłynęła od zobowiązanego dopiero wraz z odpowiedzią na skargę i zawierała informację o nieposiadaniu żądanych informacji przez zobowiązanego. Nie budzi wątpliwości NSA, że podmiot zobowiązany do udostępnienia żądanej informacji jest podmiotem publicznym, a żądana informacja stanowi informację publiczną. Na gruncie niniejszej sprawy, należy uznać, że Sąd I instancji niesłusznie oddalił skargę, która w dacie jej wniesienia była zasadna. Zobowiązany nie udzielając żadnej odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, w szczególności nie powiadamiając wnioskodawcy, że żądana informacja nie znajduje się w jego posiadaniu, naruszył unormowania ustawy o dostępie do informacji. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że w orzecznictwie i piśmiennictwie szeroko rozumie się zwrot "udostępnianie informacji", który obejmuje także informację o nieposiadaniu żądanych dokumentów. Przyjmuje się, że w takiej sytuacji nie wystarczy nawet samo stwierdzenie nieposiadania , ale koniecznym jest wyjaśnienie przyczyn takiego stanu rzeczy. Ma to na celu w szczególności umożliwienie osobie (podmiotowi) dochodzenie jej praw i oddalenie potencjalnego zarzucenia organowi bezczynności. Gdyby nie zamieszczenie tej informacji w odpowiedzi na skargę, Sąd meriti powinien zobowiązać A. S.A. do udostępnienia w określonym czasie żądanej informacji publicznej. Jednakże z uwagi na to, że Sąd nie mógł zobowiązać spółki do działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (zobowiązany w doręczonej skarżącemu odpowiedzi na skargę wskazał, że wnioskowana informacja publiczna nie znajduje się w jego posiadaniu), postępowanie sądowe powinno zostać w tym zakresie umorzone, z uwagi na jego bezprzedmiotowość na podstawie art. 161§1 pkt 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podnosi, że w chwili wyrokowania przez Sąd Wojewódzki wnioskodawca został już powiadomiony, że żądana przez niego informacja publiczna nie znajduje się w posiadaniu spółki, w związku z czym zobowiązana spółka wywiązała się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Tym samym zobowiązana spółka nie pozostawała na datę wydania wyroku w bezczynności. Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie wskazuje, że w obecnym stanie prawnym rozpoznanie skargi na bezczynność organu, na podstawie art.149§1 p.p.s.a. polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Załatwienie przez organ wniosku strony w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku zbadania, czy bezczynność, której się dopuścił, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art.149§1a p.p.s.a.). Zatem w takiej sytuacji umorzenie postępowania sądowego może dotyczyć jedynie zobowiązania organu do dokonania czynności, ponieważ tylko w tym zakresie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161§1 pkt 3 p.p.s.a. (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08) Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie brak było wystarczających podstaw do stwierdzenia, że bezczynność zobowiązanego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art.149§1a p.p.s.a. Zobowiązany pozostawał w błędnym przekonaniu co do formy załatwienia wniosku strony skarżącej, a w zasadzie braku obowiązku zawiadomienia wnioskodawcy o fakcie nieposiadania żądanych informacji publicznych. Nadto zobowiązany oczekiwał stosunkowo krótki okres (trzy miesiące) od momentu zgłoszenia wniosku, do momentu wpływu skargi wraz z doręczoną skarżącemu odpowiedzią zobowiązanego, w której znajdowała się informacja o braku żądanych informacji publicznych. Powyższe okoliczności przemawiają za przyjęciem, że bezczynność zobowiązanego w niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Reasumując, skarga w chwili jej wniesienia była zasadna, a zobowiązany dopuścił się bezczynności, wobec czego nie mógł się ostać wyrok Sądu I instancji oddalający skargę. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i mając na uwadze, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art.188 p.p.s.a. rozpoznał skargę. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.203 pkt 1 p.p.s.a.. INNE NASZE