II SA/Rz 1078/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu - skargę oddala - Przedmiotem skargi M. B. (dalej: "Skarżący") jest, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak [...], nakazująca rozbiórkę garażu wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "PINB") przeprowadził dnia 8 sierpnia 2019 r. kontrolę na działce nr [...] w [...]. W jej wyniku ustalono, że działka zabudowana jest murowanym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, krytym blachą, wybudowanym w latach 80-tych ubiegłego stulecia, oraz garażem jednostanowiskowym. Garaż to budynek wolnostojący, parterowy, niepodpiwniczony, o wymiarach zewnętrznych 4,20 m x 12,20 m i wysokości w świetle (do spodu jętek) 2,80 m. Obiekt murowany, docieplony styropianem, posadowiony na fundamencie, przekryty dachem dwuspadowym z blachodachówki. Usytuowany jest w odległości 0,44 m od granicy z działką nr ewid. 2842 ścianą bez okien i drzwi, 4,14 m od strony wschodniej działki - od strony lasu, w odległości 4,15 m od ogrodzenia, ścianą z drzwiami i oknami. Linia ogrodzenia pokrywa się z linią lasu. Garaż służący przechowywaniu samochodów osobowych, stanowi samodzielny obiekt budowlany, będący garażem zamkniętym - posiada pełną obudowę zewnętrzną i zamykane otwory, wrota garażowe o wymiarach 2,70 m x 2,50 m w zachodniej ścianie, dwa okna w północnej ścianie oraz okno i drzwi w ścianie wschodniej. Z uwagi na ukształtowanie terenu drzwi są dostępne przez stalowe schody ażurowe. Budynek posiada instalację elektryczną, rynny, rury spustowe, okap dachu o szerokości 40 cm. Odprowadzenie wód opadowych z dachu od strony południowej wykonane jest na teren działki nr ewid. [...]. Od strony północnej budynku rury spustowe spięte są pod poziomem terenu i wyprowadzone na teren działki lasu. M. B. oświadczył, że jest inwestorem garażu, który wybudował 2 lata temu bez żadnych dokumentów, pozwolenia na budowę czy zgłoszenia do starosty. PINB stwierdził, że w świetle art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r" poz. 1186 ze zm. - dalej: "P.b.") budowa garażu o powierzchni zabudowy do 35 m2 nie wymaga pozwolenia na budowę, nadto stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. nie wymaga zgłoszenia. Wobec tego, że garaż będący przedmiotem postępowania posiada powierzchnię zabudowy 51,24 m2jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. W toku postępowania PI NB ustalił także, że działka nr ewid. [...] w [...] objęta jest Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonym Uchwałą nr [....] Rady Gminy [...] z dnia 31 marca 2004 r. (Dz. Urz. Województwa z dnia [...] czerwca 2004 r" nr 67, poz. 749), zmienionym Uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 28 listopada 2013 r. (Dz. Urz. Województwa z dnia [...] stycznia 2014 r., poz. [...]). Działka usytuowana jest na terenie oznaczonym 5MN - terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (przeznaczenie podstawowe) z dopuszczeniem usług, urządzeń towarzyszących, dojazdów, miejsc postojowych (przeznaczenie uzupełniające). W § 3 uchwały sprecyzowane zostały urządzenia towarzyszące jako sieci i urządzenia techniczne, drogi, parkingi oraz budynki gospodarcze i garaże i inne obiekty pomocnicze warunkujące prawidłowe funkcjonowanie obiektów podstawowych. PINB stwierdził, że budowa garażu jest zgodna z ustaleniami obowiązującego MPZP. Jednakże usytuowanie garażu narusza przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.; dalej zwane rozporządzeniem). Będący przedmiotem postępowania obiekt nie może być usytuowany w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy działki lub bezpośrednio w granicy (w odniesieniu do granicy będącej konturem lasu). W okolicznościach sprawy usytuowany jest on w odległości 0,44 m od granicy z działką nr ewid. 2842 i 1,0 m od granicy działki nr ewid. [...]. Takie usytuowanie narusza także przepisy dotyczące ochrony pożarowej - § 271 ust. 8 rozporządzenia. Obiekt nie może być usytuowany w odległości mniejszej niż 12,0 m od granicy lasu. W tych okolicznościach PINB stwierdzając, że brak jest podstaw do zalegalizowania garażu, na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 2 P.b., decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...], nakazał M. B. rozbiórkę garażu o wymiarach 4,20 m x 12,20 m, wybudowanego na działce ewid. nr [...]w [...], bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. B. domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił brak wydania przez organ postanowienia zobowiązującego go do doprowadzenia obiektu do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi oraz przepisami miejscowego prawa, w myśl art. 48 ust. 2 P.b. Wyjaśnił, że obiekt został omyłkowo usytuowany w odległości 40 cm od granicy działki zamiast bezpośrednio w granicy działki sąsiedniej. Jego zdaniem wymóg sytuowania obiektów budowlanych od granicy lasu (w tym przypadku 12 m) może zostać wyeliminowany poprzez zastosowanie ściany oddzielenia pożarowego. Istnieje możliwość zastosowania rozwiązania technicznego w celu zapewnienia warunków pożarowych w odniesieniu do granicy (konturu) lasu. Zwrócił uwagę na możliwość wystąpienia do właściwego ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane w zakresie usytuowania budynków o umożliwienie usytuowania niezgodnie z dyspozycją § 12 rozporządzenia. Zakwestionował wykonany przez organ pomiar zewnętrznych wymiarów budynku. Według niego wynoszą one 12,00 m x 3,95 m, natomiast według organu 12,20 m x 4,20 m. WINB nie uwzględnił odwołania i decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie wyjaśnił, że z uwagi na treść odwołania wezwał inwestora o udzielenie informacji czy zwracał się do Starosty [...] z wnioskiem o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o którym mowa w art. 9 P.b. Po uzyskaniu pozytywnej odpowiedzi o skierowaniu dnia 12 listopada 2019 r. takiego wniosku oraz po uzyskaniu od Starosty informacji o wystąpieniu przez ten organ dnia 6 grudnia 2019 r. do Ministra Infrastruktury w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych, WINB postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. ([...]) zawiesił postępowanie w sprawie. Następnie po uzyskaniu od Starosty [...] - pismo z 8 lipca 2020 r. - informacji o braku podstaw do zajęcia stanowiska, o którym mowa w art. 9 ust. 2 P.b. i wydania postanowienia o udzieleniu lub odmowie udzielania zgody na odstępstwo (wobec braku upoważnienia Ministra Rozwoju, który w piśmie z dnia 27 lutego 2020 r., poinformował, że w związku z faktem, iż wniosek dotyczy istniejącego budynku usytuowanego niezgodnie z obowiązującymi przepisami, to na tym etapie brak jest możliwości uzyskania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych), WINB uznał ww. pismo Starosty za stanowisko o jakim mowa w art. 9 ust. 2 P.b. i dnia [...] lipca 2020 r. postanowieniem nr [...] podjął zawieszone postępowanie. Dokonując merytorycznej oceny kwestionowanego rozstrzygnięcia, WINB jako prawidłowe i słuszne uznał stanowisko organu I instancji, że będący przedmiotem postępowania garaż, stanowi samowolę budowlaną. Jednakże wobec tego, że garaż usytuowany jest niezgodnie z § 12 rozporządzenia, a także narusza przepisy dotyczące ochrony pożarowej, brak jest możliwości legalizacji ww. obiektu i podlegać on musi rozbiórce. W ocenie WINB organ I instancji dokonał kompleksowej oceny zgodności przedmiotowego garażu z przepisami techniczno- budowlanymi oraz przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowisko organu I instancji przyjął za własne, a także ocenił jako słuszne. Wskazał także na brak uzyskania przez inwestora zgody Starosty na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Wyjaśnił, że brak jest możliwości do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami, gdyż wiązałoby się to z przeniesieniem obiektu w inne miejsce, a zatem w istocie z jego rozbiórką. Z uwagi na wymogi ochrony pożarowej oraz stanowisko Starosty brak także możliwości zastosowania ściany oddzielenia pożarowego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że procedura określona w art. 9 P.b. nie znalazła zastosowania. Podnoszony błąd w pomiarach także pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wskazywane przez Inwestora wymiary dają powierzchnię zabudowy 47,4m2, zaś pomierzone przez organ 51,24m2. Tymczasem powierzchnia zabudowy o wartości większej niż 35m2 obliguje inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) na powyżej opisaną decyzję złożył M. B., zastępowany przez fachowego pełnomocnika, wnioskując o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I Instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił obrazę prawa materialnego - art. 48 ust. 2 P.b. w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia oraz § 8 ust. 3 MPZP zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z 28 listopada 2013 r. nr [....], poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie. W rozwinięciu zarzutów Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organów nadzoru budowlanego o braku możliwości legalizacji przedmiotowego garażu, wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Wyjaśnił, że zgodnie z § 8 ust 3 MPZP dopuszcza się zabudowę w granicy działki budowlanej, a skoro tak to tym bardziej dopuszczalna jest zabudowa w odległości ok. 0,44 m od granicy działki, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Nadto wskazał, że przedmiotowy garaż jest zaliczany do kategorii PM (garaż zamknięty). Jest obiektem budowlanym murowanym, z przykryciem dachu blachą, zatem jest obiektem nierozprzestrzeniającym ogień. Istnieje możliwość wykonania w miejscu ściany z otworem okiennym i drzwiowym - ściany oddzielenia pożarowego - o REI 60. Zastosowanie takiej ściany oddzielenia pożarowego od strony lasu spowoduje, że wymóg zachowania odległości pożarowej garażu od strony lasu wskazanej w przepisach rozporządzenia nie będzie miał zastosowania. Zdaniem Skarżącego organ winien wdrożyć przepisu dotyczące legalizacji przedmiotowego obiektu. W odpowiedzi na skargę WINB zawnioskował o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zajęte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna została przez Sąd oddalona w całości. Na wstępie należy wyjaśnić, iż sądowa kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Ta kontrola jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga została wniesiona na decyzję WINB wyrażającą nakaz rozbiórki obiektu budowlanego - garażu - wzniesionego przez skarżącego bez pozwolenia na budowę. Zebrany przez Organy materiał dowodowy, pozwalał na przeprowadzenie kontroli legalności wydanych decyzji, bez potrzeby jego uzupełniania na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Ustalony stan faktyczny odpowiadał zasadzie prawdy obiektywnej wywodzonej w postępowaniu administracyjnym z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Skarga zarzuca Organom nadzoru budowlanego naruszenie art. 48 ust. 2 P.b. Zatem przypomnieć należy, iż w myśl tej regulacji materialnoprawnej, w brzmieniu obowiązującym w czasie zakończonego przed WINB postępowania : Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1. jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Zastosowany wobec skarżącego przepis nawiązywał do art. 48 ust. 1 u.P.b., czyli regulacji określającej przesłanki wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Nakaz rozbiórki może zostać orzeczony przez organ nadzoru budowlanego w szczególności wówczas gdy obiekt budowalny, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, został wybudowany bez pozwolenia na budowę (art. 48 ust. 1 pkt 1 u.P.b.). Zdaniem pełnomocnika skarżącego nastąpiło też naruszenie § 12 ust. 2 rozporządzenia, czyli przepisu, który pozwala lokalizować budynek zwrócony ścianą bez okien lub drzwi w stronę granicy działki budowlanej w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Jako utrwalone uznać należy stanowisko judykatury, w myśl którego § 12 ust. 2 rozporządzenia zawiera alternatywę rozłączną w zakresie możliwości lokalizowania obiektów budowlanych względem granicy, a zaakcentowanie przez prawodawcę bezpośredniości lokalizowania ściany budynku bez otworów przy granicy, bądź też w odległości 1,5 m od granicy wyklucza takie rozumienie tej normy, które dopuszcza usytuowanie budynku w dowolnej odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, byleby mieściła się w przedziale mniejszym niż 1,5 m (tak słusznie NSA w wyroku z dnia 20 czerwca 2018 r, sygn. II OSK 1823/16, LEX, i z dnia 7 maja 2014 r" o sygn. II OSK 2920/12, LEX). Innymi słowy, prawodawca nie pozwala na lokalizowanie w/w obiektu w odległościach mieszczących się pomiędzy granicą działki, a 1,5 m od tej granicy. Z tej przyczyny jako zupełnie nieuzasadniony Sąd ocenił zarzut naruszenia przez Organ § 8 ust. 3 MPZP, który dopuszcza na obszarze objętym planem zabudowę w granicy działki. Przepis ten nie został w jakikolwiek sposób naruszony, bowiem nie budzi wątpliwości, iż przedmiotowy garaż jest zlokalizowany w odległości nie przewidzianej w planie, bo ok. 0,44 m od granicy działki o nr [...] i około 1,0 m od działki stanowiącej teren lasów ochronnych o nr [...]. W niniejszej sprawie najistotniejsze znaczenie ma jednak to, że lokalizacja w/w garażu sposób istotny narusza przepisy z zakresu ochrony przeciwpożarowej, a jednocześnie nie ma możliwości, aby dostosować obiekt do tych regulacji. To zaś wyklucza możliwość poddania garażu procedurze legalizacyjnej. Nie jest w sprawie kwestionowane to, że garaż znajduje się w odległości ok. 1,0 m od linii konturu lasu, stanowiącej granicę działki o nr [...]. Działka o nr. [...] sąsiadująca z nielegalnym garażem Strony jest użytkiem opisanym w ewidencji gruntów symbolem - Ls - grunt leśny. W myśl § 271 ust. 8 rozporządzenia, najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy (konturu) lasu, rozumianego jako grunt leśny (Ls) określony na mapie ewidencyjnej lub teren przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako leśny, przyjmuje się jako odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Sąd podziela słuszne stanowisko judykatury, iż odległość, o której mowa w § 271 ust. 8 rozporządzenia, nie powinna być mierzona do granicy ściany lasu, lecz granicy działki ewidencyjnej. Otóż trafnie podkreślają Sądy, że w przywołanym przepisie rozporządzenia uprawniony do wydania przepisów wykonawczych organ posłużył się zwrotem "granicy lasu" dla określenia konieczności zachowania niezbędnej odległości z obiektem planowanym, nie zaś granicy ściany lasu. Definicja lasu została przedstawiona w art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 788), z którego wynika, że grunt jest lasem w znaczeniu prawa administracyjnego, kiedy spełnione jest nie tylko kryterium przyrodnicze (pokrycie roślinnością leśną lub przejściowo jej pozbawiony) i kryterium przestrzenne (zwarta powierzchnia co najmniej 010 ha), lecz także kryterium przeznaczenia - (do produkcji leśnej) lit. a pkt 1 art. 3) bądź jednej z pozostałych przesłanek z lit. b (grunt stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego) czy lit. c (grunt wpisany do rejestru zabytków). Zatem dla oceny czy mamy do czynienia z lasem, oraz w jaki sposób należy dany teren traktować niezbędne jest spełnienie kryteriów podstawowych: przyrodniczych, przestrzennych i przeznaczenia (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2015 r. sygn. II OSK 308/14). W rozporządzeniu z 12 kwietnia 2002 r. posłużono się pojęciem lasu w znaczeniu prawnym, wynikającym z art. 3 ustawy o lasach, gdyż takie znaczenie odpowiada celowi przywołanego terenu, jakim jest ochrona zasobów leśnych. Fakt, iż jakiś kompleks leśny nie na całej powierzchni działki ewidencyjnej przylega do granicy działki, nie oznacza, że teren całej tej działki ewidencyjnej nie stanowi lasu w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach. Nie wytrzymuje oceny racjonalnego działania twierdzenie, że przy wykładni § 271 ust. 8 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. dopuszczalne jest wprowadzanie nowej kategorii tj. ściany lasu, gdyż nie wynika to z treści przywołanej normy prawnej (tak WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 3 października 2017 r. o sygn. II SA/OI 629/17, LEX, NSA w wyroku z dnia 8 stycznia 2020 r. o sygn. II OSK 422/18, LEX). Słusznie wywodzi się w skontrolowanych przez Sąd decyzjach, że lokalizując budynek zaliczany przez przepisy rozporządzenia do kategorii PM - garaż zamknięty - w relacji przestrzennej do lasu, las traktować należy tak jak byłby budynkiem ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Zatem minimalną odległość budynków PM ustala się na podstawie danych zawartych w tabeli zamieszczonej w § 271 ust. 1 rozporządzenia. W myśl zapisów tabeli zawartej w powołanym wyżej przepisie odległość budynku kategorii PM (zob. § 209 ust. 1 pkt 2, ust. 3 rozporządzenia) od budynku ZL wynosi 8 m. Jednocześnie, co jasno wynika z § 271 ust. 2 rozporządzenia w sytuacji, gdy przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, a taki przypadek ma miejsce w niniejszej sprawie z uwagi na kontur lasu, to odległość ustaloną w myśl ust. 1 § 271 rozporządzenia, należy dodatkowo zwiększyć o 50%, tj. o 4 m. To zaś oznacza, że minimalna odległość budynku kategorii PM, od wyłożonej wyżej granicy lasu powinna wynosić, co najmniej 12 m. Skarga podnosi, iż w przypadku garażu M. B. istnieje możliwość wykonania w miejscu ściany z otworem okiennym i drzwiowymi ściany oddzielenia pożarowego o REI 60. Zastosowanie ściany oddzielenia pożarowego od strony lasu spowoduje, że wymóg zachowania odległości pożarowej garażu od strony lasu wskazanej w przepisach rozporządzenia nie będzie miał zastosowania. Zarzut ten jest bezzasadny w świetle § 271 ust. 8a rozporządzenia. Otóż w myśl treści tej regulacji, najmniejsza odległość budynków wymienionych w § 213 (m.in. wolnostojących garaży o liczbie stanowisk postojowych nie większej niż 2), wykonanych z elementów nierozprzestrzeniających ognia, niezawierających pomieszczeń zagrożonych wybuchem oraz posiadających klasę odporności pożarowej wyższą niż wymagana zgodnie z § 212, od granicy (konturu) lasu zlokalizowanej na: 1) sąsiedniej działce - wynosi 4 m, 2) działce, na której sytuuje się budynek - nie określa się -jeżeli teren, na którym znajduje się granica (kontur) lasu, przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę niezwiązaną z produkcją leśną, a w przypadku braku planu miejscowego - grunty leśne są objęte zgodą na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc na podstawie art. 1 lit. a ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. poz. 1804) oraz art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 oraz z 2019 r. poz. 60, 235, 730 i 1009). Z akt administracyjnych sprawy oraz tekstu MPZP wynika w sposób jednoznaczny, że obszar oznaczony w Planie symbolem 2LR, na którym to znajduje się działka o nr. 2858 stanowiąca użytek Ls, to teren lasów ochronnych. Teren zalesiony lasem ochronnym w myśl zapisów § 31 MPZP nie jest przeznaczony pod zabudowę niezwiązaną z produkcją leśną. Tym samym odpada możliwość wyposażenia garażu w elementy budowlane pozwalające na zlokalizowanie obiektu w podanych w/w przepisie rozporządzenia odległościach względem konturu lasu. To zaś nakazywało Organom stosowanie w sprawie § 271 ust. 2 rozporządzenia. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny potwierdza prawidłowość zastosowania wobec Skarżącego przepisów P.b. nakazujących rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia na budowę z uwagi na brak możliwości dostosowania tego obiektu do obowiązujących przepisów techniczno - budowlanych z zakresu bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Inwestor nie uzyskał zgody na odstępstwo od obowiązujących przepisów na podstawie art. 9 ust. 2 u.P.b. Negatywne stanowisko organów architektoniczno - budowalnych wynika z treści przywołanego w decyzji WINB pisma Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r. Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w działaniach procesowych organów obu instancji jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Decyzje wydane w toku postępowania, jako zgodne z przepisami procesowymi i materialnoprawnymi powinny pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nich skutki. Z przedstawionych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania nie orzekano ze względu na treść art. 200 P.p.s.a. ----------------------- Sygn. II SA/RZ 1078/20 Sygn. II SA/RZ 1078/20 #