II OSK 1823/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Renata Detka /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska - Karwecka po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1333/15 w sprawie ze skargi W.S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ostrołęce z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] 2. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz W.S. kwotę 1300 (jeden tysiąc trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1333/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W.S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ostrołęce z [...] stycznia 2015 r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku [..] zlokalizowanego na działce nr geod. [...] położonej w [...] Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W wyniku przeprowadzonej przez PINB w Ostrołęce kontroli w dniu 21 maja 2013 r. stwierdzono, że na terenie ww. działki realizowana jest budowa budynku gospodarczego o konstrukcji murowanej, parterowego, w części z poddaszem użytkowym, niepodpiwniczonego, z dachem dwuspadowym o wymiarach 14,13 m x 33,95 m. Na dzień kontroli wybudowano stan surowy zamknięty. Jak ustalił organ powiatowy, inwestycja realizowana była z istotnymi odstępstwami od decyzji Starosty Ostrołęckiego z [...] września 2002 r. o udzieleniu D. i J. K. pozwolenia na budowę, obejmującą budynek gospodarczy o konstrukcji murowanej. Istotne odstępstwa polegały na samowolnej zmianie zamierzonego sposobu użytkowania ww. budynku i zbliżeniu do granicy działki sąsiedniej o nr [...] z 2 m na ok. 1,5 m (w wyniku przeprowadzonego rozgraniczenia działek odległość budynku od granicy z sąsiednią działką wynosi 1,45 m i 1,37 m). PINB w Ostrołęce decyzją z [...] lutego 2014 r. nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany przy budowie budynku, a następnie decyzją z [...] stycznia 2015 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Organ odwoławczy podał, że w jego ocenie rozstrzygnięcie organu I instancji jest zgodne z prawem i powołując treść art. 51 ust. 4 i art. 35 ustawy Prawo budowlane stwierdził, że PINB w Ostrołęce dokonał prawidłowej, kompletnej i pozytywnej weryfikacji przedłożonego projektu budowlanego zamiennego dla spornej inwestycji, zatem zaistniały przesłanki do wydania decyzji zatwierdzającej projekt zamienny i zezwalającej inwestorowi na wznowienie robót budowlanych. Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszczają zmniejszenie odległości lokalizacji ściany budynku w stosunku do granicy z działką sąsiednią, o ile jest to zgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z § 13 pkt 12 uchwały Nr XXXIX/261/2013 Rady Gminy w Kadzidle z dnia 4 listopada 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] wynika, że dopuszcza się zabudowę w zbliżeniu i na granicy działki. Organ zaznaczył, że ww. plan przewiduje dla terenu na którym znajduje się sporna budowa funkcję obsługi komunikacji i usług, a więc realizacja [...]dopuszczona jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję Wiesław Sadłowski wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przyznając, że zmieniony plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza zabudowę "w zbliżeniu i na granicy działki" skarżący podniósł, że jest to określenie ogólnikowe i nie precyzuje szczegółowo warunków dopuszczalności zabudowy. Zarzucił, że samowola, jakiej dopuścili się inwestorzy naraża go na straty materialne, jak również utrudni w przyszłości lokalizację budynku na jego działce oraz obniży jej wartość handlową. W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że podstawą materialno-prawną kontrolowanych decyzji był art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, bowiem przy realizacji inwestycji objętej pozwoleniem na budowę z dnia 19 września 2002 r., doszło do istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego polegających na zmianie zamierzonego sposobu użytkowania budynku gospodarczego na usługowy – okręgowa stacja kontroli pojazdów oraz zmianie lokalizacji obiektu poprzez zbliżenie do granicy działki sąsiedniej. Sąd przytoczył treść art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i podniósł, że w rozpoznawanej sprawie organ nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie naprawcze, nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego przedmiotowej inwestycji, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz w razie potrzeby zakres czynności lub robót budowlanych niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Wcześniej postanowieniem wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia we wskazanym terminie inwentaryzacji geodezyjnej terenu działki. Inwestor wykonał nałożone obowiązki, co dało podstawę organowi do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie inwestycji zgodnie z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Sąd zgodził się z organem odwoławczym, który zaakceptował w tym zakresie ustalenia organu I instancji, że przedłożony projekt budowlany zamienny został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 czerwca 2013 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, opracowany został przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania odpowiednich specjalności i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt został zaopiniowany bez zastrzeżeń pod względem: zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonometrii, zgodności z wymogami ochrony przeciwpożarowej, wymagań higienicznych i zdrowotnych. Słusznie też organy uznały, że obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na terenie oznaczonym symbolem KS2, na którym znajduje się działka ze sporną inwestycją, to teren zabudowy usługowej, w tym stacje obsługi pojazdów. Natomiast stosownie do treści § 13 pkt 12 dopuszczalna jest zabudowa w zbliżeniu i na granicy działki. Usytuowanie obiektu w odległości 1,37 m od granicy z niezabudowaną działką skarżącego jest również dopuszczalne stosownie do § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z tych względów Sąd I instancji skargę oddalił powołując art. 151 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku z 7 kwietnia 2016 r. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego W.S. zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego w postaci art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich błędną wykładnię, która doprowadziła Wojewódzki Sąd Administracyjny do nieprawidłowego przekonania, że w niniejszej sprawie organ administracji I instancji w sposób zgodny z prawem i w granicach przyznanych mu kompetencji zaakceptował złożony przez inwestora zamienny projekt budowlany, oceniając go jako zgodny z przepisami prawa budowlanego, w szczególności z przepisami techniczno-budowlanymi w sytuacji, gdy realizowana inwestycja budowlana znajduje się zbyt blisko granicy działki sąsiedniej należącej do skarżącego, przez co narusza szczegółowe normy prawne regulujące sposób realizowania robót budowlanych, co było skutkiem pierwotnej bezprawnej samowoli budowlanej, której dopuścili się inwestorzy. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że przepisy art. art. 36a ust. 1, art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane obligują organ nadzoru budowlanego do kontroli przestrzegania prawa budowlanego w szerokim znaczeniu przedmiotowym, a więc obejmującego zarówno ustawy jak i akty wykonawcze, czyli również rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ I instancji obowiązek ten naruszył poprzestając na kontroli formalnej zgodności tylko z pozwoleniem budowlanym. Organ II instancji nie skorygował ani decyzji I instancji ani nie zbadał prawidłowości postępowania administracyjnego przed organem administracji architektoniczno-budowlanej oraz wydanych w jego toku decyzji i postanowień. Tym samym niezgodny z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia stan sprzeczny z przepisami obowiązującego prawa utrzymywał się. Podniesiono, że określenie "w zbliżeniu i na granicy działki" zawarte w § 13 ust. 12 uchwały Rady Gminy w Kadzidle z 4 listopada 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...], jest bardzo ogólnikowe i nie precyzuje szczegółowo warunków dopuszczalności zabudowy w zbliżeniu i na granicy działki, a przez to winno być rozpatrywane z zastosowaniem ogólnych kryteriów uwzględniających interes ogółu, w szczególności właścicieli działek sąsiednich oraz muszą być spełnione inne warunki dotyczące np. nasłonecznienia lub ochrony przeciwpożarowej. Nadto samowola budowlana naraża skarżącego na straty materialne, jak również w przyszłości w znacznym stopniu utrudni lokalizację budynku na jego działce. Skarżący od początku wyrażał akceptację na usytuowanie budynku w odległości 2 m od jego działki, jednak inwestorzy samowolnie dopuścili się jego przesunięcia bliżej granicy – do odległości 1,37 m. W pismach procesowych datowanych na 28 października 2016 r. i 14 maja 2018 r. skarżący wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie o: - pismo Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Ostrołęce z 30 września 2016 r. na okoliczność stwierdzenia, że północna ściana budynku [...] nie spełnia wymagań dla klasy odporności ogniowej, a tym samym budynek jest niezgodny z przepisami prawa budowlanego, - pismo Urzędu Gminy Kadzidło z 7 sierpnia 2017 r., z którego wynika, że wyrokiem z 23 września 2014 r. w sprawie IV SA/Wa 1178/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność uchwały XXXIX/261/2013 Rady Gminy Kadzidło z 14 listopada 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...], a wyrokiem z 25 października 2016 roku, sygn. akt II OSK 92/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Gminy Kadzidło. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., skutkujące nieważnością postępowania, kontrola zaskarżonego wyroku mogła być dokonana tylko w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Mając na uwadze tak zakreślone granice kontroli Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach. W szczególności, trafnym okazał się zarzut naruszenia przez Sąd I instancji § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zwanego dalej rozporządzeniem. Zgodnie z tym przepisem, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 tj. zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Treść § 12 ust. 2 rozporządzenia wskazuje zatem na to, że ściana budynku bez otworów może być usytuowana albo w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną albo bezpośrednio przy tej granicy, przy czym możliwość taką przewidywać musi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ewentualnie decyzja o warunkach zabudowy. Zacytowany przepis zawiera alternatywę rozłączną, a zaakcentowanie przez prawodawcę bezpośredniości lokalizowania ściany budynku bez otworów przy granicy, bądź też w odległości 1,5 m od granicy wyklucza takie rozumienie normy zawartej w § 12 ust. 2, które dopuszcza usytuowanie budynku w dowolnej odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, byleby mieściła się w przedziale od 1-1,5 m (por. także stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 7 maja 2014 r., II OSK 2920/12, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Odległość usytuowania budynku wobec granicy z sąsiednią działką budowlaną określa zatem rozporządzenie, narzucając jednocześnie w § 12 ust. 2 konkretne rozwiązania, jakie mogą być przyjęte w planie miejscowym. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Wojewódzki zaakceptował jako zgodne z § 12 ust. 2 rozporządzenia, usytuowanie budynku będącego przedmiotem postępowania naprawczego prowadzonego w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, w odległości 1,37 m od granicy z działką sąsiednią należącą do skarżącego W.S.. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić z przyczyn wskazanych już wyżej, a ponieważ Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), zaskarżony wyrok podlegać musiał uchyleniu. Takiego samego naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy dopuściły się organy obu instancji, gdyż stwierdziły zgodność złożonego projektu budowlanego zamiennego z przepisami techniczno-budowlanymi, a konkretnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia, co w stanie sprawy nie miało miejsca. Stwierdzenie tej zgodności jest zaś warunkiem niezbędnym do zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych zgodnie z art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżony wyrok rozpoznał skargę i uchylił także obie zapadłe w sprawie decyzje na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) i art. 135 p.p.s.a. Nie są natomiast zasadne zarzuty naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej wskazał, że naruszenie powołanych wyżej przepisów (podobnie zresztą jak § 12 ust. 2 rozporządzenia) miało nastąpić przez ich błędną wykładnię, jednak rozwinięcie zarzutu skargi kasacyjnej wskazuje na to, że faktycznie chodzi o niewłaściwe ich zastosowanie w stanie faktycznym sprawy. Przypomnieć jedynie należy, że podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Tymczasem Sąd pierwszej instancji w ogóle nie dokonywał wykładni powołanych wyżej przepisów, dlatego nie mógł ich poprzez błędną wykładnię naruszyć. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to natomiast tzw. błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Ustalona przez organy i zaakceptowana przez Sąd I instancji okoliczność, że w stanie sprawy doszło do istotnego odstąpienia od warunków określonych w decyzji Starosty Ostrowieckiego z 19 września 2002 r. o pozwoleniu na budowę nie była kwestionowana w skardze kasacyjnej. Skarżący nie zarzucał także naruszenia innych przesłanek określonych tym przepisem, a ingerencja organów nadzoru budowlanego - co do samej zasady – była przez niego w pełni akceptowana. Z treści skargi kasacyjnej nie wynika ponadto, na czym naruszenie omawianego przepisu miałoby polegać, dlatego nie może być mowy o zasadności sformułowanego w tym zakresie zarzutu. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W pierwszym z powołanych wyżej przepisów wskazano, że do działań organów nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. Ta kontrola stosowania prawa, o której wspomina ww. norma, skonkretyzowana została następnie w art. 84a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, z którego wprost wynika, że kontrola przestrzegania i stosowania przepisów Prawa budowlanego obejmuje kontrolę zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Oba przepisy mają charakter kompetencyjny. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że skarżący kwestionuje nie tyle sam fakt realizacji przez organ nadzoru budowlanego przyznanych mu uprawnień określonych w art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, lecz efekt postępowania kontrolnego (w tym przypadku naprawczego) w postaci zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia inwestorom pozwolenia na wznowienie robot budowlanych. Tego rodzaju zarzut winien zatem zostać powiązany z naruszeniem prawa materialnego, na podstawie którego orzekały merytorycznie organy, co zresztą autor skargi kasacyjnej skutecznie uczynił zarzucając naruszenie § 12 ust. 2 rozporządzenia, a nie z przepisami o charakterze kompetencyjnym. Dlatego nie można było uznać zasadności zarzutu naruszenia obu omawianych przepisów. Orzeczenie o kosztach postępowania oparto o treść art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 200 p.p.s.a. - z uwagi na rozpoznanie i uwzględnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny wniesionej skargi. Na zasądzone koszty składają się: wpis od skargi, opłata kancelaryjna od wniosku o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa, wpis od skargi kasacyjnej oraz koszty zastępstwa procesowego obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit.b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.). Orzekając ponownie w sprawie organ nadzoru budowanego I instancji oceni zgodność złożonego projektu zamiennego z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie uwzględniając okoliczność, że prawomocnym aktualnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1178/14, stwierdzona została nieważność uchwały Rady Gminy w Kadzidle z 4 listopada 2013 r. nr XXXIX/261/2013 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącej podstawą zastosowania w sprawie § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia.